Z Watykanu

Czwarta podróż po Włoszech

Nawiedzenie relikwii św. Augustyna w Pawii

Reklama

Spotkania z młodzieżą, chorymi i personelem szpitala, ze światem uniwersyteckim oraz wizyta na grobie św. Augustyna - umiłowanego teologa, na którym zawsze wzorował się Joseph Ratzinger - wypełniły czwartą podróż Benedykta XVI na terenie Włoch.
21 i 22 kwietnia Papież spędził na północy Włoch, w Vigevano i Pawii. Podczas pierwszego spotkania z mieszkańcami Vigevano, zgromadzonymi 21 kwietnia na placu przed miejscową katedrą, Benedykt XVI podkreślił, że chciał odwiedzić tę diecezję przede wszystkim dlatego, że nie zdążył do niej przyjechać Jan Paweł II.
W Pawii na placu przed miejscową katedrą (zamkniętą z powodu remontu) Papież spotkał się z młodzieżą. Zachęcał młodych ludzi, by zostali przyjaciółmi Jezusa, poszli za Nim wiernie i swoim życiem dali świadectwo Jego miłości.
Następnego dnia, w niedzielę 22 kwietnia, Papież odwiedził klinikę uniwersytecką w San Matteo, gdzie spotkał się z chorymi, ich rodzinami i personelem szpitala. Ze szpitala San Matteo Benedykt XVI udał się do ogrodów Kolegium św. Karola Boromeusza, gdzie odprawił Mszę św. W homilii mówił o drodze wiary, która jest drogą nawrócenia, oraz wspominał jednego z największych nawróconych w historii chrześcijaństwa - św. Augustyna.
Zdaniem Papieża, dwa słowa: „nawrócenie” i „odpuszczenie grzechów” - to słowa klucze drogi chrześcijanina. - Czymże jednak jest nawrócenie? Co należy uczynić? W życiu każdego ma ono swoją własną postać, ponieważ każdy człowiek jest kimś nowym i nikt nie jest kopią drugiego - mówił Benedykt XVI. Papież odwiedził też Uniwersytet w Pawii.
Ostatnim punktem papieskiej wizyty w Pawii były Nieszpory w bazylice San Pietro in Ciel d’Oro oraz modlitwa przed urną z relikwiami św. Augustyna. W homilii Benedykt XVI przypomniał, że nawiedzenie grobu biskupa Hippony było głównym celem jego podróży do Pawii, „by oddać zarówno hołd całego Kościoła dla jednego ze swych największych ojców, jak i wyraz osobistego nabożeństwa i wdzięczności dla tego, który tak wielką rolę odegrał w moim życiu, teologa i pasterza, a bardziej jeszcze - człowieka i kapłana”.
Na zakończenie Papież zapalił wieczną lampkę przy grobie św. Augustyna.

Apel Benedykta XVI do wielkich tego świata

Prośba o anulowanie długów

Reklama

Benedykt XVI chce anulowania długów najbiedniejszych krajów świata. W liście do kanclerz Niemiec Angeli Merkel, która będzie gospodarzem najbliższego szczytu najbogatszych państw świata G8 w dniach 6-8 czerwca, Papież wezwał też do zwiększenia środków na walkę z AIDS i chorobami tropikalnymi. Papieski list został wysłany w grudniu 2006 r., zaś odpowiedź kanclerz Merkel nadeszła w lutym 2007 r. Oba pisma opublikowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej.
Ojciec Święty wyraził radość z faktu, że tematyka ubóstwa, ze szczególnym uwzględnieniem Afryki, znajdzie się na porządku dziennym obrad przywódców światowych mocarstw. Powinna być ona zagadnieniem priorytetowym zarówno dla państw bogatych, jak i ubogich.
Zdaniem Benedykta XVI, „należy podjąć kroki w celu szybkiego, całkowitego i bezwarunkowego anulowania długów zewnętrznych” najbiedniejszych krajów i sprawienia, by nie popadły one na nowo „w niedające się usprawiedliwić” zadłużenie. Papież opowiedział się też za „poważnymi inwestycjami w badania” nad lekarstwami na AIDS, gruźlicę, malarię oraz inne choroby tropikalne.
Wspólnota międzynarodowa powinna również kontynuować wysiłki w celu „znaczącej redukcji handlu bronią”, legalnego i nielegalnego, „przemytu cennych surowców i ucieczki kapitału z krajów ubogich”. „Choć podjęcie tych wyzwań stoi przed wszystkimi państwami, to jednak kraje grupy G8 i Unia Europejska powinny tu pełnić rolę przewodników” - napisał Benedykt XVI.
Szczyt grupy G8 odbędzie się w Heiligendamm k. Rostocku, w północno-wschodnich Niemczech.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Papież będzie w ONZ

Benedykt XVI przyjął zaproszenie do złożenia wizyty w nowojorskiej siedzibie ONZ, które przekazał mu 18 kwietnia jej sekretarz generalny Ban Ki-mun. Poinformował o tym dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej ks. Federico Lombardi. Dodał, że nie ustalono jeszcze żadnej daty.
Jan Paweł II odwiedził główną siedzibę Organizacji Narodów Zjednoczonych dwukrotnie, w 1979 i 1995 r. Wcześniej, jako pierwszy w historii papież, był tam 4 października 1965 r. Paweł VI.

Benedykt XVI z Meksykanami

Papież Benedykt XVI poparł wysiłki meksykańskich biskupów podejmowane w obronie życia. Przed bliskim głosowaniem w Zgromadzeniu Legislacyjnym Dystryktu Federalnego nad prawem liberalizującym aborcję przewodniczący Episkopatu Meksyku ogłosił 20 kwietnia treść listu z Watykanu. Sekretarz stanu kard. Tarcisio Bertone zapewnia, że Benedykt XVI „jednoczy się z Kościołem w Meksyku oraz z wieloma ludźmi dobrej woli zaniepokojonymi projektem prawa, które zagraża życiu nienarodzonych dzieci”. Parlament stolicy Meksyku przyjął 25 kwietnia prawo, które dopuszcza zabijanie nienarodzonych w pierwszych trzech miesiącach życia.

Wystawa zdjęć w Watykanie

Na wystawę „Vatican click”, zorganizowaną w skrzydle Karola Wielkiego Bazyliki św. Piotra, składają się 382 fotogramy z archiwów działu fotografii dziennika „L’Osservatore Romano”. Archiwum to w ciągu 30 lat istnienia zgromadziło pięć milionów zdjęć oraz ponad pół miliona czarno-białych negatywów ze starszych zbiorów „Giordani”. Ekspozycję otworzył we wtorek sekretarz stanu kard. Tarcisio Bertone. Wystawa będzie czynna do 27 maja br. Wstęp wolny.
Zdjęcia to przede wszystkim portrety ostatnich papieży, od Piusa XI po Benedykta XVI, uwiecznionych w czasie wielkich uroczystości religijnych i spotkań z politykami. Są także fotografie ukazujące życie codzienne w Watykanie, m.in. Gwardię Szwajcarską oraz turystów i pielgrzymów.

Pamięć o ludobójstwie

W Ogrodach Watykańskich 24 kwietnia uczczono 92. rocznicę ludobójstwa ormiańskiej ludności Turcji. Przy krzyżu upamiętniającym tę tragedię modliła się delegacja rzymskiej społeczności Ormian, w tym klerycy z Papieskiego Kolegium Ormiańskiego. Kamienny krzyż - zwany po ormiańsku chaczkarem - w 1996 r. podarował Janowi Pawłowi II patriarcha Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego Garegin I. Papież polecił umieścić krzyż w Ogrodach Watykańskich.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.