Dom, gdzie Pan Jezus spożył ze swoimi uczniami Ostatnią Wieczerzę (por. Mt 26, 26-35; Mk 14, 15-25; Łk 22, 14-38; J 13, 14, 15, 17; 1Kor 11, 23-25; Dz 1, 12-26 i Dz 2, 1-4), nazwano Wieczernikiem (od wieczerzy i wieczerzania, czyli spożywania wieczornego posiłku). Określa się go też mianem „sali na górze”. Znajduje się on na stoku góry Syjon w Jerozolimie. Warto wiedzieć, że jest to obecnie jedyne miejsce chrześcijańskie w Izraelu zarządzane przez władze lokalne, które dobrze o nie dbają. Właśnie w tym miejscu Chrystus ustanowił sakramenty Eucharystii i kapłaństwa.
Wieczernik przynależy do symbolicznego kompleksu grobowego króla Dawida (żył na przełomie XI i X wieku przed Chrystusem) - znajduje się ponad nim. Wraz z upływem czasu, być może podczas zburzenia Jerozolimy w roku 70. po Chrystusie, uległ on zniszczeniu. Za panowania cesarza Hadriana (kierował imperium w latach 117-138) zbudowano tam kapliczkę. W IV stuleciu natomiast postawiono wspaniałą bazylikę, która miała 88 kolumn. Wichry historii sprawiły, że bazylika została zburzona. Dwukrotnie świątynię odbudowywali krzyżowcy (przy wejściu po prawej stronie widnieją dwa ich herby), a potem ojcowie franciszkanie. Właśnie tym ostatnim dzisiejsza gotycka sala Wieczernika zawdzięcza swoje powstanie i wygląd. W ścianie południowej zachowała się nisza, którą wykuli muzułmanie jako „mihrab” (wskazuje kierunek Mekki, w którym powinni się modlić wierni), gdy swego czasu zamieniali kaplicę na meczet.
Wieczernik jest szczególnym chrześcijańskim sanktuarium w Jerozolimie. Raczej nikt nie kwestionuje jego autentyczności jako miejsca Ostatniej Wieczerzy. Stał się on wyjątkowym miejscem modlitwy. Tu zanosili swoje modły m.in. Matka Jezusa - Maryja i Apostołowie. Można powiedzieć, że to pierwsza świątynia chrześcijańska. Wieczernik był pierwszą siedzibą Kościoła w świętym mieście, katedrą pierwszego, pisząc współczesnym językiem, biskupa Jerozolimy - apostoła Jakuba Starszego.
„Marność nad marnościami - wszystko jest marnością”. Hebrajskie hebel oznacza dosłownie tchnienie, obłok pary, coś, czego nie da się uchwycić w dłoń. Wulgata utrwaliła przekład vanitas vanitatum. Kohelet jest mędrcem, który postanowił zmierzyć życie „pod słońcem” samym doświadczeniem, bez sięgania po obietnice, i uczciwie zapisał wynik pomiaru. Zysku brak. „Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem?” Wielka pieśń o kołowrocie natury, pokolenia przychodzą i odchodzą, słońce wschodzi i zachodzi, wiatr kołuje, rzeki płyną do morza, które nie może się napełnić, ma w sobie hipnotyczny rytm i celowo prowadzi donikąd. Wszystko się porusza, nic nie dochodzi do celu. Nawet pamięć zawodzi: „nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli”. Starożytność pogańska znała ten zawrót głowy wiecznego powrotu. Kohelet wypowiada go wewnątrz Izraela, jakby chciał doprowadzić czytelnika do ściany, za którą może być już tylko Bóg. Kościół czyta Koheleta po to, by przejść jego szkołę odwyku od iluzji. Hieronim, który tej księdze poświęcił osobny komentarz, wspomina, że czytał ją z uczennicą Blezyllą właśnie po to, by nauczyć ją pogardy dla świata przemijającego. „Marność” nie jest ostatnim słowem Objawienia, ale jest słowem koniecznym. Dopóki człowiek liczy na to, że „coś pod słońcem” go nasyci, dopóty nie zapyta o to, co ponad słońcem. Vanitas jest przedsionkiem Ewangelii.
Dzisiejsze odrodzenie wiary we Francji to iskra, która jasno świeci, bo nasz świat jest pogrążony w ciemności – mówi Vatican News rektor katedry Notre-Dame, który jutro w murach tej odbudowanej po pożarze świątyni będzie podejmował Leona XIV. Podkreśla, że Francja jest krajem misyjnym, lecz chrześcijanie wiedzą, że ich wiara to skarb, którym nigdy nie przestaną się dzielić.
Ks. Olivier Ribadeau Dumas zastrzega, że chrześcijaństwo nigdy nie miało we Francji ani w żadnym innym kraju złotej ery. Dziś rzeczywiście mamy do czynienia z odrodzeniem wiary. Jest ono niczym iskra, która jasno świeci, bo nasz świat jest pogrążony w ciemnościach. Katolicy z radością świadczą o swej wierze, bo wiedzą, że ludzie tego naprawdę potrzebują, szukają punktów odniesienia w swoim życiu, chcą w istocie by miłość, którą głosi Chrystus stała się fundamentem ich życia.
„Teraz wy z kolei bądźcie misjonarzami Ewangelii w tym społeczeństwie!” - zaapelował Ojciec Święty do katechumenów i neofitów podczas spotkania ze Zgromadzeniem Synodalnym Paryskiej Prowincji Kościelnej. Papież podkreślił, że rosnąca liczba dorosłych odkrywających wiarę we Francji jest znakiem działania Bożej łaski. Jest też wezwaniem do większego zaangażowania duszpasterskiego. Spotkanie odbyło się w Instytucie Katolickim w Paryżu. Leon XIV podziękował za świadectwa katechumenów i neofitów oraz za przekazane mu Instrumentum laboris dotyczące drogi synodalnej.
Raduję się, że mogę się z wami spotkać i podczas tej Podróży Apostolskiej zatrzymać się nad drogą, którą przemierzacie w ramach Prowincjalnego Zgromadzenia Kościelnego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
