Batat wywodzi się z Ameryki Południowej, ale jest uprawiany we wszystkich krajach podzwrotnikowych Ameryki, Afryki i Azji. Jadalną częścią jest bulwa o charakterystycznym stożkowym kształcie. Kolor korzenia jest uzależniony od odmiany batata i waha się od kremowego po fioletowy.
Wyróżnia się dwie odmiany batatów – słodkie oraz gorzkie. Jak można się domyślić, te słodkie są jadalne i smaczne. Odmiana gorzka zawiera w składzie substancje trujące, przez co nie nadaje się do konsumpcji.
Węglowodany są głównym materiałem zapasowym batata. Zawartość białka to nawet 9%, z czego 35-65% stanowi białko właściwe. Bulwa zawiera wszystkie aminokwasy egzogenne, które są niezbędne do utrzymania bilansu wodnego oraz równowagi kwasowo-zasadowej organizmu.
Dzięki dużej zawartości wielonienasyconych kwasów tłuszczowych bataty są dobrym wyborem dla osób z miażdżycą, nadciśnieniem czy otyłością. Zawartość w bulwach batatów: witaminy C, prowitaminy A, ?- i ß-tokoferolu, tiaminy, niacyny, ryboflawiny, kwasu pantotenowego, choliny, folacyny, witaminy B6 oraz witaminy K może zapobiegać ślepocie.
Ponadto występujące w bulwach witamina C oraz ß-karoten dzięki działaniu przeciwzapalnemu mogą być pomocne w zmniejszeniu nasilenia objawów astmy, zapalenia kości i stawów oraz reumatoidalnego zapalenia stawów.
Reklama
Słodkie ziemniaki są cennym źródłem związków mineralnych, takich jak: potas, chlor, fosfor, wapń, siarka, magnez, jod, żelazo, mangan, miedź czy selen. Warzywo bogate jest również w antocyjany oraz karotenoidy. Związki te pozytywnie wpływają na pracę ośrodkowego układu nerwowego, wspomagają koncentrację oraz pamięć, a także zmniejszają ryzyko chorób degeneracyjnych mózgu.
Mimo słodkiego smaku bataty mają niski indeks glikemiczny, przez co są odpowiednie dla osób z cukrzycą czy insulinoopornością. Warto jednak spożywać je z umiarem. Nie zaleca się zbyt mocno rozgotowanych – spowoduje to wzrost indeksu glikemicznego.
Bataty warto włączyć do diety – z pewnością wzbogacą nasz organizm. Aby zachować wszystkie ich niezbędne składniki, zaleca się serwowanie ich ugotowanych na parze lub pieczonych. Warzywo to może być podawane jako dodatek węglowodanowy do obiadu, a także do zup, sosów czy nawet deserów.
Niedożywienie to problem nie tylko osób wychudzonych o anorektycznym wyglądzie. Także u osób z nadwagą i otyłością można zdiagnozować niedożywienie, wynikające z niedoboru składników niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu.
Kiedy głębiej analizujemy problemy zdrowotne osób z nadwagą, okazuje się, że cierpią na wiele uciążliwych dolegliwości, takich jak: zaparcia, zgaga, wzdęcia, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, obrzęki, przemęczenie, brak koncentracji czy bóle głowy. W poszukiwaniu przyczyny pacjent sam zauważa, że nie głoduje – je trzy podstawowe posiłki oraz kilka przekąsek między nimi. Ale jest to tylko odżywienie ilościowe, a nawet przejedzenie. Pod względem jakości jedzenia pacjent jest natomiast niedożywiony. To znaczy, że żywność, którą spożywa, nie jest odżywcza, jest wysoko przetworzona, pozbawiona błonnika, nie jest w stanie zapewnić prawidłowej podaży niezbędnych białek, tłuszczów i węglowodanów, nie zawiera najważniejszych witamin i minerałów, bez których organizm zaczyna procesy degradacyjne, które prowadzą do wielu dolegliwości. W przepisach, które proponuję, każdy produkt ma wysoką gęstość odżywczą i odżywia organizm jakościowo. Soczewica i ciecierzyca są fenomenalnym źródłem białka roślinnego, wszystkie warzywa są nośnikiem błonnika oraz źródłem węglowodanów. Imbir, czosnek, kurkuma działają przeciwzapalnie i podnoszą odporność. Tłuszcze z kolei są nośnikiem witamin A, D, E i K. Posiłki przygotowane z takich składników wzmacniają organizm i odżywiają każdą komórkę. Spróbuj od małej zmiany i sprawdź rezultaty!
Proszę o inny zestaw pytań! OK, żartowałam! Odpowiem na to pytanie, choć przyznaję, że się go nie spodziewałam. Wiesz... Gdyby tak patrzeć na mnie tylko przez pryzmat znaczenia mojego imienia, to z pewnością odpowiedziałabym twierdząco. Wszak imię to wywodzi się z greckiego przymiotnika hagné, który znaczy „czysta”, „nieskalana”, „doskonała”, „święta”.
Obiektywnie patrząc na siebie, muszę powiedzieć, że naprawdę jestem kobietą wrażliwą i odpowiedzialną. Jestem gotowa poświęcić życie ideałom. Mam w sobie spore pokłady odwagi, która daje mi poczucie pewnej niezależności w działaniu. Nie narzucam jednak swojej woli innym. Sądzę, że pomimo tego, iż całe stulecia dzielą mnie od dzisiejszych czasów, to jednak mogę być przykładem do naśladowania.
Żyłam na przełomie XIII i XIV wieku we Włoszech. Pochodzę z rodziny arystokratycznej, gdzie właśnie owa doskonałość we wszystkim była stawiana na pierwszym miejscu. Zostałam oddana na wychowanie do klasztoru Sióstr Dominikanek. Miałam wtedy 9 lat. Nie było mi łatwo pogodzić się z taką decyzją moich rodziców, choć było to rzeczą normalną w tamtych czasach. Później jednak doszłam do wniosku, że było to opatrznościowe posunięcie z ich strony. Postanowiłam bowiem zostać zakonnicą. Przykro mi tylko z tego powodu, że niestety, moi rodzice tego nie pochwalali.
Następnie moje życie potoczyło się bardzo szybko. Założyłam nowy dom zakonny. Inne zakonnice wybrały mnie w wieku 15 lat na swoją przełożoną. Starałam się więc być dla nich mądrą, pobożną i zarazem wyrozumiałą „szefową”. Pan Bóg błogosławił mi różnymi łaskami, poczynając od daru proroctwa, aż do tego, że byłam w stanie żywić się jedynie chlebem i wodą, sypiać na ziemi i zamiast poduszki używać kamienia. Wiele dziewcząt dzięki mnie wstąpiło do zakonu. Po mojej śmierci ikonografia zaczęła przedstawiać mnie najczęściej z lilią w prawej ręce. W lewej z reguły trzymam założony przez siebie klasztor.
Wracając do postawionego mi pytania, myślę, że perfekcjonizm wyniesiony z domu i niejako pogłębiony przez zakonny tryb życia można przemienić w wielki dar dla innych. Oczywiście, jest to możliwe tylko wtedy, gdy współpracujemy w pełni z Bożą łaską i nieustannie pielęgnujemy w sobie zdrowy dystans do samego siebie.
Pięknie pozdrawiam i do zobaczenia w Domu Ojca!
Z wyrazami szacunku -
Bibliści, naukowcy innych kierunków zajmujący się badaniami nad Biblią oraz wszyscy, którzy fascynują się Pismem Świętym i chcą pogłębić swoją wiedzę na temat Księgi stanowiącej fundament naszej cywilizacji, z pewnością ucieszą się z informacji, iż w Bibliotece Uniwersyteckiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II otworzono Czytelnię Biblijną. Na półkach można znaleźć około ośmiu tysięcy woluminów.
Czytelnia Biblijna została utworzona z inicjatywy Instytutu Nauk Biblijnych i Biblioteki Uniwersyteckiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Znajduje się na czwartym piętrze budynku Biblioteki Głównej KUL przy ul. Fryderyka Chopina 27.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
