Wzorem konkursu ogłoszonego przez Katolicką Agencję Informacyjną na Proboszcza Roku ks. Janusz Stach, diecezjalny moderator służby liturgicznej ołtarza, wymyślił konkurs na najlepszego Ministranta Roku Diecezji Sosnowieckiej.
„Cele konkursu są dwojakie. Z jednej strony wiadomo, że spośród ministrantów rodzi się najwięcej powołań kapłańskich. Z drugiej strony nagradzanie najlepszych zachowań ministranckich przyczyni się do poprawienia poziomu sprawowanych funkcji w parafiach” - wyjaśnia ks. Stach. Bodźcem do ogłoszenia konkursu było wprowadzenie w Kościele Roku Eucharystii, który ma być także czasem wzmożonej pracy nad pięknem liturgii. W parafii obok kapłanów do dbałości o liturgię zobowiązani są przecież ministranci. Wręczenia nagród dla zgłoszonych przez parafię ministrantów dokona bp Adam Śmigielski 4 czerwca br. w bazylice katedralnej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu. Oprócz tego Ordynariusz Sosnowiecki wręczy specjalne podziękowania dla ich rodziców.
Zanim jednak nagrody zostaną wręczone, muszą być zgłoszeni kandydaci. Zgłoszenia może dokonać ksiądz proboszcz lub ksiądz opiekun ministrantów w parafii. Zgłaszając ministranta, należy pamiętać, by spełniał on następujące kryteria: regularnie przystępował do sakramentów św., dawał świadectwo wiary w kościele i poza nim, był wolny od nałogów, chętnie świadczył pomoc w parafii oraz swym rówieśnikom, był w gronie liturgicznej służby ołtarza od przynajmniej 5 lat, by cechowało go wzorowe zachowanie w szkole oraz bardzo dobre oceny z religii, by mobilizował swym zachowaniem innych ministrantów do otrzymania wyróżnienia w następnych latach i w końcu, by zobowiązał się do udziału w spotkaniach organizowanych na szczeblu diecezjalnym.
Parafia delegująca kandydata do wyróżnienia powinna wypełnić odpowiedni kwestionariusz (dostępny na diecezjalnej stronie www) i wpłacić 20 zł na materiały administracyjne do kasy Wydziału Duszpasterstwa Dzieci i Młodzieży Kurii Diecezjalnej w Sosnowcu. Bliższych informacji udziela ks. Janusz Stach, tel. (0-32) 261-62-30, e-mail: stachjanusz@interia.pl.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.