Reklama

Polska

Bp Artur Miziński wybrany na sekretarza generalnego KEP na drugą kadencję

Bp Artur Grzegorz Miziński został wybrany na drugą kadencję na stanowisko Sekretarz Generalnego Konferencji Episkopatu Polski. Wyboru dokonano podczas zebrania plenarnego KEP w Walbrzycju. 54-letni biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej jest doktorem habilitowanym z zakresu prawa kanonicznego.

[ TEMATY ]

bp Artur Miziński

BP KEP

Bp Artur Miziński

Bp Artur Miziński

Artur Miziński urodził się 13 lutego 1965 roku w Opolu Lubelskim. Liceum Ogólnokształcące w Kraśniku Fabrycznym ukończył w roku 1983. W październiku 1983 roku rozpoczął formację w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie.

Seminarium i studia teologiczne w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim ukończył w listopadzie 1988 roku z tytułem magistra teologii, na podstawie pracy magisterskiej „Rola chrześcijaństwa w życiu narodu polskiego w ujęciu arcybiskupa Józefa T. Teodorowicza”. Święcenia kapłańskie przyjął 23 marca 1989 r. z rąk ówczesnego biskupa lubelskiego Bolesława Pylaka. Jako neoprezbiter pracował w parafii pw. św. Józefa w Tomaszowie Lubelskim (1989-1991), a następnie w parafii pw. św. Maksymiliana w Lublinie (1991-1992).

Reklama

W czerwcu 1992 r. został skierowany na studia specjalistyczne z prawa kanonicznego w Papieskim Uniwersytecie Santa Croce w Rzymie, gdzie uzyskał licencjat w zakresie prawa kanonicznego. Następnie w Papieskim Uniwersytecie Laterańskim odbył cykl doktorancki zakończony obroną pracy doktorskiej pt. Ruolo preminente dell’Ordinario nel processo penale canonico secondo la normativa del Codice di Diritto Canonico del 1983 (14 czerwca1996).

W latach 1996-1999 odbył studia w Studium Rotalnym przy Trybunale Roty Rzymskiej i otrzymał tytuł adwokata Roty Rzymskiej. W 1999 r. rozpoczął pracę dydaktyczno-naukową na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji KUL w Katedrze Kościelnego Prawa Procesowego. W latach 1999-2014 sprawował urząd adwokata stałego przy Sądzie Metropolitalnym w Lublinie, a w latach 2000 – 2004 pełnił funkcję kanclerza Kurii Metropolitalnej w Lublinie. Od grudnia 2000 roku jest kanonikiem gremialnym Kapituły Archikatedralnej w Lublinie.

W dniu 3 maja 2004 roku został mianowany biskupem pomocniczym Archidiecezji Lubelskiej (tyt. Tarasa in Numidia). Jest osiemnastym biskupem pomocniczym w historii Kościoła lubelskiego. Za swoje zawołanie biskupie przyjął słowa: Misericordia Tua confisus sum – zaufałem miłosierdziu Twemu (Ps 13,6). Święcenia biskupie przyjął w Archikatedrze Lubelskiej w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego 30 maja 2004 roku.

Reklama

Od 2003 roku jest członkiem Towarzystwa Naukowego KUL. W roku 2005 został przyjęty jako członek zwyczajny do Stowarzyszenia Kanonistów Polskich, a od 9 grudnia 2008 wchodzi w skład Komisji XIV Prawniczej Oddziału PAN w Lublinie. Od 2012 roku jest w radzie naukowej czasopisma „Kościół i Prawo”.

W latach 2005-2014 pełnił funkcję Delegata KEP ds. Duszpasterstwa Prawników. W latach 2006-2014 był członkiem Rady Prawnej KEP, a od 8 marca 2010 do 8 października 2014 członkiem Rady ds. Środków Społecznego Przekazu KEP.

W 2012 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego z zakresu prawa kanonicznego na podstawie rozprawy Status Prawny adwokata w Kościele łacińskim. W tym samym roku został kierownikiem Katedry Kościelnego Prawa Karnego i pełnił tę funkcję do 2015 roku. Jest autorem dwu monografii oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych. Wypromował 74 magistrów prawa kanonicznego.

10 czerwca 2014 został wybrany na Sekretarza Generalnego KEP. Od 2014 roku z urzędu wchodzi do Rady Stałej KEP. W tym samym roku został powołany na Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce w 2016 r. Jest także członkiem Zespołu KEP ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce 2016 r. oraz Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016 r.

W 2014 roku dołączył do Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i Episkopatu, Komisji Mieszanej Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni oraz Rady Nadzorczej Fundacji „Opoka”.

2019-06-13 12:36

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Miziński: Biskupi skupią się na najważniejszych wyzwaniach duszpasterskich (wywiad)

[ TEMATY ]

wywiad

bp Artur Miziński

Episkopat.news

Bp Artur Miziński

Bp Artur Miziński

- Wyzwania duszpasterskie stojące przed Kościołem w Polsce oraz kwestie formacji kapłańskiej będą głównymi tematami 387. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, która obradować będzie 5 i 6 października br. – poinformował bp Artur G. Miziński, sekretarz generalny KEP. Spotkanie poprzedzi rozpoczynające się niebawem obchody 100-lecia diecezji łódzkiej.

KAI: Głównym tematem obrad księży biskupów są wyzwania duszpasterskie Kościoła w Polsce. Co spowodowało, że właśnie tej tematyce zostało poświęcone październikowe Zebranie Plenarne KEP?

Bp Artur G. Miziński: Jest to wynik rozeznania jakie przeprowadziliśmy wśród księży biskupów. Potwierdziło ono słuszność hasła: „Ecclesia semper reformanda” – konieczne jest ciągłe reformowanie Kościoła. Nie w sensie reformy doktryny, ale nieustannej oceny sytuacji Kościoła oraz form przekazu Dobrej Nowiny w relacji do środowiska, które nas otacza i człowieka, który żyje w określonych uwarunkowaniach. Kilka miesięcy temu została wśród biskupów przeprowadzona kwerenda. Jej celem było znalezienie odpowiedzi na pytania dotyczące najważniejszych kierunków posługi ewangelizacyjnej Kościoła w Polsce. Zostało wybranych 5 konkretnych zagadnień, nad którymi będziemy teraz obradować.

Ponadto abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący KEP, zaproponował, aby tym razem zmienić formułę Zebrania Plenarnego i jego część przeprowadzić w formie spotkań biskupów w równoległych grupach tematycznych. Chodzi o to, aby więcej czasu poświęcić na głębszą refleksję i dyskusję nad poszczególnymi tematami. Wnioski wypracowane w grupach zostaną później zaprezentowane przez przewodniczących tych grup na sesji ogólnej wszystkim uczestnikom zebrania plenarnego.

KAI: Ksiądz Biskup mówi o pięciu kluczowych zagadnieniach, nad którymi teraz Konferencja Episkopatu będzie obradować. Jakie one są?

- Zagadnienia wybrane dla poszczególnych grup tematycznych wskazują na szczególny charakter czasu, jaki przeżywamy. Każda z grup będzie miała swego moderatora, który wprowadzi w temat i poprowadzi dyskusję. Pierwszym zagadnieniem jest „strategia działania Kościoła w czasie i po pandemii”. W tematykę wprowadzi i pokieruje dyskusją ks. Roman Chromy, sekretarz Komisji Duszpasterskiej KEP, dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Kurii Metropolitalnej w Katowicach. Pandemia jest zupełnie nową sytuacją dla Kościoła nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Będzie to okazja do zastanowienia się nad tym, jak ten czas przeżywamy, jakie są szanse i zagrożenia oraz jakie mamy postulaty na najbliższy czas. Zauważa się potrzebę podejmowania różnych działań i inicjatyw, które pozwolą nam wrócić do „w miarę normalnego” posługiwania Kościoła.

Druga grupa, pod przewodnictwem ks. prof. Jerzego Szymika, skoncentruje się na temacie „Kościół w Polsce wobec przemian kulturowych”. Kościół zawsze był mecenasem kultury. Dzisiaj trzeba się zastanowić, czy jest nim dalej, a jeśli tak, to w jakim stopniu. Konieczna do przemyślenia jest również aktualna relacja między Kościołem a kulturą. Na przestrzeni dziejów relacja ta miała podstawowe znaczenie w przekazie kulturowym, a kultura europejska korzystała z inspiracji chrześcijańskiej. Dzieła sztuki czy inne dokonania w sferze kultury były odzwierciedleniem życia duchowego określonej epoki. Dzisiaj mamy w tej sferze ogromną różnorodność. Przekaz artystyczny niejednokrotnie odbiega od tematyki religijnej. Ważne jest jednak, aby Kościół także dziś nie przestał być obecny w kulturze i umiejętnie prowadził dialog ze środowiskami ją tworzącymi.

Kolejnym tematem, który zostanie podjęty jest „obecność Kościoła w sferze społeczno-politycznej”, czyli krótko mówiąc jak Kościół powinien być obecny wobec szeroko pojętego świata polityki, zachowując należytą autonomię, tak jak to podkreśla Konkordat między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską. Zawsze Kościół musi być w dialogu ze społeczeństwem, z wiernymi, którzy zarazem są obywatelami państwa. Chodzi też o pewne nowe inicjatywy ustawodawcze i stan ich wdrażania. Wspomniana tematyka dotyczy również kwestii jak Kościół odnajduje się w sferze coraz większego pluralizmu, z jakim mamy do czynienia w Polsce, także na scenie politycznej. Wiąże się z tym ocena szans i zagrożeń, jakie stawia przed nami życie społeczno-polityczne, a dotyczą one naszych wiernych, uczestniczących w życiu Kościoła i podlegających jego duszpasterskiej trosce. Grupę tę będzie animował ks. prof. Piotr Mazurkiewicz.

Inna grupa tematyczna, kierowana przez ks. dr. Wiesława Kamińskiego, dyrektora Wydziału Duszpasterstwa Kurii Metropolitarnej w Łodzi, będzie zastanawiać się nad „duszpasterstwem parafialnym w kontekście przemian”. Jej refleksja odnosić się będzie do sytuacji wywołanej Covid-19, ale także do wpływu jaki na życie parafialne mogą wywierać różne nurty obecne w kulturze czy w życiu społeczno-politycznym. Grupa ta będzie się również zastanawiać nad językiem i bezpośrednią adaptacją wskazań Ewangelii, a szczególnie wezwaniem do nawrócenia duszpasterskiego i misji ewangelizacyjnej, w posłudze duszpasterskiej na poziomie parafialnym. Pragnieniem naszym jest, aby wnioski z tej pracy były pomocne w podejmowaniu działań mających na celu pogłębienie wiary i kształtowanie odpowiedzialnych postaw katolików w Polsce.

Ostatnim tematem, który zostanie poruszony, jest zawsze aktualny problem „komunikacji Kościoła”. Nie chodzi tu jedynie o komunikowanie w mediach, ale o język komunikowania Ewangelii dzisiejszemu człowiekowi, żyjącemu w konkretnych uwarunkowaniach kulturowo-społeczno-politycznych. Chodzi o to, by odnajdywać w Ewangelii Słowo żywego Boga, które jest nam dawane każdego dnia. Jak dotrzeć z tą Dobrą Nowiną do ludzi współczesnych? Jak ją przekazać odpowiednim językiem zwłaszcza młodzieży? Bardzo szybkie przemiany społeczno-kulturowe wpłynęły na sposób percepcji, przeżywania, komunikowania się ludzi młodych. To wszystko pokazuje nam, jak ma bardzo istotne znaczenie ma właściwy język i forma komunikowania w Kościele.

Solidnej refleksji wymaga także kwestia komunikowania Kościoła w sferze medialnej. Kluczowe znaczenie ma wiarygodność komunikatów przesyłanych przez Kościół do świata mediów oraz umiejętność współpracy Kościoła z mediami niekościelnymi, które mają duży wpływ na opinię publiczną. Chodzi o to, aby Kościół był obecny także w tych mediach i aby ich przekaz, odnoście do tematyki religijnej był w miarę obiektywny.

KAI: Czy szansą jest tu nowy rzecznik Konferencji Episkopatu?

- Z pewnością tak. Jest nim od kilku tygodni ks. dr Leszek Gęsiak, jezuita, posiadający bardzo dobre przygotowanie, odpowiednie wykształcenie oraz bogate doświadczenie medialne. Oprócz prowadzenia grupy tematycznej ksiądz rzecznik przedstawi Konferencji Episkopatu swego rodzaju „exposé”. Ufam, że zaprezentuje dobrą wizję pracy jako rzecznika i szefa Biura Prasowego KEP i wierzę głęboko, że przyniesie to błogosławione owoce.

KAI: Drugim istotnym tematem obrad Konferencji Episkopatu jest „Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia”, czyli nowy dokument o formacji kapłańskiej.

- Część tę poprowadzą abp Wojciech Polak jako przewodniczący Komisji KEP ds. Duchowieństwa oraz bp Damian Bryl, członek tejże Komisji. Prace nad „Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia” trwają od kilku lat i znajdują się na etapie końcowym. Polskie „Ratio” zostało opracowane z uwzględnieniem nowego, „Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis” Kongregacji ds. Duchowieństwa. Zostało już przetłumaczone na język włoski i wysłane do Kongregacji celem przejrzenia i uzyskania tzw. recognitio, na które obecnie czekamy. Być może otrzymamy pewne uwagi ze strony Stolicy Apostolskiej, które trzeba będzie uwzględnić. Dokument ten stanowić będzie podstawę formacji i kształcenia duchowieństwa w Polsce.

KAI: Jest to więc dokument o kapitalnym znaczeniu?

- Tak. Stanowić on będzie podstawę do formacji nie tylko w seminariach diecezjalnych, ale także zakonnych. Podczas obrad biskupi nie tyle zapoznają się z treścią dokumentu, bo już ją znają, ale przede wszystkim zastanawiać się będą nad jego zastosowaniem w praktyce. Oznacza to konkretne decyzje, jakie trzeba będzie podejmować w każdej diecezji czy zgromadzeniu zakonnym. Chodzi tu m. in. o cały proponowany w dokumencie cykl formacji ludzkiej, duchowej i intelektualnej przyszłych kapłanów. Ponadto dokument ten dostosowuje formację seminaryjną do aktualnych przepisów prawa polskiego w zakresie kształcenia uniwersyteckiego obowiązujących na uniwersytetach i wydziałach teologicznych, a wynikających z nowej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, potocznie znanej jako „ustawa 2.0, Konstytucja dla nauki”.

KAI: Czy jest to pierwsze spotkanie całego Episkopatu w Łodzi?

- Drugie, gdyż pierwsze miało miejsce 25 lat temu z okazji 75-lecia diecezji łódzkiej. Tym razem spotykamy się w przededniu jubileuszu 100-lecia tej diecezji. Zebraniu Plenarnemu towarzyszyć będą celebracje liturgiczne, które zapowiedzą rychłe otwarcie jubileuszu, który obchodzony będzie przez cały rok poczynając od grudnia br.

KAI: Dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Trzy wielkie postaci Adwentu

Zazwyczaj każdy człowiek, któremu przypadło choćby przez jeden rok służyć przy organach Panu Bogu, ma wyraźne pojęcie o roku kościelnym oraz liturgicznym. Podczas gdy "przeciętny" katolik wyobraża go sobie mniej więcej tak. Na początku mamy Adwent, po którym następuje Boże Narodzenie, czyli czas kolęd, no i niekiedy wędrówki "po kolędzie" . Potem przychodzi krótka przerwa, w sam raz na tyle, aby nabrać mocy do Gorzkich Żali i do Rezurekcji. Po odpoczynku znów wielki zryw: Boże Ciało, dodać jeszcze nabożeństwa majowe i czerwcowe, po których następuje trzymiesięczne wytchnienie aż do października, zakończonego Zaduszkami z miesięcznymi wypominkami. Cały ten cykl powtarza się rokrocznie i znowu Adwent, który przypomina nam trzy wielkie postaci: proroka Izajasza, św. Jana Chrzciciela i Matkę Bożą Niepokalaną.

Wyraz "adwent" będący spolszczeniem łacińskiego "adventus" - przyjście, przez skojarzenie fonetyczne przywodzi na pamięć słowo Modlitwy Pańskiej wypowiadane w języku liturgicznym przed Soborem Watykańskim II, a więc po łacinie - adveniat regnum tuum. Związek pomiędzy tymi słowami wykracza daleko poza podobieństwo dźwiękowe. Adwent to czas narastającego wciąż wołania ludzkości o przyjście królestwa Bożego, o przyjście samego Boga.

W dziejach ludzkości przyjście Syna Bożego na ziemię jest podwójne: przez łaskę narodził się On w ubogiej grocie w Betlejem, przez łaskę także ma się Bóg narodzić w naszych duszach - aby je uświęcić, abyśmy mogli skorzystać z owoców Jego pierwszego przyjścia na ziemię i aby dane nam było usłyszeć przepełniający wielką radością Jego wyrok, gdy na końcu wieków jako Sędzia po raz drugi przyjdzie na ziemię. Ale z łaską trzeba nam współpracować i owo narodzenie Boga w nas nie nastąpi, jeżeli nie przygotujemy na nie naszych dusz. Aby nam w tym niełatwym dziele dopomóc, liturgia stawia przed nami trzy wielkie postaci adwentowe.

Pierwsza z nich to Izajasz, mąż na wielką miarę urodzony i żyjący w Jerozolimie za panowania królów: Ozjasza, Jotama, Achaza, Ezechiasza i Manassesa. Pochodził podobno z rodu arystokratycznego i był spokrewniony z domem panujących. W czasach dla ojczyzny swojej bardzo trudnych, za panowania Achaza, miał Izajasz znaczne wpływy polityczne, a wzrosły one bardziej jeszcze, gdy stał się bliskim doradcą Ezechiasza. Jednak gdy berło Judy dostało się w ręce króla Manassesa, Izajasz znikł ze sceny politycznej i jakiś czas potem - jak głosi tradycja - na rozkaz tegoż króla poniósł męczeńską śmierć ok. 696 r. przed Chrystusem. Ale nie za zasługi polityczne, nie za bohaterstwo męczeństwa zdobył tak ważne miejsce wśród autorów ksiąg Starego Testamentu i w Liturgii Adwentowej. Izajasz był przede wszystkim prorokiem.

Termin "prorok" odpowiada łacińskiemu "propheta" i w potocznej mowie stosuje się do ludzi obdarzonych zdolnością przepowiadania przyszłości. We wszystkich czasach i we wszystkich krajach trafiali się ludzie widzący rzeczy przyszłe. "Propheta" znaczy właściwie tyle, co "rzecznik", ktoś przemawiający w imieniu kogoś innego, można powiedzieć: rzecznik Boży, człowiek mówiący w imieniu Boga. Od VIII wieku przed Chrystusem, gdy nauki proroków kierować się poczęły nie tylko do współczesnych, ale i do potomnych zaczęto je spisywać. Prorocy występowali w obronie moralności, wyjaśniali Stary Testament, zapowiadali Nowy Testament.

Przedmiotem pism prorockich są zazwyczaj: grzech Izraela, ukaranie tego narodu, nawrócenie i królestwo mesjańskie. Izajasz, który młodo, bo między 20 a 30 rokiem życia, rozpoczął swoją działalność prorocką, choć nie był chronologicznie pierwszy, zajmuje w kanonie ksiąg świętych pierwsze miejsce wśród proroków, on bowiem, według słów św. Hieronima, mówi o Chrystusie, jakby nie był prorokiem, lecz ewangelistą. Najpełniej prorok Izajasz staje przed nami w Adwencie, kiedy to przez cztery tygodnie czyta się jego proroctwa w Liturgii Słowa w czasie Eucharystii, jak i w Liturgii Godzin. Z jego słów zaczerpnięty jest werset: "Rorate coeli desuper et nubes pluant iustum: Aperiatur terra et germinet Salvatorem", który tak często powtarza się w Liturgii Adwentowej Mszalnej i brewiarzu.

Druga postać, która dominuje w Adwencie, to św. Jan Chrzciciel. Sam Chrystus świadczy o wielkości tego męża. Kościół poświęca mu co roku dwie uroczystości, 24 czerwca wspomina jego narodzenie i 29 sierpnia jego ścięcie. Jest to jeden jedyny święty, którego Kościół tak wspomina. Hymn, który wyśpiewał Zachariasz, ojciec jego, gdy nadano mu imię, stanowi w Jutrzni codzienny fragment modlitwy liturgicznej Kościoła. Rola św. Jana Chrzciciela w Adwencie polega na daniu świadectwa, zbliżającemu się Chrystusowi i na przygotowaniu nas na Jego przyjście. Słyszymy też słowa Janowego świadectwa, ilekroć przyjmujemy Komunię św.: Oto Baranek Boży...

Ale najbliżej Chrystusa stoi trzecia postać Adwentu. To Maryja, ta żywa monstrancja dająca nam Syna Bożego Jezusa Chrystusa. " Witaj, Jezu, Synu Maryi" śpiewamy w pieśni eucharystycznej. Wśród świąt Adwentu na pierwszy plan występuje Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny. Obchodzimy to święto 8 grudnia. Bądź pozdrowiona, pełna łaski. Cud, który się w Tobie spełnił, przewyższa wszystko i nic nie dorówna łasce, jaką Maryja otrzymała. Wydała na świat Boga. " Błogosławiona jesteś między niewiastami", bo przez Maryję Bóg pobłogosławił ludziom i wyzwolił ich z ciążącej nad nimi niełaski. Nosiła Boga, który wziął z Niej ludzkie ciało i przyniósł radość, wszystkich oświecił blaskiem swego Bóstwa. Matka Boga, Matka nasza dająca nam życie. Pismo Święte mówi: "Chwalcie Pana w świętych Jego". Jeżeli Pana chwalić należy w Jego świętych, przez których działa cuda i czyni wielkie rzeczy, to o ile bardziej trzeba Go chwalić w Tej, z której wziął ciało. Z Ciebie bowiem wzeszło nam słońce sprawiedliwości, Chrystus nasz Bóg, przez którego zostaliśmy zbawieni i odkupieni. Pan z Tobą, Maryjo, bo On sprawił, że Jemu wszelkie stworzenie tak wiele będzie zawdzięczać, a razem z Nim i Tobie.

W Adwencie każdego dnia, gdy odprawiamy Roraty, czcimy Matkę Boga. Król Polski Zygmunt Stary wyjednał sobie w Stolicy Apostolskiej przywilej, aby w jego kaplicy na Wawelu przez cały Adwent mogła być odprawiana Msza św. do Matki Bożej. Przywilej ten został później rozszerzony na cały kraj i tak zapoczątkowały się tak bardzo popularne w Polsce Roraty.

Tak - w bardzo szkicowym ujęciu - przedstawia się Adwent, czas oczekiwania na przyjście Boga, czas pragnienia Boga, czas przyzywania Boga całą pełnią człowieczeństwa. Ale nawet największy traktat nie wyczerpie głębi tej treści, której zakosztować może czytelnik, skupiając myśli swoje na jakimś fragmencie tekstów adwentowych. To pragnienie jednoczy nas z prorokami Starego Testamentu, z największymi umysłami starożytności, ze świętymi wszystkich czasów, z ludźmi żyjącymi pełnią człowieczeństwa.

CZYTAJ DALEJ

Łódź: Zgromadzeni na świętej wieczerzy

2020-11-30 21:00

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Piotr Drzewiecki

Wraz z końcówką listopada, rozpoczął się nowy rok liturgiczny w Kościele, który obchodzić będziemy pod hasłem: „Zgromadzeni na świętej wieczerzy”. Jest to także początek adwentu – okresu radosnego oczekiwania na narodziny Zbawiciela. W tym roku to oczekiwanie ma wyjątkowe znaczenie.

W tym nietypowym 2020 roku wydaje się, że wraz z nowym, jest nadzieja na lepsze jutro, na lepszą i inną przyszłość. Wszyscy jesteśmy już zmęczeni ograniczeniami, zabieraniem nam zwyczajnej codzienności, obostrzeniami. Starsi rozumieją to bardziej, młodym ciężko przyzwyczaić się do długiego siedzenia w domu, braku lub ograniczonych możliwościach widywania ze znajomymi, pójścia do kina, na basen czy na dyskotekę. Wszyscy są zgodni – pragniemy normalności. Jednak zanim ona wróci, bo wróci na pewno, Kościół daje nam niecały miesiąc przygotowania na święta Bożego Narodzenia. Święta także pewnie inne, w mniejszym gronie, bez możliwości odwiedzenia dalszej rodziny, być może jakiegoś dalszego wyjazdu. A zwieńczeniem tego okresu ma być wieczerza wigilijna, do której zasiądziemy tuz po pierwszej gwiazdce. I do tej wieczerzy zachęca nas także ten nowy rok liturgiczny, który jest drugą częścią trzyletniego programu duszpasterskiego Kościoła pod hasłem „Eucharystia daje życie”. Zachęca nas do wieczerzy, którą jest Jezus Chrystus obecny pod postacią Eucharystii. Dla wielu od dłuższego czasu pójście do kościoła na niedzielną Eucharystię stało się niemożliwe. Słychać głosy, szczególnie starszych ludzi, że tak tęsknią za mszą świętą sprawowaną w kościele, mimo relacji radiowych, telewizyjnych czy internetowych.

Dopiero w takim momencie uświadamiamy sobie jakim skarbem jest Eucharystia, a przyjęcie Ciała Chrystusa daje nam siłę i moc na kolejne dni i czekające nas wyzwania. I być może właśnie stojąc u progu adwentu, ofiarujmy codzienną modlitwę w intencjach tych osób, które tak tęsknią za Eucharystią, za możliwością swobodnego pójścia do kościoła, przeżycia liturgii w większej wspólnocie. Niech te czekające Święta Bożego Narodzenia tchną w nas głęboką nadzieję na lepsze jutro i lepszy 2021 rok. Osiągniemy to tylko, jeśli pójdziemy za Zbawicielem i jemu oddamy swoje życie. Zachęca do tego także Ewangelia dnia dzisiejszego (Mt 4, 18-22) - I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi» (…) A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim. Takie pójście wymagało odwagi. My także wkraczając w ten nietypowy adwent, idźmy z odwagą i nadzieją na lepsze jutro i lepszy, a przede wszystkim zdrowy i normalny, 2021 rok!

CZYTAJ DALEJ
NIE PRZEGAP
#NiezbednikAdwentowy

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję