Reklama

Polska

Kard. Dziwisz: Ateizm i agnostycyzm wezwaniem do pogłębienia wiary!

[ TEMATY ]

kardynał

ewangelizacja

synod

Bożena Sztajner/Niedziela

Ateizm i agnostycyzm stanowi wezwanie do pogłębienia wiary, aby jej świadectwo było czytelne i przekonywające - pisze kard. Stanisław Dziwisz, w swym komentarzu dla KAI podsumowującym obrady Synodu Biskupów nt. nowej ewangelizacji. "Powinniśmy w tych postawach i poglądach rozpoznawać nie tylko pustkę, ale nostalgię i oczekiwanie, które czeka na odpowiedź. Wiele nowych form ubóstwa również daje okazję do praktykowania ewangelicznego miłosierdzia" - dodaje metropolita krakowski.


A oto pełen tekst wypowiedzi kard. Stanisława Dziwisza, metropolity krakowskiego, uczestnika Synodu:

Niewątpliwie najważniejszym wydarzeniem roku 2012 w Kościele był zakończony trzy tygodnie temu Synod Biskupów nt. „Nowej ewangelizacji dla przekazu wiary chrześcijańskiej”. Synod rozpoczął się 7 października, a już cztery dni później, dokładnie w 50. rocznicę rozpoczęcia Soboru Watykańskiego II, zaczął się w całym Kościele Rok Wiary. Jak wiemy potrwa on nieco ponad rok, bo zakończy się w uroczystość Chrystusa Króla, 24 listopada 2013 roku.

Reklama


1. W Kościele powszechnym narastała świadomość konieczności pogłębionej refleksji nad stanem wiary w kontekście potężnych wyzwań, przed jakimi stajemy we współczesnym świecie. Jednym z tych wyzwań jest rozpowszechniający się sekularyzm, czyli pewna koncepcja życia człowieka i społeczeństwa, w której zasadniczo nie ma miejsca dla Boga. Sekularyzm nie stawia pytania o Boga, nie szuka odniesienia do transcendentalnej rzeczywistości. Zamyka człowieka i społeczność w obrębie doczesności. Sekularyzm nie walczy z Bogiem, jak czynił to wojujący ateizm wpisany w panujące ideologie XX wieku. Człowiek dotknięty sekularyzmem urządza sobie życie na własną rękę. Nie odczuwa potrzeby utrzymywania osobistej relacji z Bogiem, wyrażającej się w modlitwie i życiu sakramentalnym. Nie szuka prawdy i oparcia w słowie Bożym. Jego wiara obumiera.


Taki stan ducha dotknął wielu chrześcijan na całym świecie, w krajach mających korzenie chrześcijańskie, także w Polsce. Chociaż ci ludzie przyjęli sakrament chrztu, uczestniczyli w katechezie, przystąpili do I Komunii, a nawet przyjęli sakrament bierzmowania, na jakimś etapie skończyła się ich przygoda z Chrystusem i Kościołem. Tych ludzi nie widzimy w naszych kościołach. Często pozostają przez całe lata anonimowi, choć ujmowani są w statystykach mieszkańców parafii. Może jeszcze trafiają do nas przy okazji zawierania ślubu lub uczestnictwa w ślubach i pogrzebach swoich bliskich i przyjaciół.


2. Synod zastanawiał się, jak dotrzeć do tych ludzi, co może poruszyć ich serca, jak przemówić do nich, by otwarli się ponownie na przyjęcie Ewangelii. Powiedzmy od razu, że Synod nie wniósł nowych treści teologicznych. Nie to było jego zadaniem. Był to Synod bardzo duszpasterski. Uwidocznił on i podkreślił ogromną potrzebę nowej ewangelizacji – nie w treści, ale w formie, aby ukazać piękno oblicza Chrystusa, Ewangelii i Kościoła.

Reklama


Jak wiemy, dojrzały, pogłębiony i uporządkowany owoc pracy Synodu otrzymamy w postaci posynodalnej adhortacji Ojca Świętego. Na to musimy poczekać. Stało się jednak zwyczajem, że każdorazowy Synod kieruje do Ludu Bożego swoje orędzie, aby w ten sposób odpowiedzieć na pragnienie poznania choć w zarysie spraw, którymi się zajmował. Również ostatni Synod pozostał wierny tej tradycji. Trudno oczywiście streszczać ten zwięzły dokument, bo sam w sobie już stanowi kompendium problematyki związanej z nową ewangelizacją. Zasygnalizuję tylko kilka spraw, i to w formie fleszów, z minimalnym komentarzem.


3. Jako obraz rzeczywistości, do której skierowana jest nowa ewangelizacja, wybrano postać Samarytanki z pustym dzbanem przy studni, gdzie siedzi Jezus. Symbolika jest czytelna. Człowiek współczesny często nosi pusty dzban wiary. Ale przecież nie zamiera w nim pragnienie „wody żywej”. Trzeba pomóc mu spotkać Tego, który jako jedyny zaspokoi to pragnienie.


Orędzie podkreśla potrzebę osobistego spotkania z Chrystusem, kontemplacji Jego oblicza. Kościół stanowi przestrzeń tego spotkania, bo to jemu Chrystus powierzył swoje Słowo, chrzest, dar swojego Ciała i Krwi, łaskę przebaczania grzechów i doświadczenie wspólnoty. Dzisiaj niektórzy mówią: Chrystus – tak, Kościół – nie. A przecież nie ma Chrystusa bez Kościoła.


Nasza odpowiedzialność polega na tym, by nie przesłaniać Chrystusa naszą niewiernością i grzechem, ale odsłaniać Jego obecność dzięki świadectwu miłosiernej miłości. Nowa ewangelizacja dotyczy w pierwszym rzędzie nas samych i ma się odbyć w nas samych. Jako pierwsi jesteśmy wezwani do nawrócenia. Synod wielokrotnie zajmował się rolą i postawą kapłanów w nowej ewangelizacji. Jeżeli chcemy coś innym przekazać, najpierw powinniśmy sami to mieć i tym żyć. Wśród ludzi powszechne jest oczekiwanie na nasze przekonywające świadectwo życia, a nie tylko na nasze słowa.


Synod nie poddawał się pesymizmowi. Stajemy wobec wielkich wyzwań współczesnej cywilizacji, na które możemy odpowiedzieć i które stają się szansą. Globalizacja, podobnie jak migracja może stanowić okazję do szerzenia Ewangelii. Sekularyzacja, a także ateizm i agnostycyzm stanowi wezwanie do pogłębienia wiary, aby jej świadectwo było czytelne i przekonywające. Powinniśmy w tych postawach i poglądach rozpoznawać nie tylko pustkę, ale nostalgię i oczekiwanie, które czeka na odpowiedź. Wiele nowych form ubóstwa również daje okazję do praktykowania ewangelicznego miłosierdzia.


W centrum uwagi Synodu stanęła rodzina i małżeństwo. Potwierdza to tylko nasze codzienne doświadczenie, że w tym obszarze rozgrywa się zasadnicza walka o kształt wiary w życiu codziennym człowieka i przyszłość wiary w następnym pokoleniu. W tym kontekście mówiono wiele o potencjale ewangelizacyjnym ludzi świeckich.


Podobnie podkreślono fundamentalną rolę parafii. Dzieło ewangelizacji nie jest zadaniem jednego człowieka w Kościele. Jest zadaniem wspólnoty. Jan XXIII zwykł nazywać parafię „fontanną w wiosce”, z której wszyscy mogą zaczerpnąć. Rola parafii jest nie do zastąpienia, a decydującą w niej rolę ma kapłan – ojciec i pasterz swego ludu. Jeden z uczestników Synodu nazwał parafię „uśpionym olbrzymem”. Rodzi się więc pytanie, jak go obudzić i wciągnąć do dzieła ewangelizacji. W dzisiejszej parafii jest miejsce dla mniejszych wspólnot i ruchów, aby poczucie przynależności do wspólnoty było rzeczywiste, a nie rozpływało się w anonimowości wielu naszych parafii, zwłaszcza większych.


Podczas spotkań w małych grupach – circuli minores – podjąłem problem otwarcia się parafii na ruchy i stowarzyszenia, ale również na ich współpracę z parafiami pod kierunkiem biskupa. Oddzielne wyzwanie to młodzi w Kościele. Poświęcamy im wiele czasu. Pomyślmy tylko o katechezie, angażującej nasze znaczne siły, a także o różnych formach duszpasterstwa młodzieżowego Czy owoce są proporcjonalne do naszych wysiłków? Młodzież to nie tylko przyszłość Kościoła. To jego teraźniejszość.


Do kolejnych wyzwań zaliczyć należy dialog Kościoła ze współczesną kulturą, a także jego obecność w środkach przekazu, które mają przemożny wpływ na mentalność dzisiejszego człowieka, na kształtowanie jego postaw.


4. Zasygnalizowałem tylko niektóre sprawy związane z obradami Synodu, nie wspominając o wielu innych i ważnych. Świadczy to o wielkim bogactwie przemyśleń, doświadczeń i treści, jakie zebrał Synod.


Na zakończenie chciałbym nawiązać do tego, co powiedziałem w moim wystąpieniu w auli synodalnej. Chciałem, żeby uwadze Synodu nie umknęła sprawa miłosierdzia Bożego w dziele ewangelizacji współczesnego świata. Jest to – uważam – szczególne doświadczenie Kościoła Krakowskiego, którym możemy i powinniśmy się dzielić.


"Instrumentum laboris" przedstawiło sytuację współczesnego człowieka jako „więźnia w świecie, który w praktyce odsunął pytanie o Boga poza własny horyzont”. Nowa ewangelizacja powinna się odważyć przywrócić to pytanie o Boga i pomóc człowiekowi wyjść z „wewnętrznej pustyni” (por. n. 86). Ale rodzi się pytanie, jak wyprowadzić człowieka z tej pustyni, której krajobraz tworzy zanik poczucia transcendencji, zazdrośnie strzeżona wolność i niezależność oraz relatywizm norm postępowania. Jak przebić się przez skorupę jego uprzedzeń i lęków, jego zdeformowanego obrazu Boga i Kościoła? Jak wskazać mu drogę do życiodajnych źródeł wiary?


Jedno jest pewne. Nie wystarczy wiedza. Nie wystarczą dokumenty, nawet najlepsze i przemyślane, a mamy ich sporo. Nie wystarczą nasze struktury kościelne, nawet najbardziej imponujące. One same w sobie nie dotkną jeszcze serca człowieka. Szczególnym znakiem naszych czasów jest to, że Kościół przemawia dziś bardziej skutecznie, gdy dzieli się orędziem o Bożym Miłosierdziu. Wydaje się, że to orędzie najbardziej porusza serce człowieka zamkniętego w sobie, uwikłanego w grzechu i pozornie samowystarczalnego, ale przecież szukającego sensu życia i śmierci oraz motywów nadziei. "Cor ad cor loquitur". Serce miłosiernego Boga przemawia do serca człowieka.

2012-11-19 12:05

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Mediolan: zmarł kard. Renato Corti

[ TEMATY ]

kardynał

śmierć

wikipedia.org

W wieku 84 lat zmarł w klasztorze misjonarzy oblatów w Rho w pobliżu Mediolanu emerytowany biskup Novary, kard. Renato Corti – podał włoski katolicki dziennik „L’Avvenire”.

Kard. Renato Corti urodził się w Galbiate, w prowincji Como, a terenie archidiecezji mediolańskiej 1 marca 1936. Święcenia kapłańskie przyjął 28 czerwca 1959 roku z rąk ówczesnego arcybiskupa Mediolanu, Giovanniego Battisty Montiniego (przyszłego papieża Pawła VI). Do 1967 r pracował w duszpasterstwie, a następnie był ojcem duchownym w Kolegium Arcybiskupim w Gorla. Podobne funkcje pełnił w Saronno. W 1980 ówczesny arcybiskup Mediolanu, Carlo Maria Martini mianował go wikariuszem generalnym. 30 kwietnia 1981 św. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym Mediolanu, przydzielając stolicę tytularną Zallata. Sakrę przyjął 6 czerwca tego samego roku. Obok obowiązków diecezjalnych pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Episkopatu Włoch ds. duchowieństwa. Mianowany 19 grudnia 1990 roku św. Jan Paweł II mianował go biskupem Novary. Obowiązki te pełnił do 24 listopada 2011, kiedy Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z powodu ukończenie przewidzianego prawem wieku. Przez dziesięć lat - do 2005 roku był wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch. W lutym 2005 roku głosił rekolekcje dla Kurii Rzymskiej – ostatnie w których uczestniczył św. Jan Paweł II. W 2015 roku Papież Franciszek powierzył jemu napisanie rozważań tradycyjnej Drogi Krzyżowej w Wielki Piątek w rzymskim Koloseum. 19 listopada 2016 roku Ojciec Święty włączył go do Kolegium Kardynalskiego i przydzielił mu kościół tytularny tytuł - San Giovanni a Porta Latina.

Po śmierci kard. Renato Cortiego Kolegium Kardynalskie liczy 222 członków w tym 122 mających prawo udziału w konklawe, natomiast 100 przekroczyło 80 rok życia i nie mają prawa do uczestniczenia w ewentualnym wyborze papieża.

CZYTAJ DALEJ

Pomóż braciom franciszkanom wydać płytę, którą chcą pomagać m.in. dzieciom z Domów Dziecka

2020-07-03 09:58

[ TEMATY ]

muzyka

muzyka chrześcijańska

FRS

FRS to projekt braci franciszkanów, którzy pragną wydając swoją płytę pomagać jej treściami dzieciom z Domów Dziecka.

Jak sami piszą: FRS to Franciszkański Rap Session. Projekt, jak i jego nazwa, zrodził się spontanicznie i nie potrafi utracić tej swojej cechy. Również my nie zawsze jesteśmy w stanie nadążyć za tym, co nas spotyka w tym działaniu i jak rozwija się to, co pierwotnie było malutkim ziarenkiem. Jesteśmy Braćmi Mniejszymi Konwentualnymi (franciszkanie) i chcemy podzielić się z Wami tym, co stało się ostatnimi czasy naszym udziałem.

Początki projektu związane są z naszą posługą w dwóch Domach Dziecka w Łodzi. Wydarzenia związane z pandemią uniemożliwiły nam wspomnianą posługę. Jak się okazało, nie do końca tak było. Pewnego dnia postanowiliśmy m.in. nagrać krótkie, muzyczne wideo dla swoich podopiecznych. A zaraz po tym pojawiła się w naszych głowach myśl, aby udostępnić go w szerszym gronie. Przełożeni dali nam „zielone światło” i tak zaczął się FRS.

Połączenie Ewangelii, habitu i rapu wydaje się być mieszanką wybuchową i na pierwszy rzut oka i ucha nie powinno to wszystko do siebie pasować. Jednak samo wydarzenie Wcielenia, w którym Bóg przyjmuje ludzką naturę jest dla nas wyznacznikiem drogi, w której Bóg chce być blisko nas i uczy nas, że dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych, aby nas ratować i abyśmy poznali Go i Jego miłość. Poznajemy to „drzewo” (FRS) po jego owocach.

Sygnał zwrotny, który otrzymujemy od ludzi, do których trafia FRS (za co z całego serca dziękujemy!) jest dla nas bardzo ważny i równocześnie bardzo wyraźny, że jest to droga, którą warto iść.

Na stałe w FRS są zaangażowani: br. Grzegorz Świerkosz, br. Wiktor Mieleszko i br. Michał Więch. Jest to dla nas forma głoszenia Ewangelii, czyli Dobrej Nowiny, niesienia słowa Bożego wszędzie tam, gdzie tylko jest to możliwe.

Aktualnie podjęliśmy pracę nad tym, aby nagrać płytę. Będzie ona zawierać wszystkie utwory, które do tej pory pojawiły się na kanale portalu Youtube Zobacz, a które były wersją bardziej „live session” niż wersją studyjną.

Materiał został nagrany w naszym seminarium w Łodzi. Chcemy, aby album miał charakter przede wszystkim ewangelizacyjny i mógł dotrzeć do jak największej liczby odbiorców. Nie zależy nam przy tym na zarobku, ale pragniemy posługiwać się nią w ewangelizacji, czyli rozdawać wszędzie tam, gdzie będzie to możliwe. W związku z tym podjęliśmy decyzję o rozpoczęciu zbiórki pieniężnej: Zobacz

Potrzebujemy każdej pomocy, aby nagrany materiał poddać obróbce i wydać. Niech będzie to nasze wspólne dzieło, czyli Braci, którzy nagrywają cały materiał oraz tych wszystkich ludzi, którzy zechcą nam pomóc, aby Dobra Nowina niosła się dalej.

Za wszystko to, co już do tej pory otrzymaliśmy od każdego i każdej z Was dziękujemy z całego serca. Za każdą wzniesioną modlitwą za nas i tych, do których dociera FRS, za każde wsparcie, dobre słowo, uwagi, rady. Ogarniamy Was wszystkich naszą modlitwą i nieustannie o nią prosimy!

Niech Bóg będzie uwielbiony w tym wszystkim i niech wieść się niesie dalej!

Bracia Franciszkanie +

CZYTAJ DALEJ

Wigilijne wsparcie przynosi efekty

2020-07-03 16:17

[ TEMATY ]

Caritas Wakacje

Archiwum Caritas

Wakacje to doskonały czas, aby spędzić niezapomniane chwile z rówieśnikami

Tradycją stało się, że w wielu domach na stole wigilijnym stawia się świecę Caritas, pochodząca z akcji Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom. Zakup takiej świecy jest wsparciem dzieci pochodzących z biednych rodzin. Dziś możemy spoglądać na efekty daru złożonego przez wiernych. Dzięki zebranym ofiarom, ponad 370 dzieci z archidiecezji wrocławskiej, będzie miało okazję uczestniczyć w różnych formach letniego wypoczynku. Przeznaczone na ten cel pieniądze to ponad 70 000 zł, które wrocławska Caritas zebrała podczas corocznej dystrybucji świec wigilijnych.

Jest to wielki dar serca, który na pewno korzystnie wpłynie na dzieci, korzystające z możliwości wyjazdu.

- Obozy, kolonie czy półkolonie dzięki dofinasowaniu ze środków Wigilijnego Dziełom Pomocy Dzieciom w tym roku mają wymiar wyjątkowy. Po izolacji epidemicznej każdy spragniony jest spotkania z przyrodą, drugim człowiekiem, zrobienia czegoś twórczego i ciekawego. Dlatego wypoczynek wakacyjny w tym roku na pewno jest nie tylko potrzebny ale wręcz nieodzowny dla wszystkich dzieci – mówi ks. Dariusz Amrogowicz, dyrektor Caritas Archidiecezji wrocławskiej.

W wielu parafiach działają Parafialne Zespoły Caritas oraz Klubowe Centrum Aktywności Dzieci i Młodzieży prowadzone przez wrocławską Caritas. Spośród nich, osiem zdecydowało się na zorganizowanie letniego wypoczynku dzieci i młodzieży:

­- Są to różne formy, mamy kolonie, obozy, wczaso – rekolekcje, czy wyjazdowe warsztaty z m. in. robotyki. Wszystkie są kreatywne i zorganizowane z zachowaniem zasad bezpieczeństwa – wyjaśnia Robert Jadwiszczak, koordynator projektu Letniej Akcji Kolonijnej. – W sumie z wypoczynku skorzysta ponad 370 dzieci zaangażowanych w życie parafii oraz takich, dla których wyjazd jest potrzebny. – dodaje koordynator.

Letni wypoczynek dla dzieci to widzialny dowód na to, że warto wspierać dobre dzieła. Dofinansowanie wypoczynku to ponad 70 000 zł pozyskanych z dystrybucji świec Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom.

Artykuł powstał na podstawie materiałów Caritas Archidiecezji Wrocławskiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję