Reklama

#NiedzielaDlaDzieci: Ważna sprawa ten Wielki Post!

Choć to już niemal końcówka Wielkiego Postu, zostało jeszcze trochę do zrobienia. Jak się przygotować, żeby lepiej zrozumieć poszczególne niedzielne Ewangelie?

[ TEMATY ]

dziecko

Wielki Post

#NiedzielaDlaDzieci

Adobe Stock

Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego mówimy, że Post jest wielki?

Czy to znaczy, że wszyscy to coś widzą, że to coś jest ważne? Tak, Wielki Post jest ważny i chce być zauważony, ponieważ ma przygotować nas do wyjątkowych świąt Wielkiej Nocy – Wielkanocy, gdy radujemy się ze zmartwychwstania Pana Jezusa. Czy myślałeś, jak przeżyć tegoroczny Wielki Post? Co można zrobić, gdy ma się kilka lat, np. 5, 8 lub kilkanaście 11 albo 12?

Wielkopostna gazetka

Wielki Post rozpocznie się w tym roku 6 marca i jak zwykle będzie to Środa Popielcowa. Tego dnia kapłani posypują ludziom głowy popiołem i mówią słowa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Spróbuj tego dnia iść do kościoła z rodzicami, dziadkami albo starszym rodzeństwem, a później przygotuj miejsce, w którym położysz Pismo Święte, a obok niego kartkę z napisem Wielki Post. Możesz ją przypiąć do tablicy korkowej, magnetycznej, a może po prostu do sznureczka z klamerkami, do którego będziesz przypinać też swoje prace. To będzie takie miejsce, które przypomni ci o trwającym czasie.

Reklama

Niedziele Wielkiego Postu

Każdej niedzieli możesz wykonać super-zadanie.

To będzie narysowanie, namalowanie, wyklejenie, po prostu stworzenie ilustracji albo nawet zbudowanie czegoś, co będzie nawiązywać do wydarzenia opisanego w Ewangelii.

W pierwszą niedzielę będziemy słyszeć słowa o tym, jak Pan Jezus był na pustyni, a diabeł Go kusił. Spróbuj narysować odrzucone przez Jezusa pokusy i zapisać słowa, którymi zwracał się do kusiciela, np. „Panu Bogu twemu będziesz oddawał hołd i tylko Jego będziesz czcił”.

Reklama

W drugą niedzielę usłyszymy o tym, jak Piotr, Jan i Jakub zobaczyli Jezusa w lśniącobiałym ubraniu i chcieli zbudować trzy namioty. Twoim zadaniem może być także budowa namiotu, małego lub dużego. Przy budowie mogą ci się przydać: koc, prześcieradło, krzesło, a może parasol. Wiem, że masz dużo pomysłów i świetnie sobie z tym poradzisz. Aha, do pomocy zaproś rodziców albo rodzeństwo. Do namiotu możesz też przypiąć kartkę z napisem: „On jest moim Synem wybranym, Jego słuchajcie”.

Do trzeciej niedzieli przygotuj plastikowe opakowania po jogurtach. Oczywiście spróbuj je wcześniej sam umyć, niech mama zobaczy, jakiego ma pomocnika. Ale do czego te pojemniki? Otóż w tę niedzielę będziemy słyszeć o tym, jak w mieście Siloam zawaliła się na ludzi wieża. Może pomyślisz sobie teraz, że to straszne, gdy coś się zawala albo psuje. Dokładnie tak jest. W takim razie, o co chodzi? By do tego, co robimy, zapraszać ze swoją pomocą Jezusa. A jakie jest twoje zadanie? Z przygotowanych pojemników zbuduj taką wieżę, która u swoich fundamentów będzie mieć napis: „Mówię wam, jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie”.

Czwarta niedziela przypomni historię dwóch synów i ojca. Jeden z synów prosi ojca o połowę majątku i opuszcza dom. Wraca do niego, gdy jest już bardzo biedny. To piękna historia, bo pokazuje ogromną miłość Boga Ojca do każdego człowieka. A jakie jest twoje specjalne zadanie? Może być ich kilka. Jedno z nich polega na przeczytaniu tej Ewangelii na role. Zaproś do pomocy rodzinę. Tę historię można też odegrać jak w prawdziwym teatrze. Podziel role i pomyśl o strojach. Zawsze można coś ciekawego znaleźć w szafie u babci, tylko poproś o pozwolenie na małe poszukiwania. Takie rodzinne przedstawienie może być świetnym zadaniem, podczas którego wszyscy będziecie okazywać sobie miłość, jaką Bóg Ojciec okazuje wracającemu do Niego człowiekowi.

W piątą niedzielę zapraszam cię do wykonania kolorowego plakatu z napisami „Boża Miłość” i „Przebaczenie”. Przyozdób ten plakat kolorowymi kwiatami, motylami i tym wszystkim, co sprawia ci radość. A co jest radością dla Pana Boga? Gdy przebacza nam nasze grzechy.

Szósta niedziela nazywa się Palmowa. Tego dnia pomóż mamusi przygotować gałązki palmowe, z którymi pójdziecie do kościoła. Możesz też sam przygotować swój bukiecik, gdy do suchych gałązek przykleisz białe kuleczki zrobione z waty. A gdy nadejdzie najradośniejsza niedziela Zmartwychwstania Pańskiego będziesz mógł pomóc rodzicom w przygotowaniu śniadania wielkanocnego. Ale swoje zadanie wykonaj w sekrecie, bo chcę cię zaprosić do przygotowania domowych serwetek pod talerze z własnoręcznie wykonanymi obrazkami i napisami, np. „Jezu żyje!”, „Alleluja! Radujmy się!”.

Inne ciekawe materiały dla dzieci: Zobacz

2020-03-29 11:55

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Licheń: Dzień modlitw rodziców o nawrócenie dziecka

2020-08-24 14:33

[ TEMATY ]

rodzina

dziecko

Licheń

BIURO PRASOWE SANKTUARIUM MARYJNEGO

W niedzielę (23.08) w Sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej obchodzono Dzień modlitw rodziców o nawrócenie dziecka. To wyjątkowe wydarzenie zgromadziło na południowej Eucharystii, której przewodniczył ks. Janusz Kumala MIC, kustosz Sanktuarium, około 3 tysiące pielgrzymów z różnych stron Polski. Wielu przyjechało wraz z całymi rodzinami, by prosić Matkę Bożą Licheńską o potrzebne łaski w życiu osobistym i rodzinnym.

W homilii ks. kustosz przypomniał historię objawień Matki Bożej, które miały miejsce w lesie grąblińskim 170 lat temu. Wówczas po doświadczeniu epidemii cholery, ludzie tłumnie zaczęli przybywać, by u stóp Matki Bożej prosić o pomoc w tym trudnym czasie i nie tylko o uchronienie przed chorobą, ale przede wszystkim o łaskę nawrócenia. Kapłan zauważył, że w obecnych czasach wierni pielgrzymują do licheńskiego sanktuarium w tym samym celu. “Przybywamy tutaj by prosić o nawrócenie swoje, ale często też naszych bliskich. Rodzice modlą się o łaskę powrotu do Boga dla swoich dzieci. W licheńskiej Księdze Łask przeczytać możemy wiele świadectw, gdzie rodzice opisują, iż za wstawiennictwem Matki Bożej Licheńskiej udało im się to wybłagać” – podkreślił ks. kustosz.

„Tutaj, w licheńskim sanktuarium otrzymujemy nadzieję, że nasze modlitwy zostaną wysłuchane. Nie bójmy się zawierzyć Jezusowi i Jego Matce” – zachęcał ks. Kumala, podkreślając, że Maryja w Licheniu czczona jest już od wielu lat także jako Patronka Szczęścia Rodzinnego.

Podczas liturgii polecano Bogu rodziny zatroskane losem swoich dzieci, modląc się o ich nawrócenie. Proszono również o pokój i wolność dla Białorusi.

Na zakończenie Mszy Świętej celebrans odmówił także specjalną modlitwę rodziców o nawrócenie dziecka. “(...) Maryjo, szczęśliwa Matko, spiesząca z miłością do domu Elżbiety i Zachariasza, prosimy, przyjdź do naszego domu, bo boleśnie przeżywamy dramat odejścia od Boga naszego dziecka! Przytul nas do swego Serca i pociesz w bólu. Wypraszaj nam siły ciała i ducha, abyśmy nie ustali w staraniach o nawrócenie naszego ukochanego dziecka (...)”. Po liturgii wierni mogli otrzymać obrazek z tekstem modlitwy, a także specjalną „Nowennę rodziców do Matki Bożej Licheńskiej o nawrócenie dziecka” (www.lichen.maryja.pl).

Na najbliższą sobotę, 29 sierpnia, zaplanowany jest w licheńskim Sanktuarium Dzień modlitw w intencji małżeństw w kryzysie, natomiast w niedzielę, 30 sierpnia, odbędzie się Dzień modlitw w intencji dzieci i młodzieży rozpoczynających rok szkolny. Głównej Mszy św. w bazylice o godz. 12.00 będzie przewodniczył ks. bp Wiesław Mering, ordynariusz diecezji włocławskiej. We Mszy św. będzie uczestniczyła także 38. Pielgrzymka Ludzi Pracy z Konina do Lichenia.

CZYTAJ DALEJ

On przemawia

Poruszył serca i umysły ludzi na całym świecie, zaskoczył młodych i starszych. Mówiono i pisano o nim w różnych zakątkach świata. Swoją dojrzałością zadziwił wszystkich. W dziejach historii Polski nie było dotąd nikogo, kto byłby tak popularny jak on. Spośród polskich świętych sławą mogą jedynie porównywać się z nim św. Jan Paweł II i św. Faustyna Kowalska.

Mimo że od jego śmierci upłynęły ponad cztery wieki, wciąż fascynuje kolejne pokolenia. Św. Stanisław Kostka, bo o nim mowa, urodził się 28 grudnia 1550 r. w rodzinie arystokratycznej. Jego ojciec, Jan Kostka, był kasztelanem zakroczymskim – ważną osobą w strukturach państwa polskiego, a dziadek – sekretarzem króla. Także inni jego krewni zajmowali eksponowane stanowiska w państwie polskim. Jednym słowem, była to zamożna, wpływowa rodzina magnacka.

Rodzina

II połowa XVI wieku to czas, w którym na ziemiach polskich dynamicznie rozwijał się protestantyzm i reformacja, prądy dążące do przeciwstawienia się Kościołowi katolickiemu oraz papieżowi. Działaniom reformatów towarzyszyło podsycanie nastrojów niezadowolenia wśród szlachty i magnaterii, co nieraz prowadziło do przejmowania siłą kościołów i ich grabienia.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Rodzicom zależało na dobrym wychowaniu i wykształceniu dzieci. Pierwsze nauki Stanisław pobierał w domu rodzinnym pod okiem Jana Bilińskiego. W wieku 14 lat wraz ze starszym bratem Pawłem udał się do Wiednia do renomowanej, znanej szkoły, prowadzonej przez jezuitów. Początkowo musiał zmierzyć się z tym, aby odnaleźć się z powodu oddzielenia od rodziny oraz konieczności uzupełnienia braków w edukacji, bowiem szkoła jezuicka w Wiedniu była na bardzo wysokim poziomie. Stanisław stosunkowo szybko nadgonił zaległości, tak że pod koniec trzeciego roku nauki należał do grona najlepszych uczniów.

Choroba

W tym samym czasie w jego życiu zaszła kolejna zmiana – musiał wyprowadzić się z domu przynależącego do zakonu jezuitów i przenieść wraz z bratem i wychowawcą Janem Bilińskim na kwaterę prywatną wynajmowaną u protestanta, gdyż władze państwowe wymówiły zakonowi budynki.

Niedługo później w grudniu 1565 r. Stanisław zapadł na bardzo poważną chorobę. Był przekonany, że umrze, a zarazem bolało go to, że nie mógł przyjąć Komunii św., gdyż najemca mieszkania nie chciał wpuścić do budynku katolickiego księdza. W nocy Stasiowi Kostce ukazała się św. Barbara w towarzystwie aniołów i udzieliła mu Komunii św. Niedługo potem objawiła mu się Najświętsza Maryja Panna, która złożyła w jego dłonie Dzieciątko Jezus, mówiąc, by wstąpił do zakonu jezuitów.

Stał się cud – następnego dnia rano Stanisław Kostka wstał zdrowy i jak gdyby nic podjął swoje wcześniejsze obowiązki, co wywołało zaskoczenie otoczenia, gdyż jeszcze niedawno wydawało im się, że nie przeżyje najbliższej doby. Niedługo później Stanisław postanowił wstąpić do Towarzystwa Jezusowego. Napotkał jednak na opór ze strony najbliższych, którzy nie aprobowali jego decyzji. W tamtych czasach jezuici nie przyjmowali nikogo bez zgody rodziców. Stanisław Kostka udał się osobiście do prowincjała zakonu w Wiedniu, prosząc o przyjęcie, lecz nic nie osiągnął. Doświadczając przykrości ze strony rodziny, szczególnie starszego brata, postanowił uciec z domu i wstąpić do zakonu jezuitów.

Realizacja marzeń

Pokonał 650 km w przebraniu żebraka. Dotarł do Dylingi, gdzie poprosił o przyjęcie do Towarzystwa Jezusowego. Został przyjęty na próbę. Jezuici obawiali się, że wstąpienie w ich szeregi młodego arystokraty bez zgody rodziców może przysporzyć im problemów. Mimo to uszanowali jego decyzję i skierowali go do Rzymu, gdzie rodzina Kostków nie miała już tak silnych wpływów. W październiku 1567 r. Stanisław został przyjęty w Rzymie do Towarzystwa Jezusowego, gdzie rozpoczął dalszą naukę i złożył śluby zakonne. Był gorliwym czcicielem Najświętszej Maryi Panny, głęboko przeżywał relację z Jezusem Eucharystycznym.

Przepowiedział swoją chorobę. 10 sierpnia 1568 r. napisał list do Najświętszej Maryi Panny, prosząc, by mógł dostąpić łaski śmierci w dniu Jej Wniebowzięcia. Był to akt niezrozumiały dla wielu, ponieważ w tamtym czasie Stanisław nie miał problemów zdrowotnych. Zakonnicy uznali to za przejaw młodzieńczej egzaltacji i nie wzięli na poważnie jego słów. Gdy 10 sierpnia, w dniu napisania listu, poczuł się źle, jeden ze współbraci powiedział, że trzeba by większego cudu, by zmarł z powodu tak błahej choroby. Tymczasem pięć dni później Stanisław Kostka już nie żył. Osoby, które były świadkami jego śmierci, zeznawały później, że było to nadzwyczajne wydarzenie, o czym świadczył nie tylko jego spokój, ale też to, iż jego twarz promieniowała nieznanym światłem. Umierający Stanisław wyznał im, że właśnie widzi Najświętszą Maryję Pannę w gronie dziewic, która przychodzi, by go zabrać.

Po śmierci

Krótko po śmierci Stanisława Kostki – nieświadomy tego – przybył do Rzymu jego brat Paweł, wysłany tam przez ojca, by zabrać go do domu. Na miejscu przeżył zaskoczenie, widząc tłumy przybywające do miejsca, gdzie mieszkał, przebywał i zmarł jego brat.

W tym czasie prowincjałem zakonu był św. Franciszek Borgiasz, który przezornie nakazał mistrzowi nowicjatu spisać życiorys Stanisława Kostki i rozesłać go po całym świecie. Tym sposobem niedługo po jego śmierci życiorys Stasia był dostępny w języku angielskim, francuskim, włoskim, niemieckim, a nawet chińskim. Nigdy wcześniej w historii Kościoła nie powstało tak wiele dzieł – obrazów, fresków, rzeźb i figur – przedstawiających jakiegoś świętego i wydarzenia z jego życia, jak w przypadku Stanisława Kostki.

Jednocześnie miały miejsce liczne cuda za wstawiennictwem młodego jezuity. Jego orędownictwu przypisywano wygranie bitwy z Turkami pod Chocimiem w 1621 r. Jak zaświadczył o. Oborski, widział go wtedy na obłokach, jak błagał Maryję o pomoc i zwycięstwo. Także Jan Kazimierz uznał, że bitwa pod Beresteczkiem została wygrana dzięki wstawiennictwu św. Stanisława. W 1674 r. Stasiu Kostka został ogłoszony patronem Korony Polskiej i Litwy. Jego śmierć wpłynęła także pozytywnie na przemianę rodziny. Jego brat Paweł był później świadkiem beatyfikacji swojego brata.

W kolejnych odcinkach przedstawimy bliżej jego sylwetkę.

CZYTAJ DALEJ

Mamy w sercu wiele wdzięczności

2020-09-19 01:43

ks. Łukasz Romańczuk

Podczas Archidiecezjalnej Pielgrzymki Duchowieństwa i Wiernych na Jasnej Górze, Mszy św. przewodniczył ks. abp Józef Kupny.

W Mszy świętej uczestniczyli wierni, którzy przybyli na Jasną Górę wraz ze swoimi duszpasterzami. Śpiew prowadziła schola Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży wraz z organistą Krzysztofem Bagińskim. 

Na wstępie Eucharystii, metropolita wrocławski, podziękował za obecność, niewielkiej liczbie wiernych (porównując z innymi latami), którzy z radością przybyli na Jasną Górę.

Homilię wygłosił ks. Arkadiusz Krziżok, dyrektor Wydziału Duszpasterskiego oraz proboszcz parafii pw. Najświętszego Imienia Jezus we Wrocławiu.

Na początku przypomniał on słowa ks. abpa z ubiegłorocznego kazania, wygłoszonego podczas czuwania:

- “Pielgrzymujemy na Jasną Górę do domu naszej Matki, by opowiedzieć jej o naszym życiu, z jakimi trudnościami się zmagamy, pragniemy przeprosić Boga za akty profanacji, za bezczeszczenie wizerunku Matki Bożej, chcemy także modlić się w intencji kapłanów, siostry zakonne, aby nie byli sami sobie.”

W odniesieniu do tych słów, kaznodzieja zaznaczył, że od tamtego czasu niewiele się zmieniło i pielgrzymi przybywają z tymi samymi troskami serce.

W dalszej części ks. Krziżok przywołał słowa Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego: “Polska nie zginęła. Jest w narodzie Bóg, jest w narodzie Jego Matka Maryja”.

I słowa wypowiedziane przez jednego z komentatorów tamtych czasów:

- “Kard. Wyszyński mógł być spokojny, gdy patrzył na polskie Kościoły wypełnione ludźmi, na polskie sanktuaria maryjne z niezliczonymi rzeszami pielgrzymów, patrzył jak na wielkie Betlejem, jak na olbrzymie kołyski – rozstawione po całym kraju, w których rodzi się Chrystus, w których przychodzi na świat miłość, sprawiedliwość, prawda i pokój. Widział on polski Naród, wierny Bogu i Ojczyźnie. Widział naród, który jest świadomy swej tożsamości i co więcej – ten Naród dawał świadectwo tej tożsamości, mimo trudnych przecież czasów.”

Odnosząc się do tych cytatów, kaznodzieja zadał pytanie:

- Co się zmieniło od tamtych czasów? Co Maryja chce nam dziś powiedzieć?”

Próbując odpowiedzieć na zadane pytania, ksiądz odniósł się do niełatwej sytuacji, która zapanowała podczas pandemii. Mówił o kłopotach związanych z życiem codziennym.

- Przez cały ten rok odkrywaliśmy Eucharystię jako tajemnicę naszej wiary. Próbowaliśmy to czynić. Teraz zaś chcemy uczynić więcej, aby zasiąść do świętej wieczerzy, aby karmić się nią i nie przyzwyczajać się do transmisji telewizyjnej czy radiowej.Może właśnie dziś, z tego wieczernika, u progu nowego roku duszpasterskiego, Maryja chce nam to przypomnieć - mówił.

Kontynuując, kaznodzieja odniósł się do obecności Maryi w wieczerniku i jej relacji do Apostołów, a także rodzącego się Kościoła.

- Maryja jest pamięcią Kościoła, która nie pozwala o nim zapomnieć. Pielęgnowanie pamięci o Jezusie dokonuje się na modlitwie i rozważaniu oraz słuchaniu słowa Bożego. Pierwszą spośród tych, którzy słuchają słowa Bożego, jest Maryja. Ona w Wieczerniku wraz z uczniami zachowuje pamięć o Jezusie, która jest pamięcią Jego świętej obecności - mówił.

Ks. Krziżok zwrócił uwagę na fakt, że Maryja prowadzi nas do Eucharystii

- Maryja jest bowiem najlepszą nauczycielką, która prowadzi nas do Miłości, która pozwala nam zjednoczyć się z Odkupicielem - powiedział.

Naśladowanie Maryi związane jest także z zadaniem prośby o siedmiorakie dary. Jest to ważne zwłaszcza w obecnych czasach niepewności i trudności, “aby Duch Święty prowadził nas do jeszcze większej bliskości z Jezusem”.

Kończąc ksiądz nakreślił cel pielgrzymki do Tronu Matki:

- Mamy w sercu wiele wdzięczności, bo mamy za co dziękować ale mamy też niepokój o to, czy jest w narodzie Bóg, czy jest w narodzie Jego Matka - stwierdził.

Na zakończenie Eucharystii, ks. abp Józef Kupny odnowił akt oddania Archidiecezji Wrocławskiej Matce Bożej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję