Reklama

To działa w różnych kierunkach

2019-08-21 11:25

Rozmawia Katarzyna Krawcewicz
Edycja zielonogórsko-gorzowska 34/2019, str. 6

Archiwum Doroty Kuszyńskiej
Dorota Kuszyńska – animatorka odpowiedzialna za diecezjalną diakonię ewangelizacji Ruchu Światło-Życie

Teatr z jednej strony pozwala dotrzeć do różnych osób z Ewangelią, a z drugiej przyciąga samych oazowiczów, którzy czują, że to coś dla nich, że taka forma posługi jest im bliska – mówi Dorota Kuszyńska

KATARZYNA KRAWCEWICZ: – Jako diecezjalna diakonia ewangelizacji zorganizowaliście w Gorzowie warsztaty teatralne. To jednorazowa akcja czy chcecie stworzyć stałą grupę?

DOROTA KUSZYŃSKA: – Teatr nie jest dla naszej diakonii czymś nowym. Ten, który istniał wcześniej, funkcjonował pod nazwą „Tchnienie”. Teraz chcemy po prostu mieć grupę, bez konkretnej nazwy. W tych teatralnych działaniach mogą uczestniczyć wszyscy, którzy formują się w naszej diakonii. Ale ponieważ wiemy, że jest wiele osób, które są zainteresowane taką formą głoszenia Ewangelii, a nie są związane z diakonią ewangelizacji, postanowiliśmy, że te warsztaty będą miały formę otwartą. W praktyce wyglądało to tak, że do udziału zaprosiliśmy każdego, kto przeżył 1. stopień Oazy Nowego Życia. Chodziło o to, żeby uczestnicy wiedzieli, w jakiej tematyce się poruszamy.

– Po co Waszej diakonii teatr?

– To kolejny kanał, kolejny sposób dotarcia do człowieka z Dobrą Nowiną. Mamy już swoje doświadczenia. Na przykład w tym roku animowaliśmy tańce podczas Diecezjalnych Dni Młodych. Przygotowaliśmy happening na Synod Młodych. To okazja zwrócenia uwagi choćby przechodzących obok ludzi – bo może przystaną, obejrzą, może akurat coś ich dotknie.
Tak naprawdę taki teatr z jednej strony pozwala dotrzeć do różnych osób z Ewangelią, a z drugiej przyciąga też samych oazowiczów, którzy czują, że to jest coś dla nich, że taka forma posługi jest im bliska. W diakonii ewangelizacji są różne osoby. Niektóre bez problemu potrafią nawiązać rozmowę o Bogu z obcym człowiekiem, inne mają z tym trudność. I właśnie teatr może być dla nich lepszą formą przekazania tego, co mają w sercu.

– Czyli taka forma się sprawdza.

– Zdecydowanie. Kiedy trzy lata temu z ks. Pawłem Grzesiakiem zastanawialiśmy się, w jakim kierunku pójść, stawialiśmy na trochę inne metody. Jednak szybko dostrzegliśmy, że podczas działań teatralnych ludzie się mocno integrują i jest w tym coś wspólnototwórczego. To efekt uboczny, ale dla nas bardzo ważny.

– Od kogo uczycie się gry aktorskiej?

– Tym razem o poprowadzenie warsztatów poprosiliśmy Macieja Radziwanowskiego, zawodowego aktora. On również przygotowywał nas do posługi przed DDM.

– A jak pracujecie nad przygotowaniem konkretnej scenki? Jest wcześniej przygotowywana czy wymyślacie ją spontanicznie podczas prób?

– Te konkretne warsztaty miały nas przygotować do wrześniowej pielgrzymki Ruchu Światło-Życie do Rokitna. Zostaliśmy poproszeni przez moderatora diecezjalnego o przygotowanie scenki pod temat roku „Wolni i wyzwalający”. Mamy w naszej diakonii osoby konkretnie odpowiedzialne za teatr – są to Ala Tarnowska i Natalia Dutkowiak. To właśnie one wymyślają układy taneczne, nakreślają scenariusze scenek. Poświęcają na to naprawdę dużo czasu. Na warsztatach pracujemy więc z gotową scenką. Oczywiście pewne rzeczy tworzą się też w trakcie prób, bo wiele zależy np. od liczby osób uczestniczących. Kiedy już jesteśmy razem, wprowadza się różne udoskonalenia. Potem jeszcze trzeba przygotować scenografię i wiele innych rzeczy. Jednak ogólny scenariusz zawsze jest przygotowany wcześniej. To baza, na której pracujemy.
Nasze przedstawienia zwykle mają podobną formę – zaczyna się komentarzem, potem jest zaprezentowana scenka i drugi komentarz. Na DDM dodatkowo był odczytywany fragment z Pisma Świętego.

– Efekt końcowy tych warsztatów będzie można zobaczyć 1 września?

– Tak. Jeszcze nie znamy dokładnego planu pielgrzymki, ale prawdopodobnie występ będzie podczas koncertu ewangelizacyjnego. To chyba najlepszy moment na przedstawienie, bo na placu przy sanktuarium rokitniańskim jest już dużo osób, a kolejne dojeżdżają i też ostatecznie trafiają pod scenę. Z tego, co pamiętam, we wcześniejszych latach scenki też były wystawiane w trakcie koncertu. Już dzisiaj serdecznie zapraszamy.

Tagi:
teatr

Reklama

Młodzi adepci sztuki aktorskiej

2019-06-17 13:28

Anna Przewoźnik
Edycja częstochowska 25/2019, str. 7

Archiwum „Grupy pod wiszącym Kotem"
Wśród młodzieży nie brakuje talentów aktorskich

Licealiści kochający teatr, pracujący pod okiem profesjonalistów z częstochowskiego Teatru im. A. Mickiewicza, podczas XIX Przeglądu Zespołów Teatralnych Szkół Średnich Regionu Częstochowskiego zaprezentowali zarówno klasykę, jak i własną twórczość.

Przegląd ma formę konkursu i od lat jest jednym z najważniejszych sposobów prezentacji dorobku artystycznego młodych adeptów aktorstwa. Ogłoszenie wyników i rozdanie nagród miało miejsce 11 czerwca po spektaklu „Nagle zeszłego lata” w reż. Krzysztofa Knurka.

Najlepsi okazali się młodzi z „Grupy pod wiszącym Kotem” z VII LO im. M. Kopernika. Wystąpili w spektaklu „Scenariusz dla trzech aktorów (a gęby są cztery) + Andrus” wg dramatu B. Schaeffera w reżyserii Beaty Gendek-Barhoumi. II miejsce ex aequo otrzymali młodzi artyści z II LO im. R. Traugutta za spektakl „Dom na granicy” Sławomira Mrożka w reż. Adama Hutyry oraz VII LO im. M. Kopernika za „Remember Me” na podstawie „Hamleta” w opracowaniu tekstu i reżyserii Beaty Gendek-Barhoumi.

– Przegląd cały czas się rozwija. Zgłaszają się nowe zespoły, ale mamy też stałe grupy. To trwająca od kilkunastu lat edukacja teatralna przez sztukę – mówi Ewa Oleś, sekretarz literacki teatru w Częstochowie.

– To sposób, by przyciągnąć młodych do teatru. Najlepsze efekty osiągnąć można, kiedy młodzi poczują, że to jest też ich teatr. Oni są przyszłością teatru – podkreśla Robert Dorosławski, dyrektor Teatru.

U licealistów emocje budzi sam fakt gry na prawdziwej scenie teatralnej i praca pod okiem zawodowych aktorów. Wielu z warsztatowiczów zostaje aktorami.

Relacja na: tv.niedziela.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Polska pod Krzyżem: modlitwa i świadectwa podczas Drogi Krzyżowej

2019-09-15 07:54

ks.an / Włocławek (KAI)

Po godzinie 20 na lotnisku w Kruszynie rozpoczęła się Droga Krzyżowa – kolejny punkt akcji „Polska pod Krzyżem”. Jej niezwykłość polegała nie tylko na tym, że odprawiona została w plenerze – na lotnisku, pośród morza świateł świec trzymanych w dłoniach wiernych, ale także dlatego, że oprócz słów Pisma Świętego zebrani wysłuchali świadectw osób świeckich i duchownych, o ich doświadczeniu krzyża.

B-C-designs/fotolia.com

Pomiędzy sektorami niesiony był drewniany trzymetrowy krzyż, a także duża monstrancja z Najświętszym Sakramentem. Modlitwie przewodniczył biskup włocławski Wiesław Mering.

Przy pierwszej stacji mąż chorej na nowotwór żony, Gabrysi, mówił o kolejnych wyrokach, jakimi były lekarskie orzeczenia o chorobie. Następnie ojciec umierającej dwunastoletniej córki wyznał, że przyszedł pod krzyż, bo jest w tej życiowej sytuacji zupełnie bezradny, a jego córka, jak dwunastoletnia córka ewangelicznego Jaira, czeka na cud. Przy trzeciej stacji mężczyzna, który uległ wypadkowi i nie może chodzić wyznał: „chcę otworzy się na Twój plan Panie – plan, którego do końca nie rozumiem”.

Agnieszka, mężatka z trójką dzieci opowiedziała o doświadczeniu śmierci nienarodzonego czwartego dziecka. „Ból, cierpienie i wtedy zwróciłam się do Maryi, bo któż lepiej zrozumie moje cierpienie niż Maryja. Moje przyjęcie krzyża dało mi siłę. Potem, gdy urodziłam martwe dzieciątko, w zagrożeniu było moje życie. Pytałam się, czy jestem gotowa odejść. I raz jeszcze przytuliłam się do krzyża. Zgoda na krzyż i przylgnięcie do Jezusa przyniosło owoce dla innych” – wyznała.

W kolejnych momentach przytoczone były świadectwa traumatycznych przeżyć mężczyzny po rozwodzie rodziców, które wracały już w dorosłym życiu, kobiety po zdradzie przez męża, która „uciekła pod Krzyż, by umieć przebaczyć i odnaleźć siebie, przeżyć podarowane nowe życie”. Przy siódmej stacji przytoczono doświadczenie tragedii smoleńskiej z 2010 roku. „Zginęli wszyscy, a my osieroceni mężowie, żony, rodzice, dzieci staliśmy przestraszeni i błądzący. Grozę powiększały niewytłumaczalne postępowania władzy, która wykazała tchórzostwo – oddała śledztwo w ręce tych, których było lotnisko. Szukaliśmy pocieszenia w modlitwie i mszach świętych. Od władz doświadczaliśmy pogardy i odrzucenia. Dziś dalej trudno zrozumieć, dlaczego tak się stało. Upadliśmy przed krzyż i uwierzyliśmy, że wiara to jedyna gwarancja spokoju, że spotkamy się z naszymi bliskimi w niebiosach” – mówił jeden z przedstawicieli rodzin smoleńskich.

Następnie świadectwo powiedziała kobieta po dokonanej aborcji i matka, której córka została zamordowana na tle seksualnym. Mężczyzna wykorzystany seksualnie przez księdza mówił o zniszczonym przez to doświadczenie życiu: „byłem szantażowany przez księdza, czułem wstyd, poczucie upodlenia, rozpacz, dalej były narkotyki, autoerotyka, życie z daleka od Boga. Bóg dał łaskę, że znalazłem się na neokatechumenalnej drodze. Odbudowałem życie wiary, krzyż śmierci stał się krzyżem życia. Spotkałem się z tym księdzem i zaniosłem mu przebaczenie. Wiem, że wiele osób skrzywdzonych przez księdza odeszło od Kościoła. Pomóżcie im, nie dziwcie się, bo bez wiary pozostaje tylko nienawiść” – mówił mężczyzna.

Przy jedenastej stacji do drzewa krzyża wbite zostały długie gwoździe. Uczynił to wykonawca drewnianego krzyża – stolarz z Włocławka. Następnie krzyż umieszczony został na specjalnie przygotowanym miejscu, w przeciwległym końcu sektorów dla pielgrzymów. Przy krzyżu umieszczony został Najświętszy Sakrament. W tym czasie świadectwo głosił chłopak, który sprowadzony został na złą drogę, w konsekwencji czego zamordował człowieka. Spojrzenie na krzyż dało mu siłę do wyznania grzechów, wejścia na drogę modlitwy i karmienia się Słowem Bożym.

Przy dwunastej stacji zaległa cisza rozrywana uderzeniami w gong. Biskup włocławski Wiesław Mering odmówił modlitwę: „oto my, Polacy, stajemy przed Tobą, by uznać Twoje panowanie, oddać się Twemu prawu. Uznajemy Twoje panowanie nad Polską i całym naszym narodem rozsianym po całym świecie”. Zawierzył całą Ojczyznę Chrystusowi Królowi.

Na zakończenie wierni odśpiewali uroczyste Te Deum – Ciebie Boga wysławiamy. W stojącej przed monstrancją z Najświętszym Sakramentem dużej kadzielnicy rozpalono kadzidło. Ksiądz Biskup udzielił błogosławieństwa kończącego Drogę Krzyżową. Rozpoczęła się nocna adoracja, która zakończy się Mszą świętą z niedzieli.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jedziemy!

2019-09-16 22:34

Agnieszka Bugała

Krzysztof Wowk/Wowk Digital

Wielu osobom, nawet zaangażowanym w życie Kościoła, katolickie tygodniki wciąż kojarzą się z nudnym i trudnym przepowiadaniem, nawracaniem na siłę, wytykaniem życiowych błędów i szczegółowym relacjonowaniem długich, kościelnych uroczystości. W dodatku bez polotu i inwencji, w starym, nie zawsze dobrym graficznie, stylu.

Czy tak jest? Tak, tak niestety też bywa. Czy tak jest u nas? Staramy się, by było inaczej.

W tym roku Niedziela kończy 93 lata. Słuszny to wiek, zasługuje na pochwałę – że przetrwała niejedno i widziała niejedno i wiele mogłaby opowiedzieć młodszym, gładszym na licu koleżankom z prasowej półki. I choć – z racji wieku – kojarzona raczej z powłóczystą suknią mocno wciętą w talii i z kapeluszem ocieniającym pomarszczone czoło z innej epoki (i kapelusz i czoło) to jednak, Drogi Czytelniku, pomyliłbyś się bardzo, gdybyś uległ tej powierzchownej refleksji! Niedziela ma swój wiek, to prawda, ale silnik nowoczesnego motoru, w cztery sekundy rozpędza się do setki i jedzie  tam, gdzie czeka na nią wydarzenie, opowieść, ale przede wszystkim człowiek!

W niedzielę Środków Masowego Przekazu wrocławska redakcja Niedzieli kłania się nisko wszystkim Czytelnikom. Dziękujemy za ogromną życzliwość, serdeczność i gościnność w czasie spotkań w parafiach. Kapłanom, Księżom Proboszczom dziękujemy za pomoc w docieraniu do Czytelników. Jesteście wszyscy częścią ogromnej rodziny Niedzieli - zacnej pani lat 93 z sercem i duszą młodej dziewczyny pędzącej nowoczesnym motorem. Dokąd? Tam, gdzie człowiek, tam, gdzie Bóg.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem