Reklama

Polityka

5 pytań do… Pana Marcina Romanowskiego

Z Marcinem Romanowskim, Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, rozmawia Piotr Grzybowski.

[ TEMATY ]

5 pytań do...

Piotr Grzybowski: Panie Ministrze, co to jest prawo?

Marcin Romanowski: To jest najtrudniejsze pytanie jakie można zadać prawnikowi, ale też politykowi. Dla mnie prawo w swej istocie to zespół dóbr, które przynależą człowiekowi czy wspólnotom ludzkim, a które mają różnorodny charakter: przynależą człowiekowi z natury, albo zostały mu przyznane przez pozytywnego prawodawcę.

W odniesieniu do tych dóbr najbardziej podstawowych należy podkreślić, że przynależą one ludziom dlatego, że są ludźmi, osobami; i nie można wyobrazić sobie człowieka bez takich dóbr jemu przynależnych, takich jak życie, prywatność, czy też pewne minimum egzystencji. Oczywiście, mamy całe spektrum regulacji, które konkretyzują zasady prawne na zasadzie prawa tworzonego przez prawodawcę, które współgrają z prawami naturalnymi, tworząc dla nich podstawę instytucjonalną, uszczegółowiając je i dając tym samym pewność prawa tu i teraz. Fundamentalnym wyzwaniem jest to, żeby normy prawne tworzone przez pozytywnego ustawodawcę, parlament, czy ministerstwa, nie były w sprzeczności, ale w zgodzie z tymi naturalnymi i przyczyniały się do realizacji praw, które mają podstawowy, niezmienny charakter i przynależą człowiekowi po prostu dlatego, że jest osobą ludzką.

Czy dziś, w naszej kulturze prawnej mamy zachowany trójpodział władz?

W mojej ocenie mamy do czynienia z bardzo mocnym zachwianiem tego podziału. Na przykład w prawie międzynarodowym, z odejściem od klasycznego paradygmatu, opartego na osobowej godności człowieka, jako na źródle praw, z pewną lewicową ideologizacją prawa międzynarodowego i bardzo mocną redefinicją pojęć fundamentalnych dla naszego krajowego porządku prawnego, ale i globalnych regulacji. Dla przykładu Europejska Konwencja Praw Człowieka czy Powszechna Deklaracja Praw Człowieka jest w swej istocie, biorąc pod uwagę jej literalne rozumienie zgodnie z intencją twórców, mocno naznaczona ujęciem prawnonaturalnym. Przypominam, że jednym z twórców Deklaracji był Jacques Maritain, francuski filozof, teolog i myśliciel polityczny. W dzisiejszych czasach mamy do czynienia z redefinicją pojęć. Ta redefinicja w dużej mierze jest dziełem podmiotów stosujących czy monitorujących realizację prawa międzynarodowego, w tym w szczególności międzynarodowych trybunałów, które to przecież w szczególności powinny wystrzegać się mądrości etapu. To właśnie w działalności Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, czy też w porządku prawnym Unii Europejskiej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dostrzegalna jest tendencja do wprowadzania pewnej sędziokracji. Sędziowie wchodzą w rolę prawodawcy i redefiniują to co kiedyś zostało ustalone, zgodnie z ich subiektywnymi, osobistymi poglądami o charakterze najczęściej lewicowym, w sposób ewidentny sprzeczny z tym, co twórcy traktatów kiedyś ustanowili.

Ta tendencja jest również mocno obecna w prawie krajowym, w szczególności w obszarze praw podstawowych czy prawa rodzinnego. Przykładowo polska konstytucja w art. 18 stanowi, że małżeństwo to związek kobiety i mężczyzny. Jak popatrzymy na materiały przygotowawcze, to ewidentnie ten przepis został intencjonalnie sformułowany, żeby zapobiec instytucjonalizacji związków nieheteroseksualnych. Teraz nagle koryfeusze sędziowscy czy przedstawiciele doktryny prawa konstytucyjnego twierdzą, że polska konstytucja wręcz nakazywałaby tego typu działanie. To jest właśnie ta tendencja, która reinterpretuje tekst prawny w sposób sprzeczny z tym, jaka była rzeczywista intencja prawodawcy. I to narusza zasadę trójpodziału władz.

W odniesieniu z kolei wprost do wewnętrznej suwerenności, a także roli mediów, to bardzo trafne jest pojęcie „demokratury”. Demokratura jest czymś bardzo charakterystycznym dla dzisiejszych czasów. Mamy bowiem do czynienia z sytuacją, w której zachodnia demokracja została zreinterpretowana i stała się tak naprawdę rodzajem swoistej ideologicznej dyktatury. To znaczy, że z demokracją mamy do czynienia tylko wówczas, kiedy decyzje w jej ramach podejmowane zgodne są z lewicowym paradygmatem. Wszystko, co jest nielewicowe, niedemoliberalne, ale komunitarne czy republikańskie, jest wykluczone z dyskursu demokratycznego, jako nieuprawnione. Demokratura to inaczej mówiąc dyktatura, która pod płaszczykiem tolerancji jest bardzo głęboko dyskryminująca i bardzo głęboko niedemokratyczna. Wyklucza wszystkich, którzy myślą w sposób klasyczny, w kategoriach klasycznie rozumianego dobra wspólnego, godności osoby, ochrony życia, ochrony rodziny, rozumianej jako związku mężczyzny i kobiety, czy też praw rodziny, rozumianej jako wspólnoty, która może być wolna od ingerencji państwa, której nie powinno się narzucać sposobu wychowania dzieci sprzecznego z przekonaniami dotyczącymi np. wychowania seksualnego czy wychowania religijnego.

Reklama

Niedawno Pan Prezydent Andrzej Duda podpisał Kartę Rodziny. Dlaczego ochrona rodziny we współczesnym świecie jest tak ważna?

To jest fundamentalna kwestia. Człowiek jest bytem relacyjnym, a rodzina jest podstawową komórką społeczną, nie tylko w wymiarze ilościowym, ale także w wymiarze osobowo-pedagogicznym. Mówi się o rodzinie, że jest seminarium reipublicae, czyli w ostateczności szkołą cnót, postaw prospołecznych budujących wspólnoty wyższego rzędu. To z rodziny wynosimy nasze dobre predyspozycje, które potem realizujemy w życiu społecznym, w życiu państwa, całej wspólnoty. Jest to więc rzeczywiście, z punktu widzenia antropologicznego, socjologicznego, ekonomicznego czy demograficznego sprawa jak najbardziej fundamentalna.

Trudno sobie wyobrazić politykę państwa rozsądnego, myślącego przyszłościowo, zajmującego się rozwiązywaniem realnych problemów, czy odpowiedzialnego przywódcę, który nie podkreślałby roli rodziny. Pan Prezydent Andrzej Duda jest właśnie taką osobą, która zawsze podkreślała, jak bardzo rodzina jest fundamentalną instytucją w tych wszystkich wymiarach, o których mówimy.

W Karcie Rodziny, którą Pan Prezydent podpisał znalazły się przecież już zrealizowane projekty społeczne, które były ukierunkowane rzeczywiście na wsparcie finansowe dla rodzin, takie jak program 500+, „Dobry Start”, Mama+, aktualnie „bon wakacyjny”, czy też objęcie szczególną opieką rodzin z dziećmi z niepełnosprawnością. To też wymiar społecznej nauki Kościoła, wymiar solidarności i wsparcia. Trudno sobie wyobrazić, żeby mogło być inaczej. A deklaracha Prezydenta Andrzeja Dudy oznacza, że będzie tych projektów bronił przed zakusami ich likwidacji czy zmarginalizowania przez ugrupowania lewicowo-liberalne. Przecież już przy wprowadzaniu 500+ opozycja krzyczała, że nas na to nie stać. Rzeczywistość okazała się oczywiście inna i teraz nasze programy społeczne nie są otwarcie krytykowane. Ale w mojej ocenie to koniunkturalizm: gdyby partie liberalne doszły rzeczywiście do władzy, za rok, dwa pewnie pojawiłyby się „ważne powody”, dla których wspieranie rodzin zeszłoby na dalszy plan.

W aktualnej dyskusji dotyczącej pozycji rodziny mamy taki znamienny kontrapunkt: z jednej strony Kartę Rodziny Andrzeja Dudy, a z drugiej Kartę LGBT Rafała Trzaskowskiego. Z jednej strony mamy Polskę innowacyjną, solidarną, opierającą się na tradycyjnych wartościach i chroniącą rodzinę, a z drugiej oderwaną od tradycji i rzeczywistości lewicową ideologię o charakterze w rzeczywistości neomarksistowskim.

Reklama

Jest to swoisty powrót do przeszłości, tylko w innym nieco kształcie demokratury lewackiej. I bardzo dobrze, że w Karcie, którą podpisał Pan Prezydent Duda również wybrzmiało, że sprzeciwiamy się propagowaniu tej ideologii. Powtarzam jeszcze raz wbrew temu, co nam się zarzuca, my nie mówimy o dyskryminacji osób, które mają taką czy inną orientację seksualną, tylko mówimy o pewnej ideologii, która narzuca określony światopogląd, którego konsekwencją jest np. wyrzucanie ludzi z pracy, bo nie zgadzają się z jakimś poglądem sprzecznym z ich przekonaniami czy wyznawaną religią. Bardzo się cieszę, że w Karcie zawarte jest również to, co w Ministerstwie Sprawiedliwości wielokrotnie podkreślaliśmy, czyli że, władza publiczna nie może ingerować w tak intensywny sposób w kwestie wychowania dzieci i programów wychowawczych w szkołach. W tym miejscu właśnie rodzina, a co za tym idzie rodzice mają podstawową rolę wychowawczą.

W 2011 roku Polska podpisała Konwencję Stambulską, która niesie ze sobą szereg zagrożeń, także w kontekście rodziny. Czy jest możliwość jej wypowiedzenia?

Istnieje pełna zgoda, co do warstwy normatywnej Konwencji Stambulskiej, mówiącej o wszelkiego rodzaju narzędziach służących do zwalczania i przeciwdziałania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Drugi ważny fakt jest taki, że nasze krajowe rozwiązania z naddatkiem realizują standard konwencyjny. Wypełniały go z reszta już w momencie podpisywania konwencji, co zresztą przyznał wówczas nawet Prezydent Komorowski. Obecnie natomiast wprowadziliśmy jeszcze doskonalsze rozwiązania w postaci tzw. ustawy antyprzemocowej, podpisanej pod koniec maja przez Pana Prezydenta Andrzeja Dudę, którą przygotowaliśmy w Ministerstwie Sprawiedliwości. To rozwiązanie najistotniejszego w kontekście przemocy domowej problemu, czyli natychmiastowej izolacji sprawcy od osoby dotkniętej przemocą i jej najbliższych.

