Cezary Bus żył w czasach duchowego zamętu, gdy wraz z początkiem reformacji Europa pogrążyła się w politycznym, społecznym i religijnym kryzysie. Również w jego życie wkradł się duchowy chaos, gdy jako młodzieniec wstąpił do gwardii królewskiej – światowość, w której się zatracił, przyćmiła myśl o Bogu. Ten stan rzeczy odmieniła ciężka choroba, na którą zapadł – miał wówczas czas na przemyślenie swego postępowania. Właśnie wtedy odkrył w sobie powołanie do stanu duchownego.

Po ukończeniu studiów i formacji kapłańskiej, w wieku czterdziestu dwóch lat, Cezary przyjął święcenia kapłańskie. Z gorliwością podjął nowe obowiązki. Kierując się własnym doświadczeniem, zrozumiał, że główną przyczyną obojętności religijnej wielu katolików nie jest ich zła wola, lecz niewiedza, coś, co określilibyśmy jako religijny analfabetyzm. Dlatego jako wędrowny katecheta poświęcił się przybliżaniu prawd wiary zarówno dzieciom i młodzieży, jak i osobom dorosłym.

Dzieło zainicjowane przez Cezarego przynosiło wielkie owoce, a wokół niego zgromadziła się grupa współpracowników, z którą założył zgromadzenie Kapłanów Nauki Chrześcijańskiej – w celu głoszenia słowa Bożego i katechizowania prostym językiem, zrozumiałym nawet dla niewykształconej ludności wiejskiej. Wykorzystywali oni do tego Pismo Święte. Święty Cezary zrewolucjonizował ówczesne podejście do nauczania prawd wiary.

Św. Cezary Bus, prezbiter ur. 3 lutego 1544 r. zm. 15 kwietnia 1607 r.