Kończy się Międzynarodowy Rok Wolontariatu. Do aktywności na
rzecz innych zachęcały nas różne organizacje, prowadzone były sesje,
spotkania, konferencje. Episkopat Polski skierował do wiernych list
pasterski, w którym Księża Biskupi zwracali uwagę na potrzebę angażowania
się w różne działania na rzecz potrzebujących; nie tylko te wielkie,
zamknięte w ramy administracyjne i organizacji, ale dostrzeganie
codziennych niedostatków innych. Wolontariat to dobro skierowane
z własnej woli w stronę drugiego, bez oczekiwania na zapłatę, wynagrodzenie.
Taką ideą kierowałam się angażując się w różne inicjatywy
podczas nauki w szkole średniej; głównie zadania świetlicy wychowawczej
dla dzieci i młodzieży. Wówczas nie oczekiwałam na żadne gratyfikacje.
Cieszyłam się kontaktem z młodszymi koleżankami, możliwością pomocy
im w nauce, spotkaniem się z innymi działającymi podobnie i małymi
sukcesami innych.
Czas ten dostarczył mi wiele okazji do radości, zadowolenia,
pozwolił mi nabyć wiele praktycznych umiejętności w relacjach z innymi.
Wyznaczył najprawdopodobniej wybór kierunku studiów tj. pedagogiki.
To już wiele. Wcześniej jednak udało mi się zostać laureatką konkursu
8 wspaniałych, w którym nagrodą był tygodniowy pobyt we Włoszech.
Obecnie uczestniczę w cyklu warsztatów i szkoleń Młodzi
Wolontariusze, miejscem których jest dwukrotny pobyt w Warszawie
i Berlinie. Możliwość spędzenia czasu wśród grupy osób reprezentujących
różne regiony Polski i Niemiec jest dla mnie bardzo ubogacająca,
zwłaszcza w aspekcie mojego kierunku studiów.
Pragnę zachęcić szczególnie uczniów szkół średnich i
studentów; zaangażowanie na rzecz innych może być nie tylko wspaniałym
przeżyciem, lecz nawet mieć wymierne aspekty. Może uda się wam coś
zrobić w swoich środowiskach, parafii, szkole, sąsiedztwie, wówczas
na pewno uwiarygodni się wspaniała myśl - "Szczęście polega na tym,
że się je rozdaje". Jeżeli brakuje wam własnych pomysłów zapraszam;
możemy spotkać się w świetlicy wychowawczej Stowarzyszenia Profilaktyki
i Wspierania Rozwoju Osobowości Dzieci i Młodzieży "Wzrastanie" w
Przemyślu, ul. Kościuszki 5.
Konkretną formą zaangażowania może być pomoc dzieciom
w nauce, wspólna zabawa, organizacja wypoczynku. Możesz stać się
także "Starszym Bratem lub Siostrą", wchodząc systematycznie i konsekwentnie
w specjalny Program dla Wolontariuszy.
Nie przegap okazji, "bo przy końcu dni będziemy rozliczani
z miłości", a kolejny rok już się kończy.
Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów.
Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek.
Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
Rembrandt van Rijn, fragment obrazu „Jezus i jawnogrzesznica” (XVII wiek)
Każda niedziela, każda niedzielna Eucharystia niesie ze sobą przygotowany przez Kościół do rozważań fragment Pisma Świętego – odpowiednio dobrane czytania ze Starego i Nowego Testamentu. Teksty czytań na kolejne niedziele w rozmowie z Aleksandrą Mieczyńską rozważa bp Andrzej Przybylski.
6 kwietnia 2025, piąta niedziela Wielkiego Postu, rok C
Przeprowadziłam eksperyment i zadałam pytanie Chatowi GPT: Czy masz świadomość, gdzie jesteś? Odpowiedział: Ciekawe pytanie... Nie mam świadomości w takim sensie, w jakim mają ją ludzie — nie czuję, nie mam własnego „ja” ani poczucia miejsca. Działam w cyfrowym środowisku, odpowiadając na Twoje pytania i analizując dane, ale nie „jestem” fizycznie nigdzie. Można powiedzieć, że jestem tu, gdzie mnie używasz — teraz akurat w Twoim urządzeniu lub przeglądarce.
Sam Chat GPT podpowiada, że sztuczna inteligencja tylko analizuje dane, nie jest zaś inteligencją podobną do ludzkiej. Nie ma ona świadomości istnienia, nie ma też… inteligencji! Dlatego należy ją postrzegać nie jako sztuczną formę inteligencji, tylko jako jeden z jej produktów. Właśnie na takie różnice między sztuczną inteligencją a świadomością ludzką zwrócili kilka dni temu uwagę uczestnicy konferencji w Sekretariacie Episkopatu, prezentując polskie tłumaczenie watykańskiego dokumentu nt. sztucznej inteligencji „Antiqua et nova” – adresowanego, co ciekawe, m.in. do duszpasterzy. I właśnie na ten aspekt pragnę zwrócić uwagę: w jaki sposób i w jakich granicach można zastosować sztuczną inteligencję w Kościele.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.