Zasadniczy problem polega na warstwie ideologicznej Konwencji Stambulskiej, która ma wprost wydźwięk neomarksistowski. Konwencja przesiąknięta jest ideologią gender i w tym właśnie dostrzegamy podstawowe zagrożenie. Problem, który dodatkowo narasta przez to, że jej treść interpretuje w duchu skrajnie lewicowym Komitet Doradczy, który monitoruje jej przestrzeganie i wydaje zalecenia dla państw-sygnatariuszy. Jeżeli dołączymy właśnie ten dodatkowy element interpretacji tego aktu prawnego w duchu jeszcze bardziej genderowym i lewackim niż nawet jej brzmienie, to tutaj mamy rzeczywiście takiego neomarksistowskiego „konia trojańskiego” w polskim systemie prawnym, który na przykład za chwilę nakaże nam wprowadzenie indoktrynacji dzieci zgodnie z ideologią gender, co jest absolutnie sprzeczne z naszym systemem wartości, porządkiem konstytucyjnym, naszą tradycją prawną i myślę, że też z wolą absolutnie przeważającej większości Polaków.

Jesteśmy przed finałem negocjacji unijnej perspektywy finansowej na lata 2021-2027, jak i środków z tworzonego tzw. Funduszu Rozwoju. Część środowisk politycznych w Unii Europejskiej chce je uzależniać od spełniania przez państwa członkowskie tzw. kryterium praworządności. Na ile jest to dla nas realne zagrożenie?

Na początku czerwca Pan Minister Zbigniew Ziobro przeprowadził rozmowę z Minister Sprawiedliwości Węgier Panią Juditą Vargą. Rozmowa dotyczyła naszej współpracy w sprawach europejskich, ale także w stosunkach dwustronnych. W kwestii zawieszania, czy też ograniczania wypłat z unijnego budżetu w oparciu o tzw. ocenę praworządności ministrowie sprawiedliwości byli dokładnie tego samego zdania stwierdzając, że jest to rozwiązanie pozatraktatowe.

Nie można obecnie narzucać Polsce czy Wegrom lewackiej agendy, nie można na nas wymuszać jakiś ustępstw o charakterze budżetowym, bo mamy sojuszników. Komisja Europejska wymyśliła więc pozaprawny mechanizm, właśnie w postaci zaproponowanej w projekcie rozporządzenia, który próbuje teraz przepchnąć kolanem wbrew traktatom, które przewidują już i procedurę ochrony praworządności, i procedurę ochrony interesów finansowych Unii.

Muszę też rozczarować naszych przyjaciół z Unii Europejskiej, ale Polska znajduje się w czołówce państw członkowskich pod kątem wykrywalności nadużyć finansowych. To nie jest tak, że za pomocą praworządności chce się chronić budżet, tylko raczej za pomocą budżetu chce się bronić nie tyle praworządności, co politycznych czy ideologicznych interesów Komisji Europejskiej i stojącej za nią większości. I na takie

2020-06-23 18:59

Ocena: 0 -4

Reklama

Wybrane dla Ciebie

5 pytań do...

2020-08-15 00:18

[ TEMATY ]

polityka

5 pytań do...

Adobe Stock

5 pytań do… Pana Mecenasa Marka Markiewicza, adwokata, dziennikarza, posła na Sejm I i III Kadencji

Piotr Grzybowski: Panie Mecenasie, jesteśmy cały czas w powyborczej aurze. Pan Andrzej Duda uzyskał mandat Polaków na drugą kadencję. Chciałem zapytać o Pana pierwszą powyborczą refleksję…

Marek Markiewicz: Wielka, wielka radość i poczucie, że - choć niezręcznie powiedzieć - sprawiedliwość zwyciężyła, bo niewątpliwie pan prezydent Duda był kandydatem: i lepszym, i lepiej przygotowanym, a poza tym myślącym w kategoriach prezydenta RP. Nie muszę mówić, że oglądałem i słuchałem całej kampanii i byłem zmartwiony płaskim poziomem widzenia spraw polskich przez kontrkandydata. Nie mam nic do niego, nigdy go nie spotkałem, szanuję tak, jak każdego człowieka, ale różnica była niezwykle wyraźna. Nie można publicznie mówić, że prezydent w nocy podpisuje ustawy, których nie czyta. Skąd on to wie? Dlaczego zasiewa tyle strachu u ludzi, co jest właśnie odwrotnością powinności prezydenta?. Jeżeli powiada, że zwoła radę programową w tydzień po wyborach, po zaprzysiężeniu i wtedy zobaczy, co PiS ukrywa - to dowodzi, jak strasznie to jest naiwne z jednej strony, a z drugiej jak łatwo wzbudzić strach i obawy u ludzi. Trzeba naprawdę uważać. Prezydent ma być czynnikiem stabilizującym, a nie jątrzącym jednych przeciwko drugim. Tak więc powiem, że poczucie sprawiedliwości było pierwsze. Rzeczywiście obawiałem się, nie wyobrażając sobie sytuacji, gdyby jeszcze raz za mojego życia miało to się wszystko odwrócić w drugą stronę, którą ja dość dobrze znam i która mnie martwi. Nie chcę mówić o tym z niechęcią, ale z troską.

PG: Jaka, zdaniem Pana, będzie 2 kadencja Prezydenta Andrzeja Dudy. Czego Pan oczekuje?

MM: Ja myślę, że Prezydent w tej chwili ma mandat nieporównanie mocniejszy niż wcześniej, ale także bardzo wyraźnie opisaną swoją rolę. Ja po wystąpieniu w Grupie Wyszehradzkiej zobaczyłem, że pierwszy raz pojawiła się wyraźna teoria relacji między Polską, a UE. Tego Pan Prezydent unikał wcześniej, teraz natomiast wyraźnie widać było pomysł, aby Polska - akcentując swoją obecność - wywalczyła sobie takie miejsce, na jakie zasługuje. To bardzo ważne wystąpienie, które przeszło bez echa, przyciśnięte miazgą wyborczą. Sądzę też, że Pan Prezydent przez mocniejszą pozycję oraz przez zdobyte doświadczenie, będzie silniej akcentował swoją rolę w polityce zagranicznej. To jest niezwykle ważne. Ujawniła się też nowa cecha (co dla mnie jest bardzo ciekawe) - skłonność do korzystania z inicjatywy ustawodawczej. Prezydent taką inicjatywę ma i w czasie pandemii wyraźnie zaznaczył swój sposób myślenia o gospodarce i o sprawach społecznych. Bardzo jestem ciekaw, do jakiego zaplecza odwoła się (bo musi się odwołać, a widać wyraźnie, że chce skonstruowania jakiegoś planu ustawodawczego, który wyraźnie zapowiedział), czy uzyska wystarczające wsparcie ze strony obozu własnego. To jest przedmiot mojej obawy, bo bardzo na to zasługuje, natomiast wcale nie widzę wyraźnej chęci wsparcia tej jego pozycji, którą sam sobie wypracował. Ja mam głębokie poczucie, że Prezydent sam sobie zawdzięcza zwycięstwo, bo takiego samozaparcia, takiej pracy nie od każdego można byłoby oczekiwać, a on to pokazał: wyraźnie zdobył sobie sympatię ludzi, niezależnie od struktur partyjnych. Bardzo jestem z tego zadowolony, a zobaczymy, jak to wykorzysta, jak będzie wyglądała sytuacja w najbliższym czasie. Niewątpliwie Polska będzie wystawiona, jako państwo, na bardzo ciężką próbę w relacjach z UE. To widać już wyraźnie. Dla mnie nadzieją jest wyraźny związek, czy porozumienie między Panem Prezydentem, a Panem Premierem, który nawet jakby usunął się na bok w czasie kampanii wyborczej. Jeżeli ten duet będzie dalej tak funkcjonował, to patrzę z nadzieją w przyszłość.

PG: Powszechną w społeczeństwie jest krytyka wymiaru sprawiedliwości. Jak postrzega to środowisko prawnicze?

