Reklama

Kościół

Prawosławni biskupi na Boże Narodzenie: apel o pokój

Do stanięcia na straży pokoju, wzywają wiernych biskupi Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (PAKP). W liście na Boże Narodzenie, które prawosławni obchodzić będą 7 stycznia, hierarchowie zachęcają również do wzięcia odpowiedzialności za Cerkiew oraz aktywnego udziału w uroczystościach 100-lecia cerkiewnej samodzielności tzw. autokefalii.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Prawosławni biskupi zwracają uwagę, że „współczesny człowiek zapomina o Bogu, kieruje się pragnieniem posiadania dóbr ziemskich. Przyczynia się to do utraty wiary, nadziei i często sensu życia”. Zjawisko to oceniają jako współczesną patologię. Wskazują również, że jest to powód rozkładu społeczeństwa, rodziny i światowego pokoju, a także wojny na Ukrainie, Bliskim Wschodzie, Azji czy Afryce. Apelują, aby stać na straży pokoju.

Biskupi proszą o modlitwę, aby rok 2024 był „czasem błogosławionym dla Cerkwi, Ojczyzny, całego świata”. Zachęcają do kontynuowania praktyki śpiewania kolęd w domach, odwiedzania bliskich i śpiewania na ulicach.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

W liście składają podziękowanie za nową świątynię św. Sofii - Mądrości Bożej w Warszawie, poświęconej w maju 2023 r. Są wdzięczni za cerkiew w Słubicach, odnowienie cerkwi w Gdańsku i w Hrubieszowie. Przypomnieli także o budowie świątyni w Gładyszowie i Karakułach, Augustowie i Białymstoku, oraz o przygotowaniach do budowy cerkwi w Krakowie i Bielsku Białej na św. Górze Jawor oraz w Mińsku Mazowieckim.

Prawosławni duchowni zachęcają do wierności ewangelicznym ideałom, do męstwa i wytrwałości. Przypominają również o uroczystościach 100-lecia cerkiewnej samodzielności tzw. autokefalii.

Hierarchowie życzą obfitych łask od Narodzonego Zbawiciela: „Boże błogosławieństwo i pokój niech towarzyszą Ojczyźnie naszej i całemu światu (...)”.

List podpisali biskupi Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego na czele z abp. Sawą, Metropolitą Warszawskim i Całej Polski.

W odróżnieniu od chrześcijan zachodnich, świętujących od wieków narodzenie Chrystusa 25 grudnia, większość prawosławnych obchodzi to święto 7 stycznia, zgodnie z kalendarzem juliańskim, który w stosunku do obowiązującego niemal wszędzie na świecie kalendarza gregoriańskiego jest „opóźniony” o 13 dni. Niektóre jednak parafie prawosławne, w takich miastach jak Warszawa, Wrocław czy Gdańsk, obchodzą Święta Bożego Narodzenia według kalendarza gregoriańskiego.

Reklama

Nadanie niezależności Kościołowi Prawosławnemu w Polsce przez patriarchat Konstantynopola miało miejsce 13 listopada 1924 r. Akt ten przyczynił się do uniezależnienia prawosławnych od patriarchatu moskiewskiego po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku.

Większość wyznawców prawosławia w Polsce zamieszkuje wschodnie województwa: podlaskie, lubelskie i małopolskie. Liczbę prawosławnych PAKP szacuje na 180-250 tys., nie licząc uchodźców z Ukrainy.

2024-01-05 17:41

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

USA: biskupi za politycznym rozwiązaniem konfliktu w Syrii

[ TEMATY ]

USA

biskupi

Donald Trump

rabbit75_fot/Fotolia.com

Amerykańscy biskupi zaapelowali do władz Stanów Zjednoczonych o podjęcie zdecydowanych wysiłków celem doprowadzenia do zawieszania broni w Syrii i wypracowania politycznego rozwiązania konfliktu w tym bliskowschodnim kraju. Jest to reakcja na wczorajszy atak z użyciem 59 pocisków samosterujących Tomahawk na syryjską bazę lotniczą Szajrat w prowincji Hims, w zachodniej części kraju. Była to militarna reakcja Waszyngtonu po ataku chemicznym na opanowaną przez rebeliantów miejscowość Chan Szajchun w prowincji Idlib, o który Stany Zjednoczone oskarżyły reżim prezydenta Asada. Zginęło w nim 86 osób, w tym 30 dzieci.

„Naród syryjski, który pozostaje w rozpaczliwej sytuacji, koniecznie potrzebuje politycznego rozwiązania trwającego konfliktu” – pisze przewodniczący amerykańskiego episkopatu. Kard. Daniel DiNardo wzywa jednocześnie władze USA do zintensyfikowania pomocy humanitarnej w Syrii i podjęcia realnych starań celem przywrócenia trwałego pokoju w tym kraju oraz obrony praw wszystkich jego mieszkańców, w tym chrześcijańskiej mniejszości.

CZYTAJ DALEJ

św. Katarzyna ze Sieny - współpatronka Europy

Niedziela Ogólnopolska 18/2000

[ TEMATY ]

św. Katarzyna Sieneńska

Giovanni Battista Tiepolo

Św. Katarzyna ze Sieny

Św. Katarzyna ze Sieny

W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju. Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie widoczne.
Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów. Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej.
Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć, energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe. Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących. Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście, Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy życia.
Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina, umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie.
Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała, że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie, gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy.
Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie - Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc, czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby " wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety, chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską.
Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl o niej".
Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj, przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze 30 lat, kiedy tak pisała!
Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne. Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła.
Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański, dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział apostołów pod sztandarem świętego krzyża.
Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego Mistrza.

CZYTAJ DALEJ

Rosjanie uwięzili ukraińskich redemptorystów [Wywiad]

2024-04-30 09:22

materiał własny

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z ks. Witalijem Porowczukiem, który opowiada o ciężkiej sytuacji ukraińskich jeńców w Rosji, trosce o to, aby wymieniać wszystkich jeńców ukraińskich na rosyjskich i rosyjskich na ukraińskich, o więzionych księżach, w tym dwóch ukraińskich redemptorystach oraz o tym, w jakich warunkach, przypominające sowieckie gułagi, przebywają ukraińscy jeńcy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję