Reklama

Polityka

5 pytań do… Pana Marcina Romanowskiego

Z Marcinem Romanowskim, Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, rozmawia Piotr Grzybowski.

[ TEMATY ]

5 pytań do...

Piotr Grzybowski: Panie Ministrze, co to jest prawo?

Marcin Romanowski: To jest najtrudniejsze pytanie jakie można zadać prawnikowi, ale też politykowi. Dla mnie prawo w swej istocie to zespół dóbr, które przynależą człowiekowi czy wspólnotom ludzkim, a które mają różnorodny charakter: przynależą człowiekowi z natury, albo zostały mu przyznane przez pozytywnego prawodawcę.

W odniesieniu do tych dóbr najbardziej podstawowych należy podkreślić, że przynależą one ludziom dlatego, że są ludźmi, osobami; i nie można wyobrazić sobie człowieka bez takich dóbr jemu przynależnych, takich jak życie, prywatność, czy też pewne minimum egzystencji. Oczywiście, mamy całe spektrum regulacji, które konkretyzują zasady prawne na zasadzie prawa tworzonego przez prawodawcę, które współgrają z prawami naturalnymi, tworząc dla nich podstawę instytucjonalną, uszczegółowiając je i dając tym samym pewność prawa tu i teraz. Fundamentalnym wyzwaniem jest to, żeby normy prawne tworzone przez pozytywnego ustawodawcę, parlament, czy ministerstwa, nie były w sprzeczności, ale w zgodzie z tymi naturalnymi i przyczyniały się do realizacji praw, które mają podstawowy, niezmienny charakter i przynależą człowiekowi po prostu dlatego, że jest osobą ludzką.

Czy dziś, w naszej kulturze prawnej mamy zachowany trójpodział władz?

W mojej ocenie mamy do czynienia z bardzo mocnym zachwianiem tego podziału. Na przykład w prawie międzynarodowym, z odejściem od klasycznego paradygmatu, opartego na osobowej godności człowieka, jako na źródle praw, z pewną lewicową ideologizacją prawa międzynarodowego i bardzo mocną redefinicją pojęć fundamentalnych dla naszego krajowego porządku prawnego, ale i globalnych regulacji. Dla przykładu Europejska Konwencja Praw Człowieka czy Powszechna Deklaracja Praw Człowieka jest w swej istocie, biorąc pod uwagę jej literalne rozumienie zgodnie z intencją twórców, mocno naznaczona ujęciem prawnonaturalnym. Przypominam, że jednym z twórców Deklaracji był Jacques Maritain, francuski filozof, teolog i myśliciel polityczny. W dzisiejszych czasach mamy do czynienia z redefinicją pojęć. Ta redefinicja w dużej mierze jest dziełem podmiotów stosujących czy monitorujących realizację prawa międzynarodowego, w tym w szczególności międzynarodowych trybunałów, które to przecież w szczególności powinny wystrzegać się mądrości etapu. To właśnie w działalności Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, czy też w porządku prawnym Unii Europejskiej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dostrzegalna jest tendencja do wprowadzania pewnej sędziokracji. Sędziowie wchodzą w rolę prawodawcy i redefiniują to co kiedyś zostało ustalone, zgodnie z ich subiektywnymi, osobistymi poglądami o charakterze najczęściej lewicowym, w sposób ewidentny sprzeczny z tym, co twórcy traktatów kiedyś ustanowili.

Ta tendencja jest również mocno obecna w prawie krajowym, w szczególności w obszarze praw podstawowych czy prawa rodzinnego. Przykładowo polska konstytucja w art. 18 stanowi, że małżeństwo to związek kobiety i mężczyzny. Jak popatrzymy na materiały przygotowawcze, to ewidentnie ten przepis został intencjonalnie sformułowany, żeby zapobiec instytucjonalizacji związków nieheteroseksualnych. Teraz nagle koryfeusze sędziowscy czy przedstawiciele doktryny prawa konstytucyjnego twierdzą, że polska konstytucja wręcz nakazywałaby tego typu działanie. To jest właśnie ta tendencja, która reinterpretuje tekst prawny w sposób sprzeczny z tym, jaka była rzeczywista intencja prawodawcy. I to narusza zasadę trójpodziału władz.

Reklama

W odniesieniu z kolei wprost do wewnętrznej suwerenności, a także roli mediów, to bardzo trafne jest pojęcie „demokratury”. Demokratura jest czymś bardzo charakterystycznym dla dzisiejszych czasów. Mamy bowiem do czynienia z sytuacją, w której zachodnia demokracja została zreinterpretowana i stała się tak naprawdę rodzajem swoistej ideologicznej dyktatury. To znaczy, że z demokracją mamy do czynienia tylko wówczas, kiedy decyzje w jej ramach podejmowane zgodne są z lewicowym paradygmatem. Wszystko, co jest nielewicowe, niedemoliberalne, ale komunitarne czy republikańskie, jest wykluczone z dyskursu demokratycznego, jako nieuprawnione. Demokratura to inaczej mówiąc dyktatura, która pod płaszczykiem tolerancji jest bardzo głęboko dyskryminująca i bardzo głęboko niedemokratyczna. Wyklucza wszystkich, którzy myślą w sposób klasyczny, w kategoriach klasycznie rozumianego dobra wspólnego, godności osoby, ochrony życia, ochrony rodziny, rozumianej jako związku mężczyzny i kobiety, czy też praw rodziny, rozumianej jako wspólnoty, która może być wolna od ingerencji państwa, której nie powinno się narzucać sposobu wychowania dzieci sprzecznego z przekonaniami dotyczącymi np. wychowania seksualnego czy wychowania religijnego.

