Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Pochylić się nad Bożym Słowem

„Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa” – wskazał św. Hieronim. W świetle tej wypowiedzi napiszę kilka słów na temat Niedzieli Słowa Bożego.

Niedziela zamojsko-lubaczowska 4/2020, str. IV

[ TEMATY ]

Biblia

formacja

kurs

Joanna Ferens

Kurs formacji biblijnej cieszy się zainteresowaniem wiernych

Byłem wtedy w Rzymie, gdy przeczytałem informację o decyzji papieża Franciszka, że od 2020 r. III niedziela zwykła co roku będzie obchodzona w całym Kościele jako Niedziela Słowa Bożego. Swoją wolę wyraził w motu proprio „Aperuit illis”, w którym czytamy, że ten obchód ma pomóc, „aby w ludzie Bożym wzrosła religijna i bliska znajomość Pisma Świętego”.

Nie przez przypadek papież ogłosił swoją decyzję 30 września 2019 r., ponieważ tego dnia przypadała 1600. rocznica śmierci św. Hieronima (347-419), którego największym dokonaniem było tłumaczenie niemal całego Pisma Świętego z języków oryginalnych, czyli hebrajskiego, aramejskiego i greckiego na łacinę. Ten przekład zwany jest powszechnie Wulgatą.

Biblia drogowskazem

„Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa”. Tak więc Niedziela Słowa Bożego, zgodnie z wyżej przytoczoną maksymą świętego, ma zachęcić wszystkich wiernych Kościoła katolickiego do poznawania Boga przez lekturę i medytację Biblii. „Ustanawiam zatem III niedzielę zwykłą w ciągu roku jako poświęconą celebracji, refleksji oraz krzewieniu Słowa Bożego. Ta Niedziela Słowa Bożego staje się odpowiednim momentem tego okresu roku, w którym jesteśmy wezwani do wzmocnienia więzi z wyznawcami judaizmu oraz do modlitwy o jedność chrześcijan. Nie jest to przypadek: celebrowanie Niedzieli Słowa Bożego wyraża charakter ekumeniczny, ponieważ Pismo Święte wskazuje tym, którzy się w nie wsłuchują, drogę do przebycia, aby dojść do trwałej i autentycznej jedności” – pisze papież.

Reklama

W dalszej części dokumentu podkreśla on niezwykłą odpowiedzialność biskupów za wyjaśnianie wiernym zawiłości Pisma Świętego, a także zachęca wszystkich kaznodziejów, by odpowiednio długo i sumiennie przygotowywali się do homilii: „Dla wielu naszych wiernych jest to jedyna okazja, aby zrozumieć piękno Słowa Bożego i dojrzeć Jego powiązania z ich codziennym życiem. Konieczne jest, aby poświęcono odpowiednio dużo czasu na przygotowanie homilii. Nie można improwizować komentarza do czytań świętych. Kiedy zatrzymujemy się na medytacji oraz modlitwie tekstem świętym, wtedy stajemy się zdolni do mówienia sercem, aby dotrzeć do serc osób, które słuchają, wyrażając istotę tego, co jest przyjmowane i co przynosi owoc.

Nie ustawajmy nigdy w poświęcaniu Pismu Świętemu czasu i modlitwy, aby zostało przyjęte »nie jako słowo ludzkie, ale – jak jest naprawdę – jako słowo Boga«” (1 Tes 2, 13).

Dzieło Biblijne

Kościół w Polsce niejako wyprzedził decyzję Stolicy Apostolskiej, ponieważ jedenaście lat temu III niedziela wielkanocna została ustanowiona przez KEP jako Niedziela Biblijna inaugurująca Tydzień Biblijny. Inicjatorem i pomysłodawcą takiej formy podkreślenia roli Biblii w Kościele było Dzieło Biblijne im. św. Jana Pawła II kierowane przez ks. prof. dr. hab. Henryka Witczyka, który mówił wówczas: „Mamy święto Bożego Ciała, w którym uroczyście czcimy obecność Jezusa w Eucharystii. Chrystus – Chleb Życia jest obecny w Kościele pod dwiema postaciami: w Eucharystii i w słowie Bożym (por. J 6,41-59). Sobór Watykański II położył wielki nacisk na to, abyśmy w życiu chrześcijańskim, w teologii, w liturgii zwracali się do źródła, którym jest słowo Boga. Biskupi polscy uznali, że taki specjalny dzień poświęcony Biblii jest potrzebny”. Tym bardziej cieszy fakt, że jako Kościół w Polsce będziemy mogli dwa razy w ciągu roku liturgicznego pochylać się wspólnie nad rolą Biblii w naszym życiu.

Wspomniane wyżej Dzieło Biblijne im. św. Jana Pawła II posiada swoje struktury w każdej diecezji naszej ojczyzny. Pierwszym odpowiedzialnym za jej działanie w diecezji zamojsko-lubaczowskiej był ks. dr Gabriel Cisek, który m.in. zainaugurował Kurs Formacji Biblijnej, był i nadal jest jednym z odpowiedzialnych za przeprowadzanie diecezjalnego etapu Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy Biblijnej organizowanego przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”. Obecnie moderatorem Dzieła Biblijnego jest niżej podpisany pod tym artykułem, zaś funkcję wicemoderatora pełni ks. dr Sławomir Korona. Oprócz wymienionych duchownych ważną funkcję pełni dr Bartłomiej Sokal, który jest wykładowcą Kursu Formacji Biblijnej od jego pierwszej edycji.

Reklama

Do najważniejszych inicjatyw podejmowanych przez Dzieło Biblijne w naszej diecezji należy wspomniany kurs, o którym za chwilę napiszę szerzej, a także prowadzenie strony internetowej www.slowodaje.net , na której każdego dnia publikowany jest komentarz do liturgii słowa, krótkie artykuły popularnonaukowe publikowane na łamach naszego diecezjalnego dodatku do tygodnika Niedziela, inicjowanie i animowanie różnych wydarzeń w ramach Tygodnia Biblijnego, mających na celu propagowanie Pisma Świętego, np. przepisywanie tekstów ksiąg biblijnych w językach oryginalnych, maratony biblijne, celebracje słowa Bożego, Drogi Światła, debaty biblijne.

Kurs biblijny

Trzyletni Kurs Formacji Biblijnej kierowany jest do osób pełnoletnich, zarówno duchownych, jak i świeckich, zainteresowanych pogłębieniem swojego kontaktu z żywym Słowem Bożym przez poszerzenie wiedzy biblijnej. Przez uczestnictwo w zajęciach oferowanych w ramach kursu uczestnik otrzymuje solidne podstawy pracy z tekstem biblijnym, wśród których najważniejsze stanowią: poznanie tła historycznego, geograficznego oraz kulturowego ksiąg biblijnych Starego i Nowego Testamentu; procesu ich powstawania; zaznajomienie się z metodami interpretacji Pisma Świętego; przesłaniem teologicznym oraz sposobami aktualizacji orędzia biblijnego w świecie współczesnym.

Obecnie kurs, na który uczęszcza ok. 90 osób, jest prowadzony przy sanktuarium św. Marii Magdaleny w Biłgoraju. Ta grupa uczestników zmierza powoli ku końcowi formacji, którą rozpoczęli w 2017 r. Na przestrzeni lat poznawali Pismo Święte, rozpoczynając od zagadnień ogólnych i podstawowych, jak np. Kanon Pisma Świętego, geografia Ziemi Świętej, aż po zagadnienia szczegółowe, np. dokładne przeanalizowanie całego życia św. Pawła, przenalizowanie orędzia o miłości na podstawie Księgi Pieśni nad Pieśniami, pogłębioną analizę tekstu o potopie.

Ustanowienie Niedzieli Słowa Bożego jest dla nas wielką radością, ale i mobilizacją do jeszcze bardziej wytężonej pracy, aby jak najwięcej osób mogło poznawać Pismo Święte, a przez to samego Boga.

Ks. Krystian Malec; Diecezjalny Moderator Dzieła Biblijnego im. św. Jana Pawła II

2020-01-21 12:48

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Biblia przetłumaczona na 694 języki świata

2020-04-03 12:50

[ TEMATY ]

Biblia

Copyright (C) Andrey Popov

Pełny tekst Biblii został już przetłumaczony na 694 języki świata. Oznacza to, że dostęp do tekstów Starego i Nowego Testamentu w swoich ojczystych językach ma około 5,7 mld ludzi na świecie, poinformowało austriackie Towarzystwo Biblijne, powołując się na dane Zjednoczonych Towarzystw Biblijnych (United Bible Societies - UBS).

Wśród nowych języków, w których dostępny jest cały przekład Biblii, są ellomwe, którym posługuje się 2,3 mln mieszkańców Malawi oraz cho-chin, w którym mówi około 15-tysięczna grupa mieszkańców Mjanmy. Z nowych danych wynika, że na kolejne 1542 języki został przetłumaczony Nowy Testament, a niektóre pojedyncze fragmenty Biblii są dostępne w dalszych 1159 językach. Tak więc, według stanu na 31 grudnia 2019 r., co najmniej jedna księga Biblii jest dostępna w 3395 językach. Tylko w ciągu ostatnich pięciu lat 1,7 mld mieszkańców świata otrzymało nowy dostęp do tekstów biblijnych w swych rodzimych językach - podkreślił dyrektor UBS Michael Perreau. 

