„W Polsce w palcówkach katolickich kształci się ok. 50 tys. dzieci i młodzieży, czyli dwa procent ogólnej liczby uczniów” - donosi Katolicka Agencja Informacyjna.
W depeszy nt. szkół katolickich w Polsce czytamy także, że szkoły te „ciszą się nie tylko popularnością, ale i zaufaniem rodziców, gdyż oferują swoim wychowankom
ciekawy program edukacyjny oraz kładą nacisk na ich wychowanie. We wszystkich szkołach katolickich uczniowie modlą się wraz z nauczycielami, wyjeżdżają na rekolekcje, uczestniczą
w Mszach św.”.
W Polsce działa 140 katolickich liceów, z czego w naszej diecezji zaledwie dwa: w Zielonej Górze i Gorzowie Wlkp. Podobnie jest z gimnazjami,
na ogólną liczbę 140 gimnazjów u nas są dwa: w Zielonej Górze i w Żarach. Lepiej sprawa wygląda w przypadku szkół podstawowych, z ogólnej
liczby 95 szkół podstawowych w naszej diecezji jest ich „aż” cztery (dwie w Gorzowie Wlkp. i po jednej w Nowej Soli i Żarach). Dla porównania
w archidiecezji krakowskiej działa 40 szkół katolickich, w tym 13 liceów.
Na mapie katolickiego szkolnictwa w Polsce nasza diecezja nie wygląda najlepiej. W województwie lubuskim rozpoczęło naukę 174 tys. uczniów, z czego zaledwie 0,3% to
uczniowie szkół katolickich. A szkoda. Program nauczania realizowany w placówkach katolickich wyróżnia się na tle szkół publicznych. Największym atutem tych szkół jest ich kameralność.
Zazwyczaj mają one niewielką ilość oddziałów, a klasy mają maksymalnie po 20 uczniów. W sytuacji, gdy uczniowie znają się między sobą i nauczyciele znają wszystkich uczniów,
o wiele łatwiej dostosować program nauczania do konkretnych potrzeb ucznia. Dodatkowo szkoły katolickie dbają o atrakcyjność programu nauczania. Wprowadzają rozszerzony program językowy
(jak choćby Katolickie Liceum i Gimnazjum w Zielonej Górze), atrakcyjne profile (jak Szkoła Podstawowa im. Piusa X w Gorzowie Wlkp.), szerokie wychowanie humanistyczne
(Liceum Katolickie w Gorzowie Wlkp.) oraz wiele dodatkowych zajęć - basen, kursy tańca towarzyskiego, gimnastyka, zajęcia dziennikarskie (np. w Podstawowej Szkole Katolickiej
i Gimnazjum w Żarach czy Prywatnej Szkole Podstawowej W Nowej Soli).
Po reformie edukacji w Polsce i wprowadzeniu obowiązkowych „zerówek”, dzieci do szkoły będą chodzić minimum 10 lat. Jeżeli dodamy do tego jeszcze liceum (3 lata),
studia (5 lat) i kształcenie podyplomowe (2 lata), to wychodzi 20 lat. Przez dwadzieścia lat od kilku do kilkunastu godzin dziennie dzieci i młodzież spędzają w szkole.
To dużo. Dlatego ważne jest, by ten czas wykorzystać efektywnie, by był on nie tylko czasem zdobywania informacji, kształcenia, nauczania, ale także czasem kształtowania charakteru, wychowywania, przekazywania
wartości. Pamiętajmy, czym skorupka za młodu nasiąknie...
Jezus powiedział: „To czyńcie na moją pamiątkę” (por. Łk 22, 19). Czy słowa te odnosiły się «jedynie» do zadanego Kościołowi obrzędu liturgicznego? Czy nie obejmowały również tego niesłychanego znaku umycia nóg? - przekazuje w swoim rozważaniu w najnowszej książce „Mandatum. Ecce Homo” kard. Grzegorz Ryś.
Fragment z książki kard. Grzegorza Rysia „Mandatum. Ecce Homo”, wyd. eSPe. Zobacz więcej: księgarnia.niedziela.pl
Kiedy wiele lat temu pierwszy raz jechałem na pielgrzymkę do Rzymu, z niebywałym zachwytem oglądałem liczne miasta położone na bardzo wysokich i wąskich górach. W sposób zachwycający upiększały okolicę oraz świadczyły o geniuszu budowniczych. Słowa podziwu wypowiedzieliby zapewne znawcy arkanów sztuki obronnej oraz architekci krajobrazu. Miasto od zarania dziejów było synonimem dostatku i pełni. Zaspokajało niemal wszystkie ludzkie potrzeby: materialne, duchowe i intelektualne. Dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa, było obiektem marzeń i westchnień. Nieprzypadkowo czytamy w Apokalipsie św. Jana: „I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża” (21, 2). Otóż my, chrześcijanie, mamy być jak miasto położone na górze. Miało ono bowiem zawsze i tę właściwość, że lampy uliczne świeciły w nim przez całą noc, dając możliwość odnalezienia się na jego terenie i uchwycenia kierunków. Nie tylko mieszkańcom, także innym. Ono świeciło całej okolicy i dosłownie nie było w stanie się ukryć. Każdy przyjaciel Jezusa jest solą i światłem. Chrześcijanie poprzez wierność Ewangelii chronią prawdziwe wartości przed zepsuciem – podobnie jak każda dobra sól konserwuje żywność, ale także nadają światu smak – tak jak szczypta soli poprawia smak pokarmów, np. sałatki. Jesteśmy dosłownie „konserwatorami” Wartości (pisanych wielką literą) i autentycznymi, a nie sztucznymi „polepszaczami smaku” wspólnoty społecznej. I to nie może się dokonywać wyłącznie w moim prywatnym domu, w czterech ścianach mego pokoju i w „więzieniu” własnej duszy. Dzisiejsza Ewangelia zadaje zdecydowany kłam poglądowi, który od lat jest nam, niekiedy z okrucieństwem, wręcz wpajany, że „wiara to sprawa prywatna”. Nigdy nie była i nigdy nie będzie prywatna, gdyż to jest niemożliwe. Jako najpiękniejsza i największa wartość ma służyć każdemu poszukującemu człowiekowi, zawsze i wszędzie. Jezus Chrystus – Droga, Prawda i Życie – chce dotrzeć do wszystkich ludzi bez wyjątku. Czyni to przez swych uczniów-misjonarzy. Koniecznie musimy przypomnieć tutaj słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane w Lubaczowie: „Wiara i szukanie świętości są sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. Ale Bóg nam powiada: «Bądźcie świętymi, ponieważ Ja sam jestem święty!» (Kpł 11, 44). On chce swoją świętością ogarnąć nie tylko poszczególnego człowieka, ale również całe rodziny i inne ludzkie wspólnoty, również całe narody i społeczeństwa” (3 czerwca 1991 r.). Aby to było możliwe, musimy być autentyczni. Sól bywa jednak czasami skażona obcymi domieszkami, a świeca niekiedy bardziej kopci niż świeci. Niestety. Uważajmy na to. W Rzeszowie 2 czerwca 1991 r. papież przestrzegał nas konkretnie: „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. I powtórzmy: soli w potrawie bywa naprawdę niewiele, a jednak daje smak!
W niedzielę zmarł wybitny aktor i pedagog Edward Linde-Lubaszenko – poinformowała PAP rodzina aktora. Linde-Lubaszenko od 1973 r. związany był z Teatrem Starym w Krakowie, zagrał w ponad 70 filmach, ponad 110 przedstawieniach teatralnych i ponad 80 spektaklach Teatru Telewizji.
Linde-Lubaszenko był wieloletnim wykładowcą Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie, gdzie pełnił między innymi funkcję dziekana Wydziału Aktorskiego. W roku 1991 z rąk prezydenta Lecha Wałęsy odebrał nominację profesorską. W roku 2024 został odznaczony Złotym Krzyżem Gloria Artis. (PAP)
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
