Kiedy oświadczam: „Wierzę w Boga”, jestem świadomy tego (czuję to), że składam nietuzinkową deklarację; że jest to inne oświadczenie niż np. śpiewam, jestem na zakupach, mam samochód. Jest ono raczej podobne do oświadczeń typu: jestem Polakiem, kocham, lubię.
Deklarując wiarę w Boga, umieszczam siebie pośród tych, którzy nie tylko poszukują ostatecznych racji istnienia wszystkich bytów materialnych, ich fundamentów, ale i sposobów dotarcia i kontaktów z bytami, które nie mają komponentu materialnego, czyli do tzw. istot duchowych.
Nauka pozwala naszemu umysłowi - zwłaszcza wyposażonemu w stosowne narzędzia badawcze - na coraz dociekliwsze, sprawdzalne eksperymentalnie, poznawanie materialnego wycinka istniejących rzeczywistości. Wiara natomiast roztacza przed nami całościowy jej ogląd i utrzymuje, że do pewnych z istniejących jej postaci - i to dość istotnych - można dotrzeć tylko na jej skrzydłach, krocząc po drogach przez nią wskazywanych. Wiara i rozum to dwa skrzydła, na których człowiek wznosi się ku poznaniu pełni prawdy. Wiara jest jak teleskop, przez który widzimy dalej, głębiej, więcej; jak okulary pozwalające dostrzec w podczerwieni to, co niewidzialne. Ludzie wierzący chcą wiedzieć więcej, niż pozwalają im na to zmysły, nawet wyposażone w coraz nowocześniejsze instrumenty.
Wiara jest spotkaniem w ciemnościach, w których niepewność staje się pewnością; kiedy coś nie do wiary staje się oczywiste.