Według obliczeń Towarzystw Biblijnych, mieszkańcy świata mówią 7350 językami, w tym 245 językami niesłyszących. Żadna z ksiąg Biblii nie została jeszcze przetłumaczona na niemal 4000 języków. Obecnie trwają prace nad tłumaczeniami na 277 języków.

CZYTAJ DALEJ

Niedziela Palmowa w tradycji Kościoła

Szósta niedziela Wielkiego Postu nazywana jest Niedzielą Palmową, inaczej Niedzielą Męki Pańskiej. Rozpoczyna ona najważniejszy i najbardziej uroczysty okres w roku liturgicznym - Wielki Tydzień.

Początki obchodów

Liturgia Kościoła wspomina tego dnia uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, o którym mówią wszyscy czterej Ewangeliści. Uroczyste Msze św. rozpoczynają się od obrzędu poświęcenia palm i procesji do kościoła. Zwyczaj święcenia palm pojawił się ok. VII w. na terenach dzisiejszej Francji. Z kolei procesja wzięła swój początek z Ziemi Świętej. To właśnie Kościół w Jerozolimie starał się bardzo dokładnie powtarzać wydarzenia z życia Pana Jezusa. W IV w. istniała już procesja z Betanii do Jerozolimy, co poświadcza Egeria (chrześcijańska pątniczka pochodzenia galijskiego lub hiszpańskiego). Autorka tekstu znanego jako Itinerarium Egeriae lub Peregrinatio Aetheriae ad loca sancta. Według jej wspomnień w Niedzielę Palmową patriarcha otoczony tłumem ludzi wsiadał na osiołka i wjeżdżał na nim do Świętego Miasta, zaś zgromadzeni wierni, witając go z radością, ścielili przed nim swoje płaszcze i palmy. Następnie wszyscy udawali się do bazyliki Zmartwychwstania (Anastasis), gdzie sprawowano uroczystą liturgię. Procesja ta rozpowszechniła się w całym Kościele. W Rzymie szósta niedziela Przygotowania Paschalnego początkowo była obchodzona wyłącznie jako Niedziela Męki Pańskiej, podczas której uroczyście śpiewano Pasję. Dopiero w IX w. do liturgii rzymskiej wszedł jerozolimski zwyczaj urządzenia procesji upamiętniającej wjazd Pana Jezusa do Jeruzalem. Z czasem jednak obie te tradycje połączyły się, dając liturgii Niedzieli Palmowej podwójny charakter (wjazd i pasja). Jednak w różnych Kościołach lokalnych procesje te przybierały rozmaite formy, np. biskup szedł pieszo lub jechał na oślęciu, niesiono ozdobiony palmami krzyż, księgę Ewangelii, a nawet i Najświętszy Sakrament. Pierwszą udokumentowaną wzmiankę o procesji w Niedzielę Palmową przekazuje nam Teodulf z Orleanu (+ 821). Niektóre przekazy podają też, że tego dnia biskupom przysługiwało prawo uwalniania więźniów.

Polskie zwyczaje

Dzisiaj odnowiona liturgia zaleca, aby wierni w Niedzielę Męki Pańskiej zgromadzili się przed kościołem, gdzie powinno odbyć się poświęcenie palm, odczytanie perykopy ewangelicznej o wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy i uroczysta procesja do kościoła. Podczas każdej Mszy św., zgodnie z wielowiekową tradycją, czyta się opis Męki Pańskiej (według relacji Mateusza, Marka lub Łukasza - Ewangelię św. Jana odczytuje się w Wielki Piątek). Obecnie kapłan w Niedzielę Palmową nie przywdziewa szat pokutnych, fioletowych, jak to było w zwyczaju dawniej, ale czerwone. Procesja zaś ma charakter triumfalny. Chrystus wkracza do świętego miasta jako Król i Pan. W Polsce istniał kiedyś zwyczaj, iż kapłan idący na czele procesji wychodził przed kościół i trzykrotnie pukał do zamkniętych drzwi kościoła, wtedy drzwi się otwierały i kapłan z wiernymi wchodził do wnętrza kościoła, aby odprawić uroczystą liturgię. Miało to symbolizować, iż Męka Zbawiciela na krzyżu otwarła nam bramy nieba. Inne źródła przekazują, że celebrans uderzał poświęconą palmą leżący na ziemi w kościele krzyż, po czym unosił go do góry i śpiewał: „Witaj, krzyżu, nadziejo nasza!”.