Niedawno Pan Prezydent Andrzej Duda podpisał Kartę Rodziny. Dlaczego ochrona rodziny we współczesnym świecie jest tak ważna?

To jest fundamentalna kwestia. Człowiek jest bytem relacyjnym, a rodzina jest podstawową komórką społeczną, nie tylko w wymiarze ilościowym, ale także w wymiarze osobowo-pedagogicznym. Mówi się o rodzinie, że jest seminarium reipublicae, czyli w ostateczności szkołą cnót, postaw prospołecznych budujących wspólnoty wyższego rzędu. To z rodziny wynosimy nasze dobre predyspozycje, które potem realizujemy w życiu społecznym, w życiu państwa, całej wspólnoty. Jest to więc rzeczywiście, z punktu widzenia antropologicznego, socjologicznego, ekonomicznego czy demograficznego sprawa jak najbardziej fundamentalna.

Trudno sobie wyobrazić politykę państwa rozsądnego, myślącego przyszłościowo, zajmującego się rozwiązywaniem realnych problemów, czy odpowiedzialnego przywódcę, który nie podkreślałby roli rodziny. Pan Prezydent Andrzej Duda jest właśnie taką osobą, która zawsze podkreślała, jak bardzo rodzina jest fundamentalną instytucją w tych wszystkich wymiarach, o których mówimy.

W Karcie Rodziny, którą Pan Prezydent podpisał znalazły się przecież już zrealizowane projekty społeczne, które były ukierunkowane rzeczywiście na wsparcie finansowe dla rodzin, takie jak program 500+, „Dobry Start”, Mama+, aktualnie „bon wakacyjny”, czy też objęcie szczególną opieką rodzin z dziećmi z niepełnosprawnością. To też wymiar społecznej nauki Kościoła, wymiar solidarności i wsparcia. Trudno sobie wyobrazić, żeby mogło być inaczej. A deklaracha Prezydenta Andrzeja Dudy oznacza, że będzie tych projektów bronił przed zakusami ich likwidacji czy zmarginalizowania przez ugrupowania lewicowo-liberalne. Przecież już przy wprowadzaniu 500+ opozycja krzyczała, że nas na to nie stać. Rzeczywistość okazała się oczywiście inna i teraz nasze programy społeczne nie są otwarcie krytykowane. Ale w mojej ocenie to koniunkturalizm: gdyby partie liberalne doszły rzeczywiście do władzy, za rok, dwa pewnie pojawiłyby się „ważne powody”, dla których wspieranie rodzin zeszłoby na dalszy plan.

Reklama

W aktualnej dyskusji dotyczącej pozycji rodziny mamy taki znamienny kontrapunkt: z jednej strony Kartę Rodziny Andrzeja Dudy, a z drugiej Kartę LGBT Rafała Trzaskowskiego. Z jednej strony mamy Polskę innowacyjną, solidarną, opierającą się na tradycyjnych wartościach i chroniącą rodzinę, a z drugiej oderwaną od tradycji i rzeczywistości lewicową ideologię o charakterze w rzeczywistości neomarksistowskim.

Jest to swoisty powrót do przeszłości, tylko w innym nieco kształcie demokratury lewackiej. I bardzo dobrze, że w Karcie, którą podpisał Pan Prezydent Duda również wybrzmiało, że sprzeciwiamy się propagowaniu tej ideologii. Powtarzam jeszcze raz wbrew temu, co nam się zarzuca, my nie mówimy o dyskryminacji osób, które mają taką czy inną orientację seksualną, tylko mówimy o pewnej ideologii, która narzuca określony światopogląd, którego konsekwencją jest np. wyrzucanie ludzi z pracy, bo nie zgadzają się z jakimś poglądem sprzecznym z ich przekonaniami czy wyznawaną religią. Bardzo się cieszę, że w Karcie zawarte jest również to, co w Ministerstwie Sprawiedliwości wielokrotnie podkreślaliśmy, czyli że, władza publiczna nie może ingerować w tak intensywny sposób w kwestie wychowania dzieci i programów wychowawczych w szkołach. W tym miejscu właśnie rodzina, a co za tym idzie rodzice mają podstawową rolę wychowawczą.

W 2011 roku Polska podpisała Konwencję Stambulską, która niesie ze sobą szereg zagrożeń, także w kontekście rodziny. Czy jest możliwość jej wypowiedzenia?

Istnieje pełna zgoda, co do warstwy normatywnej Konwencji Stambulskiej, mówiącej o wszelkiego rodzaju narzędziach służących do zwalczania i przeciwdziałania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Drugi ważny fakt jest taki, że nasze krajowe rozwiązania z naddatkiem realizują standard konwencyjny. Wypełniały go z reszta już w momencie podpisywania konwencji, co zresztą przyznał wówczas nawet Prezydent Komorowski. Obecnie natomiast wprowadziliśmy jeszcze doskonalsze rozwiązania w postaci tzw. ustawy antyprzemocowej, podpisanej pod koniec maja przez Pana Prezydenta Andrzeja Dudę, którą przygotowaliśmy w Ministerstwie Sprawiedliwości. To rozwiązanie najistotniejszego w kontekście przemocy domowej problemu, czyli natychmiastowej izolacji sprawcy od osoby dotkniętej przemocą i jej najbliższych.

Zasadniczy problem polega na warstwie ideologicznej Konwencji Stambulskiej, która ma wprost wydźwięk neomarksistowski. Konwencja przesiąknięta jest ideologią gender i w tym właśnie dostrzegamy podstawowe zagrożenie. Problem, który dodatkowo narasta przez to, że jej treść interpretuje w duchu skrajnie lewicowym Komitet Doradczy, który monitoruje jej przestrzeganie i wydaje zalecenia dla państw-sygnatariuszy. Jeżeli dołączymy właśnie ten dodatkowy element interpretacji tego aktu prawnego w duchu jeszcze bardziej genderowym i lewackim niż nawet jej brzmienie, to tutaj mamy rzeczywiście takiego neomarksistowskiego „konia trojańskiego” w polskim systemie prawnym, który na przykład za chwilę nakaże nam wprowadzenie indoktrynacji dzieci zgodnie z ideologią gender, co jest absolutnie sprzeczne z naszym systemem wartości, porządkiem konstytucyjnym, naszą tradycją prawną i myślę, że też z wolą absolutnie przeważającej większości Polaków.

Jesteśmy przed finałem negocjacji unijnej perspektywy finansowej na lata 2021-2027, jak i środków z tworzonego tzw. Funduszu Rozwoju. Część środowisk politycznych w Unii Europejskiej chce je uzależniać od spełniania przez państwa członkowskie tzw. kryterium praworządności. Na ile jest to dla nas realne zagrożenie?

Na początku czerwca Pan Minister Zbigniew Ziobro przeprowadził rozmowę z Minister Sprawiedliwości Węgier Panią Juditą Vargą. Rozmowa dotyczyła naszej współpracy w sprawach europejskich, ale także w stosunkach dwustronnych. W kwestii zawieszania, czy też ograniczania wypłat z unijnego budżetu w oparciu o tzw. ocenę praworządności ministrowie sprawiedliwości byli dokładnie tego samego zdania stwierdzając, że jest to rozwiązanie pozatraktatowe.

Nie można obecnie narzucać Polsce czy Wegrom lewackiej agendy, nie można na nas wymuszać jakiś ustępstw o charakterze budżetowym, bo mamy sojuszników. Komisja Europejska wymyśliła więc pozaprawny mechanizm, właśnie w postaci zaproponowanej w projekcie rozporządzenia, który próbuje teraz przepchnąć kolanem wbrew traktatom, które przewidują już i procedurę ochrony praworządności, i procedurę ochrony interesów finansowych Unii.

Muszę też rozczarować naszych przyjaciół z Unii Europejskiej, ale Polska znajduje się w czołówce państw członkowskich pod kątem wykrywalności nadużyć finansowych. To nie jest tak, że za pomocą praworządności chce się chronić budżet, tylko raczej za pomocą budżetu chce się bronić nie tyle praworządności, co politycznych czy ideologicznych interesów Komisji Europejskiej i stojącej za nią większości. I na takie

2020-06-23 18:59

Ocena: 0 -4

Reklama

Wybrane dla Ciebie

5 pytań do … Marka Jakubiaka

2020-09-19 08:37

[ TEMATY ]

5 pytań do...

Marek Jakubiak

wpolityce.pl

5 pytań do … Marka Jakubiaka, polityka, posła na Sejm VIII kadencji, Prezesa Federacji dla Rzeczypospolitej

Piotr Grzybowski: Panie Pośle, jak to się stało, że przedsiębiorca zdecydował się wejść do polityki?

Marek Jakubiak: To był autentyczny bunt. Policzyłem swoje szable, to znaczy menagerów, wszystkich, którzy u mnie pracowali, zapytałem ich, czy dadzą radę beze mnie prowadzić dalej interes i powiedziałem, że jeżeli nie będziemy zmieniać sami, to nikt nam nie zmieni Polski tak, żeby przedsiębiorczość mogła mieć swoje stabilne miejsce w polityce. Mało nas jest do pieczenia tego chleba. Naprawdę. W Parlamencie lobby historyczno- dziennikarskie jest przeokrutnie wielkie, natomiast najczęściej są to ludzie, którzy uważają, że pieniądze pochodzą z konta, a nie z ciężkiej pracy, więc takie mamy ustawodawstwo, jakich mamy posłów. A ponieważ uważam, że przedsiębiorczość jest sercem organizmu, a społeczeństwo krwią, to powinniśmy jednak dbać o to serce, bo jak stanie, to po prostu wszyscy padniemy.

PG: Pana staż polityczny jest tyleż krótki, co burzliwy. W wyborach parlamentarnych w 2015 startował Pan z komitetu wyborczego Kukiz’15, współtworzył Pan stowarzyszenie Endecja, powołał Pan partię Federacja dla Rzeczpospolitej, której został Pan prezesem. Czy wciąż poszukuje Pan swojej drogi politycznej?

MJ: Wie Pan, ja mam gigantyczne dwa sukcesy polityczne. Po pierwsze, wyborcy do mnie mówią „Panie Marku”, albo „Panie Pośle” i dla mnie jest to o tyle zaszczyt, że nikt mnie nie wyzywa na ulicy, tylko zazwyczaj podchodzą do mnie ludzie i zwracają się per Panie Marku. Jestem z tego powodu bardzo dumny. Rozpoznają mnie - to jest druga rzecz. Trzecia rzecz jest taka, że jeżeli chodzi akurat o Endecję, to wszyscy razem wykonywaliśmy polecenia Pawła Kukiza, bo to były jego pomysły powołania takiego stowarzyszenia, ale on sam nie chciał się angażować i delegował do tego tematu mnie. Natomiast tak naprawdę, to ja powołałem Federację dlatego, że Paweł Kukiz chciał mnie usunąć z Kukiz’15. Nie chciałem dopuścić do sytuacji, kiedy moi przyjaciele przeciwko mnie głosują, bądź nie głosują, wszystko jedno. Nie chciałem ich stawiać w tak dwuznacznej sytuacji, więc sam po prostu odszedłem. Panie Redaktorze, ja uważam, że ważniejsze dla mnie jest lustro, niż bycie albo nie-bycie w Sejmie. Oczywiście, to jest wielka godność, to jest wielkie wyzwanie, ale nie za wszelką cenę. Jak widać, będąc poza Sejmem również nie wypadłem ani z mediów, ani z obiegu politycznego, dalej mam coś do powiedzenia i do przekazania.

PG. Co bardziej wciąga: polityka czy biznes?

MJ. Jak Pan widzi, już zacząłem kręcić się na krześle, jak tylko takie pytanie słyszę, bowiem mamy do czynienia z dwoma światami. Polityka to jest długodystansowy bieg, który po drodze ma różne niespodzianki, których nie da się przewidzieć, bo tutaj mówimy o emocjach ludzkich, o przyzwyczajeniach, o wychowaniu itd. Wiele jest składowych, które razem kumulują się na postawy posłów, kolegów, koleżanek itd. Ja tego doznałem, więc wiem. Przedsiębiorczość, którą nazywam postawą heroiczną (bo w Polsce, w zagmatwanym prawie gospodarczym, krótkodystansowo można osiągać sukcesy) i która tak buduje adrenaliną życie człowieka, że potrafi cały wolny czas na tę swoją działalność przeznaczyć. Ja tego doznałem i w jednym, i drugim. W tej chwili, dzisiaj gnałem do Pana z Lwówka Śląskiego, z jednego ze swoich przedsiębiorstw, gdzie obecnie się zaangażowałem, bo trzeba pomóc temu dzieciakowi mojemu i wciągnęło mnie znowu z kopytami. To jest tak, że po prostu tu się nie da. Wczoraj oprowadzałem po tym swoim browarze ponad 100 osób, wycieczki robiłem, organizowałem, byli ludzie z całej branży spożywczej i powiem, że nie tylko warto mieć swoje zdanie w polityce, ale warto też mieć wiedzę na temat tego, co się robi, jakie się ma plany, bo to zaraża. Wczoraj 100 osób zaraziłem optymizmem i wczoraj 100 osób rozjechało się i jeszcze do późnych godzin nocnych dyskutowali na temat wycieczki, tego przekazu, który pokazywałem, że takie przedsiębiorstwo, jak browar w Lwówku ma 900 lat, tysiące Jakubiaków po drodze, setki piwowarów, a on dalej istnieje. Warto mieć taki przekaz, że my to wszystko robimy z jakiegoś powodu, najczęściej chcemy zbudować coś we własnej rodzinie, przekazać coś dzieciom, podnieść im standard życiowy, podnieść oczywiście swoją rangę w życiu gospodarczym i życiu prywatnym. To są te cele, które nam przyświecają.

PG: Z punktu widzenia przedsiębiorcy, co nam najbardziej przeszkadza, aby szybciej gonić gospodarki zachodnie?

PG: Nie ma z czego się śmiać, bo rząd Mateusza Morawieckiego idzie do przodu, ale bardzo drobnymi krokami. Ja cały czas mówię, od 5 lat powtarzam, (zresztą Federacja ma to w swoim programie), że dzisiaj nie ma możliwości naprawiania państwa bez likwidacji pewnych działów. To znaczy: jak stwierdzamy, że pewien dział, tak jak np. Departament Podatku CIT jest nie do naprawienia, to trzeba cały ten dział zwolnić i wprowadzić w to miejsce naprawczy system, polegający na tym, że wprowadzamy podatek zryczałtowany, bezobsługowy i wtedy mówimy o produktywności, o wydajności jednego pracownika. Tutaj, gdybyśmy wprowadzili 1% podatek przychodowy, cenotwórczy, nie kosztotwórczy i kasowy, a nie memoriałowy, to urzędnik przychodziłby tylko skontrolować nas w jednym aspekcie: czy 1 zł od 100 zł zarobionych odprowadziłem, czy nie - i koniec dyskusji z urzędnikiem. Dzisiaj, Panie Redaktorze, jest prawie pół miliona interpretacji wydanych przez urzędy skarbowe, które oprócz tego, że wydają te interpretacje, to jeszcze z nimi się nie zgadzają. I są interpretacje interpretacji interpretacji. To pytam się: w takich warunkach jak Jakubiak ma wiedzieć, kiedy cokolwiek robi zgodnie z prawem, a kiedy niezgodnie z prawem?. Więc to jest tak, że najczęściej przedsiębiorcy dowiadują się, że zrobili błąd, że z automatu stają się jakimiś przestępcami, kiedy do nich przychodzi kontrola, a oni cały czas mają świadomość, że robili dobrze. Pytam się: czy Polacy zasługują na takie prawo ? Już nawet kiedyś Jarosław Kaczyński powiedział w jednym z wywiadów, że zastanawia się nad tym CIT-em, bo tak naprawdę, jeżeli tego podatku można nie płacić, to po co taki podatek ? Logiczne? Logiczne, ale dlaczego w tym kierunku nic dalej nie idzie ? Wydajność, efektywność podatku CIT, Panie Redaktorze, to jest 0,7%. Takie Tesco, proszę Pana, w Polsce nie zapłaciło nigdy podatku CIT, a miliardami obraca. Ja już nie będę wskazywał nazw, bo tego jest cała masa, ale po prostu jesteśmy wykorzystywani przez własną naiwność. Mamy przekonanie, że „gość w dom, Bóg w dom”, tymczasem koncerny to jest żaden gość, to są zwykłe organizacje, które przychodzą tu czerpać całymi rękami zyski, nic więcej, tu nie ma żadnego podtekstu ideologicznego, politycznego, czy narodowego. Po prostu - korporacja nie ma imion i nazwisk, oni przychodzą i czerpią, co im się da. I tyle. Natomiast PKB utrzymują i budują najczęściej tacy ludzie, jak ja. 2,5 mln takich jak ja, mniejszych, większych, ale jednak warto by się trochę pochylić i wprowadzić tym ludziom po prostu spokojny sen, zwyczajnie spokojny sen.

PG: Za trzy lata kolejne wybory do Parlamentu. Czy zobaczymy w nim Marka Jakubiaka?

MJ: Panie Redaktorze, z wielką pokorą i spuszczoną głową będę oczekiwał werdyktu wyborców, bo to nie ja decyduję, tylko oni. Niestety, w tej konfiguracji ordynacji wyborczej wszystko zależy od tego, na jakich listach się jest, bowiem to nie są JOWy. Gdyby było w JOWach, to bym Panu powiedział: zawalczę, dlatego, że moi ludzie, którzy mnie znają, mają jakieś tam wyrobione zdanie i zapewne podjęliby jakąś tam decyzję na moją rzecz, myślę, że pozytywną. Natomiast nie ma tych JOWów, nie ma co w tej chwili rozdzierać szat. Sądzę, że za 3 lata w kampanii do Parlamentu będę na jakiejś tam liście, pewnie właśnie Federacji. Po prostu, Federacja musi być koalicyjna, musi mieć możliwości koalicyjne, musi spełniać pewnego rodzaju wymagania koalicyjności i po prostu trzeba blokiem iść do wyborów.

CZYTAJ DALEJ

Bydgoszcz: wierni adorowali Najświętszy Sakrament w monstrancji z Medjugorie

2020-09-22 19:34

[ TEMATY ]

Medjugorie

Bydgoszcz

Niedziela

„Jestem ogromnie wdzięczny, że zostaliśmy wyróżnieni i zobowiązani do jeszcze gorliwszej modlitwy o pokój, która trwa na całym świecie” – powiedział proboszcz parafii św. Łukasza Ewangelisty i św. Rity w Bydgoszczy ks. Mirosław Pstrągowski.

Wspólnota stała się kilkudniowym miejscem szczególnej modlitwy, podczas której wierni adorowali Najświętszy Sakrament w monstrancji z Medjugorie.

„Królowa Pokoju” wróciła z Bośni i Hercegowiny i peregrynuje po Polsce. Monstrancja została ofiarowana jako wotum dziękczynne w imieniu pielgrzymów z całego świata, które wpisało się w inicjatywę stowarzyszenia „Comunità Regina della Pace”. Buduje ono na całym świecie dwanaście ołtarzy, gdzie odbywać się będzie wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu z modlitwą o pokój. Dotychczas udało się już stworzyć kilka takich miejsc, m.in. w sanktuarium w Kibeho w Rwandzie, gdzie ćwierć wieku temu doszło do ludobójstwa, oraz w słynnej Grocie Mlecznej w Betlejem. Kolejnym ma być ołtarz w Medjugorje, w który zostanie wkomponowana „Królowa Pokoju”.

Monstrancja powstała w gdańskiej pracowni Mariusza Drapikowskiego. Do jej wykonania użytych zostało dwanaście meteorytów. Ich nieziemskie pochodzenie symbolizuje wieniec z „gwiazd dwunastu”. Monstrancja ma swym wyglądem i konstrukcją nawiązywać do nadprzyrodzonego wizerunku Maryi, która w swym sercu nosi Chrystusa. Osobną symbolikę mają również barwy kamieni, których użyto w monstrancji. Jej wysokość wynosi 1,5 metra, a z tronem do przenoszenia i ustawiania – 185 centymetrów, zaś waga sięga około 50 kilogramów.

Międzynarodowe Centrum Modlitwy o Pokój w Medjugorie jest zlokalizowane w nękanym nieustannymi wojnami i konfliktami kraju położonym na Półwyspie Bałkańskim. To miejsce modlitwy i nawrócenia tysięcy osób. – Znajdujemy się w Diecezjalnym Ośrodkiem Kultu św. Rity, włoskiej augustianki, patronki spraw trudnych i niemożliwych, za której wstawiennictwem również prosimy o ustanie wojen, konfliktów oraz codzienny pokój międzyludzki w naszej ojczyźnie – powiedział proboszcz parafii św. Łukasza Ewangelisty i św. Rity w Bydgoszczy ks. Mirosław Pstrągowski.

Przez siedem dni kapłani, młodzież i wierni uczestniczyli w Mszach Świętych, adoracji, odmawianiu Koronki do Bożego Miłosierdzia oraz Apelach Jasnogórskich.

Szczególny dniem był natomiast 22 września. W Eucharystii wzięli udział czciciele św. Rity, członkowie jej bractwa, przedstawiciele Towarzystwa św. Wojciecha oraz członkowie Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie. Po Mszy św. odbył się koncert muzyki chrześcijańskiej z Bliskiego Wschodu w językach aramejskim i arabskim w wykonaniu Sylwii Hazboun – Polki, katoliczki, która wyszła za mąż za Józefa z Betlejem.

CZYTAJ DALEJ

Franciszek przypomniał o znaczeniu zasady pomocniczości

2020-09-23 12:08

[ TEMATY ]

Franciszek

PAP

Na znaczenie zasady pomocniczości dla wyjścia z kryzysu lepszymi wskazał Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej na Dziedzińcu św. Damazego w Watykanie. Papież kontynuował cykl katechez zatytułowany „Uzdrowić świat”.

Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, zdaje się że pogoda nie jest zbyt piękna tym niemniej mówię wam dzień dobry!

Aby wyjść lepszymi z kryzysu takiego, jak obecny, będącego zarówno kryzysem zdrowia publicznego, jak i społecznym, politycznym i gospodarczym, każdy z nas jest wezwany do podjęcia swojej cząstki odpowiedzialności, to znaczy dzielić się odpowiedzialnością. Musimy zareagować nie tylko jako poszczególne osoby, ale także wychodzący z naszej grupy, roli, jaką odgrywamy w społeczeństwie, naszych zasad, a jeśli jesteśmy wierzącymi - naszej wiary w Boga. Często jednak wiele osób nie może uczestniczyć w odbudowie dobra wspólnego, ponieważ są usuwane na margines, wykluczane lub pomijane. Pewne grupy społeczne nie są w stanie wnieść swego wkładu do dobra wspólnego, ponieważ są przytłamszone ekonomicznie lub politycznie. W niektórych społeczeństwach wiele osób nie ma swobody wyrażania swojej wiary, swoich wartości, swoich myśli. Gdyby je swobodnie wyraziły, pójdą do więzienia. Gdzie indziej, zwłaszcza w świecie zachodnim, wiele osób same powstrzymuje się od wyrażania swoich przekonań etycznych lub religijnych. Ale nie można w ten sposób wyjść z kryzysu, a w każdym razie nie można wyjść z niego lepszymi, wyjdziemy w gorszym stanie.

Abyśmy wszyscy mogli uczestniczyć w uzdrawianiu i odnowieniu naszych narodów, słuszne jest, aby każdy posiadał odpowiednie środki do tego celu (por. Kompendium Nauki Społecznej Kościoła [KNSK], 186). Po wielkim kryzysie gospodarczym w 1929 roku papież Pius XI wyjaśnił, jak ważna dla prawdziwej odbudowy jest zasada pomocniczości (por. Quadragesimo anno, 79-80). Zasada ta ma podwójną dynamikę: odgórną i oddolną. Być może nie rozumiemy, co ona oznacza. Jest to zasada społeczna, która sprawia, że jesteśmy bardziej zjednoczeni. Postaram się to wyjaśnić.

Z jednej strony, a zwłaszcza w czasach przemian, kiedy poszczególne jednostki, rodziny, małe stowarzyszenia lub społeczności lokalne nie są w stanie osiągnąć podstawowych celów, wówczas słuszne jest, aby najwyższe szczeble organu społecznego, takie jak państwo, interweniowały w celu zapewnienia środków niezbędnych do ruszenia naprzód. Na przykład, z powodu kwarantanny związanej z koronawirusem, wiele osób, rodzin i firm znalazło się i nadal znajduje się w poważnych trudnościach, dlatego instytucje publiczne starają się pomóc poprzez stosowne interwencje społeczne, gospodarcze, sanitarne – to jest służba, którą powinny wypełniać.

Z drugiej jednak strony, przywódcy społeczeństwa muszą respektować i promować poziomy pośrednie lub niższe. Istotnie, decydujący jest wkład poszczególnych osób, rodzin, stowarzyszeń, przedsiębiorstw, wszystkich organizacji społecznych, a także Kościołów. Dysponując właściwymi im zasobami kulturowymi, religijnymi, ekonomicznymi lub zaangażowania obywatelskiego, ożywiają one i umacniają tkankę społeczną (por. KNSK, 185). To znaczy istnieje współpraca odgórna, od państwa ku ludowi, oraz oddolna, od instytucji ludu ku szczytom władzy. I to właśnie jest realizacją zasady pomocniczości.

Każdy musi mieć możliwość podjęcia swej odpowiedzialności w procesach uzdrawiania społeczeństwa, do którego należy. Kiedy uruchamiany jest jakiś projekt, który bezpośrednio lub pośrednio dotyczy pewnych grup społecznych, nie można pominąć ich udziału. Na przykład: „Co robisz?” – „Idę pracować dla ubogich” – „Wspaniale, a co robisz?” – „Uczę ubogich, mówię ubogim, co powinni czynić…”. Nie, tak nie można. Pierwszy krok, to pozwolenie ubogim, by ci powiedzieli, jak żyją, czego potrzebują. Trzeba wszystkim pozwolić mówić. W ten sposób działa zasada pomocniczości. Nie możemy pominąć udziału tych ludzi, nie można ignorować ich mądrości (por. Posynod. Adhort. ap. Querida Amazonia [QA], 32; Enc. Laudato si’, 63). Niestety, ta niesprawiedliwość często występuje tam, gdzie koncentrują się główne interesy gospodarcze lub geopolityczne, jak na przykład pewne rodzaje działalności wydobywczej w niektórych częściach planety (por. QA, 9.14). Głosy rdzennych mieszkańców, ich kultury i światopoglądy nie są brane pod uwagę. Dziś ten brak poszanowania dla zasady pomocniczości rozprzestrzenił się jak wirus. Pomyślmy o wielkich środkach pomocy finansowej wdrażanych przez państwa. Bardziej słuchamy dużych koncernów finansowych, niż ludzi, czy tych, którzy napędzają gospodarkę realną. Bardziej słucha się wielkich korporacji międzynarodowych, niż ruchów społecznych. Mówić językiem dnia powszedniego, bardziej słucha się możnych, niż słabych. A to nie jest droga, nie jest to droga ludzka, nie jest to droga, której uczył nas Jezus, nie jest realizowana zasada pomocniczości. W ten sposób nie pozwalamy osobom, by „odgrywały pierwszoplanową rolę w swoim wybawieniu”[1]. W zbiorowej podświadomości pewnych polityków – nazwijmy to tak – czy pracowników społecznych istnieje takie motto: „Wszystko dla ludu, nic wraz z ludem”. Procesy odgórne, bez wsłuchania się w mądrość ludu. Nie uwzględniając tej mądrości ludu w rozwiązywaniu problemów, a w tym przypadku w wychodzeniu z kryzysu. Albo pomyślmy też o sposobie wyleczenia wirusa: bardziej słuchane są wielkie koncerny farmaceutyczne, niż pracownicy służby zdrowia, zaangażowani na pierwszej linii frontu w szpitalach czy obozach dla uchodźców. To nie jest właściwa droga. Trzeba wysłuchać wszystkich. Wszystkich: i tych którzy są na górze jak i tych, co są na dole. Wszystkich.

Aby wyjść z kryzysu lepszymi, należy wdrożyć zasadę pomocniczości, szanując autonomię i zdolność do podejmowania inicjatywy przez wszystkich, zwłaszcza najmniejszych. Potrzebne są wszystkie części ciała i, jak mówi św. Paweł, te członki, które mogą wydawać się słabsze i mniej ważne, są w istocie najbardziej niezbędne (por. 1 Kor 12, 22). W świetle tego obrazu możemy powiedzieć, że zasada pomocniczości pozwala każdemu na podjęcie właściwej sobie roli na rzecz uzdrowienia i przyszłości społeczeństwa. Jej realizacja daje nadzieję na zdrowszą i sprawiedliwszą przyszłość. A tę przyszłość budujemy wspólnie, dążąc do rzeczy większych, poszerzając nasze horyzonty[2] – albo razem, albo przyszłość nie będzie funkcjonować. Albo będziemy wspólnie pracować na rzecz wyjścia z kryzysu, na wszystkich szczeblach społeczeństwa, albo nigdy nie wyjdziemy, nie da się. Wyjście z kryzysu nie oznacza liźnięcie farbą obecnej sytuacji, by wydawała się nieco bardziej sprawiedliwa. Przeciwnie, wyjście z kryzysu oznacza przemianę, a prawdziwej transformacji dokonują wszyscy, wszystkie osoby tworzące lud, wszyscy. Wszystkie zawody i wszyscy razem, wszyscy we wspólnocie. Jeśli nie uczynią tego wszyscy wynik będzie negatywny.

W jednej z poprzednich katechez widzieliśmy, że solidarność jest drogą wyjścia z kryzysu: jednoczy nas i pozwala nam znaleźć solidne propozycje dla zdrowszego świata. Ale ta droga solidarności potrzebuje pomocniczości. Ktoś mógłby mi powiedzieć: „Ojcze, używasz dzisiaj trudnych słów”. Dlatego właśnie staram się wyjaśnić, co one oznaczają. Solidarni, bo idziemy drogą pomocniczości. Istotnie nie ma prawdziwej solidarności bez zaangażowania społecznego, bez wkładu instytucji pośredniczących: bez wkładu rodzin, bez wkładu stowarzyszeń, bez wkładu spółdzielni, małych przedsiębiorstw, instytucji społeczeństwa obywatelskiego. Wszyscy winni wnieść swój wkład, wszyscy. Takie uczestnictwo pomaga korygować i zapobiegać pewnym negatywnym aspektom globalizacji i działań państw, jak ma to miejsce również w przypadku troski o ludzi dotkniętych pandemią. Należy pobudzać do tych inicjatyw „oddolnych”. Podam tylko jeden przykład: jakże wspaniale widzieć wkład w wolontariuszy w przezwyciężanie kryzysu, wolontariuszy pochodzących ze wszystkich warstw społecznych, zarówno z rodzin bogatych jak i ubogich, lecz wszyscy razem, by wyjść z kryzysu. To jest solidarność, to jest też zasada pomocniczości.

Podczas kwarantanny spontanicznie zrodził się gest oklasków dla lekarzy, pielęgniarzy i pielęgniarek, jako znak wsparcia i nadziei. Wielu z nich narażało swe życie i wielu oddało swe życie. Oklaski te kierujemy do wszystkich członków społeczeństwa, do wszystkich, do każdego z osobna, za ich cenny wkład, choćby niewielki. „Ale cóż może uczynić ten, stamtąd... - Posłuchaj go! Daj mu przestrzeń do pracy, skonsultuj się z nim”. Wyraźmy aplauz dla „odrzuconych”, dla tych, których ta kultura kwalifikuje jako „odrzuconych”, owa kultura odrzucenia, to znaczy, że wyraźmy aplauz dla „odrzuconych”, czyli obejmujemy tym aplauzem osoby starsze, dzieci, osoby niepełnosprawne, robotników, wszystkich tych, którzy poświęcają się służbie. Wszyscy współpracują, by wyjść z kryzysu. Ale nie poprzestawajmy jedynie na oklaskach! Nadzieja jest śmiała, a zatem zachęcajmy się do wielkich marzeń. Bracia i siostry, nauczmy się wielkich marzeń! Nie lękajmy się wielkich marzeń, dążąc do ideałów sprawiedliwości i miłości społecznej, rodzących się z nadziei. Nie próbujmy rekonstruować przeszłości, przeszłość to czas miniony, czkają na rzeczy nowe. Pan obiecał: „Uczynię wszystko nowe”. Wspierajmy się w wielkich marzeniach, dążąc do wspaniałych ideałów, nie próbujmy rekonstruować przeszłości, zwłaszcza tego, co było niesprawiedliwe i już chore, co nazwałem już niesprawiedliwością. Budujmy przyszłość, w której wymiar lokalny i globalny wzajemnie się ubogacają, gdzie każdy może wnieść swój udział, każdy powinien wnieść wkład swej kultury, swojej filozofii, swojej mentalności, gdzie może rozkwitać piękno i bogactwo mniejszych grup, także grup odrzuconych, bo jest w nich również piękno, i gdzie ci, którzy mają więcej angażują się, aby służyć i dawać więcej tym, którzy mają mniej.

PRZYPISY:

1. Orędzie na 106. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2020 (13 maja 2020)

2. Por. Przemówienie do młodych z Ośrodka Kulturalnego im. Ks. Félixa Vareli, Hawana -Kuba, 20 września 2015.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję