Reklama

Jasna Góra

Rycerze Kolumba oznakują historyczną trasę pieszej pielgrzymki diecezji radomskiej na Jasną Górą

Rycerze Kolumba oznakują pierwszą historyczną trasę pieszej pielgrzymki diecezji radomskiej na Jasną Górą. Wszystko po to, by w czasie epidemii koronawirusa umożliwić pieszą pielgrzymkę dla jednej osoby bądź małej grupki wiernych. Dla porównania, w roku 1962 roku do Częstochowy z Radomia wyruszyło zaledwie 14 osób.

[ TEMATY ]

Jasna Góra

Bożena Sztajner/Niedziela

Rycerze Kolumba mają doświadczenie przy organizacji pieszych pielgrzymek i oznakowywaniu ich tras. W 2016 roku oznakowali metalowymi tabliczkami polski fragment "Szlaku miłosierdzia", od Oświęcimia do Łagiewnik. Przeszli też liczący 1800 km szlak Via Misericordia (Droga Miłosierdzia).

W tym roku postanowili, że oznakują pierwszą historyczną trasę pieszej pielgrzymki diecezji radomskiej na Jasną Górą. Mówił o tym na antenie Radia Plus Radom ks. Wiesław Lenartowicz, proboszcz radomskiej parafii Matki Bożej Częstochowskiej i kapelan Rycerzy Kolumba. - Na trasie pojawią się tabliczki z wizerunkiem maryjnym w kolorze żółto-niebieskim. Będzie to prosta grafika, która była wykorzystywana w znaczkach pielgrzymkowych, czy śpiewnikach. Podobnie zrobiliśmy w czasie pielgrzymki z Krakowa do Rzymu – opowiada ks. Lenartowicz.

Uczestnicy pielgrzymki z Krakowa do Rzymu odnajdywali, głównie w okolicach granicy włosko-austriackiej stare tabliczki pielgrzymkowe z napisem „Z Krakowa do Rzymu”. - To świadczy, że pielgrzymi z Polski podążali w minionych wiekach do Rzymu. Spotykaliśmy przy kościołach podobne tabliczki z nazwami innych europejskich miast – powiedział ks. Lenartowicz.

Reklama

Oznakowanie pierwszej historycznej trasy pieszej pielgrzymki diecezji radomskiej na Jasną Górą umożliwi zainteresowanym osobom udział w pielgrzymce do duchowej stolicy Polski.

Pierwsza grupa składająca się z Rycerzy Kolumba wyruszy do Częstochowy w Boże Ciało. Zebrane przez nich dane zostaną następnie umieszczone w internecie, by każdy chętny mógł skorzystać z takiej formy pielgrzymowania.

- Będziemy chcieli zebrać informacje dotyczące możliwości organizacji miejsc noclegowych, czy mszach świętych w kościołach na całej trasie. Wracamy do korzeni i zapraszamy wiernych do indywidualnego pielgrzymowania bądź w małych grupkach, zachowując wszelkie obostrzenia sanitarne – powiedział ks. Lenartowicz. Dodał, że Rycerze Kolumba zwrócą się do księży proboszczów o współpracę przy organizacji noclegów dla kilku osób przy parafii.

Reklama

Przypomnijmy, że historyczna trasa radomskiej pielgrzymki w dużej części pokrywa się z obecnym szlakiem, którym podąża pierwsza kolumna radomska.

Ks. Lenartowicz zastrzegł, że Rycerze Kolumba nie będą prosić o noclegi w domach z powodu obecnej sytuacji epidemiologicznej, dlatego pielgrzym czy pielgrzymi muszą mieć swój namiot. Wszelkie dane dotyczące trasy powinny być dostępne w internecie pod koniec czerwca.

Początki ruchu pątniczego związanego z ziemią radomską sięgają czasów średniowiecza. W latach 1396-1642 z Radomia przyszły na Jasną Górę dwie pielgrzymki. Następne ożywienie pieszymi pielgrzymkami odnotowano w latach 1865-1914. W tym czasie z terenu Guberni Radomskiej przed oblicze Matki Bożej Częstochowskiej przybyło 340 tys. osób. Po II Wojnie Światowej ruch pielgrzymkowy znacznie osłabł. W roku 1962 roku do Częstochowy z Radomia wyruszyło zaledwie 14 osób. W latach 70. ubiegłego wieku historia radomskiej pielgrzymki tworzyła się u boku Pielgrzymki Warszawskiej.

- To był niezwykle trudny czas, zaledwie dwa lata po robotniczym proteście radomskich robotników, wyszła z Radomia pierwsza piesza pielgrzymka na Jasną Górę. Piętno miasta z wyrokiem musiało znaleźć odbicie w jej początkach. Radom był wówczas na cenzurowanym. Masowe poruszenie ludzi musiało budzić obawy władz państwowych – powiedział historyk ks. Albert Warso, który obecnie pracuje w watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary.

2020-05-21 07:41

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jasna Góra: nauczyciele dziękują za trudny rok pracy

2020-07-02 18:36

[ TEMATY ]

Jasna Góra

pielgrzymka

nauczyciele

Duszpasterstwo nauczycieli

Twitter/Jasna Góra

Z modlitwą przede wszystkim dziękczynną za miniony, bardzo trudny dla polskiej szkoły rok, na Jasną Górę przybyła 83. pielgrzymka nauczycieli i wychowawców. Wpatrzeni w świadków wiary: Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego pedagodzy uczyli się odwagi i tego jak stawiać czoła nowym wyzwaniom i zagrożeniom, zwłaszcza tym wynikającym z odchodzenia od podstawowych wartości.

Bp Piotr Turzyński, delegat KEP ds. Duszpasterstwa Nauczycieli dziękował za trud tego roku, mówił o nowych doświadczeniach, które przyniosło zatrzymanie świata przez koronawirusa. Podkreślał, że wobec toczącej się na naszych oczach walki cywilizacji potrzeba nam bardzo matczynej pomocy Maryi.

- Na naszych oczach pukają do szkoły ci, którzy w imię absolutnej wolności chcą wprowadzić chaos w młode ludzkie serca mówiąc, że wszystko jest płynne, nie ma prawdy, nie ma natury, nie ma dobra i zła, nie ma odpowiedzialności jest tylko wolność - mówił biskup w czasie wieczornego Apelu. Zapewniał, że nauczyciele czuwają „najpierw nad swoim sercem, aby się nie zniechęcić, nie popaść w rutynę i obojętność, nie dać się zwyciężyć złu, by nie pracować tylko w zawodzie nauczyciela dla wynagrodzenia, ale by pełnić misję podejmując odpowiedzialność za młode pokolenie, a przez to za przyszłość rodzin i Polski”.

Dziś w czasie Mszy św. będącej głównym punktem pielgrzymki bp Turzyński wzywał, by „nie przywiązywać się do zewnętrznych form a szukać tego co głębokie i wielkie”. - Zmieniają się ludzie, imperia, padają wielcy, tylko Królestwo Boże trwa wiecznie – przypominał. Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Nauczycieli nawiązując do hasła spotkania „Świadkowie Prawdy” zachęcał do wyraźnego świadczenia o Chrystusowej Ewangelii. -To nasze zadanie,

trzeba głębię ludzkiego serca, młodego wypełniać tym co treściwe, co szlachetne, co wielkie a Pan Bóg to przemieni.
Wbrew trendom świata i niektórym, którzy chcieli powiedzieć, że jest postprawda, bądźcie świadkami tej prawdy, która jedynie podnosi człowieka, ocala. Tą prawdą jest Jezus Chrystus, Jego Ewangelia - mówił bp Turzyński.

Minister Edukacji Narodowej Dariusz Piontkowski uczestniczący w pielgrzymce już kolejny raz przypomniał w rozmowie, że szkoła ma nie tylko uczyć, ale i wychowywać. - Dlatego ważny jest też wymiar duchowy, ważna jest kwestia światopoglądowa, to w jakiej tradycji dzieci mają być wychowywane. Widzimy ogromny nacisk środowisk skrajnie lewicowych, które próbują zmienić model społeczny i model rodziny. To co jest traktowane jako tolerowanie pewnego rodzaju zachowań, niektóre organizacje i siły polityczne próbują narzucić jako obowiązującą normę a wręcz modelowy przykład funkcjonowania nowego społeczeństwa i jest to groźne - mówił minister.

Podziękował nauczycielom za ogromną pracę, którą włożyli w przygotowanie się do kształcenia na odległość. - Że mimo trudnych warunków, dzięki możliwościom technicznym utrzymali kontakt z uczniami, że przekazali im wiedzę, umiejętności, że nie zostawili ich samych, że stanęli na wysokości zadania - mówił Dariusz Piontkowski.

Przedstawiciele oświaty podkreślają, że choć polska szkoła jest dynamiczna i poddawana ciągłym zmianom, to doświadczenie tego roku dla wszystkich było wyzwaniem niespotykanym. - Wiele razy powtarzały się słowa, że to był trudny rok, bardzo ważny rok, taki rok, który był dla nauczycieli rokiem wielkiego sprawdzianu, mówiliśmy też o ubiegłym roku, kiedy trwały strajki, podobnie i nie przyszło nam wtedy do głowy, co nas jeszcze może spotkać i jak trudny może to być rok, i jak wielki sprawdzian dla nas wszystkich i dorosłych i dzieci, dla rodziców, dyrektorów szkół - powiedziała Alicja Janowska, dyrektor delegatury w Częstochowie Kuratorium Oświaty w Katowicach.

Tegoroczna pielgrzymka odbyła się przede wszystkim w łączności duchowej. Na Jasną Górę przybyli nieliczni przedstawiciele oświaty.

Wszyscy mają nadzieję, że od września uczniowie wrócą do szkół i będą mogli w „normalnych” warunkach realizować swoją misję i zadania.

CZYTAJ DALEJ

Święty Tomasz Apostoł

Audiencja generalna, 27 września 2006 r.

Drodzy Siostry i Bracia!

Kontynuując nasze spotkania z dwunastoma Apostołami, wybranymi bezpośrednio przez Jezusa, dziś poświęcimy naszą uwagę apostołowi Tomaszowi. Jest on zawsze obecny na czterech listach sporządzonych na podstawie Nowego Testamentu, w pierwszych trzech Ewangeliach umieszczony jest obok Mateusza (por. Mt 10, 3; Mk 3, 18; Łk 6, 15), Dzieje Apostolskie natomiast umieszczają go blisko Filipa (por. Dz 1, 13). Jego imię pochodzi od rdzenia hebrajskiego ta’am, co oznacza „bliźniak”. W rzeczywistości Ewangelia św. Jana wiele razy nazywa go imieniem „Didymos” (por. J 11, 16; 20, 24; 21, 2), które po grecku znaczy dokładnie „bliźniak”. Dla nas nie jest jasne, dlaczego nosił taki przydomek.


Czwarta Ewangelia przynosi nam trochę wiadomości, które ukazują kilka znaczących cech jego osobowości. Pierwsza dotyczy napomnienia, jakiego udzielił on innym Apostołom, gdy Jezus w krytycznym momencie swego życia zdecydował się pójść do Betanii, aby wskrzesić Łazarza, zbliżając się w ten sposób niebezpiecznie do Jerozolimy (por. Mk 10, 32).

Przy tej okazji Tomasz powiedział do swoich współuczniów: „Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć” (J 11, 16). Ta jego determinacja w naśladowaniu Mistrza jest zaprawdę wzorcowa i daje nam cenną naukę: objawia całkowitą dyspozycyjność w przylgnięciu do Jezusa, aż po identyfikowanie własnego losu z Jego losem oraz chęć podzielenia z Nim najwyższego doświadczenia śmierci. Najważniejsze jest nigdy nie oderwać się od Jezusa. Gdy Ewangelie używają słowa „naśladować”, oznacza to, że chcą powiedzieć, iż tam, gdzie udaje się Jezus, musi iść również Jego uczeń. W ten sposób życie chrześcijańskie definiuje się jako życie z Jezusem Chrystusem, życie do przemierzenia razem z Nim. Św. Paweł pisze analogicznie, gdy zapewnia chrześcijan w Koryncie: „pozostajecie w naszych sercach na wspólną śmierć i wspólne z nami życie” (2 Kor. 7, 3).

To, co realizuje się między Apostołem a jego chrześcijanami, dotyczy przede wszystkim związków między chrześcijanami a samym Jezusem: razem umrzeć, razem żyć, trwać w Jego sercu tak, jak On trwa w naszym.
Druga interwencja Tomasza ma miejsce podczas Ostatniej Wieczerzy. Przy tej okazji Jezus, przepowiadając bliskie swe odejście, ogłasza, że idzie przygotować miejsce dla uczniów, aby również oni znajdowali się tam, gdzie On będzie. Wyjaśnia im: „Znacie drogę, dokąd Ja idę” (J 14, 4).

Wówczas Tomasz interweniuje, mówiąc: „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?” (J 14, 5). Tym powiedzeniem Tomasz sytuuje się na poziomie bardzo niskiego zrozumienia; jednakże jego słowa stwarzają Jezusowi okazję do wypowiedzenia słynnej definicji: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14, 6). Pierwotnie to objawienie zostało przekazane Tomaszowi, jednakże ważne jest ono dla nas wszystkich oraz dla ludzi wszystkich czasów.

Za każdym razem, gdy słyszymy czy też czytamy te słowa, możemy naszą myślą stanąć obok Tomasza i wyobrazić sobie, że Pan mówi również do nas w ten sposób, w jaki mówił do niego. Jednocześnie jego pytanie daje również nam prawo - by tak powiedzieć - do proszenia Jezusa o wytłumaczenie.

Często nie rozumiemy tego. Miejmy odwagę powiedzieć: Nie rozumiem Cię, Panie, wysłuchaj mnie, pomóż mi zrozumieć. W ten sposób, z tym spokojem, który jest prawdziwym sposobem modlitwy, rozmowy z Jezusem, wyrażamy małość naszej zdolności rozumienia, ale równocześnie stajemy w postawie ufności człowieka, który oczekuje światła i siły od Tego, który może mu to dać.
Bardzo znana, a nawet przysłowiowa, jest scena z niewiernym Tomaszem, która miała miejsce osiem dni po wydarzeniu Paschy. Najpierw nie uwierzył on w Jezusa, który ukazał się podczas jego nieobecności, i powiedział: „Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę” (J 20, 25).

Z tych słów płynie przekonanie, że Jezus jest już rozpoznawalny nie tyle z oblicza, co ze swoich ran. Tomasz uważa, że znakami istotnymi dla tożsamości Jezusa są teraz przede wszystkim Jego rany, w których objawia się, jak bardzo nas umiłował. W tym Apostoł się nie myli. Jak wiemy, osiem dni później Jezus ponownie ukazał się pośród swoich uczniów, i tym razem Tomasz był obecny. Jezus mówi mu: „Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym” (J 20, 27). Tomasz reaguje wspaniałym wyznaniem wiary w całym Nowym Testamencie: „Pan mój i Bóg mój!” (J 20, 28).


Św. Augustyn komentuje w ten sposób: Tomasz „widział i dotknął człowieka, ale wyznawał swoją wiarę w Boga, którego nie widział, ani nie dotykał. Jednak, gdy widział i dotykał Go, chciał wierzyć w to, w co aż do tej chwili wątpił” (In Johann. 121, 5). Ewangelista kończy ostatnim słowem Jezusa do Tomasza: „Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (J 20, 29). To zdanie można również powiedzieć w czasie teraźniejszym: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, jednakże wierzą”.


Jezus wypowiada tu podstawową zasadę dla chrześcijan, którzy przyjdą po Tomaszu, a zatem dla nas wszystkich. I warto zauważyć, jak inny Tomasz, wielki średniowieczny teolog z Akwinu, zbliży do tej formuły błogosławieństwa inną formułę, pozornie przeciwną, przytoczoną przez Łukasza: „Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie” (Łk 10, 23). Jednakże Akwinata komentuje: „Zasługuje o wiele bardziej ten, kto wierzy bez widzenia, od tego, kto nie wierzy, pomimo że widzi” (In Johann. XX lectio VI par. 2566). W rzeczywistości List do Hebrajczyków, powołując się na wielu starożytnych Patriarchów biblijnych, którzy wierzyli w Boga, nie widząc wypełnienia się Jego obietnic, definiuje wiarę jako „porękę tych dóbr, których się spodziewamy, oraz dowód tych rzeczywistości, których nie widzimy” (por. Hbr 11, 1).

Przypadek apostoła Tomasza ważny jest dla nas przynajmniej z trzech powodów: po pierwsze dlatego, że nas umacnia w naszych niepewnościach; po drugie dlatego, że pokazuje nam, iż każda wątpliwość może być doprowadzona do świetlanego rozwiązania, ponad wszelką wątpliwość; wreszcie dlatego, że słowa skierowane do niego przez Jezusa przypominają nam prawdziwy sens wiary dojrzałej i dodają nam odwagi do działania mimo trudności na naszej drodze przylgnięcia do Jezusa.


Ostatnia uwaga na temat Tomasza została zachowana dla nas w Czwartej Ewangelii, która przedstawia go jako świadka Zmartwychwstałego, po cudownym połowie ryb na Jeziorze Tyberiadzkim (por. J 21, 2). Z tej okazji jest on wspomniany nawet zaraz po Szymonie Piotrze: to ewidentny znak wielkiej ważności, jaką cieszył się on w środowisku pierwszych wspólnot chrześcijańskich. W rzeczywistości pod jego imieniem zostały napisane później Dzieje oraz Ewangelia Tomasza, oba teksty apokryficzne, jednakże bardzo doniosłe dla studiów początków chrześcijaństwa. Przypominamy wreszcie, że według starożytnej tradycji, św. Tomasz ewangelizował najpierw Syrię oraz Persję (tak referuje już Orygenes, cytowany przez Euzebiusza z Cezarei, Hist. eccl. 3, 1), zaś później wybrał się do Indii Środkowych. W tej perspektywie misjonarskiej kończymy naszą refleksję, wyrażając życzenie, aby przykład św. Tomasza umacniał zawsze naszą wiarę w Jezusa Chrystusa, naszego Pana i naszego Boga.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE

Audiencja generalna

O postaci św. Tomasza Apostoła mówił Benedykt XVI podczas audiencji generalnej w Watykanie. Papież kontynuował cykl środowych katechez poświęconych Apostołom. Na Placu św. Piotra zgromadziło się 30 tys. pielgrzymów z całego świata, w tym wielu z Polski, do których Ojciec Święty powiedział: „Pozdrawiam pielgrzymów z Polski i z innych krajów. «Pan mój i Bóg mój!» - w tych słowach św. Tomasz daje świadectwo o zmartwychwstaniu Chrystusa. Przyjmujemy z wdzięcznością to wyznanie. Niech kształtuje naszą wiarę, umacnia nadzieję i rozpala miłość. Serdecznie Wam błogosławię”.

CZYTAJ DALEJ

Kraków: wystawa „Karol Kardynał Wojtyła. Fotografie Adama Bujaka” w Muzeum Narodowym

2020-07-03 19:59

[ TEMATY ]

Kraków

wystawa

Karol Wojtyła

Adam Bujak

Adam Bujak, Arturo Mari/ Biały Kruk

Od 4 lipca Muzeum Narodowe w Krakowie zaprasza na ekspozycję zatytułowaną “Karol Kardynał Wojtyła. Fotografie Adama Bujaka”. Wystawa związana jest z 100. rocznicą urodzin papieża Polaka, która jest obchodzona w tym roku.

Na prawie dwustu fotografiach Adam Bujak uwiecznił wyjątkowe momenty współczesnej historii Polski, którym towarzyszy wspólna euforia, a jednocześnie skupienie oraz jedność, będąca w tym czasie największą siłą Polaków.

“Fotografie są świadectwem drogi krakowskiego kardynała na tron Stolicy Apostolskiej, a także zbiorowym portretem Polaków oraz Krakowa” - podkreślają organizatorzy wystawy.

- Chciałbym żeby tę siłę zobaczyli ludzie, którzy sobie nie zdają sprawy, że takie wielkie wydarzenia miały miejsce w Krakowie - mówi autor zdjęć, a zarazem uczestnik tych przełomowych wydarzeń.

Wystawa obejmuje okres od milenium Chrztu Polski w 1966 r., którego inicjatorem był kardynał Stefan Wyszyński, do ostatniej podróży apostolskiej papieża Jana Pawła II do ojczyzny w 2002 r. Autor zdjęć koncentruje się przede wszystkim na wątkach krakowskich w biografii papieża, ukazując go najpierw jako metropolitę, kardynała oraz Jana Pawła II.

- Fotografie Adama Bujaka, dzięki swojej wyjątkowej klasie artystycznej to zarówno studium postaci kardynała Karola Wojtyły jak i reportaż z życia Krakowa lat 60. i 70., gdzie kształtowała się wiara przyszłego świętego kościoła katolickiego i gdzie, jak podkreślał, każdy kamień i cegła były mu drogie - ocenia prof. dr hab. Andrzej Szczerski, dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie.

Autor fotografii jako współuczestnik uroczystości kościelnych zawsze miał przy sobie aparat fotograficzny. “Bardzo bliskie kadry starają się uchwycić sferę sacrum i towarzyszące wiernym poczucie wspólnoty. Duchowość i mistycyzm wybrzmiewa z przepełnionych kontemplacją ujęć, które oddają piękno przyrody i Krakowa” - brzmi fragment opisu ekspozycji.

Ekspozycja „Karol Kardynał Wojtyła. Fotografie Adama Bujaka” miała zostać otwarta już w maju, ale z racji trwającej pandemii moment ten został przełożony. Od najbliższej soboty jednak wszyscy zainteresowani będą mogli ją oglądać w Arsenale Muzeum Książąt Czartoryskich przy ul. Pijarskiej 8 w Krakowie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję