Rozważanie 5 – Różańcowa Matka Boża Dzikowska (5 maja) W pięknej kotlinie sandomierskiej, tuż nad Wisłą, położone jest miasto Tarnobrzeg. W XVII wieku właściciele tych terenów – Tarnowscy – osiadli w Dzikowie, wybudowali w Tarnobrzegu kościół i klasztor dominikanów, gdzie czczona jest Różańcowa Matka Boża Dzikowska. Najstarsze wzmianki mówiące o obrazie pojawiają się już w 1593 roku. Był to okres założenia prywatnego miasta Tarnobrzega na prawie magdeburskim. Sam obraz Matki Boskiej później zwanej Dzikowską, prawdopodobnie pochodzi ze szkoły flamandzkiej i przedstawia Świętą Rodzinę podczas ucieczki do Egiptu. Na tle ciemnego wnętrza, widnieją postacie Maryi z Dzieciątkiem i św. Józefem. Oblicze Maryi jest niezwykle miłe, jest to twarz młodziutkiej dziewczyny. Piękno Matki jest dostojne i fascynujące. Maryja tuli do prawego boku Dzieciątko spowite wzorzystą tkaniną i opasane trzykrotnie żółtym pasem. Maleńki Jezus, przytulony do piersi Matki wręcza Jej trzymane w lewej rączce kilka wisienek i kwiat róży, symbol różańca. Drugoplanową postacią jest św. Józef, który ubrany w brązową suknię zajmuje miejsce w lewej części obrazu za Dzieciątkiem. Wzrokiem pełnym niepokoju wpatruje się w zadumaną Maryję, wszak przed nimi długa droga przez pustynię. Młodziutka twarz Maryi nacechowana jest czułością wobec Synka, którego tuli do siebie obiema rękami i ku któremu pochyla głowę. Początki historii tego obrazu są mało znane. Z XVIII-wiecznego dzieła „Wonność Róży Jerychońskiej” dowiadujemy się, że obraz został ofiarowany państwu Białkowskim, przez pewnego żołnierza wojsk pancernych z Wołynia. W ich pałacu był przechowywany we wielkiej czci przez siedem lat. Następnie przekazany Janowi Stanisławowi Amor Tarnowskiemu i jego małżonce Zofii z Firlejów – dziedzicom na Dzikowie. Umieszczony w ramach i zawieszony na ścianie przyciągał swym pięknem oczy gospodarzy i gości. Wkrótce obraz zasłynął łaskami. W nocy nad kaplicą ukazywała się światłość, którą widzieli wiarygodni świadkowie. Wiele osób świadczyło, że Ona wychodzi z tego obrazu jak łuna. Wieść niosła, że przed obrazem Matki Bożej w Dzikowie smutni otrzymywali pociechę, chorzy zdrowie, ślepi wzrok, głusi słuch, opętani uwolnienie od złych mocy, a umarli powstawali do życia. Dnia 20 maja 1678 r. odbyło się uroczyste przeniesienie cudownego Obrazu z kaplicy zamkowej do kościoła dominikańskiego. W 1904 r. Ojciec Święty Pius X czyniąc zadość prośbom ówczesnego przeora o. Stanisława Płaszczycy, ogłosił obraz jako cudowny i zezwolił na koronację, która odbyła się 08 września 1904 roku. Jednak w nocy z 20 na 21 czerwca 1927 r. korony zostały skradzione. Przystąpiono do dzieła ponownej koronacji, która odbyła się 8 września 1933 r. W nocy z 15 na 16 kwietnia 1959 doszło do ponownej profanacji i grabieży koron z cudownego Obrazu. W 1966 r. tarnobrzeżanie postanowili z inicjatywy ówczesnego przeora o. Józefa Kosteckiego dokonać trzeciej koronacji. Wyrażono w ten sposób wdzięczność Matce Bożej za Jej tysiącletnią obecność w dziejach Narodu w roku Millennium. Tym razem korony nałożył ks. Prymas kard. Stefan Wyszyński. Trzecia koronacja odbyła się 7 września 1966 roku. Metropolita Krakowski, kard. Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II 19 grudnia 1976 roku pielgrzymował do cudownego Obrazu z okazji 300-lecia sanktuarium, mówił wówczas: „To miejsce na polskiej ziemi zostało również wybrane, jak ongiś Betlejem, na miejsce Bożego rodzenia. I było przez całe wieki i stulecia miejscem rodzenia się dzieci Bożych, a w szczególności było takim miejscem od momentu, gdy wraz z Ojcami Dominikanami pojawił się słynący łaskami, błogosławiony zaiste Wizerunek Bogarodzicy, Matki Bożej Dzikowskiej – Matki Bożej Tarnobrzeskiej. Wizerunek tak bardzo umiłowany, tak bardzo czczony”.