MM: Trudno mówić o środowisku, które ja reprezentuję, ponieważ raczej jestem outsiderem. Środowisko prawnicze jest raczej niechętne reformie i próbie zmiany układu sił. To jest temat na bardzo długą rozmowę. Jest liczny zespół niechętny PiS-owi i Panu Prezydentowi, co bardzo utrudnia funkcjonowanie wewnątrz grupy zawodowej. Możemy się różnić, ale nie „nie lubić” (mówię o środowisku adwokackim). Natomiast to rzeczywiście był silny hamulec dalej idących reform, układających się na kilku poziomach. Najbardziej podstawowym jest czysto organizacyjny sposób funkcjonowania sądów. Kiedy pracowałem w telewizji, a nie wiedziałem, jaki temat „z miasta” przywieść, to mówiłem ekipie: jedźcie do dowolnego sądu pod salę, gdzie wyznaczono rozprawę o 9.00 i popatrzcie, o ile później ona się rozpocznie. Nie byłem w stanie tego pojąć, ponieważ jest to sprawa do najłatwiejszego załatwienia. Drugą sprawą jest bardzo proste pytanie, które każdy sobie powinien postawić, mówiąc w ogóle o funkcjonowaniu państwa: utarło się przekonanie, że prawo reguluje wszystko, a prawo reguluje tylko bardzo niewielką część życia społecznego. Nie ma np. żadnego przepisu prawa rodzinnego, który by nakazywał rodzicom kochać dzieci. Nie ma czegoś takiego, a na tym się opiera rodzina, ale także ocena tej rodziny. Ocena jest sferą pewnego uznania sędziego, jego doświadczenia życiowego (w procedurze karnej i cywilnej są w przepisach odniesienia do doświadczenia życiowego sędziego, do jego wiedzy, również poza prawnej). Tu są bardzo często problemy, gdy oceniamy wyroki i zastanawiamy się, do jakiej sfery wartości odwołuje się sędzia. Zawsze się zastanawiam: być może ja źle rozumiem, ale szereg rozstrzygnięć będzie odbiegało od tego, jakie są normy zła czy dobra w życiu społecznym i to jest największy problem. Tu nawet nie można oskarżać sędziów, dlatego że po wielu latach, co każdy powie, pojawia się pewien rodzaj rutyny. Ja nie mógłbym być sędzią, bo bym się zapłakał zawsze nad racjami „za i przeciw”, ale widzę, że po kilku latach skazywania ludzi na cierpienie, jakim jest więzienie następuje znieczulenie sędziów. Bez tego nie można by nawet funkcjonować, ale czasami powoduje to odpłynięcie od oceny rzeczywistości. Sędziowie bardzo często nadają w wyrokach pewne znamię własnego pojmowania polityki, czy historii. Teoretycznie tak może być, ale nie może to być wbrew racji stanu państwa, czy widzeniu historii. Co się niestety zdarza. Dlatego już Rousseau wspominał - o czym rzadko kto mówi - że sędziowie powinni być wybieralni, kadencyjni, że powinni mieć poczucie, że nie jest to urząd dożywotni, który kostnieje w swej własnej mądrości. Ja nie stawiam tego, jako postulat, bo to by była zmiana całego ustroju. Jednak dobrze byłoby, żeby sędziowie pamiętali, że istnieje funkcja czasu… I wreszcie trzecia rzecz, która jest konsekwencją poprzednich: stan sędziowski wyrodził się jako samodzielna władza. To bardzo trudna sprawa, dlatego że przy opresyjnej władzy zamknięcie się stanu sędziowskiego gwarantuje pewną stabilność jego działania, ale z drugiej strony powoduje eliminacje. Tak to mamy w Polsce. Ja nie jestem w stanie pojąć, dlaczego prawie połowa Polaków uwierzyła, że to sędziowie sami siebie mają wybierać na stanowiska sędziowskie i i tworzyć drogę awansu. KRS - przecież nie organ państwowy w rozumieniu władzy - jest organem, który (tak się to utarło w Polsce po okrągłym stole) wybierany był przez sędziów. Teraz postanowiono, żeby był on wybierany przez organ władzy suwerennej, czyli przez Parlament - i o to poszedł cały spór, że ktoś z zewnątrz ośmiela się ingerować w wymiar sprawiedliwości. Nikt nie zwrócił uwagi, że od lat np. TK jest wybierany właśnie przez Parlament, nie przez siebie. Natomiast potrzeba budowania kasty zamkniętej w sobie przerosła zdrowy rozsądek, a wtedy bardzo łatwo doprowadzić do konfliktu władzy sądowniczej z władzą państwową, której przecież elementem ta władza sądownicza jest. Nie jestem w stanie pojąć buntu sędziów przeciwko władzy wybranej w demokratycznych wyborach. W pewnych warunkach można założyć, że to jest element korekcji, jakiejś ochrony podstawowych wartości prawa, ale to nie może być systemowe przeciwstawienie, kiedy sędziowie ze świeczkami w rękach protestują przeciwko Parlamentowi, dopiero co wybranemu w powszechnych wyborach. Wtedy my pytamy: to kto wybrał sędziów? Skąd się wzięła ich moc? Z wielkiej nauki? Wcale nie, kształcenie sędziów nie wymagało wielkiej selekcji, a co gorsza - było od lat obarczone strasznym błędem, że kariera sędziowska była najniżej notowaną karierą w zawodach prawniczych. Powinno być odwrotnie: to sędzia powinien być na czele drabiny zawodowej. Tymczasem przez lata w PRL- u trzeba było najpierw skończyć aplikację sędziowską, zdać egzamin sędziowski, by potem rozpoczynać odrębną nową aplikację np. adwokacką. W związku z tym wykształcenie adwokata było podwójnie głębokie w stosunku do sędziego. To jest nierozważne i do dzisiaj cierpimy, ponieważ często młodzi sędziowie tylko czekają na moment, żeby uciec do lepiej płatnych prac gdzieś w korporacji. Z punktu widzenia społecznego to jest absolutne nieszczęście i trzeba powiedzieć, że wszystko, co wzmacnia pozycję zawodową sędziego służy państwu. Dopiero jak się te wszystkie czynniki zbierze, widać jak jest. Jak niedobrym był pomysł, aby zwalniać wszystkich sędziów, a minister miałby powoływać nowych do SN. Miał więc rację Prezydent, że to zawetował, ale to pokazało, że początek reformy nie był pomyślany systemowo, w imieniu całej formacji. Teraz to się już ujednolica, ale jest to – i długo jeszcze będzie – problem.

PG: Parę dni temu doszło do bezprecedensowego zbezczeszczenia figury Chrystusa przed Bazyliką św. Krzyża. Jaka powinna być reakcja zwykłych ludzi, służb, wymiaru sprawiedliwości?

MM: Jednoznaczna. Pan mówi, że bezprecedensowa, w pewnym sensie precedensowa: już od kilku lat, a na pewno od wielu miesięcy mamy do czynienia z prowokacjami w manifestacjach, gdzie profanowane były symbole, wizerunek Matki Boskiej. To, co stało się w Warszawie było konsekwencją pewnej bezkarności, czy braku reakcji na wcześniejsze - nie to, że drobniejsze, ale nie aż tak strasznie znaczące wydarzenia, jakie miały miejsce. No i to jest początek wojny. Moim zdaniem ks. Abp. Jędraszewski rok temu, cytując wiersz o czerwonej zarazie, kiedy mówił o konflikcie, o tęczowej zarazie, wyraźnie powiedział o ideologii, która zaczęła się kształtować - jak to często w dziejach lewicy, która chce zmienić istniejący porządek. Wyraźnie mówił, że LGBT godzi w dotychczasowy kształt rodziny, dotychczasowe relacje i cele stawiane rodzinie, związkom rodzinnym, związkom krwi, związkom szczepu, na których cała cywilizacja jest oparta. To jest - jak zwykle w lewicy - pragnienie stworzenia nowego świata, pytanie tylko: jakiego i czy lepszego? Tak dziwnie się składa, że porywy następują, kiedy wymiera pokolenie, które widziało totalną klęskę myślenia w poprzedniej edycji. Bolszewicy chcieli stworzyć świat, w którym wierność Pawlika Morozowa konsulowi była większa niż jego związek z ojcem. Pawlik Morozow donosił na własnego ojca, bo tego wymagał interes socjalizmu. Najgorsze jest to, że rzadko kto przypomina, że lewicowe widzenie świata - chociaż czasami może i atrakcyjne - zbankrutowało kompletnie. Pan Prezydent mówiąc, że LGBT to nie ludzie, a ideologia powiedział głęboką prawdę. Ludzie odmienni, czy nie heteronormatywni żyją wokół nas od tysięcy lat i to nie powoduje, większych - poza komunistami i faszystami reakcji publicznych. Natomiast ideologia, która stawia równość między związkiem homoseksualnym, a rodziną - to jest już pewien - fatalny zresztą – atak na społeczeństwo, oparty na zniszczeniu wszystkiego, co istnieje. Wtedy to się nazywa ideologia, która jednoczy pewną część tego środowiska i doprowadza do prowokacji, mającą wyzwalać walkę czy wojnę religijną. Tyle razy w historii to już przecież było i teraz, niestety, dożyliśmy tego, co przewidział abp. Jędraszewski i co bardzo trafnie opisał Prezydent w czasie kampanii wyborczej. Każdy rozsądny człowiek wie, że nie jest to wymierzone przeciwko konkretnemu człowiekowi, nad którym KKK każe się pochylić, któremu każe pomóc, co wyraźnie zawiera nauka Kościoła. Każdy kto tego nie dostrzega, udaje tylko, że należy do Kościoła. Nie musi w to wierzyć, ale taki jest porządek, przy jednoczesnym uznaniu za grzeszne praktyki homoseksualne. Te są jednoznacznie i w opisie funkcjonowania związków rodzinnych, społecznych kryje się mądrość wieków. Nie wymyślono sobie na przykład, że kazirodztwo jest lepsze czy gorsze. Wiadomo z doświadczenia, do jakich zniekształceń genetycznych i innych ono prowadzi. Jeżeli ktoś chce to zmieniać - proszę bardzo, to jest jego prawo, ale nie może dochodzić swoich racji drogą barbarzyńskiego atakowania tego, co jest bliskie innym ludziom.

PG: Panie Mecenasie, czy Konwencja Stambulska stanowi realne zagrożenie dla polskiego systemu prawnego?

MM: Konwencja, jak każda ratyfikowana konwencja międzynarodowa, jest częścią prawa wewnętrznego i w niej są zawarte nakazy, czy zobowiązania państwa (jak np. w art. 12 do wykorzenienia pewnych stereotypów, które do tej pory kształtowały życie społeczna). Wystarczy tylko te stereotypy opisać i nagle pojawia się czysto prawne zobowiązanie. Rodzi się bardzo poważne pytanie, co miał w głowie prezydent Komorowski, że tę konwencję ratyfikował. Widocznie miał więcej niż Węgrzy, Czesi, Litwini, Brytyjczycy także, którzy widzieli, że to jest manifest rewolucyjny, który nabrał cech prawnych. Do tej pory nikt nie domagał się realizacji postanowień prawnych, ale to jest otwarta sprawa, bo za chwilę się może pojawić i ja to niebezpieczeństwo rozumiem. Nasze państwo powinno działać według pewnego porządku. Nie jest tak, że Minister Sprawiedliwości występuje do Ministra Rodziny o wypowiedzenie konwencji, bo tu jest właśnie kompetencja premiera, prezydenta. To jest zbyt poważna sprawa, żeby z takich czy innych powodów (nie chcę tego oceniać), zaraz po wyborach Minister Sprawiedliwości czynił sztandar pewnej walki, która także ma podtekst polityczny. Sprawa jest zbyt poważna, żeby była obarczona podejrzeniem, że ktoś komuś chce jakoś dokuczyć, a wydaje mi się, że tak trochę jest. W tym sensie to, co Pan Premier zrobił, odwołując się do pojęcia godności ludzkiej zawartego w art. 30 Konstytucji - że jest ona nienaruszalna, podlega ochronie władz publicznych - to jest rzeczywiście poważny problem. Chcę powiedzieć, że to jest jedyny w moim przekonaniu przepis nowy, w stosunku do poprzednich Konstytucji. Tego nie było, to jest ustrojowy przepis wskazujący pierwszeństwo jednostki w stosunku do władz. Władze mają chronić godność człowieka i nie mają prawa urządzać krucjat, które by zmieniały zwyczaje ludzi i to w trybie prawnie nakazanym. To jest sprzeczne w ogóle w ideą zapisu Konstytucji, o którym bardzo mało się mówi, ale on jest bardzo ważny i tu Pan Premier ma oczywistą rację. Natomiast w Konwencji pojawia się jeszcze jedno: struktura międzynarodowych ekspertów, komitetu doradczego. W związku z tym mamy kolejną strukturę ponadpaństwową, która ma niejasne, ale silne kompetencje w stosunku do władz publicznych. To z tego może być straszny problem. Można by na to machnąć ręką, bo takich dokumentów pojawiało się wiele, gdyby nie to, że mamy do czynienia z konfliktem między UE a Polską. To nie jest konflikt historyczny, czy jakiś inny, tylko konflikt czysto ideowy. Jeżeli w wystąpieniach posłów deputowanych parlamentu pojawiają się oskarżenia o faszyzm w Polsce, jak to Polska jest niepraworządna, jest to coś strasznie niesprawiedliwego i odbieramy to bardzo jasno. Znałem bardzo dobrze premiera Buzka, którego pozycji obecnie nie pojmuję i nie rozumiem, jak on może z ludźmi z lewicy tworzyć sojusz ideowy w parlamencie. Zapytałem go, jak to jest, że on był na najwyższym stanowisku w PE, gdy oskarżano Polskę o odpowiedzialność za holokaust (co jest nieprawdą i co on doskonale wie) nie pisnął ani słowa. Odpowiedzi nie było. Jeżeli w tym duchu, przy udziale wspólnych pieniędzy unijnych polscy deputowani występują przeciwko własnemu krajowi w sprawie jego interesów, to znaczy, że konflikt ideowy w tych relacjach jest bardzo silny, dotyczy praworządności. Powiedziałem: jeżeli tak, to dlaczego nie mówimy o praworządnym naprawieniu szkód wojennych w stosunku do Polski ? Tego też wymaga praworządność, czy cywilizowane relacje między Polską, a Niemcami. Pan Timmermans pochodzi z kraju, który wystawił formacje wspierające Hitlera i oni mają Polskę pouczać o faszyzmie? To może nie były wielkie formacje, ale były złożone z obywateli tamtych państw i jakoś nigdy nie słyszałem w parlamencie, aby ktoś się od nich odcinał w sposób zdecydowany W Polsce krzyczą niektórzy, że żądania tyle lat po wojnie są haniebne. A kiedy one mają się pojawić? W związku z tym, jeżeli w sposób nieuprawniony, w moim przekonaniu pojawiają się takie ideowe podstawy konfliktu, buduje się konflikt między Polską, a UE. W interesie Polski jest być w UE i to jest oczywiste, ale nie do takiej Unii ludzie szli kiedyś w referendum, kiedy była mowa, że Unia jest związkiem państw. Teraz powolutku ona się zmienia w państwo związkowe, stając się jednolitym tworem z jednolitą filozofią, a nie wszyscy to akceptują. To jest jakaś ironia historii albo niewiedza rzeczy: upływ czasu powoduje, że siła ideologicznych przekonań jest ponad rozum.

CZYTAJ DALEJ

Ossów: modlitwa i rekonstrukcja w miejscu śmierci ks. Ignacego Skorupki. Apel o wykupienie gruntu, gdzie 100 lat temu zginął kapłan

2020-08-14 12:10

[ TEMATY ]

Cud nad Wisłą

Bitwa Warszawska

Ks. Ignacy Skorupka

Ossów

Stowarzyszenie Wizna 1939

Magdalena Wojtak/Niedziela

Ks. ppłk Kwiatkowski zauważył, że zwycięstwo Polaków dokonało się za wstawiennictwem Matki Bożej, która w nocy, gdy poległ kapelan 236. ochotniczego pułku piechoty, objawiła się bolszewikom. - Maryja uchroniła naszą ojczyznę. Wiara i determinacja całego narodu zatrzymały na linii Wisły sowieckie plany. Pokonanie milionowej nawały Armii Czerwonej uratowało nie tylko Polskę, ale i całą Europę przed komunizmem - mówił w homilii duchowny. Przypomniał, że sowieci jeszcze pod Zambrowem opowiadali, że bolszewicy widzieli ochraniającą Polaków postać na niebie.

Dzięki bohaterstwu Polaków i ks. Ignacego Skorupki, który z krzyżem w ręku zagrzewał do boju polskich żołnierzy, zawdzięczamy zwycięstwo w Bitwie Warszawskiej - powiedział kapelan Wojsk Obrony Terytorialnej ks. ppłk Marcin Kwiatkowski, który przewodniczył polowej Mszy św. w Ossowie, gdzie 100 lat temu męczeńską śmiercią w starciu z bolszewikami zginął 27-letni ks. Ignacy Skorupka.

Ks. ppłk Kwiatkowski zauważył, że zwycięstwo Polaków dokonało się za wstawiennictwem Matki Bożej, która w nocy, gdy poległ kapelan 236. ochotniczego pułku piechoty, objawiła się bolszewikom. - Maryja uchroniła naszą ojczyznę. Wiara i determinacja całego narodu zatrzymały na linii Wisły sowieckie plany. Pokonanie milionowej nawały Armii Czerwonej uratowało nie tylko Polskę, ale i całą Europę przed komunizmem - mówił w homilii duchowny. Przypomniał, że sowieci jeszcze pod Zambrowem opowiadali, że bolszewicy widzieli ochraniającą Polaków postać na niebie.

Zobacz zdjęcia: 100. rocznica śmierci ks. Ignacego Skorupki. Msza i rekonstrukcja w Ossowie

Kapłan dodał, że w 1920 r. gdy suwerenność Polski zagrożona była „przez bolszewicką bezbożność nastąpił zwrot w wojnie, zmuszający bolszewików do odwrotu”. Przypomniał także słowa Włodzimierza Lenina, który na posiedzeniu rządu Rosji na Kremlu tak mówił o sytuacji krajów Europy Zachodniej: „Wszystko tam było gotowe do wzięcia, lecz Piłsudski i jego Polacy spowodowali gigantyczną, niesłychaną klęskę światowej rewolucji. W przyszłości nadal będziemy przechodzić od strategii defensywnej do ofensywnej bez ustanku aż wykończymy tych Polaków na dobre”.

Kaznodzieja wskazał, że wojnie w 1920 r. „starły się nie tylko wojska dwóch państw, lecz także dwa różne spojrzenia - bolszewickie zniewolenie i polskie umiłowanie dopiero co odzyskanej niepodległości”.


Ks. ppłk Kwiatkowski dodał, że Polacy są dzisiaj pokoleniem kształtującym oblicze naszego kraju. - Służba ojczyźnie nie jest tylko zawodem, lecz powołaniem, z którego wynikają wielkie zadania, szczególnie jeśli służy się w mundurze - wskazywał kaznodzieja. Zaapelował, aby Polacy kształtowali ducha patriotyzmu i wzorowali się na najwspanialszych kartach w dziejach polskiej historii. - Mamy obowiązek być nośnikami takich wartości jak honor, uczciwość, sprawiedliwość, lojalność i poświęcenie. (…) Czuwajmy, aby nie zmarnować tego, co polskie. Czuwajmy, dochowując wierności narodowej sprawie - mówił kapłan. Podkreślił, że siłą polskiego narodu zawsze była wiara w Boga, ukazująca godność i wartość człowieka, sens miłości, poświęcenia, cierpienia i śmierci.

Mszę św. w miejscu śmierci ks. Skorupki koncelebrował ks. prał. Tadeusz Bożełko, kapelan Narodowego Instytutu Onkologii na warszawskim Ursynowie. Na ołtarzu położono obrus, przy którym w 1916 r. w Klińcach koło Homla Eucharystię sprawował ks. Ignacy Skorupka.

W porannej modlitwie uczestniczyli mieszkańcy Ossowa, samorządowcy, poczty sztandarowe, Wojsko Obrony Terytorialnej oraz rodzina kapłana, który sto lat temu bohatersko poległ podczas walk z bolszewikami.

Obecna była m.in. Anna Rogaska z synami. Jej dziadek był bratem ks. Ignacego Skorupki. - Jestem bardzo wzruszona tą uroczystością. Nasza rodzina czuje ogromne wstawiennictwo ks. Skorupki, to był wspaniały, dobry kapłan - powiedziała „Niedzieli” Anna Rogaska. Hołd poległemu stryjowi przyszła oddać razem ze swoją siostrą Elżbietą Malinowską.

Mszę św. polową oraz rekonstrukcję momentu śmierci ks. Ignacego Skorupki zorganizowało Stowarzyszenie Wizna 1939. - Ta ziemia jest uświęcona krwią polskich bohaterów i ks. Skorupki. Apelujemy do samorządowców, abyśmy ocalili to miejsce i otoczyli pamięcią - mówił Dariusz Szymanowski ze Stowarzyszenia Wizna 1939, które na podstawie archiwalnych zdjęć odtworzyło dokładne miejsce śmierci ks. Skorupki. W tymi miejscu postawiono brzozowy krzyż.

Burmistrz Wołomina, Elżbieta Radwan powiedziała, że złożenie projektu uchwały o wykupienie gruntu, na którym znajduje się brzozowy krzyż upamiętniający miejsce śmierci ks. Ignacego Skorupki, podczas najbliższego posiedzenia Rady Miejskiej jest właściwą inicjatywą.


CZYTAJ DALEJ

Wieczór uwielbienia "Abba Ojcze" na Jasnej Górze

2020-08-15 02:31

[ TEMATY ]

Jasna Góra

Monika Książek

To był wyjątkowy wieczór na Jasnej Górze. Od uroczystego Apelu Jasnogórskiego rozpoczął się wyjątkowy koncert "Abba Ojcze" - pielgrzymi śpiewają ulubione piosenki Jana Pawła II.

Wydarzenie odbyło się z okazji 100-lecie urodzin naszego Papieża Polaka w wigilię Uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Panny. Koncert poprowadzili Rafał Brzozowski i Piotr Rubik.

Pielgrzymi, którzy bardzo licznie zebrali się na Błoniach Jasnogórskich zaśpiewali wraz z artystami ulubione utwory św. Jana Pawła II.


Organizator wydarzenia: TVP, Klasztor Jasnogórski, „Fundacja NIEDZIELA. Instytut Mediów”

Patronat honorowy: Abp Wacław Depo – Metropolita Częstochowski Patronat medialny: Tygodnik Katolicki "Niedziela"

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję