Msza św. jest rzeczywistością wielowymiarową. Świadczą o tym różnorodne określenia, których używano w dziejach chrześcijaństwa dla nazwania tego niezwykłego Misterium. Konstytucja o Liturgii Soboru Watykańskiego II podaje cały ich szereg: Eucharystyczna Ofiara Ciała i Krwi, Ofiara Krzyża, Pamiątka Męki i Zmartwychwstania, Sakrament Miłosierdzia, Znak Jedności, Węzeł Miłości, Uczta Paschalna, w której przyjmujemy Chrystusa, dusza napełnia się łaską i otrzymujemy zadatek przyszłej chwały (por. KL 47).
My jednak zatrzymajmy się nad niektórymi tylko nazwami, podkreślającymi samą ofiarę, a są to: Ofiara Mszy św., Ofiara Krzyża, Ofiara Zbawcza, Ofiara Chrystusa, Ofiara Eucharystyczna, Ofiara Ciała i Krwi Chrystusa, Ofiara Najświętsza. Odnosząc się do tych określeń, musimy stwierdzić, że właśnie Msza św. w swoim najgłębszym znaczeniu jest ofiarą, w której Chrystus w sposób bezkrwawy pod postaciami chleba i wina ofiaruje się Ojcu, stając się w ten sposób obecny pośród swojego ludu. Ofiara ta objęła całą ludzkość i jest przez to ofiarą zbawczą, jedyną w swoim rodzaju, dokonującą się na ołtarzu jak kiedyś w Wieczerniku.
List św. Pawła do Filipian (2, 8-9) wyraźnie mówi, że męka i śmierć Chrystusa były ofiarą całkowitego oddania i bezgranicznego posłuszeństwa Ojcu, a więc ofiarą miłości. Jezus Chrystus jako jedyny i wieczny arcykapłan złożył Ojcu jedną jedyną ofiarę - samego siebie. Ofiarę przyjętą przez Boga i będącą zadośćuczynieniem za grzechy ludzi. Tak więc ofiarą złożoną przez Chrystusa był „On sam w swej absolutnej miłości do Ojca w niebie i braci na ziemi, w swym posłuszeństwie Ojcu i oddaniu ludziom”. Pragnąc uwypuklić wyjątkowość ofiary Chrystusa wielu autorów, zajmujących się tą tematyką, podaje następujące wyrażenia: czysta, święta, niepokalana, jedyna, skuteczna, doskonała, kładąca kres innym ofiarom, będąca zadośćuczynieniem za grzechy wszystkich ludzi, wyjednująca zbawienie, o wartości nieskończonej, doskonała i wystarczająca.
Trzeba też dodać, że w ofierze wyróżniamy warstwę wewnętrzną i zewnętrzną. Warstwa wewnętrzna wyraża postawę Chrystusa ofiarującego się na krzyżu, Jego oddanie, poświęcenie i miłość do Ojca i ludzi. Warstwa zewnętrzna uwypukla mękę konania, przybicie do krzyża, śmierć - ten realistyczny wymiar zostaje zastąpiony w Eucharystii przez znak sakramentalny: osobna konsekracja chleba i wina, osobne uobecnienie Ciała i Krwi oznaczające, zgodnie z modelem ofiarniczym semickim, śmierć. Należy wspomnieć w tym miejscu o zmianie akcentu: skoro w Ofierze Krzyża na czoło wysuwają się przebłaganie i prośba, to w Ofierze Eucharystii - uwielbienie i dziękczynienie. Ale tym zagadnieniem zajmiemy się już w następnym artykule, w którym to będę starał się podkreślić i wyjaśnić moment uczty.
Na koniec pozwolę sobie postawić kilka pytań skłaniających do refleksji: Skoro Msza św. jest przede wszystkim Ofiarą Chrystusa, to na ile realizuje się w moim życiu jej ofiarniczy wymiar? Czy dotykające mnie trudności i cierpienia łączę z tą jedyną Ofiarą Chrystusa? Jak przeżywam napotykane niedogodności, choroby i niesprawiedliwość?