Reklama

Kościół

Przewodniczący KEP do Rycerzy Kolumba: jesteście dziś potrzebni Kościołowi jak nigdy dotąd

Jesteście dzisiaj potrzebni Kościołowi jak nigdy dotąd. Wasza wierności Bogu i Ewangelii, wasze umiłowanie Kościoła, wasze zaangażowanie i wasza świętość to narzędzia, którymi chce posługiwać się Pan dla dobra całej wspólnoty ludzi wierzących – napisał przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki w liście skierowanym do uczestników Konwencji Stanowej Rycerzy Kolumba w Polsce.

2020-05-23 12:24

[ TEMATY ]

Rycerze Kolumba

Mariusz Książek

Tomasz Warzkowicz podczas 10. Konwencji Stanowej Rycerzy Kolumba

W dniach 22-23 maja na Jasnej Górze zorganizowano 10. Konwencję Stanową Rycerzy Kolumba – spotkanie delegatów Rady Stanowej Rycerzy Kolumba w Polsce. Hasłem tegorocznej konwencji są słowa św. Jana Pawła II: „Nie lękajcie się!”. Ze względów sanitarnych większość członków bierze w nim za pośrednictwem internetu.

Zobacz zdjęcia: X Konwencja Stanowa Rycerzy Kolumba na Jasnej Górze

Rycerze Kolumba wybrali nową Radę Stanową w składzie:
Delegat Stanowy - Krzysztof Zuba
Sekretarz Stanowy - Marek Ziętek
Skarbnik Stanowy - Jacek Pisz
Radca Stanowy - Stanisław Dziwiński
Kustosz Stanowy - Dariusz Wolniak.

Przewodniczący Episkopatu podziękował Rycerzom Kolumba za zaangażowanie dzieła charytatywne. Zauważył, że trwająca epidemia koronawirusa ukazała siłę miłości i poświęcenia wobec innych.

„Za pomoc charytatywną dla zakładów opiekuńczo-leczniczych i parafii w czasie pandemii, za inicjatywy modlitewne dla uczczenia 100. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II” – napisał abp. Gądecki w liście.

Reklama

Metropolita poznański zapewnił o swojej modlitwie i wdzięcznej pamięci, przesyłając wszystkim Rycerzom Kolumba w Polsce dar pasterskiego błogosławieństwa.

Rycerze Kolumba działając w kilkunastu państwach świata gromadzą prawie 2 mln członków. Organizacja zrzesza 6,5 tys. mężczyzn w całej Polsce realizujących liczne dzieła miłosierdzia. Wśród nich są m.in. projekty charytatywne, inicjatywy pro-life, wydarzenia integrujące lokalną społeczność czy projekty formacyjne.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Abp Depo: Wierzymy w Chrystusa poprzez Kościół i w Kościele

2020-05-22 21:42

[ TEMATY ]

Jasna Góra

abp Wacław Depo

Rycerze Kolumba

YouTube/Jasna Góra

– Wierzymy w Chrystusa poprzez Kościół i w Kościele – powiedział abp Wacław Depo, metropolita częstochowski i kapelan stanowy Rycerzy Kolumba w Polsce, który 22 maja przewodniczył Mszy św. w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej na Jasnej Górze.

Podczas Eucharystii modlili się uczestnicy 10. spotkania delegatów Rady Stanowej Rycerzy Kolumba w Polsce z kapelanami rad lokalnych, kapłani archidiecezji częstochowskiej obchodzący 10. rocznicę przyjęcia święceń kapłańskich i Armia św. Michała.

– Każde pokolenie musi na swój sposób odkrywać piękno i radość wiary. Albowiem ona, będąc łaską Boga, angażuje to, co mamy najbardziej własnego: umysł, serce, wolność i głęboką relację z Bogiem, który działa w naszym wnętrzu – powiedział w homilii abp Depo.

Metropolita częstochowski nawiązał do czytania z Dziejów Apostolskich opisującego wystąpienie Żydów przeciwko Pawłowi w Koryncie. – Tak mocny i nieustraszony, zdawałoby się, Apostoł Narodów, także przeżywa chwile wahań i lęku. Dlatego Bóg kieruje do niego swoje słowo: „Przestań się lękać, a przemawiaj i nie milcz, bo Ja jestem z tobą i nikt nie targnie się na ciebie, aby cię skrzywdzić”. To doświadczenie pouczyło św. Pawła, a dzisiaj również i nas, aby bardziej i we wszystkim ufać Bogu, a nie sobie, swoim zamiarom i najlepszym projektom – podkreślił abp Depo.

– W tym krótkim fragmencie z Dziejów Apostolskich jesteśmy świadkami nieustannego wypaczania prawdy objawionej, która dostępna jest dla wszystkich, ale może być zinterpretowana na wiele sposobów. Słyszymy oskarżenie Pawła: „Ten namawia ludzi, aby czcili Boga niezgodnie z Prawem”. Prokonsul Achai Gallio powiedział wprost: „Spór toczy się o słowa i nazwy, i o wasze Prawo, rozpatrzcie to sami. Ja nie chcę być sędzią w tych sprawach” – cytował abp Depo.

– Dzisiaj mało mówi się o umiłowaniu prawdy, a wprost słyszymy o erze postprawdy i postchrześcijaństwie. Walą się fundamenty komunikacji międzyludzkiej, a ustanawia się nowe prawo, bez odniesień do Boga i prawdy objawionej? – pytał.

– Nie ma mowy o wychowaniu wartościowych ludzi, zwłaszcza mężczyzn, przy lekceważącym podejściu do prawdy – podkreślił abo Depo za założycielem Zakonu Rycerzy Kolumba, sługą Bożym ks. Michaelem McGivney'em. – Ludzie nieznający smaku prawdy będą ulegać iluzjom, w doskonaleniu których specjalizuje się świat, a iluzja jest nie tylko pozorem prawdy, ale zakłamaniem świata wartości i godności ludzkiej. Dlatego ks. McGivney wyznaczył drogę jedności w prawdzie, odkrywania tożsamości mężczyzn jako katolików oraz solidarności bratniej i obrony godności człowieka – zauważył.

– Prawda oznacza coś więcej niż tylko znajomość i wiedzę. Poznanie prawdy ma bowiem zasadniczy cel – osiągnąć zbawienie i wszelkie dobro, które Bóg przygotował tym, którzy w Niego wierzą i współpracują z Nim w codzienności zdarzeń – kontynuował metropolita częstochowski.

W tym kontekście dziękował za służbę księży przeżywających 10. rocznicę przyjęcia święceń kapłańskich, którzy otrzymali łaskę, aby „przez swoje serce, umysł i ręce przekazać ją innym, bo wiara, będąc aktem osobistym, jest również radykalnym aktem wspólnotowym”. – Wierzymy w Chrystusa poprzez Kościół i w Kościele – powiedział abp Depo.

– W odczytywanym dzisiaj fragmencie Ewangelii Jezus ostrzega nas przed reakcją tego świata, który nie przyjął Jego samego i nie uznał w Nim Zbawiciela. Dlatego świat będzie nas nienawidził, będzie weselił się naszymi cierpieniami – przestrzegał metropolita częstochowski. Nawiązał również do listu papieża emeryta Benedykta XVI z okazji 100. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II, który „w czasie, kiedy Kościół na nowo cierpi z powodu naporu zła, jest dla nas oznaką nadziei i otuchy”.

– Chrześcijańska radość z bliskości Jezusa wiązać się będzie z cierpieniem na podobieństwo rodzącej matki. Owo cierpienie przynosi nowe życie i wejście w zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią – podkreślił metropolita.

– W świetle Ewangelii najważniejsza będzie zawsze osobista więź z Jezusem. Ona jest miarą miłości Boga i człowieka, a wierzymy, że Duch Święty, którego Jezus wraz z Ojcem posłał, i którego otrzymaliśmy w sakramencie bierzmowania, będzie oświecał nasze drogi życia, i da poznać wszystko, co będzie konieczne i potrzebne dla nas i dla tych, którym służymy. Maryjo, prowadź! – zakończył abp Depo.

Msza św. była transmitowana przez TVP 3.

Spotkanie delegatów Rady Stanowej Rycerzy Kolumba w Polsce zakończy się w sobotę 23 maja.

CZYTAJ DALEJ

Zielone Świątki, tatarak w kątki!

Po Bożym Narodzeniu i Wielkanocy przez długie wieki w sposób najbardziej uroczysty świętowano właśnie Zesłanie Ducha Świętego. Jest to jedno z najstarszych świąt Kościoła wprowadzone już w II w. To Duch Święty napełnił mocą i żywą wiarą Apostołów tak, by na całym świecie mogli głosić prawdy wiary Chrystusowej.
W początkach chrześcijaństwa święto nosiło nazwę pentekoste - pięćdziesiąt dni po Wielkiej Nocy. W Polsce, podobnie jak w innych krajach europejskich, tradycje zielonoświątkowe łączą się jeszcze z elementami obyczajów pogańskich, szczególnie z tymi, które wiązały się ściśle ze świętem rolników i pasterzy. Obfitowały one w pieśni, modlitwy, procesje błagalne wśród pól o dobry urodzaj. W narożnikach pól zatykano gałązki zieleni, by chronić od gradobicia.
Różne regiony Polski dopracowały się nieco odmiennego obyczaju zielonoświątkowego, ale wszystkie łączyła radość z tej najpiękniejszej pory roku. Domy i obejścia musiały być udekorowane kaskadami zieloności, wśród której pierwsze miejsce zajmowały brzezina, jodła, klon i tatarak. Gałęzie zatykano za obrazy i belki, układano je na sprzętach i pułapach, a podłogę wysypywano rześko pachnącym tatarakiem.
„Musiało być wszędzie zielono: w oknach, ścianach, płotach - musiało się mienić świeżym liściem (...). W okolicach Pińczowa na ten dzień mieszkańcy wsi rozrzucają tatarak po podłodze w izbach i przed sieniami, a ponadto majętniejsi włościanie pieką na te święta placek z twarogiem, powszechnie tu nazywany kołaczem” (W. Siarkowski, Materyjały do etnografii ludu polskiego z okolic Pińczowa, reprint Kielce 2000, s. 25).
Zieleń była od czasów pogańskich łączona z tymi dniami. Zielone wieńce zdobiły głowy dziewcząt, a wieńce z liści brzozy, dębu i klonu zakładano nawet na szyje koni i rogi bydła, zaś wianuszki z polnych kwiatów opasywały szyje gęsi i kaczek. Wybór liści nie był przypadkowy; delikatna brzoza miała wzbudzać miłość i sympatię, dąb zapewniał przyjaźń i długie życie, a klon - zdrowie. Wierzono, że cechy te przechodzą z liści na zwierzęta.
Zielonym Świętom towarzyszyły zabawy ludowe, m.in. gonitwy czy wdrapywanie się na wysoki słup zwany majem (np. w okolicach Bliżyna), chodzenie po domach z „gaikiem” i zbieranie datków. Nie brakowało wówczas zabaw o charakterze matrymonialnym. Zdaniem przede wszystkim Oskara Kolberga, jak i innych etnografów, zwyczaje tego święta trzeba łączyć z tradycją sobótkową. W naszym regionie była ona szczególnie związana z Łysicą i okolicami Świętego Krzyża, gdzie świętowano według wręcz pradawnego schematu pogańskiego, a ponadto łączono to z organizacją w tych dniach jarmarku.
Jeszcze w średniowieczu Kościół zwalczał te zabawy jako uporczywe pozostałości pogańskie, pozwalając tylko na „majenie obejść zielenią, jako otwieranie zielonych bram dla Ducha Świętego, aby zechciał nawiedzić domy dla oświecenia serc i umysłów mieszkańców” (H. Szymanderska, Polskie tradycje świąteczne, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 258). W 1468 r. król Kazimierz Jagiellończyk zakazał urządzania w tych dniach zgromadzeń na Łysej Górze. Z powodu „niezliczonych, gorszących wypadków” Kościół zabraniał także surowo obrzędów na Łyśćcu, ale zebrania przeniosły się wówczas na Górę Witosławską - prawdopodobnie dawne pogańskie miejsce kultowe w Paśmie Jeleniowskim.
Zwyczaj ogni sobótkowych w drugi dzień Zielonych Świąt do niedawna bywał praktykowany w niektórych rejonach. Tak oto Władysław Anczyc pisał przed laty o sobótkach:
„Rzecz szczególna, że gdy w innych stronach Polski obrzęd ten od wieków odbywa się w wigilię św. Jana, w Krakowskiem palą sobótki w dzień Zielonych Świątek. Wieczorem od Ojcowa do Lanckorony, od Wzgórz Chełmskich aż po mogiłę Wandy, cały widnokrąg goreje tysiącami ognisk po wzgórkach, jak nieprzejrzane obozowisko wśród nocy. Przy każdym ognisku mnóstwo włościan otacza kręgiem palący się stos gałęzi i słomy, wciąż podsycany. W pośrodku bucha ciemnym płomieniem beczka smolna umyślnie na ten cel u smolarzy zakupiona. Dookoła stosu biegają chłopcy, często skaczący przez ogień, jakby przez kąpiel dla oczyszczenia grzechów...”.
Od 1931 r. Zielone Świątki stały się świętem ruchu ludowego, kiedy to stare tradycje zaczęto łączyć z wystąpieniami i wiecami ludowymi. W polskim kalendarzu Zielone Święta trwały dwa dni aż do r. 1957, kiedy to drugi dzień przestał być dniem wolnym

Charakterystyczną rośliną Zielonych Świątek jest balsamiczny tatarak, powszechnie używany od XVI w., gdyż wcześniej ta pospolita roślina, zarastająca bujnie brzegi stawów i strumieni, nie była znana.
Tatarak przywędrował z Azji. Przywieźli go do Pragi z Konstantynopola posłowie cesarscy przy tureckim dworze, skąd rozpowszechnił się po całej Europie Środkowej. Równie dobrze mógł przybyć do Polski z najazdami tatarskimi. Jednakże już w starożytności stosowany był do okadzania sprzętów i pomieszczeń. Dotąd Indianie Ameryki Północnej, gdy są zmęczeni, stosują proszek lub wywar z tataraku. Ludowe nazwy tej rośliny to: tatarczuk, tatarskie ziele, ajer, bluszcz, kalmus, łobzie, szuwar. Liście tataraku były używane jako podkładka do wypieku chleba, a jego kłącza - do pielęgnacji włosów. Bywa on także stosowany do wyrobu suchej konfitury z tataraku i kalmusówki bądź wykwintnych likierów, a także dodawany do mięs. Niestety, tego rodzaju tatarakowe tajniki kulinarne, pozostają raczej tajemnicą naszych prababek.

CZYTAJ DALEJ

Bp Andrzej Siemieniewski: Duch Święty wypełnia naczynia serc

2020-05-31 23:46

Agnieszka Bugała

W przeżywaniu wielkiej uroczystości Zesłania Ducha Świętego słuchamy hymnu św. Efrema, śpiewamy średniowieczny hymn Przybądź, Duchu Święty. To wszystko pomaga nam włączyć się w doświadczenie wiary, doświadczanie Ducha Świętego Kościoła wszystkich wieków i wszystkich miejsc. To dobrze, bo pomoc będzie nam potrzebna, stajemy bowiem przed pewnym problemem.

Niedziela Zesłania Ducha Świętego to oczywiście wspomnienie tej pierwszej niedzieli - Pięćdziesiątnicy. W liturgii mówimy, że dzień Pański to „ten dzień, w którym Jezus zesłał na apostołów Ducha Świętego”. Jest więc jakaś pierwsza w historii Kościoła niedziela - dzień Pański, w którym uczniowie otrzymali Ducha. Ale kandydatki do tytułu pierwszej Niedzieli Zesłania Ducha Świętego są dwie! Jest przecież dzień, w którym „wieczorem, w dniu zmartwychwstania, tam, gdzie przebywali uczniowie, przyszedł Jezus i tchnął na nich Ducha Świętego”. Tchnął, a więc zesłał.

I jest wielki i chwalebny dzień Pięćdziesiątnicy, w którym „dał się słyszeć szum z nieba”, dały się widzieć języki jakby z ognia, zstąpił Duch i napełnił zgromadzonych na modlitwie. Czyli są aż dwie niedziele - kandydatki do tytułu pierwszej niedzieli, kiedy to Jezus zesłał obiecany dar na swoich uczniów. Dlaczego aż dwa zesłania Ducha Świętego?

Pierwsze to zesłanie, w którym Jezus tchnął na uczniów i powiedział: „Weźmijcie Ducha Świętego! Komu odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23). Dlaczego najpierw wydarzyło się to zesłanie, a potem było wiele tygodni przerwy i wiele tygodni modlitwy, i dopiero nastąpiło tamto, gdy „Dał się słyszeć szum i dały się widzieć języki jakby z ognia”?

W odpowiedzi na to pytanie pomogą nam Ojcowie Kościoła i pierwsi chrześcijanie. Pomoże nam to, w jaki sposób pierwotny Kościół rozumiał te dwa zesłania Ducha Świętego. Otóż pierwsze zesłanie Ducha Świętego jest zesłaniem „na odpuszczenie grzechów”, czyli na uczynienie nowego człowieka, na stworzenie nowego serca, aby powstało czyste i nowe naczynie. Drugie zesłanie Ducha Świętego jest po to, aby już przygotowane, czyste naczynie nowego serca, nowego stworzenia, napełnić Duchem Świętym.

Co bowiem by się stało, gdyby dar Ducha Świętego z mocą, z charyzmatami wlał się w serca niedojrzałe, grzeszne, nieukształtowane? Co by się stało, gdyby wlał się w naczynia nieodnowione? Dobrze wiemy, co by się stało: „Nie wlewa się młodego wina do starych bukłaków” (Mt 9,17). A mamy do czynienia z młodym winem! „Upili się młodym winem - mówili niektórzy” (Dz 2,13). „Nie wlewa się młodego wina do starych bukłaków”. Dlaczego? Bo „bukłaki pękają, wino wycieka, a bukłaki się psują”. „Młode wino wlewa się do nowych bukłaków, a tak i jedno i drugie się zachowuje”.

Najpierw musi być nowy bukłak, nowe naczynie, musi być stworzone nowe, odnowione serce, a potem można wlewać tam dar - moc działania Ducha Świętego. Tylko w ten sposób bukłaki się nie rozerwą.

Dlatego Ojcowie Kościoła i pierwsi chrześcijanie mówili o dwóch wylaniach Ducha Świętego. Pierwszym jest to, które wspomina Ewangelia Janowa: ustanawia nowego człowieka i nową wspólnotę, a odpuszczenie grzechów jest niczym innym, jak stworzeniem nowego serca, nowego człowieka, przygotowaniem czystego naczynia. W ten sposób Pan Bóg przygotowuje sobie stosowne miejsce do drugiego wylania Ducha Świętego, ono dopiero wyposaża w moc do życia z wiary. To może być moc ewangelizacyjna na zewnątrz, kiedy trzeba głosić słowo, zwiastować Dobrą Nowinę innym. To może być też moc do życia wewnątrz, w trudnych warunkach rodzinnych, w ciężkich przeciwnościach, kiedy wszystko się sprzysięgło przeciw mojej wierze. Czy na zewnątrz, czy też wewnątrz - drugie zesłanie daje moc charyzmatów do posługiwania i do działania.

Oprac. Agnieszka Bugała

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję