Reklama

Wiadomości

USA: Pismo Święte „Word on Fire” – jedno z najpiękniejszych wydań Biblii

Jak zapewniają recenzenci, każdy katolik, który chce spotkać Chrystusa w Jego Słowie, ucieszy się najnowszym wydaniem Pisma Świętego przygotowanym przez apostolat amerykański „Word on Fire” – założony przez biskupa pomocniczego Los Angeles Roberta Barrona. To, zdaniem wielu znawców, jedna z najpiękniej wydanych w ostatnich czasach Biblii: z komentarzami adresowanymi nie do językoznawców, historyków i biblistów, lecz przede wszystkim do tych, którzy chcą spotkać w życiu i kulturze żywego Boga.

[ TEMATY ]

USA

Jest to pierwsza cześć wydawniczego przedsięwzięcia. Obejmuje na razie Ewangelie. Zgodnie z powtarzanym często przez bp. Barrona mottem, starannie wydane Pismo Święte ma przemawiać do czytelnika także swym pięknem zewnętrznym. Duchowny tłumaczy, że piękno katolicyzmu – jego sztuka, muzyka, architektura i literatura – jest ważnym narzędziem ewangelizacji. Przestrzega przed bagatelizowaniem i zaniedbywaniem „czynnika piękna” w zabiegach ewangelizacyjnych. Dlatego w duchu takiego podejścia, wydanie Ewangelii „Word on Fire” jest, jak wielu krytyków podkreśla, oszałamia swą estetyką.

W jednej z trzech wersji okładka wykonana jest z wysokiej jakości skóry, na niej zaś wytłoczony został złoty stempel z symbolicznymi wzorami przedstawiającymi historię zbawienia, czterema Ewangelistami i alfabetycznymi symbolami świętego Imienia. Robią też wrażenie złote krawędzie stron.

Zadrukowane strony sąsiadują z wysokiej rozdzielczości 41 zdjęciami dzieł sztuki. Osobny tekst tłumaczy, co łączy je z odpowiednimi fragmentami Ewangelii. W ten sposób sztuka Giotto, Caravaggia, Van Gogha wciągać ma czytelnika w święte tajemnice wiary.

Reklama

Pismo Święte wykorzystuje tłumaczenie na język angielski katolickiego wydania „New Revised Standard Version-Catholic Edition”. Komentarze, publikowane inną czcionka i w innej skali, obejmują m.in. fragmenty kazań biskupa Barrona na temat niedzielnych czytań Ewangelii oraz całe mnóstwo wyimków z pisma Ojców Kościoła oraz autorów katolickich: od Augustyna przez Tomasza z Akwinu, Johna Henry Newmana, św. Teresę z Lisieux, G.K. Chestertona, Fultona Sheena, Flannery O'Connor i Josepha Ratzingera. Niektóre z cytatów mają charakter egzegetyczny, inne teologiczny, jeszcze inne typowo literacki.

Zdaniem biskupa Barrona, cel komentarza ma być przede wszystkim ewangeliczny „Po pierwsze, jest on szczególnie zwrócony do tych, którzy z różnych powodów nie są związani z wiarą chrześcijańską, a nawet z jakąkolwiek zorganizowaną religią. Po drugie, komentarze te skupiają się przed wszystkim na dwóch prostych, ale fundamentalnych pytaniach: kim jest Bóg i kim jest Jezus Chrystus?” – tłumaczy we wstępie.

Pismo Święte „Word on Fire” pojawi się oficjalnie w sprzedaży 15 czerwca br. W czerwcu 2021 r. zaplanowano publikacje pozostałych ksiąg nowotestamentowych. Stary Testament zostanie podzielony na cztery lub pięć tomów.

2020-06-03 14:50

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

O. Żak: O mechanizmach kryzysu na tle wykorzystywania seksualnego w USA i roli Jana Pawła II

2020-07-02 10:24

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

USA

pedofilia

BP KEP

O Adam Żak

- Analiza historii kryzysu wykorzystywania seksualnego małoletnich w Kościele w Stanach Zjednoczonych pokazuje, że był to kryzys strukturalny związany z odwróceniem hierarchii wartości, gdzie miejsce człowieka, który miał być "drogą Kościoła", zajęła instytucja i jej wizerunek publiczny – wyjaśnia ks. Adam Żak SJ.

Ekspert dowodzi, że bez pomocy Stolicy Apostolskiej a szczególnie Jana Pawła II oraz nacisku opinii publicznej, Kościół w USA nie byłby w stanie przezwyciężyć tego kryzysu, gdyż panowała w nim „kultura milczenia”, klerykalne (korporacyjne) rozumienie Kościoła oraz chronienie za wszelką cenę kapłaństwa sprawców (przestępców), choć w ich życiu było ono już wypalone i martwe.

- Oczyszczenie Jan Paweł II rozumiał jako konieczny i istotny proces z punktu widzenia samej istoty misji Kościoła, zarówno tej do wewnątrz jak i na zewnątrz – dodaje koordynator ds. ochrony dzieci i młodzieży.

A oto pełna treść wywiadu:

KAI: Bardzo istotnym obszarem działań Jana Pawła II była kwestia masowych nadużyć seksualnych, jakie miały miejsce w Kościele w Stanach Zjednoczonych poczynając od lat 90-tych XX stulecia. Doprowadziły one do wybuchu skandalu w 2002 r. Proszę przybliżyć te wydarzenia.

- Fala ujawnień przestępstw wykorzystywania seksualnego małoletnich, jaka ruszyła w całych Stanach Zjednoczonych w lutym 2002 r. poczynając od publikacji dziennikarzy - prowadzących w dzienniku „Boston Globe” dział dochodzeniowy pod nazwą "Spotlight" - wydobyła na jaw masowe nadużycia. Dotyczyły one nie lat 90. XX wieku, tylko okresu od końca lat 60. do połowy lat 80., kiedy to ich liczba w Kościele amerykańskim zaczęła spadać. Episkopat amerykański na skandale wykorzystywania seksualnego małoletnich zaczął reagować jednomyślnie niestety dopiero w 2002 r. pod naciskiem opinii publicznej oraz Jana Pawła II, a wcześniej przełożeni kościelni robili wszystko, aby ofiary milczały, a sprawców przenoszono.

Co prawda, już w początkach lat 80. amerykańscy biskupi zauważyli, że kryzys fermentuje. Ale niestety, mimo wyraźnych sygnałów i prób rozpoznania jego mechanizmów, do katastrofy doprowadził brak jedności wśród biskupów i brak woli rozwiązania problemu. Tę jedność i wolę działania próbował zainspirować Jan Paweł II poczynając od 1993 r., kiedy napisał list do konferencji episkopatu USA po wizycie „ad limina”, w czasie której uzyskał wiele informacji o sytuacji Kościoła w tym kraju. Indult udzielony Kościołowi w USA w 1994 r. miał znacznie ułatwić karanie sprawców oraz uruchomić oczyszczającą pracę w Kościele. Był to indult postulujący zasadę „zero tolerancji” wobec przestępstw seksualnego wykorzystywania małoletnich przez duchownych. Niestety nie przyniósł spodziewanych owoców.

KAI: Dlaczego?

- Gdyż droga do zbudowania jedności, wyrażona w przyjęciu przez episkopat amerykański „Karty ochrony dzieci i młodzieży” w 2002 r. trwała aż 20 lat. Prawdopodobnie trwałaby jeszcze dłużej, gdyby nie nacisk opinii publicznej, w tym szerokich kręgów katolików świeckich "zranionych" – jak to określił Jan Paweł II – tym, jak działali przełożeni kościelni.

KAI: Co spowodowało, że trwało to aż tak długo?

- Fakt, że w Kościele trwała zmowa milczenia, na dodatek opłacana coraz to większymi sumami odszkodowań negocjowanych po cichu z ofiarami. Problem bagatelizowano z różnych przyczyn, m. in. z powodu braku fachowej wiedzy nt. skutków wykorzystywania seksualnego dzieci. Sądzono, że aby problem rozwiązać, wystarczy terapia kapłana-sprawcy, połączona ze zmianą środowiska. Wielu biskupów, na czele z arcybiskupem Bostonu kard. Bernardem Law i jego poprzednikiem, uważało, że kierując księdza-sprawcę na terapię i przenosząc go po cichu w inne miejsce - ratowali jego kapłaństwo. To nie ofiary przestępstw były na pierwszym miejscu, tylko wizerunek instytucji oraz dobro sprawcy. Jeden z biskupów amerykańskich, gdy fala ujawnień w 2002 r. ruszyła, wyznał publicznie, że biskupi zapomnieli o tym, że osoby poszkodowane należały do owczarni, którą im Pan powierzył.

Analiza historii kryzysu w Kościele w Stanach Zjednoczonych - i także w innych krajach pokazuje, że nie jest to kryzys "techniczny", jakiś błąd w sztuce, powiązany z ewentualną, i tylko do pewnego stopnia wytłumaczalną ignorancją nt. sposobu działania sprawców oraz długotrwałych skutków dla ofiar, tylko, że jest to kryzys strukturalny związany z odwróceniem hierarchii wartości. Bowiem miejsce człowieka, który miał być "drogą Kościoła", zajęła instytucja i jej wizerunek publiczny. Taka była w gruncie rzeczy diagnoza sformułowana przez Benedykta XVI wiele lat później w liście pasterskim do katolików w Irlandii z 19 marca 2010 r. A jeszcze dosadniej została ona powtórzona w jego tekście napisanym na emeryturze i opublikowanym 11 kwietnia 2019 r. pt. "Kościół a skandal wykorzystywania seksualnego". Diagnoza ta odsłania kryzys wiary i klerykalne (korporacyjne) rozumienie Kościoła oraz chronienie za wszelką cenę kapłaństwa, które w życiu sprawców było wypalone, martwe.

Ponadto - nie tylko w USA - przez lata w Kościele dominowało relatywizowanie własnych problemów związanych w wykorzystywaniem seksualnym małoletnich, bo "gdzie indziej jest gorzej". Taka mentalność przyczyniła się do tego, że ten „wrzód” ślimaczył się przez lata.

Dlaczego mogło to trwać tak długo? Bo ofiary milczały. Ich milczenie kupowano za cenę, która rosła w miarę jak wzrastało ryzyko kompromitacji instytucji. Jednostkowe odszkodowanie za wykorzystanie seksualne w formie stosunku seksualnego (czyli mniej więcej nasz art. 200 kk) wynosiło tuż przed wielką falą ujawnień ok. 200 tys. dolarów. Ofiara za tę cenę zobowiązywała się do milczenia. Natomiast sprawca był przenoszony w inne miejsce, gdzie nikt nie wiedział o jego przestępstwach. Nie ponosił prawie żadnych konsekwencji. Wielu zostało przeniesionych do innych diecezji. Niektórzy sami odeszli z kapłaństwa. Taki kapłan mógł owszem ponieść konsekwencje, ale tylko w przypadku kiedy państwowy wymiar sprawiedliwości dowiedział się o przestępstwie. Natomiast Kościół ich nie karał. Indult, który miał usprawnić stosowanie prawa kanonicznego, nie spowodował bynajmniej, żeby powszechnie zaczęto prowadzić postępowania kanoniczne.

KAI: Jak zrozumieć biskupów, którzy przenosili księży, nie chroniąc dzieci w innych miejscach? Przecież to nie mieści się w głowie…

- Rzeczywiście nie mieści się... Bywało tak, również w Europie, że księży oskarżanych o wykorzystywanie seksualne posyłano na terapię, a sami psychoterapeuci oświadczali, że dany człowiek został wyleczony. Ale nie brano pod uwagę faktu – także w kręgach psychoterapeutów i psychiatrów - że sprawcy często są potężnymi manipulatorami. Manipulowali oni również terapeutami oraz swoimi kościelnymi przełożonymi.

Działo się tak niezależnie od tego, że niektóre raporty przygotowane dla konferencji biskupów amerykańskich jeszcze w latach 80-tych, ostrzegały przed możliwą „niepoprawnością” sprawców i recydywą z ich strony. Zalecały, by uznanie poprawy sprawcy zostało wcześniej potwierdzone przez odpowiedni nadzór.

W tej sytuacji na scenę wkroczyły media. Dziennikarzom wysokonakładowej gazety „Boston Globe”, którzy zainteresowali się archidiecezją bostońską, nie było trudno odkryć jak działał system ukrywania sprawców w sutannach. Dziennikarze sięgnęli po spisy duchowieństwa, wydawane z roku na rok, w których szybko zauważyli nietypowe przenosiny księży do innych parafii. Na bazie publicznie dostępnych dokumentów diecezjalnych, wykryli w tej archidiecezji ponad 90-ciu kapłanów, którzy byli przenoszeni w nietypowy sposób. Część z nich stanowili „spadochroniarze” z innych diecezji czy zakonów. Natomiast arcybiskup Bostonu przyjmował ich do swej diecezji, aby "ratować ich kapłaństwo”. Należy dodać, że kiedy przenoszono takiego księdza w inne miejsce, nie towarzyszył temu zakaz pracy z dziećmi czy młodzieżą, ani informacja do kogokolwiek, kto mógłby kontrolować jego postępowanie. Wszystko to było usprawiedliwiane ochroną dobrego imienia oskarżonego. Zgromadzonego materiału starczyło na dziesiątki dobrze udokumentowanych artykułów w „Boston Glob”.

KAI: A czy Stolica Apostolska była o tym informowana?

- Zapewne nie o wszystkim, ale nie wątpię, że miała swoje źródła informacji i stopniowo coraz bardziej zdawała sobie sprawę, że sytuacja staje się coraz poważniejsza. Była świadoma braku jedności amerykańskich biskupów zarówno jeśli chodzi o ocenę sytuacji jak i o odpowiedź na oznaki kryzysu. Taka zapewne była geneza listu Jana Pawła II z 1993 r. do episkopatu USA, następnie powołania komisji ekspertów, jak również wydania indultu dla Kościoła w Stanach Zjednoczonych w 1994 r.

W końcu, w 2001 r. Jan Paweł II zdecydował się ogłosić List apostolski w formie motu proprio: „Sacramentorum sanctitatis tutela”, który zastępował instrukcję „Crimen sollicitationis” z 1922 r. Ponadto musiał zdawać sobie sprawę, że nie jest to problem jednego czy drugiego kraju, ale że jest to problem globalny. Ostatecznie zadecydował, aby wykorzystywanie seksualne osoby małoletniej poniżej osiemnastego roku życia, którego dopuszcza się duchowny, włączyć do nowej listy przestępstw kanonicznych zastrzeżonych Kongregacji Nauki Wiary, a każdy taki przypadek, mający przynajmniej cechy prawdopodobieństwa, nakazał zgłaszać do tejże Kongregacji. Dalsze postępowanie miało być prowadzone wedle jej wskazań.

Dokumentem wykonawczym w stosunku do motu proprio „Sacramentorum sanctitatis tutela”, jest dokument „De delictis gravioribus”, podpisany 18 maja 2001 r. przez kard. Josepha Ratzingera, ówczesnego prefekta Kongregacji Nauki Wiary. Zawarto w nim przepisy proceduralne.

KAI: Czy na skutek tego dokumentu nastąpił przełom w Kościele w USA?

- Do przełomu w USA doszło dopiero w 2002 r., kiedy poczynając od lutego „Boston Globe” publikuje szokujące informacje o skali wykorzystywania seksualnego przez duchownych archidiecezji bostońskiej. Był to rodzaj zapalnika, który uruchomił łańcuchową reakcję kolejnych ujawnień. W reakcji na to Jan Paweł II w kwietniu 2002 r. zwołał wszystkich kardynałów amerykańskich do Rzymu i wygłosił do nich przemówienie, które było pierwszą całościową analizą problemu. Padły w nim bardzo ważne tezy, które oznaczały radykalny koniec z negacją przestępstw lub ukrywaniem faktów.