W polskiej tradycji ludowej Niedzielę Palmową nazywano również Kwietną bądź Wierzbną. W tym dniu święcono palmy, które w tradycji chrześcijańskiej symbolizują odradzające się życie. Wykonywanie palm wielkanocnych ma bogatą tradycję. Tradycyjne palmy wielkanocne przygotowuje się z gałązek wierzby, która w symbolice Kościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Obok wierzby używano także gałązek malin i porzeczek. Ścinano je w Środę Popielcową i przechowywano w naczyniu z wodą, aby puściły pąki na Niedzielę Palmową. W trzpień palmy wplatano również bukszpan, barwinek, borówkę i cis. Tradycja wykonywania palm szczególnie zachowała się na Kurpiach oraz na Podkarpaciu, gdzie corocznie odbywają się konkursy na najdłuższą i najpiękniejszą palmę.

W zależności od regionu, palmy różnią się wyglądem i techniką wykonania. Palma góralska wykonana jest z pęku witek wierzbowych, wiklinowych lub leszczynowych. Zakończona jest czubem z bazi, jedliny, bibułkowych kolorowych kwiatów i wstążek. Palma kurpiowska powstaje z pnia ściętego drzewka (jodły lub świerka) oplecionego widłakiem, wrzosem, borówką, zdobionego kwiatami z bibuły i wstążkami. Czub drzewa pozostawia się zielony. Palemka wileńska jest obecnie najczęściej świeconą palmą wielkanocną. Jest niewielkich rozmiarów, upleciona z suszonych kwiatów, mchów i traw.

Z palmami wielkanocnymi wiąże się wiele ludowych zwyczajów i wierzeń: poświęcona palma chroni ludzi, zwierzęta, domy. Od dawna istniał także zwyczaj połykania bazi, które to zapobiegają bólom gardła i głowy. Wierzono, że sproszkowane kotki dodawane do naparów z ziół mają moc uzdrawiającą, bazie z poświęconej palmy zmieszane z ziarnem siewnym podłożone pod pierwszą zaoraną skibę zapewnią urodzaj, krzyżyki z palmowych gałązek zatknięte w ziemię bronią pola przed gradobiciem i burzami, poświęcone palmy wystawiane podczas burzy w oknie chronią dom przed piorunem. Poświęconą palmą należy pokropić rodzinę, co zabezpieczy ją przed chorobami i głodem, uderzenie dzieci witką z palmy zapewnia zdrowie, wysoka palma przyniesie jej twórcy długie i szczęśliwe życie, piękna palma sprawi, że dzieci będą dorodne. Poświęconą palmę zatykano za świętymi obrazami, gdzie pozostawała do następnego roku. Palmy wielkanocnej nie można było wyrzucić. Najczęściej była ona palona, popiół zaś z tych palm wykorzystywano w następnym roku w obrzędzie Środy Popielcowej. Znany też był zwyczaj „palmowania”, który polegał na uderzaniu się palmami. Tu jednak tradycja była różna w różnych częściach Polski. W niektórych regionach zwyczaj ten jest związany dopiero z poniedziałkiem wielkanocnym. W większości regionów jest to jednak zwyczaj Niedzieli Palmowej, gdzie „palmowaniu” towarzyszyły słowa: Palma bije nie zabije - wielki dzień za tydzień, malowane jajko zjem, za sześć noc - Wielkanoc.

Dzisiaj, choć wiele dawnych obyczajów odeszło już w zapomnienie - tworzą się nowe. W wielu kościołach można nadal podziwiać kilkumetrowe plamy. Dzieci w szkołach, schole i grupy parafialne prześcigają się w przygotowaniu najładniejszych palm. Często pracom tym towarzyszą konkursy lub konkretne intencje.

CZYTAJ DALEJ

Włochy: w Wielką Sobotę modlitwa przed Całunem Turyńskim

2020-04-05 13:00

[ TEMATY ]

całun turyński

Ireneusz Kajdana

Dla wielu podróż do Turynu i zobaczenie Całunu Turyńskiego jest spełnieniem marzeń

Archidiecezja turyńska w północnych Włoszech zapowiedziała, że w Wielką Sobotę tamtejszy arcybiskup Cesare Nosiglia poprowadzi o 17.00 modlitwę w kaplicy katedry św. Jana Chrzciciela, w której złożony jest Całun Turyński.

Modlitwa będzie transmitowana na żywo we włoskiej telewizji i w Internecie.

Całun Turyński, to lniane płótno, w które - zgodnie z tradycją - miało zostać owinięte ciało Chrystusa po śmierci na krzyżu. Charakter i umiejscowienie śladów odpowiadają opisowi Jego ran w Ewangelii. Całun jest bardzo rzadko wystawiany do adoracji publicznej.

Podczas wizyty w Turynie w 2010 r. papież Benedykt XVI nazwał Całun Turyński „ikoną Wielkiej Soboty”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję