Króluj nam Chryste!

W sobotę 11 września odbył się Dzień Wspólnoty Liturgicznej Służby Ołtarza Diecezji Toruńskiej, który zgromadził ok. 500 osób z różnych zakątków diecezji. Uroczystościom przewodniczył biskup toruński Andrzej Suski. Miejscem spotkania dzięki życzliwości ks. kan. Wojciecha Miszewskiego była parafia pw. św. Antoniego na toruńskich Wrzosach. Tego dnia nie brakowało zarówno słonecznej pogody, jak i radości ducha.
Spotkanie rozpoczęło się szkołą liturgiczną, którą poprowadził ks. Wojciech Osicki z Nowego Miasta Lubawskiego. Przypomniał podstawowe przepisy regulujące postawy i gesty, którymi ministranci i lektorzy posługują się podczas liturgii. Jak zewnętrzne zachowanie się człowieka wynika z wewnętrznego usposobienia, tak w liturgii zewnętrzne wykonywanie pewnych gestów jest przejawem przeżyć duchowych. Z drugiej strony przyjmowanie zewnętrznych postaw jest potrzebne dla obudzenia i rozwijania w sobie kultu Boga. Kult bowiem ze swej natury ma charakter całościowy, to znaczy dotyczy tak wnętrza człowieka, jak i ciała. Ludzie praktykują pewne gesty dla głębszego i żywszego zajmowania się sprawami Bożymi. Tak jak w życiu codziennym okazujemy sobie wzajemnie miłość i uczucia za pomocą gestów, tak w liturgii postawy i gesty są znakami miłości do Boga. Dlatego tak ważne jest, by były zachowywane i wykonywane z czułą starannością, czcią i skupieniem. Dotyczy to zwłaszcza kapłanów, ministrantów i lektorów, z których wzór ma czerpać całe zgromadzenie liturgiczne.
Szkoła liturgiczna stanowiła wprowadzenie do Eucharystii, której przewodniczył bp Andrzej Suski. Mszę św. koncelebrowało 40 kapłanów, którzy wraz z ministrantami przybyli na zjazd do Torunia.
W homilii Ksiądz Biskup podkreślił rolę, rangę i znaczenie Liturgicznej Służby Ołtarza jako posługi wobec Eucharystii i dla Eucharystii. Zwrócił też uwagę, że pośród wielu atrakcji dzisiejszego świata służba przy ołtarzu jest wielkim dobrem, które ma siłę przezwyciężać zło i nieczytelne propozycje pod pozorem dobra.
Po homilii nastąpiło błogosławieństwo do posługi ceremoniarza, które przyjęło 14 ministrantów. Błogosławieństwo to było wydarzeniem historycznym, ponieważ odbyło się pierwszy raz w 18-letniej historii diecezji toruńskiej. Kandydaci przygotywywali się do tej uroczystości, uczestnicząc w kursach formacyjnych. Podczas zajęć ks. kan. Wojciech Niedźwiecki, ceremoniarz katedralny, ukazywał na czym polega piękno liturgii i kładł nacisk na staranne jej przygotowanie.
W diecezji nie brakuje ministrantów i lektorów, którzy z wielkim oddaniem i zaangażowaniem służą przy ołtarzu. Ich przywiązanie do Kościoła i staranne przygotowanie liturgii zostało zauważone oraz nagrodzone. Wyróżnionym 27 ministrantom i lektorom, a także ich rodzicom podziękował Biskup Andrzej, wręczając dyplomy.
Podczas spotkania nie zabrakło rywalizacji sportowej. Na boisku należącym do Zespołu Szkół nr 9 ministranci z parafii pw. św. Michała Archanioła w Grzybnie rozegrali mecz towarzyski z ministrantami z parafii pw. św. Marii Magdaleny w Biskupicach. Faworytami byli ministranci z Grzybna, którzy podczas ogólnopolskich rozgrywek piłki nożnej halowej w Elblągu zdobyli brązowy medal. Nad prawidłowym przebiegiem rywalizacji czuwał ks. Piotr Kociniewski.
Pogłębieniu formacji duchowej i intelektualnej służył konkurs wiedzy liturgicznej, który przygotował i poprowadził ks. Krzysztof Górski. W sali koncertowej Zespołu Szkół Muzycznych ks. dr hab. Dariusz Kotecki ukazał lektorom drogę powołania w Biblii, a dr Elżbieta Zaremba dała wiele cennych wskazówek na temat techniki posługiwania się słowem.
Osłabłe na skutek wysiłku intelektualnego i sportowego siły można było pokrzepić posiłkiem przygotowanym przez Caritas dzięki życzliwości ks. prał. Daniela Adamowicza, dyrektora Caritas Diecezji Toruńskiej. Każdy uczestnik spotkania otrzymał czapeczkę z nadrukiem: „Caritas jest okej”; co jest wspaniałym podsumowaniem dnia wspólnoty, bowiem „miłość jest zawsze okej”.
Dziękuję kapłanom, rodzicom, ministrantom, lektorom i tym, którzy uczestniczyli w diecezjalnym spotkaniu. Mam nadzieję, że wszyscy odjechali do domów i parafii z sercem wdzięcznym Panu Bogu za dar tego spotkania.Króluj nam Chryste!

www.lso.diecezja.torun.pl

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.