20 stacji różańcowych i pomnik Ojca Świętego Jana Pawła II poświęcił 16 października bp Adam Śmigielski w parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Strzyżowicach k. Będzina. Biskup
Ordynariusz gratulował proboszczowi ks. Grzegorzowi Rozpończykowi i parafianom tego dzieła.
Data poświęcenia nie była przypadkowa. Nie można chyba znaleźć bardziej znaczącego dnia na poświęcenie papieskiego pomnika niż dzień 26. rocznicy jego wyboru. Choć pewnie we wszystkich kościołach diecezji
i całej Polski śpiewano dziękczynne Te Deum w Strzyżowicach, z racji obecności Biskupa Ordynariusza, odbyły niejako centralne uroczystości rocznicowe w diecezji sosnowieckiej.
- Dzisiaj w 26. rocznicę wyboru Jana Pawła II na Stolicę Piotrową - mówił we wstępie do Mszy św. ks. Grzegorz Rozpończyk, w drugą rocznicę ogłoszenia Listu o Różańcu gromadzimy się
w naszej wspólnocie, aby przez modlitwę, przez poświęcenie stacji różańcowych i odsłonięcie pomnika Ojca Świętego wyrazić naszą jedność z Namiestnikiem Chrystusa, wyrazić naszą jedność z Kościołem, a
to pragniemy czynić przez ten widzialny znak, którym jest Pasterz diecezji.
Zapatrzeć się w Chrystusa
W homilii bp Adam Śmigielski mówił o znaczeniu i roli Eucharystii w kontekście Roku Eucharystii, który w Kościele Powszechnym rozpoczął się następnego dnia. Wskazał też na rolę Kapłaństwa, które -
jak podkreślił - jest służebne wobec Eucharystii. Biskup Sosnowiecki mówił także o związkach Maryi z tajemnicą Eucharystii, używając papieskiego określenia, że Maryja była pierwszym Tabernakulum
- „Mieszkaniem” Boga, tak jak mieszkaniem Chrystusa Eucharystycznego jest w każdym kościele tabernakulum. W homilii Księdza Biskupa nie zabrakło miejsca na wspomnienia rocznicy listu
papieskiego o Różańcu - powinien znajdować się on w każdym chrześcijańskim domu - zauważył bp Śmigielski. „Różaniec uczy nas przede wszystkim tego - kontynuował Pasterz diecezji
- że mamy patrzeć na Chrystusa tak, jak patrzyła Maryja”. To zapatrzenie ma prowadzić do zjednoczenia w miłości i bezwzględnego podporządkowania się woli Bożej - wyjaśnił. „Przed
Mszą św. - mówił na zakończenie homilii Kaznodzieja - miałem sposobność być przy stacjach różańcowych, które za chwilę poświęcimy. Podziwiam i Księdza Proboszcza, i tych, którzy stacje wykonywali,
i was wszystkich, którzyście uczestniczyli w wydatkach. To wszystko po to, abyśmy na wzór Matki Najświętszej patrzyli na Chrystusa, rozważając tajemnice różańcowe.”
Kompleks różańcowy
Po Eucharystii Biskup Ordynariusz poświęcił 20 stacji różańcowych i odsłonił górujący nad całym przykościelnym placem pomnik Ojca Świętego. Cały „kompleks różańcowy” znajduje się za kościołem,
na terenie dawnego ogrodu. Plac ma powierzchnię 1000 m2. Stacje są wykonane z granitu, na który za pomocą urządzeń cyfrowych naniesiono obrazy poszczególnych tajemnic z życia Jezusa i Maryi, składające
się na Różaniec. Jak powiedział nam Ksiądz Proboszcz, pierwotnie planował wybudowanie stacji różańcowych na 25. rocznicę Pontyfikatu, ale zrealizować to zamierzenie udało mu się dopiero teraz.
Przy pierwszym „Zdrowaś Maryjo” jeszcze wiemy, po co się modlimy. Przy drugim przypominamy sobie, że mieliśmy odpisać na wiadomość. Przy trzecim myślimy o jutrze. Przy czwartym wraca rozmowa sprzed kilku dni. Przy piątym zastanawiamy się, czy o czymś ważnym nie zapomnieliśmy. I nagle orientujemy się, że właśnie skończyliśmy dziesiątkę. Chyba wielu z nas zna ten moment.
Bierzemy różaniec do ręki. Siadamy albo wychodzimy na spacer. Chcemy się pomodlić. Naprawdę chcemy. Przez chwilę jesteśmy skupieni, a potem myśli zaczynają biec w zupełnie inną stronę. Praca, zakupy, wiadomość, na którą wciąż nie odpisaliśmy. Ktoś, kto nas zranił. Ktoś, za kim tęsknimy. Sprawa, którą odkładamy od kilku tygodni. Coś, co wydarzyło się dzisiaj. Coś, co może wydarzyć się jutro. Czasem można odnieść wrażenie, że właśnie podczas różańca przypominamy sobie o wszystkim. I wtedy pojawia się myśl: „Przecież ja się w ogóle nie modlę”. Ale może nie do końca tak jest.
Paweł dowodzi niezależności swojej Ewangelii biografią, i jest to biografia zeznana jak przed sądem: „słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć”. Apostoł niczego nie retuszuje. Jego przeszłość prześladowcy jest częścią argumentu. Nikt nie mógł go nauczyć Ewangelii, bo nie przebywał wśród uczniów. Był po przeciwnej stronie. „Prześcigałem w żarliwości o judaizm wielu rówieśników”. Gorliwość Pawła była gorliwością zelotyczną, wzorowaną na Pinchasie i Eliaszu, gotową do przemocy w obronie Prawa. Przełom opisuje językiem powołań prorockich: „gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie”. To niemal dosłowne echo Jeremiasza (Jr 1,5) i Sługi Pańskiego (Iz 49,1). Paweł opisuje nawrócenie jako powołanie w obrębie tej samej historii Boga z Izraelem. Ten, który posyłał proroków, posłał i jego, „abym Ewangelię o Nim głosił poganom”. Znamienna jest dyskrecja: „objawić Syna swego we mnie”. Wydarzenie damasceńskie, które Łukasz opowie trzykrotnie z narracyjnym rozmachem, sam Paweł wspomina półzdaniem. Chronologia, którą podaje, ma wartość dowodową. Nie radził się „ciała i krwi”, poszedł do Arabii, wrócił do Damaszku, dopiero po trzech latach udał się do Jerozolimy „zapoznać się z Kefasem” i pozostał u niego piętnaście dni, nie widując innych apostołów oprócz Jakuba. Grecki czasownik historēsai, zapoznać się, znaczy tyle co odwiedzić w celu poznania. Z tej wizyty nie da się wyprowadzić zależności doktrynalnej. A jednak Paweł nie buduje Ewangelii przeciwko Jerozolimie. Przyszedł do Kefasa, bo komunia z Piotrem należy do prawdy jego posłannictwa. Niezależność objawienia i więź z Kościołem apostolskim nie kłócą się u niego ani przez chwilę. Finał jest doksologią cudzej wdzięczności. Kościoły Judei, znające go tylko ze słyszenia, „wielbiły Boga z mojego powodu”. Prześladowca głosi wiarę, którą chciał zniszczyć. Taka odmiana ma tylko jedno wytłumaczenie, i właśnie ono jest treścią uwielbienia.
Biskup warszawsko-praski Romuald Kamiński określił zasady dotyczące celebracji Wigilii Paschalnej w diecezji. Zgodnie z komunikatem Komisji Liturgicznej liturgia będzie mogła rozpocząć się najwcześniej o godz. 20.00.
mając na uwadze przepisy Mszału Rzymskiego dla diecezji polskich, wydanie z 2013 r., (por. Wigilia Paschalna w Wielką Noc, p. 3), jak również Listu okólnego o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych Kongregacji ds. Kultu Bożego z dnia 16 stycznia 1988 r. (por. p. 78), uwzględniając znaczenie uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego, biskup Romuald Kamiński postanawia co następuje:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