Jan Paweł II jako przyczynę narastającej nieufności do Kościoła wskazał nie tyle atak nieprzychylnych mediów, co fakty jakie miały miejsce, czyli na „wielkie zło wyrządzone przez niektórych księży i zakonników”. Co więcej, uznał, że częścią tego zła, które zraniło wielu, był sposób działania kościelnych przełożonych. Jasno powiedział, że „ludzie muszą wiedzieć, że w stanie kapłańskim i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby młodych”. Obie części tego zdania są istotne, bo po pierwsze „ludzie muszą wiedzieć” - czyli że te sprawy mają być załatwiane w sposób przejrzysty a nie ukrywane - a po drugie, że w Kościele nie może być tolerancji dla krzywdzicieli dzieci i młodzieży. Takie jest rozumienie zasady "zero tolerancji" przez Jana Pawła II.

W tym samym przemówieniu Jan Paweł II mówił o tym, że oczyszczenie Kościoła nie może być dokonywane z powodów wizerunkowych. Chodzi bowiem o ewangeliczne nawrócenie, które polega, na „radykalnej decyzji odwrócenia się od grzechu i powrotu do Boga, która sięga głębi duszy ludzkiej i może dokonać niezwykłej przemiany”. Wyjaśniał, że tak rozumiane oczyszczenie nie jest dla Kościoła czymś dowolnym: „Jest ono koniecznie potrzebne, jeśli Kościół chce bardziej skutecznie głosić wyzwalającą moc Ewangelii Jezusa Chrystusa”.

Oczyszczenie Jan Paweł II rozumiał jako konieczny i istotny proces z punktu widzenia samej istoty misji Kościoła, zarówno tej do wewnątrz jak i na zewnątrz. Był przekonany, że tylko Kościół oczyszczony, Kościół jasno i zdecydowanie rozprawiający się z wykorzystywaniem seksualnym w swoich szeregach, „pomoże także społeczeństwu zrozumieć trapiący je kryzys i go przezwyciężyć”.

KAI: Jakie były konsekwencje tego spotkania z amerykańskim episkopatem?

- Zaczęto faktycznie traktować przestępstwa seksualne na szkodę małoletnich zgodnie z obowiązującymi – a wprowadzonymi w „Sacramentorum sanctitatis tutela” na około rok przed ujawnieniami „Boston Globe” – kościelnymi procedurami. Zaczęto osądzać je pod nadzorem Stolicy Apostolskiej.

Rozpoczęto też szeroko zakrojone działania prewencyjnie. Trzeba przyznać, że Kościół w Stanach Zjednoczonych w kolejnych latach zdecydowanie postawił na dobro i ochronę dzieci i młodzieży oraz zbudował bardzo skutecznie działający system prewencji. Dziś mamy tam do czynienia z prewencją obejmującą wszystkie instytucje kościelne i całą działalność Kościoła z dziećmi lub młodzieżą. Zostały wypracowane odpowiednie profesjonalne programy. W tę pracę są systemowo włączeni rodzice i świeccy współpracownicy. A przez szkolenia przeszło do tej pory ok. 5 milionów osób uczestniczących czynnie w misji Kościoła.

Oprócz tego Episkopat USA zlecił niezależnej instytucji badawczej szczegółową analizę skali wykorzystywania seksualnego małoletnich na przestrzeni 52 lat: od 1950 do 2002 r. Uczestniczyło w tych badaniach 97% wszystkich jurysdykcji diecezjalnych i zakonnych. Przeanalizowano również przyczyny i czynniki ryzyka. Stworzono też skuteczne programy skierowane do sprawców, mające za cel, aby więcej nikogo nie krzywdzili. Wprowadzono coroczny centralny audyt wszystkich jurysdykcji diecezjalnych, weryfikujący na bieżąco wypełnianie postanowień „Karty ochrony dzieci i młodzieży” i realizację przyjętych norm. Dane wskazują, że ten wysiłek przynosi spodziewane owoce.

Niestety Kościół w USA nie wyciągnął odpowiednich konsekwencji z drugiego elementu diagnozy Jana Pawła II i nie dokonał rozliczenia tych kościelnych przełożonych, którzy popełnili rażące błędy. Stąd druga ostra faza kryzysu na tle pedofilskim w Stanach Zjednoczonych wybuchła w 2018 r., kiedy Wielka Rada Przysięgłych Pensylwanii opublikowała raport z analizy dokumentów kurialnych sześciu diecezji tego stanu i ujawniła jak działali biskupi oraz ich kurie. Okazało się, że kryzysu nie da się zażegnać bez rozwiązania problemu rażących zaniedbań ze strony biskupów. Tym bardziej, że niektórzy z nich zrobili "kariery" w Kościele w USA. A prawie żaden nie poniósł konsekwencji z powodu swych rażących błędów.

Kiedy spojrzy się na fakt, że abp Theodore Edgar McCarrick, dziś już wydalony z kolegium kardynalskiego i ze stanu duchownego, był wtedy człowiekiem „wiodącym w walce z pedofilią”, to wcale nie dziwi, że biskupów w Kościele amerykańskim nie rozliczano. Rozliczono natomiast – i to skutecznie – samych księży.

Inaczej było w Irlandii, gdzie Stolica Apostolska za pontyfikatu Benedykta XVI przeprowadziła wizytacje w diecezjach. Dziś nie ma tam już u steru żadnego biskupa z okresu ujawnień. Ostatni musiał ustąpić bodajże w 2008 r.

KAI: Jan Paweł II zbyt ufał biskupom? Wierzył, że uczciwie zajmą się tymi sprawami?

- Jan Paweł II musiał mieć wątpliwości odnośnie do działań biskupów, skoro zdecydował, że ostateczny głos w osądzaniu spraw zawiązanych z wykorzystywaniem seksualnym małoletnich ma Stolica Apostolska. Poddanie tych spraw bezpośredniemu nadzorowi Kongregacji Nauki Wiary było z jego strony swoistym votum nieufności do zdolności episkopatów lokalnych - w zakresie samodzielnej i prawidłowej odpowiedzi na kryzys. A jeśli nie votum nieufności, to przynajmniej konstatacją, że sobie z kryzysem nie radzą.

KAI: Linię Jana Pawła II konsekwentnie kontynuował jego następca papież Benedykt XVI. Jakie były najważniejsze jego kroki oraz dokonania na tym polu?

- Zanim Benedykt XVI został kontynuatorem polityki Jana Pawła II wobec kryzysu związanego z wykorzystywaniem seksualnym małoletnich w Kościele, jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary był jej współtwórcą i wykonawcą. Stamtąd kard. Ratzinger miał doskonały punkt obserwacji na przebieg kryzysu we wszystkich jego aspektach. Do Kongregacji bowiem od 2001 r. spływały zgłoszenia z całego świata, które – jak sam powiedział w wywiadzie dla Petera Seewalda (2010) – ujawniły "nagle tak wiele brudu". Ta faza kryzysu przypadła już na ostatnie lata pontyfikatu Jana Pawła II, który nieco wcześniej musiał się mierzyć ze skandalem wokół kard. Hansa Hermanna Groëra, arcybiskupa Wiednia, czy prawie równocześnie z amerykańską falą ujawnień, z oskarżeniami abp. Juliusza Paetza, metropolity poznańskiego. Ciągle też wisiała w powietrzu sprawa ks. Maciela Degollado, założyciela Legionistów Chrystusa. Dochodzenie w tej ostatniej sprawie kard. Ratzinger rozpoczął jeszcze za pontyfikatu Jana Pawła II w 2004 r. i zakończył wyrokiem w 2006 r. już jako Benedykt XVI. Nie jest więc prawdą, że Jan Paweł II blokował dochodzenie.

Szczególnie intensywnie Benedykt XVI zaangażował się w kryzys irlandzki. Zarządził szereg wizytacji w diecezjach tego kraju. W kilku istotnych punktach dokonał nowelizacji „Norm o najcięższych przestępstwach w Kościele” (De delictis gravioribus), promulgowanych jeszcze przez Jana Pawła II. Kierując list pasterski do Kościoła w Irlandii w marcu 2010 r. - w którym przeanalizował okoliczności i przyczyny kryzysu - Benedykt XVI dał całemu Kościołowi jasne wskazanie, że odpowiedź Kościoła na przestępstwa seksualne na szkodę dzieci nie może stawiać na pierwszym miejscu dobrego imienia instytucji, kosztem dobra i godności człowieka skrzywdzonego. Przed Bożym Narodzeniem 20 grudnia tego samego roku w teologicznej refleksji skierowanej do Kurii Rzymskiej zgromadzonej na życzeniach świątecznych ukazał niewyobrażalne zło grzechu i przestępstwa wykorzystywania seksualnego dzieci przez księży "pod płaszczykiem świętości".

On też zdecydowanie odciął się od opinii wielu środowisk katolickich, wg których oskarżenia przeciw duchownym o wykorzystywanie seksualne to atak a nawet prześladowanie Kościoła. Według niego największe prześladowanie i atak pochodzi nie od wrogów zewnętrznych, tylko z grzechu w Kościele. Rok 2010 był dla Benedykta XVI szczególnie ważny, gdyż był to z jednej strony Rok Kapłański, a z drugiej czas wybuchu wielkiego kryzysu ujawnień w Niemczech i w innych krajach na kontynencie europejskim. Benedykt XVI zapoczątkował też spotkania z ofiarami podczas swoich podróży do różnych krajów.

KAI: Dziękujemy za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Zmiany proboszczów i wikariuszy w archidiecezji lubelskiej 2020

2020-06-30 07:15

[ TEMATY ]

zmiany

zmiany księży

zmiany personalne

archidiecezjalubelska.pl/

W związku ze święceniami prezbiteratu oraz odejściem z urzędów kapłanów, którzy osiągnęli wiek emerytalny, a także aktualnymi potrzebami duszpasterskimi, w okresie przedwakacyjnym dokonywane są w archidiecezji lubelskiej tradycyjnie zmiany personalne. Tegoroczne zmiany personalne jakie nastąpią wraz z zakończeniem roku szkolnego w archidiecezji lubelskiej zostały ogłoszone w czwartek, 25 czerwca 2020 r.

W związku z sytuacją epidemiczną, doroczne spotkanie kapłanów archidiecezji związane z ogłoszeniem zmian ograniczone zostało do przekazania dekretów nominacyjnych zainteresowanym osobom. W minioną niedzielę informacje o nowych nominacjach zostały przekazane wspólnotom parafialnym, w których nastąpią zmiany.

W bieżącym roku jedenastu kapłanów przeszło na emeryturę, a zarazem jedenastu nowych księży podejmie odpowiedzialność za wspólnoty parafialne jako proboszczowie. Jednocześnie siedemnastu innych księży proboszczów zmieni miejsce posługiwania. Swoje pierwsze placówki, w których rozpoczną kapłańską posługę, poznało dziesięciu księży wyświęconych 30 maja br. Zmiany dotyczyć będą także 40 innych wikariuszy pracujących w parafiach naszej archidiecezji.

Szczególne słowa wdzięczności za lata kapłańskiej pracy Ksiądz Arcybiskup Stanisław Budzik przekazał księżom przechodzącym na emeryturę. W tym roku są to:

KSIĘŻA EMERYCI

Ks. kan. Grzegorz Franaszek – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Sobieskiej Woli i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Edward Kozyra – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Mikołaja w Urzędowie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Edward Łatka – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. Nawiedzenia NMP i św. Łukasza w Surhowie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Stanisław Opiela – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Marcina Lublinie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Tadeusz Pawlas – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. MB Częstochowskiej w Żabiej Woli i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Marian Plichowiec – zwolniony stanowiska proboszcza parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Świdniku Dużym i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Wiesław Rosiński – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. Matki Bożej Bolesnej w Kraśniku i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Tadeusz Siwkiewicz – zwolniony z funkcji proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Starej Wsi, przeniesiony w stan emerytalny.

Ks. kan. dr Eugeniusz Szymański – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Władysław Trubicki – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Dominika w Turobinie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Stanisław Wójtowicz – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Kajetana w Orłowie i przeniesiony w stan emerytalny

PROBOSZCZOWIE

Nowi proboszczowie:

Ks. mgr Ryszard Dębowski – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Wojciecha BM w Wąwolnicy – mianowany proboszczem parafii pw. Niepokalanego Serca NMP w Syczynie

Ks. mgr Józef Domiński – zwolniony z wikariusza parafii pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie – mianowany proboszczem parafii pw. św. Barbary w Turowcu

Ks. mgr Tomasz Dumański – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Dysie – mianowany proboszczem parafii pw. Nawiedzenia NMP i św. Łukasza w Surhowie

Ks. dr Józef Hałabis – zwolniony z wikariusza parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. Narodzenia NMP w Księżomierzy

Ks. mgr lic. Wojciech Iwanicki – zwolniony z rektora kościoła pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie

Ks. mgr lic. Franciszek Kliza – zwolniony z wikariusza parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie – mianowany proboszczem parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Olchowcu k. Żółkiewki

Ks. mgr Cezary Kowalski – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Lublinie

Ks. mgr Witold Kuś – zwolniony z wikariusza parafii pw. NMP Częstochowskiej w Siedliszczu – mianowany proboszczem parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Rakołupach

Ks. mgr Przemysław Kuśmierz – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. św. Stanisława Kostki w Wolicy

Ks. dr Mariusz Salach – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbe w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Świdniku Dużym

Ks. mgr Andrzej Szałęga – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Wawrzyńca w Żółkiewce – mianowany proboszczem parafii pw. Krzyża Świętego w Rzeczycy Księżej

Zmiany proboszczowskie:

Ks. kan. Krzysztof Adamowski – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Gorzkowie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Dominika w Turobinie

Ks. mgr Piotr Chibowski – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Stanisława Kostki w Wolicy – na urząd proboszcza parafii pw. św. Tomasza Apostoła i św. Stanisława BM w Piotrawinie

Ks. mgr lic. Hubert Czarnecki – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Wawrzyńca w Czerniejowie – na urząd proboszcza parafii pw. Matki Bożej Bolesnej w Kraśniku

Ks. dr Stanisław Dworniczak – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Olchowcu k. Żółkiewki – na urząd proboszcza parafii pw. św. Kajetana w Orłowie

Ks. kan. Zbigniew Fidut – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Klemensa i św. Małgorzaty w Klementowicach – na urząd proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Sobieskiej Woli

Ks. mgr Henryk Jargiło – przeniesiony z proboszcza parafii pw. Krzyża Świętego w Rzeczycy Księżej – na urząd proboszcza parafii pw. św. Jana Vianney w Polichnie

Ks. kan. Jan Karaś – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Niedrzwicy Kościelnej – na urząd proboszcza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Pusznie

Ks. kan. Zbigniew Karbowniczek – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Barbary w Turowcu – na urząd proboszcza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach

Ks. kan. Edward Kuś – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Pusznie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Niedrzwicy Kościelnej

Ks. kan. Adam Lemieszek – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Tomasza Apostoła i św. Stanisława BM w Piotrawinie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Klemensa i św. Małgorzaty w Klementowicach

Ks. kan. Mirosław Łysko – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach – na urząd proboszcza parafii pw. św. Wawrzyńca w Czerniejowie

Ks. mgr Mirosław Matuszny – przeniesiony z proboszcza parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Lublinie – na urząd proboszcza parafii pw. bł. Karoliny Kózkówny w Snopkowie

Ks. kan. Krzysztof Piskorski – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Jana Vianney w Polichnie – na urząd proboszcza parafii pw. MB Częstochowskiej w Żabiej Woli

Ks. mgr Piotr Raszyński – przeniesiony z proboszcza parafii pw. Niepokalanego Serca NMP w Syczynie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Starej Wsi

Ks. mgr Andrzej Szulej – przeniesiony z proboszcza parafii pw. bł. Karoliny Kózkówny w Snopkowie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Józefa w Lublinie

Ks. kan. dr Andrzej Woch – przeniesiony z proboszcza parafii pw. Narodzenia NMP w Księżomierzy – na urząd proboszcza parafii pw. św. Mikołaja w Urzędowie

Ks. mgr Andrzej Wołoszyn – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Rakołupach – na urząd proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Gorzkowie

WIKARIUSZE

Neoprezbiterzy

Ks. mgr Adam Blicharz – mianowany wikariuszem parafii pw. NMP Matki Kościoła w Świdniku

Ks. mgr Piotr Flis – mianowany wikariuszem parafii pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie

Ks. mgr Robert Jabcoń – mianowany wikariuszem parafii pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie

Ks. mgr Kacper Małek – mianowany wikariuszem parafii pw. NMP Matki Kościoła w Świdniku

Ks. mgr Michał Myśliwiecki – mianowany wikariuszem parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Lubartowie

Ks. mgr Marek Kuś – mianowany wikariuszem parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Lubartowie

Ks. mgr Rafał Rechnio – mianowany wikariuszem parafii pw. Nawrócenia św. Pawła Ap. w Bełżycach

Ks. mgr Paweł Saran – mianowany wikariuszem parafii pw. św. Franciszka Ksawerego w Krasnymstawie

Ks. mgr Jakub Szajner – mianowany wikariuszem parafii pw. św. Józefa Opiekuna Rodzin w Łęcznej

Ks. mgr Mateusz Wójcik – mianowany wikariuszem parafii pw. Narodzenia NMP w Chełmie

Zmiany wikariuszowskie

Ks. mgr Michał Bijak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaniem – na wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Lublinie

Ks. mgr Łukasz Boguta – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Świerżach – na wikariusza parafii pw. św. Michała Archanioła w Wojsławicach

Ks. mgr Adam Breś – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Milejowie – na wikariusza parafii pw. św. Wojciecha BM w Wąwolnicy

Ks. mgr Albert Chaciewicz – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Puławach – na wikariusza parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Suchowoli

Ks. dr Daniel Chomątowski – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP (garnizonowy) w Lublinie – na wikariusza parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie

Ks. mgr Jerzy Czępiński – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach – na wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim

Ks. mgr Jakub Filipowicz – przeniesiony z wikariusza parafii pw. NMP Matki Kościoła w Świdniku – na wikariusza parafii pw. Świętego Krzyża w Lublinie

Ks. mgr Marcin Flasiński – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku – na wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Urzędowie

Ks. mgr Paweł Grzebalski – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie – na wikariusza parafii pw. św. Barbary w Łęcznej

Ks. mgr Adam Janczara – mianowany wikariuszem parafii pw. Trójcy Świętej i Narodzenia NMP w Chodlu

Ks. mgr Piotr Jasiński – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Puławach – na wikariusza parafii pw. św. Bartłomieja w Łopienniku

Ks. mgr Karol Jędrusiak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli – na wikariusza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbe w Lublinie

Ks. mgr Krzysztof Klepka – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Chrystusa Pana Zbawiciela w Podgórzu – na wikariusza parafii pw. Trójcy Przenajświętszej i Matki Bożej Częstochowskiej w Stróży

Ks. mgr Michał Kłysz – przeniesiony z wikariusza parafii pw. MB Różańcowej w Puławach – na wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Puławach

Ks. mgr Tomasz Koma – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Chrystusa Odkupiciela w Świdniku – na wikariusza parafii pw. św. Floriana i św. Katarzyny w Gołębiu

Ks. mgr Adrian Komorowski – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie – na wikariusza parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach

Ks. mgr Łukasz Kukier – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Nawrócenia św. Pawła Ap. w Bełżycach – na wikariusza parafii pw. św. Jana Kantego w Lublinie

Ks. mgr Piotr Latoch – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Urzędowie – na wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku

Ks. mgr Przemysław Lemieszek – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim – na wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Lublinie

Ks. mgr Karol Madejek – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Barbary w Łęcznej – na wikariusza parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Lublinie

Ks. mgr Andrzej Magier – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Świętego Krzyża w Lublinie – na wikariusza parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie

Ks. mgr lic. Wojciech Mazur – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Józefa Robotnika w Kraśniku – na wikariusza parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP (garnizonowy) w Lublinie

Ks. mgr Piotr Mendel – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie – na wikariusza parafii pw. Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli

Ks. mgr Tomasz Milo – mianowany wikariuszem parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaniem

Ks. mgr Andrzej Narojczyk – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Suchowoli – na wikariusza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach

Ks. mgr Piotr Niedziela – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach – na wikariusza parafii pw. św. Dominika w Turobinie

Ks. mgr Dawid Nowicki – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Stanisława BM i Niepokalanego Serca NMP w Rudzie Hucie – na wikariusza parafii pw. Chrystusa Odkupiciela w Świdniku

Ks. mgr Mariusz Olszka – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Trójcy Przenajświętszej i Matki Bożej Częstochowskiej w Stróży – na wikariusza parafii pw. św. Stanisława BM i Niepokalanego Serca NMP w Rudzie Hucie

Ks. mgr Marcin Pawelczak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim oraz kapelana Zakładu Karnego w Opolu Lubelskim – na wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Krzczonowie

Ks. mgr Mirosław Piątek – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Zakrzówku – na wikariusza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach

Ks. mgr Wojciech Piłat – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Krzczonowie – na wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Puławach

Ks. mgr Kamil Pszenniak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Baranowie – na wikariusza parafii pw. NMP Częstochowskiej w Siedliszczu

Ks. mgr Marcin Smalec – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Stanisława BM w Gorzkowie – na wikariusz parafii pw. św. Jana Nepomucena w Fajsławicach

Ks. mgr Marcin Szymańczuk – mianowany wikariuszem parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie

Ks. mgr Łukasz Waś – zwolniony z kapelana Puławskiego Towarzystwa Przyjaciół Chorych „Hospicjum” – mianowany wikariuszem parafii pw. MB Różańcowej w Puławach

Ks. mgr Mariusz Wiracki – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Trójcy Świętej i Narodzenia NMP w Chodlu – na wikariusza parafii pw. św. Józefa Robotnika w Kraśniku

Ks. mgr Piotr Wojtysiak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie – na wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie

Ks. mgr Mariusz Wójcik – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Lubartowie – na wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Baranowie

Ks. mgr Marcin Wójtowicz – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Floriana i św. Katarzyny w Gołębiu – na wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Dysie

Ks. mgr Marcin Zieliński – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Michała Archanioła w Wojsławicach – na wikariusza parafii pw. Chrystusa Pana Zbawiciela w Podgórzu

INNE NOMINACJE

Ks. mgr Michał Gałus – mianowany kapelanem Samodzielnego Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 1 (PSK1) w Lublinie

Ks. mgr Dawid Gawin – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Józefa Opiekuna Rodzin w Łęcznej – skierowany na studia specjalistyczne w Rzymie

Ks. mgr Andrzej Gęba – zwolniony z wikariusza parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Lublinie – mianowany notariuszem Sądu Metropolitalnego w Lublinie

Ks. mgr Czesław Kolasa – skierowany do pomocy duszpasterskiej w parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku

Ks. mgr Arkadiusz Kot – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Bartłomieja w Łopienniku – udzielono urlopu

Ks. mgr Piotr Kot – zwolniony z wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Lublinie – udzielono urlopu

Ks. mgr Przemysław Lemieszek – zwolniony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim – skierowany na studia specjalistyczne w KUL

Ks. mgr Maciej Molicki – zwolniony z wikariusza parafii pw. NMP Matki Kościoła w Świdniku – mianowany kapelanem Zakładu Karnego w Opolu Lubelskim

Ks. mgr lic. Piotr Ochal – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Józefa w Lublinie – mianowany duszpasterzem akademickim (KUL-Poczekajka)

Ks. mgr Leszek Tałanda – zwolniony z wikariusza parafii pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła w Żyrzynie – mianowany kapelanem Puławskiego Towarzystwa Przyjaciół Chorych „Hospicjum”

Ks. mgr Józef Wierzchowski – zwolniony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku – zezwolono na zamieszkanie i pomoc duszpasterską w parafii Świerże

CZYTAJ DALEJ

Rozpoczął się festiwal „Ucho Igielne”

2020-07-05 22:54

ks. Wojciech Kania

W niedzielę 5 lipca, w bazylice katedralnej zainaugurowany został festiwal „Ucho Igielne” – II Letni Festiwal Muzyki Sakralnej w Sandomierzu i okolicach.

Wśród gości obecni byli: bp Krzysztof Nitkiewicz, burmistrz miasta Marcin Marzec, prezes Polskiego Radia Kielce Janusz Knap oraz wielu melomanów z Sandomierza i okolic.

ks. Wojciech Kania

Przybyłych gości powitał proboszcz parafii ks. prał. Zygmunt Gil oraz Magdalena Kusztal dyrektor Departamentu Kultury i Dziedzictwa Narodowego w urzędzie marszałkowskim w Kielcach, która powiedziała: „Ucho igielne”, to festiwal muzyczny organizowany przez Fundację im. Edwarda Kusztala, dedykowany muzyce sakralnej i klasycznej w Sandomierzu i jego okolicach.

Festiwal zainaugurował występ Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia „Amadeus” pod batutą Anny Duczmal-Mróz, pt. „W 80 minut dookoła świata”. Tyle czasu zajęło wykonanie najwspanialszych, kameralnych utworów powstałych w różnych częściach świata. Nie zabrakło też polskiego akcentu, czyli muzyki Wojciecha Kilara.

ks. Wojciech Kania

Po koncercie chętni mieli możliwość wieczornego zwiedzania bazyliki katedralnej.

Kolejne koncerty będą miały miejsce w kościele św. Floriana w Koprzywnicy, w klasztorze na Św. Krzyżu, na dziedzińcu Zamku Królewskiego oraz w kościele św. Jakuba w Sandomierzu.

Organizatorem wydarzenia jest Fundacja imienia Edwarda Kusztala w Kielcach. Festiwal ma na celu popularyzowanie kultury, muzyki, sztuki sakralnej mocno obecnej w Sandomierzu i okolicy, gdzie także odbywać się będą festiwalowe koncerty.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję