Pierwsze czytanie dzisiejszej Liturgii Słowa to fragment tzw. Księgi Pocieszenia – proroctw Jeremiasza, obejmujących rozdziały 30-33 jego księgi. Wyrażają one nadzieję na odnowienie Izraela, powrót z niewoli babilońskiej oraz przyszłą pomyślność. Zapowiadana odnowa jest dziełem Bożej miłości, której owocem będą nowy Izrael i nowa Jerozolima – przejście od cierpienia i ucisku do stabilności i pokoju. Proroctwa Jeremiasza w tej sekcji opierają się na Bożych obietnicach, których zasadniczą treść stanowi dar zbawienia. Owo zbawienie nie jest jednak przedstawione jako konkretne wydarzenie czy pojedynczy dar. Zostaje ono naświetlone z różnych perspektyw jako całość działania dobrego i miłosiernego Boga względem człowieka.

Dzisiejsze czytanie jest zapowiedzią nowego przymierza. „Oto nadchodzą dni” – sformułowanie to jest jedną z form prorockiego przekazu, która wskazuje na mającą się zrealizować Bożą obietnicę. Dotyczy ona bezpośrednio relacji między Bogiem a wybranym przez Niego ludem. Zapowiadane nowe przymierze nie może zostać porównane z żadnym podobnym aktem w historii zbawienia. Nawet tak fundamentalny dla tożsamości Izraela moment jak wyprowadzenie z Egiptu i zawarcie przymierza na górze Synaj nie stanowią tutaj punktu odniesienia. Przymierze synajskie zostało złamane przez lud wybrany w wyniku buntu i nieposłuszeństwa, o którym opowiada historia wędrówki przez pustynię w kierunku ziemi obiecanej. Ta forma relacji nie zostanie powtórzona ani odnowiona. Prorok zapowiada rzeczywistość absolutnie nową, dotychczas nieznaną. Nowe otwarcie w dialogu między Bogiem a człowiekiem domaga się nowego przymierza. Jego nowość wyraża się przede wszystkim w fakcie, że będzie miało ono charakter ściśle duchowy. Bóg umieści w sercach ludzkich swoje prawo. Nie będą to już przepisy utrwalone na kamiennych tablicach, jak te przekazane Mojżeszowi. Boże objawienie nie dokona się za pośrednictwem zewnętrznych znaków znanych z przymierza synajskiego, takich jak grzmoty, mrok czy dźwięk trąby (por. Wj 19). Tym razem będzie miało ono charakter indywidualny – będzie zwrócone bezpośrednio do serca każdego z wierzących. W biblijnej antropologii serce rozumiane jest jako odpowiednik sumienia – przestrzeń podejmowania zasadniczych decyzji i dokonywania wyborów. Bóg objawi się zatem nie jako zewnętrzny partner dialogu przekazujący określony kodeks postępowania, ale da się poznać „od wewnątrz”, w intymności ludzkiego serca. Zasadniczym celem tej Bożej inicjatywy jest przebaczenie, puszczenie w niepamięć popełnionych przez lud grzechów. Nowe przymierze to otwarcie nowego rozdziału w historii. Bóg przemawiający i obecny w ludzkim sercu – to nowość wyrażona w bliskości. Ta nowość dotyczy zarówno formy przekazu, jak i samej treści obietnicy. Prorocka zapowiedź staje się w ten sposób źródłem prawdziwego pocieszenia, opartego na nadziei złożonej w dobrym i wiernym Bogu.