Reklama

Polska

O. prof. Wacław Hryniewicz - teolog nadziei

„Teologiem nadziei” można śmiało nazwać zmarłego 26 maja w wieku 83 lat o. prof. Wacława Hryniewicza OMI. Jedną z jego największych zasług było ożywienie dyskusji teologicznej w Polsce. Chyba z żadnym współczesnym polskim teologiem tak zażarcie nie polemizowano. Powodem była idea „nadziei zbawienia dla wszystkich”, jaką – czerpiąc inspiracje z tradycji chrześcijaństwa wschodniego – rozwijał w swych niezliczonych publikacjach. Jego imponująca bibliografia liczy ponad 900 pozycji, w tym 40 książek!

[ TEMATY ]

O. prof. Wacław Hryniewicz

PAP

Ten jeden z najbardziej znanych teologów w Polsce przeszedł w swej pracy naukowej drogę od teologii dogmatycznej do teologii ekumenicznej, której stał się wybitnym przedstawicielem. Był postacią rangi światowej, o czym świadczy chociażby jego trwający 25 lat (!) udział w pracach Międzynarodowej Komisji Mieszanej ds. Dialogu między Kościołem Rzymskokatolickim i Kościołem Prawosławnym, a także funkcja konsultora watykańskiego Sekretariatu ds. Jedności Chrześcijan (1979-1984).

Do swoich danych biograficznych nadesłanych do wydanego przez KAI leksykonu „Kto jest kim w Kościele?” (1996) o. Hryniewicz dołączył następującą charakterystykę swojej osoby: „Teolog kontrowersyjny, nie uprawiający teologii konfesyjnej, chrześcijanin mający nadzieję na powszechne zbawienie, wierzący w siłę przeobrażającej miłości Boga”. Gdzie indziej tłumaczył, że nie chce uprawiać czysto wyznaniowej teologii, ale pragnie być otwarty na chrześcijański Wschód i Zachód, aby czerpać z całej tradycji Kościoła.

Teologia paschalna

Reklama

Pierwszym oryginalnym osiągnięciem o. Hryniewicza była jego teologia paschalna. Trzytomowy „zarys chrześcijańskiej teologii paschalnej” jego autorstwa – „Chrystus nasza Pascha” (1982), „Nasza Pascha z Chrystusem” (1987) i „Pascha Chrystusa w dziejach człowieka i wszechświata” (1991) – to jedna z najważniejszych publikacji w całej historii polskiej teologii.

Prawosławny arcybiskup Jeremiasz, sam będący wybitnym teologiem, nazwał ją „współczesną «Sumą teologiczną»” i „dziełem życia” o. Hryniewicza, któremu udało się stworzyć „spójny system teologiczny”. Istotą jego myśli jest pragnienie przekazania współczesnemu człowiekowi Ewangelii radosnej, teologii nie lamentującej nad grzechem, ale wyrozumiałej, bardziej ludzkiej, budzącej nadzieję. W centrum jego zainteresowania jest „żywa osoba Chrystusa, którego miłość do stworzenia pokazuje prawdziwą wielkość Boga”.

Odbierając w 2009 r. doktorat honoris causa Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie o. Hryniewicz przypomniał, że Pascha Chrystusa jest najlepszą nowiną dla każdego chrześcijanina. Otwiera drogę do Paschy człowieka, który miłując i wybaczając, także może zmartwychwstać. Ogołocony na krzyżu, pokorny i usuwający się w cień, Bóg kenotyczny przeszedł przez krzyż, aby wezwać do niekrzyżowania w świecie, który zabija niewinnego. „Pascha Chrystusa ma pomóc każdemu, aby odnalazł się w świecie Zmartwychwstałego” – przekonywał teolog.

Reklama

Apelował, by mówić o Zmartwychwstaniu językiem radości, zdumienia, dziękczynienia i uwielbienia. „W chrześcijaństwie jest miejsce na radość i nadzieję, na poczucie humoru, bez radości popadamy w ponury dogmatyzm” – przestrzegał o. Hryniewicz.

Wzywał teologów, by było w nich więcej eschatologicznego optymizmu. „Nie należy bać się Boga, On nikogo nie skrzywdzi. Piszmy więcej o tym, że jesteśmy w rękach szczęśliwego Boga. (…) Będzie to teologia bliższa życia i bardziej przyjazna ludziom” – nawoływał o. Hryniewicz.

Nadzieja zbawienia dla wszystkich

Zdaniem abp. Jeremiasza, o. Hryniewicz wyciągnął wnioski ze Zmartwychwstania i wczytując się w teksty Ojców Kościoła, sprzeciwił się wizji wieczności piekła, odrzucił koncepcję wiecznej kary. „Nie można odwieść go od problematyki powszechnego zbawienia, bo oznaczałoby to dla niego utratę nadziei” – mówił prawosławny hierarcha.

Odnosił się tu do kolejnej trylogii o. Hryniewicza, w której skład wchodzą trzy książki: „Nadzieja zbawienia dla wszystkich” (1989), „Dramat nadziei zbawienia” (1996) i „Pedagogia nadziei” (1997). „Cieszę się, że dana mi była łaska odnalezienia własnej drogi na rozległym polu teologii. Teolog musi mieć wyraziste oblicze. Moja droga to nadzieja. Hymn o nadziei pisze się całym życiem. Nigdy nie przeczuwałem, że ta droga poprowadzi mnie tak daleko w nieznane. To nie jest tylko obsesja tematu. To jest pasja, życiowe umiłowanie, temat, którego nie zgłębię w ciągu najdłuższego życia” – wyznał o. Hryniewicz w 2006 r.

„Boję się teologii serwującej ludziom beznadzieję, trwogę, lęk przed Bogiem. Boję się teologii tak mówiącej o sprawach ostatecznych, że ludzie ze strachem i grozą odchodzą z tego świata. Czy mają odchodzić bez nadziei?” – tłumaczył w wywiadzie-rzece „Nad przepaściami wiary” (2001). Mówił, że jest to nadzieja dostrzegająca Boga, którego obchodzi ludzki los. Nadzieja, która umie przeciwstawić się rozpaczy. Nadzieja, która nie jest matką głupich, ale mądrością trwania. Nadzieja, która potrafi człowieka wyzwolić ze stanu zatracenia, a więc nadzieja na zbawienie wszystkich ludzi. W niebie, jak stwierdził, wbrew logice ludzkiej, może znaleźć się miejsce dla św. Franciszka i dla Hitlera, dla Matki Bożej i Judasza. Bowiem nadzieja powszechnego zbawienia ośmiela się ufać, że Bóg potrafi pojednać aktorów najtragiczniejszych dramatów na scenie dziejów.

Nie pewność, lecz ufność

O. Hryniewicz przyznawał, że nikt nie ma stuprocentowej pewności, że będzie zbawiony. - Tu nie chodzi o pewność, ale o ufność. Mogę ufać, że będę zbawiony. Mogę mieć nadzieję, mogę się tego spodziewać. A mam ku temu podstawy i ważne racje. Wynikają one z Ewangelii, która odsłania prawdziwe oblicze Chrystusa: miłosiernego, rozumiejącego ludzi, takiego, któremu mogę bezgranicznie zaufać. Chrystus jest Zbawicielem wszystkich. Może ocalić nawet najbardziej zagubionego człowieka. Jeżeli więc i ja się w życiu zagubię, to mam nadzieję, że On mnie odszuka, że wyprowadzi ze stanu zagubienia. Język Ewangelii jest bardzo konkretny: Dobry Pasterz szuka jednej zagubionej owcy, zostawiając w tym celu 99. Proporcje są paradoksalne, wydawałoby się – nielogiczne. A jednak. Bóg nie odważyłby się stworzyć świata, gdyby miał na zawsze odrzucić i potępić swoje stworzenia – tłumaczył teolog w rozmowie z KAI w 2001 r.

W jego przekonaniu Bóg „nie mógłby być szczęśliwy, gdyby choć jedno ludzkie istnienie poszło na wieczne zatracenie”. Dlatego nawet piekło, rozumiane w tradycyjnym ujęciu, jest – według o. Hryniewicza – tylko stanem przejściowym, chwilowym zatraceniem, z którego Bóg człowieka kiedyś uratuje. Ponieważ dla Boga nie ma żadnych ograniczeń, trudno sobie wyobrazić, aby nie mógł On zbawić człowieka, który pragnie się nawrócić już po śmierci.

O. Hryniewicz powoływał się patriarchę Konstantynopola Bartłomieja, który obecność nadziei i modlitwy „o zbawienie powszechne” dostrzegał w ciągu dziejów Kościoła u wielkich świętych: „Ambrożego z Mediolanu, Grzegorza z Nyssy, Dionizego Areopagity, Izaaka Syryjczyka, Julianny z Norwich oraz u tylu wielkich teologów współczesnych, takich jak Hans Urs von Balthasar”.

O. Hryniewicz zwracał uwagę, że w Kościele Wschodnim nie ma dogmatu o wiecznym potępieniu. Tymczasem w katolicyzmie - jego zdaniem - prawda wiary o piekle była często dominującą perspektywą patrzenia na Boga, prowadzącą do strachu przed Nim. "Wschód jest odważniejszy, jeśli chodzi o nadzieję ocalenia wszystkich. To na Wschodzie przede wszystkim ta nadzieja przetrwała. Na Zachodzie są tylko wyjątki, bo Augustyn wygasił cały nurt tradycji nadziei, widzącej moc Boga w tym, że jest niestrudzonym pasterzem, który szuka zagubionych, aż znajdzie. Tak, Bóg będzie szukał, aż znajdzie" – pisał o. Hryniewicz. Jednocześnie stale odrzucał zarzuty, że opowiada się „za nauką o apokatastazie, rozumianej jako konieczność zbawienia powszechnego”.

Komentując książkę o. Hryniewicza „Nadzieja uczy inaczej” (2003), filozof prof. Władysław Stróżewski zauważył, iż w tezie, że wszyscy będą zbawieni „nie chodzi o jakąś «amnestię» czy zapomnienie win, ale o umiejętność dostrzeżenia tego Najwyższego Dobra, które jest zbawczą siłą. W tym ujęciu Bóg jest Zbawicielem, Dobrem, które pociąga ku sobie. Każdy z tych pociągniętych musi zdać sobie sprawę ze zła, jakie popełnił i zdecydować się na oczyszczenie”.

Ekumenizm bez uniatyzmu

O. Hryniewicz uznawał różnorodność dróg prowadzących ku Bogu za błogosławieństwo, gdyż chrześcijanie mogą przez dialog odkrywać więcej tajemnic o swoim Stwórcy. Był wręcz przekonany, że jedność Kościoła musi „lśnić różnorodnością”. "Ekumenizm, to umieć przyjąć drugiego w jego odmienności, inności widocznej w kulcie, strukturze czy rozumieniu [prawd wiary]" – zauważał o. Hryniewicz. Przestrzegał przed zacieśnianiem się do jednego, własnego wyznania, aby być zdolnym do poznania tego, czym żyją inni i umieć przyjąć to, że ktoś inny ma coś do powiedzenia. Zwracał uwagę na bogactwo innych wyznań, z których warto czerpać. "Trzeba być w tym Kościele, w którym się jest, ale moja tożsamość się wzbogaca, jeśli umie skorzystać np. z zażyłości z Pismem Świętym od ewangelików" - mówił o. Hryniewicz.

Za niemożliwy do realizacji uznawał dawny unijny model jedności, wymagający podporządkowania się innych Kościołów papieżowi, gdyż „jest to niezgodne ze starą tradycją chrześcijańskiego Wschodu: Wschodu zarówno prawosławno-bizantyjskiego, jak i prawosławia przedchalcedońskiego, tych Kościołów starych, które uznają zaledwie pierwsze trzy sobory”.

Nazywał uniatyzm „trudną lekcją historii” i jedną z głównych przeszkód w dialogu ekumenicznym z prawosławiem. Twierdził, że sprawie jedności nie służyło wypracowywanie przez unitów własnej teologii i eklezjologii. Zaznaczał, że mają oni, oczywiście, prawo do istnienia, ale miast podkreślać swą odrębność zarówno od łacinników, jak i od prawosławnych, powinni starać się odnaleźć to, co ich łączy z tymi drugimi, gdyż od nich przed wiekami się oderwali i tam są ich korzenie.

Za „prawdziwe zjednoczenie” o. Hryniewicz uznawał sytuację, gdy „wspólnota Kościołów wzajemnie się uznających zachowa także daleko idącą autonomię i prawo do decydowania o własnych sprawach”, łącznie z nominacją biskupów „nie bezpośrednio przez Rzym, tylko z udziałem Kościołów lokalnych”.

Choć podkreślał, że wszyscy ochrzczeni należą do Chrystusa, a ich zadaniem jest zmaganie się o jedność, to jednak nie opowiadał się za poglądem, że jedność jest możliwa do osiągnięcia tutaj, na ziemi. Zresztą, zdaniem o. Hryniewicza, chrześcijaństwo przyszłości będzie skoncentrowane na Osobie Chrystusa, a nie na Kościele. To drugie bowiem stwarza pokusę usunięcia Boga na dalszy plan.

„Teologii prof. Hryniewicza bać się nie trzeba. Ona rzeczywiście jest inna – ma słowa pocieszenia” – mówił ks. prof. Piotr Jaskóła w laudacji z okazji nadania o. Hryniewiczowi tytułu doktora honorowego Uniwersytetu Opolskiego w 2014 r. „Wdzięczni jesteśmy za trylogię paschalną, pozwalającą odkryć piękno wiary w Chrystusa leczącego chorą wolność stworzenia – wyliczał ks. Jaskóła. – Dziękujemy za teologię nadziei, która uwalnia od lęku przed życiem i przed śmiercią. Za obronę nadziei na powszechne zbawienie też dziękujemy, gdyż ten rodzaj nadziei przypomina chrześcijanom, że Boża łaskawość nie zna granic, dla Bożej miłości nie ma nic niemożliwego, a każdy odruch ludzkiego serca jest momentem ocalenia”.

2020-05-26 18:51

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zmiany proboszczów i wikariuszy w archidiecezji lubelskiej 2020

2020-06-30 07:15

[ TEMATY ]

zmiany

zmiany księży

zmiany personalne

archidiecezjalubelska.pl/

W związku ze święceniami prezbiteratu oraz odejściem z urzędów kapłanów, którzy osiągnęli wiek emerytalny, a także aktualnymi potrzebami duszpasterskimi, w okresie przedwakacyjnym dokonywane są w archidiecezji lubelskiej tradycyjnie zmiany personalne. Tegoroczne zmiany personalne jakie nastąpią wraz z zakończeniem roku szkolnego w archidiecezji lubelskiej zostały ogłoszone w czwartek, 25 czerwca 2020 r.

W związku z sytuacją epidemiczną, doroczne spotkanie kapłanów archidiecezji związane z ogłoszeniem zmian ograniczone zostało do przekazania dekretów nominacyjnych zainteresowanym osobom. W minioną niedzielę informacje o nowych nominacjach zostały przekazane wspólnotom parafialnym, w których nastąpią zmiany.

W bieżącym roku jedenastu kapłanów przeszło na emeryturę, a zarazem jedenastu nowych księży podejmie odpowiedzialność za wspólnoty parafialne jako proboszczowie. Jednocześnie siedemnastu innych księży proboszczów zmieni miejsce posługiwania. Swoje pierwsze placówki, w których rozpoczną kapłańską posługę, poznało dziesięciu księży wyświęconych 30 maja br. Zmiany dotyczyć będą także 40 innych wikariuszy pracujących w parafiach naszej archidiecezji.

Szczególne słowa wdzięczności za lata kapłańskiej pracy Ksiądz Arcybiskup Stanisław Budzik przekazał księżom przechodzącym na emeryturę. W tym roku są to:

KSIĘŻA EMERYCI

Ks. kan. Grzegorz Franaszek – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Sobieskiej Woli i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Edward Kozyra – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Mikołaja w Urzędowie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Edward Łatka – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. Nawiedzenia NMP i św. Łukasza w Surhowie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Stanisław Opiela – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Marcina Lublinie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Tadeusz Pawlas – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. MB Częstochowskiej w Żabiej Woli i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Marian Plichowiec – zwolniony stanowiska proboszcza parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Świdniku Dużym i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Wiesław Rosiński – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. Matki Bożej Bolesnej w Kraśniku i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Tadeusz Siwkiewicz – zwolniony z funkcji proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Starej Wsi, przeniesiony w stan emerytalny.

Ks. kan. dr Eugeniusz Szymański – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Władysław Trubicki – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Dominika w Turobinie i przeniesiony w stan emerytalny

Ks. kan. Stanisław Wójtowicz – zwolniony ze stanowiska proboszcza parafii pw. św. Kajetana w Orłowie i przeniesiony w stan emerytalny

PROBOSZCZOWIE

Nowi proboszczowie:

Ks. mgr Ryszard Dębowski – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Wojciecha BM w Wąwolnicy – mianowany proboszczem parafii pw. Niepokalanego Serca NMP w Syczynie

Ks. mgr Józef Domiński – zwolniony z wikariusza parafii pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie – mianowany proboszczem parafii pw. św. Barbary w Turowcu

Ks. mgr Tomasz Dumański – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Dysie – mianowany proboszczem parafii pw. Nawiedzenia NMP i św. Łukasza w Surhowie

Ks. dr Józef Hałabis – zwolniony z wikariusza parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. Narodzenia NMP w Księżomierzy

Ks. mgr lic. Wojciech Iwanicki – zwolniony z rektora kościoła pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie

Ks. mgr lic. Franciszek Kliza – zwolniony z wikariusza parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie – mianowany proboszczem parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Olchowcu k. Żółkiewki

Ks. mgr Cezary Kowalski – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Lublinie

Ks. mgr Witold Kuś – zwolniony z wikariusza parafii pw. NMP Częstochowskiej w Siedliszczu – mianowany proboszczem parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Rakołupach

Ks. mgr Przemysław Kuśmierz – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. św. Stanisława Kostki w Wolicy

Ks. dr Mariusz Salach – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbe w Lublinie – mianowany proboszczem parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Świdniku Dużym

Ks. mgr Andrzej Szałęga – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Wawrzyńca w Żółkiewce – mianowany proboszczem parafii pw. Krzyża Świętego w Rzeczycy Księżej

Zmiany proboszczowskie:

Ks. kan. Krzysztof Adamowski – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Gorzkowie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Dominika w Turobinie

Ks. mgr Piotr Chibowski – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Stanisława Kostki w Wolicy – na urząd proboszcza parafii pw. św. Tomasza Apostoła i św. Stanisława BM w Piotrawinie

Ks. mgr lic. Hubert Czarnecki – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Wawrzyńca w Czerniejowie – na urząd proboszcza parafii pw. Matki Bożej Bolesnej w Kraśniku

Ks. dr Stanisław Dworniczak – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Olchowcu k. Żółkiewki – na urząd proboszcza parafii pw. św. Kajetana w Orłowie

Ks. kan. Zbigniew Fidut – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Klemensa i św. Małgorzaty w Klementowicach – na urząd proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Sobieskiej Woli

Ks. mgr Henryk Jargiło – przeniesiony z proboszcza parafii pw. Krzyża Świętego w Rzeczycy Księżej – na urząd proboszcza parafii pw. św. Jana Vianney w Polichnie

Ks. kan. Jan Karaś – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Niedrzwicy Kościelnej – na urząd proboszcza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Pusznie

Ks. kan. Zbigniew Karbowniczek – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Barbary w Turowcu – na urząd proboszcza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach

Ks. kan. Edward Kuś – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Pusznie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Niedrzwicy Kościelnej

Ks. kan. Adam Lemieszek – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Tomasza Apostoła i św. Stanisława BM w Piotrawinie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Klemensa i św. Małgorzaty w Klementowicach

Ks. kan. Mirosław Łysko – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach – na urząd proboszcza parafii pw. św. Wawrzyńca w Czerniejowie

Ks. mgr Mirosław Matuszny – przeniesiony z proboszcza parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Lublinie – na urząd proboszcza parafii pw. bł. Karoliny Kózkówny w Snopkowie

Ks. kan. Krzysztof Piskorski – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Jana Vianney w Polichnie – na urząd proboszcza parafii pw. MB Częstochowskiej w Żabiej Woli

Ks. mgr Piotr Raszyński – przeniesiony z proboszcza parafii pw. Niepokalanego Serca NMP w Syczynie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Starej Wsi

Ks. mgr Andrzej Szulej – przeniesiony z proboszcza parafii pw. bł. Karoliny Kózkówny w Snopkowie – na urząd proboszcza parafii pw. św. Józefa w Lublinie

Ks. kan. dr Andrzej Woch – przeniesiony z proboszcza parafii pw. Narodzenia NMP w Księżomierzy – na urząd proboszcza parafii pw. św. Mikołaja w Urzędowie

Ks. mgr Andrzej Wołoszyn – przeniesiony z proboszcza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Rakołupach – na urząd proboszcza parafii pw. św. Stanisława BM w Gorzkowie

WIKARIUSZE

Neoprezbiterzy

Ks. mgr Adam Blicharz – mianowany wikariuszem parafii pw. NMP Matki Kościoła w Świdniku

Ks. mgr Piotr Flis – mianowany wikariuszem parafii pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie

Ks. mgr Robert Jabcoń – mianowany wikariuszem parafii pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie

Ks. mgr Kacper Małek – mianowany wikariuszem parafii pw. NMP Matki Kościoła w Świdniku

Ks. mgr Michał Myśliwiecki – mianowany wikariuszem parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Lubartowie

Ks. mgr Marek Kuś – mianowany wikariuszem parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Lubartowie

Ks. mgr Rafał Rechnio – mianowany wikariuszem parafii pw. Nawrócenia św. Pawła Ap. w Bełżycach

Ks. mgr Paweł Saran – mianowany wikariuszem parafii pw. św. Franciszka Ksawerego w Krasnymstawie

Ks. mgr Jakub Szajner – mianowany wikariuszem parafii pw. św. Józefa Opiekuna Rodzin w Łęcznej

Ks. mgr Mateusz Wójcik – mianowany wikariuszem parafii pw. Narodzenia NMP w Chełmie

Zmiany wikariuszowskie

Ks. mgr Michał Bijak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaniem – na wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Lublinie

Ks. mgr Łukasz Boguta – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Świerżach – na wikariusza parafii pw. św. Michała Archanioła w Wojsławicach

Ks. mgr Adam Breś – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Milejowie – na wikariusza parafii pw. św. Wojciecha BM w Wąwolnicy

Ks. mgr Albert Chaciewicz – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Puławach – na wikariusza parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Suchowoli

Ks. dr Daniel Chomątowski – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP (garnizonowy) w Lublinie – na wikariusza parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie

Ks. mgr Jerzy Czępiński – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach – na wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim

Ks. mgr Jakub Filipowicz – przeniesiony z wikariusza parafii pw. NMP Matki Kościoła w Świdniku – na wikariusza parafii pw. Świętego Krzyża w Lublinie

Ks. mgr Marcin Flasiński – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku – na wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Urzędowie

Ks. mgr Paweł Grzebalski – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie – na wikariusza parafii pw. św. Barbary w Łęcznej

Ks. mgr Adam Janczara – mianowany wikariuszem parafii pw. Trójcy Świętej i Narodzenia NMP w Chodlu

Ks. mgr Piotr Jasiński – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Puławach – na wikariusza parafii pw. św. Bartłomieja w Łopienniku

Ks. mgr Karol Jędrusiak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli – na wikariusza parafii pw. św. Maksymiliana Kolbe w Lublinie

Ks. mgr Krzysztof Klepka – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Chrystusa Pana Zbawiciela w Podgórzu – na wikariusza parafii pw. Trójcy Przenajświętszej i Matki Bożej Częstochowskiej w Stróży

Ks. mgr Michał Kłysz – przeniesiony z wikariusza parafii pw. MB Różańcowej w Puławach – na wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Puławach

Ks. mgr Tomasz Koma – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Chrystusa Odkupiciela w Świdniku – na wikariusza parafii pw. św. Floriana i św. Katarzyny w Gołębiu

Ks. mgr Adrian Komorowski – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Rozesłania Apostołów w Chełmie – na wikariusza parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach

Ks. mgr Łukasz Kukier – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Nawrócenia św. Pawła Ap. w Bełżycach – na wikariusza parafii pw. św. Jana Kantego w Lublinie

Ks. mgr Piotr Latoch – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Urzędowie – na wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku

Ks. mgr Przemysław Lemieszek – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim – na wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Lublinie

Ks. mgr Karol Madejek – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Barbary w Łęcznej – na wikariusza parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Lublinie

Ks. mgr Andrzej Magier – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Świętego Krzyża w Lublinie – na wikariusza parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie

Ks. mgr lic. Wojciech Mazur – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Józefa Robotnika w Kraśniku – na wikariusza parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP (garnizonowy) w Lublinie

Ks. mgr Piotr Mendel – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie – na wikariusza parafii pw. Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli

Ks. mgr Tomasz Milo – mianowany wikariuszem parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaniem

Ks. mgr Andrzej Narojczyk – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Suchowoli – na wikariusza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach

Ks. mgr Piotr Niedziela – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach – na wikariusza parafii pw. św. Dominika w Turobinie

Ks. mgr Dawid Nowicki – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Stanisława BM i Niepokalanego Serca NMP w Rudzie Hucie – na wikariusza parafii pw. Chrystusa Odkupiciela w Świdniku

Ks. mgr Mariusz Olszka – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Trójcy Przenajświętszej i Matki Bożej Częstochowskiej w Stróży – na wikariusza parafii pw. św. Stanisława BM i Niepokalanego Serca NMP w Rudzie Hucie

Ks. mgr Marcin Pawelczak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim oraz kapelana Zakładu Karnego w Opolu Lubelskim – na wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Krzczonowie

Ks. mgr Mirosław Piątek – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Mikołaja w Zakrzówku – na wikariusza parafii pw. św. Marii Magdaleny w Sernikach

Ks. mgr Wojciech Piłat – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Krzczonowie – na wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Puławach

Ks. mgr Kamil Pszenniak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Baranowie – na wikariusza parafii pw. NMP Częstochowskiej w Siedliszczu

Ks. mgr Marcin Smalec – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Stanisława BM w Gorzkowie – na wikariusz parafii pw. św. Jana Nepomucena w Fajsławicach

Ks. mgr Marcin Szymańczuk – mianowany wikariuszem parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie

Ks. mgr Łukasz Waś – zwolniony z kapelana Puławskiego Towarzystwa Przyjaciół Chorych „Hospicjum” – mianowany wikariuszem parafii pw. MB Różańcowej w Puławach

Ks. mgr Mariusz Wiracki – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Trójcy Świętej i Narodzenia NMP w Chodlu – na wikariusza parafii pw. św. Józefa Robotnika w Kraśniku

Ks. mgr Piotr Wojtysiak – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Jadwigi Królowej w Lublinie – na wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie

Ks. mgr Mariusz Wójcik – przeniesiony z wikariusza parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Lubartowie – na wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Baranowie

Ks. mgr Marcin Wójtowicz – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Floriana i św. Katarzyny w Gołębiu – na wikariusza parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Dysie

Ks. mgr Marcin Zieliński – przeniesiony z wikariusza parafii pw. św. Michała Archanioła w Wojsławicach – na wikariusza parafii pw. Chrystusa Pana Zbawiciela w Podgórzu

INNE NOMINACJE

Ks. mgr Michał Gałus – mianowany kapelanem Samodzielnego Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 1 (PSK1) w Lublinie

Ks. mgr Dawid Gawin – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Józefa Opiekuna Rodzin w Łęcznej – skierowany na studia specjalistyczne w Rzymie

Ks. mgr Andrzej Gęba – zwolniony z wikariusza parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Lublinie – mianowany notariuszem Sądu Metropolitalnego w Lublinie

Ks. mgr Czesław Kolasa – skierowany do pomocy duszpasterskiej w parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku

Ks. mgr Arkadiusz Kot – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Bartłomieja w Łopienniku – udzielono urlopu

Ks. mgr Piotr Kot – zwolniony z wikariusza parafii pw. Świętej Rodziny w Lublinie – udzielono urlopu

Ks. mgr Przemysław Lemieszek – zwolniony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim – skierowany na studia specjalistyczne w KUL

Ks. mgr Maciej Molicki – zwolniony z wikariusza parafii pw. NMP Matki Kościoła w Świdniku – mianowany kapelanem Zakładu Karnego w Opolu Lubelskim

Ks. mgr lic. Piotr Ochal – zwolniony z wikariusza parafii pw. św. Józefa w Lublinie – mianowany duszpasterzem akademickim (KUL-Poczekajka)

Ks. mgr Leszek Tałanda – zwolniony z wikariusza parafii pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła w Żyrzynie – mianowany kapelanem Puławskiego Towarzystwa Przyjaciół Chorych „Hospicjum”

Ks. mgr Józef Wierzchowski – zwolniony z wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku – zezwolono na zamieszkanie i pomoc duszpasterską w parafii Świerże

CZYTAJ DALEJ

77 rocznica Rzezi Wołyńskiej uczczona w Legnicy

2020-07-05 22:31

[ TEMATY ]

Legnica

rzeź wołyńska

ks. Piotr Nowosielski

Niedziela 5 lipca, była dniem, w którym w kościele Św. Jana Chrzciciela w Legnicy, została odprawiona Msza św. w intencji pomordowanych na Wołyniu i Kresach Wschodnich, podczas tzw. Rzezi Wołyńskiej. Jej apogeum przypadło na niedzielę 11 lipca 1943 r., stąd mówi się też o tym wydarzeniu, jako „Krwawej niedzieli”, kiedy to oddziały OUN – UPA dokonały ludobójstwa na Polakach.

Modlitwa i wydarzenie, zorganizowane z inicjatywy prezesa Stowarzyszenia "Krajobrazy", Tadeusza Samborskiego, obchodzono pod hasłem: „Nie o zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary”.

Mszy św. przewodniczył O. Jan Janus OFMConv z koncelebransem O. Zbigniewem Kluską OFMConv. Uczestniczyły w niej poczty sztandarowe reprezentujące organizacje kresowe, sybirackie, środowiska harcerzy a także lokalnych kibiców. Wśród uczestniczących w modlitwie parafian i rodzin dotkniętych tragedią Wołyńską, byli też obecni przedstawiciele parlamentarzystów, władz samorządowych, lokalnych, środowisk wiejskich oraz przybyli goście.

- Ta dzisiejsza uroczystość świadczy o tym że Polska nie zapomniała i nie zapomni o swoich rodakach, ofiarach ludobójstwa na Kresach Wschodnich – mówił prezes Stowarzyszenia "Krajobrazy" Tadeusz Samborski. Przypomniał, że w roku 2016, dzień 11 lipca, Sejm ustanowił „Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa” dokonanego przez OUN-UPA na Polakach Wołynia. Witając wszystkich przybyłych, stwierdził że poznał wiele osób, które w jakiś sposób zostały dotknięte tym dramatem: - Ale nigdy nie słyszałem w rozmowach jakiejś nienawiści, czy chęci odwetu czy zemsty. Tak też pisał męczennik Wołynia, poeta-liryk Zygmunt Jan Rumel, na krótko przed śmiercią, w swoim wierszu „Modlitwa”: „I nie wódź nas na pokuszenie, byśmy jutro nie mścili się za to, co cierpieliśmy dzisiaj” - mówił. Zapraszając do modlitwy za dusze wszystkich pomordowanych, prosił także o modlitwę o to, aby przyszedł czas, kiedy wszyscy pomordowani będą mogli mieć swoje mogiły, chrześcijański znak krzyża i godny pogrzeb.

Przewodniczący liturgii proboszcz parafii O. Jan Janus, w sposób bardzo rzeczowy i faktograficzny, przypomniał genezę i przebieg tego wydarzenia, a także jego wpływ na dalsze relacje Polsko-Ukraińskie. Zwrócił też uwagę na odradzający się silny ruch nacjonalistyczny w tym Państwie.

- Nic z tych rzeczy, nigdy nie powinno mieć miejsca – mówił O. Janus – czy w takiej sytuacji wolno nam zapłacić cenę zapomnienia? W takiej sytuacji wracamy do Ewangelii, przypominamy sobie słowa, które nieraz potwierdzał nasza egzystencja: że na tym świecie, trudno o sprawiedliwość. Począwszy od momentu kiedy Kain zabił Abla, trudno o sprawiedliwość. Dlatego Bogu niech będą dzięki, że będzie inny świat, że nie zmierzamy do nicości, ale do Królestwa Miłości, Światłości i Pokoju. A dlaczego ma być pamięć? A choćby dlatego, że krew niewinna woła z ziemi do nieba – ale tak jak to zostało powiedziane na początku – nie ku nienawiści, ale przecierpiana krew, może być ratunkiem ku życiu dla oprawców. Co daj Boże, przecież tak uczył Chrystus – stwierdził O. Jan.

Po Mszy św., tradycyjnie, przez obecnych na uroczystości gości i delegacje, zostały złożone kwiaty, pod pamiątkową tablicą znajdującą się w tym kościele.  


(PS. W fotogalerii, ostatnim kadrem jest obraz dolnośląskiego malarza artysty Andrzeja Boja Wojtowicza pt. "Wołyń", do którego wykonania użył także ziemi przywiezionej z Wołynia)


  

Zobacz zdjęcia: Legnica obchód 77 rocznicy Rzezi Wołyńskiej


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję