Abraham często podawany jest jako wzór wiary. Ten patriarcha Żydów i chrześcijan uczy nas czegoś bardzo ważnego, a mianowicie tego, że wiara to nie tyle przekonanie o istnieniu Boga, ile zaufanie Bogu. To wejście z Nim w prawdziwą, głęboką relację.

„Dzięki wierze ten, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania, by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie” – zapisał autor Listu do Hebrajczyków (11, 8). Decydując się na tak niezwykły krok, Abraham nie mógł jedynie polegać na fakcie, że wierzył w istnienie Boga, ale musiał Mu zaufać, iż wezwanie do opuszczenia rodzinnych stron i wyjścia w nieznane ma sens, że to jest plan Boga na jego życie.

W Księdze Rodzaju znajdujemy kilka przykładów, które obrazują zażyłość relacji łączącej Abrahama z Bogiem. Symboliczna jest scena, gdy Bóg pod postacią człowieka, w towarzystwie dwóch aniołów, przychodzi do Abrahama w gościnę (por. Rdz 18, 1-33). W tym samym rozdziale znajduje się fragment, opisujący, jak patriarcha licytuje się z Bogiem, dla ilu sprawiedliwych mieszkańców Sodomy Pan jest gotowy ocalić miasto. Abraham uczy, że człowiek prawdziwie wierzący nie ogranicza się jedynie do formalizmu w relacjach z Bogiem, ale staje przed Panem z zaufaniem, w pokorze i prostocie serca, bez udawania i fałszu.

Bardzo mocne świadectwo o wierze Abrahama daje również św. Paweł w Liście do Rzymian. „On to wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów, zgodnie z tym, co było powiedziane: takie będzie twoje potomstwo. I nie zachwiał się w wierze, choć stwierdził, że ciało jego jest już obumarłe – miał już prawie sto lat – i że obumarłe jest łono Sary. I nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale się umocnił w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu i był przekonany, że mocen jest On również wypełnić, co obiecał. Dlatego też policzono mu to za sprawiedliwość” (4, 18-22).

Taka wiara, która jest zaufaniem Bogu, pozwala przekraczać ludzkie kalkulacje. Abraham, słysząc Boże wezwanie, nie wahał się czynić wbrew temu, co po ludzku często wydawało się słuszne, i decydował się na to, co z ludzkiego punktu widzenia nie miało szans na powodzenie. To jest wyzwanie dla nas, chrześcijan, którzy mimo wielu znaków i cudów na przestrzeni 2 tys. lat często mamy problemy z zaufaniem Bogu. Abraham nie miał za sobą tylu wieków wierzących przodków, a mimo to nie zachwiał się w wierze.

Na znaczenie zażyłej relacji z Bogiem w życiu Abrahama i w naszym życiu zwrócił uwagę Ojciec Święty Franciszek podczas jednej z audiencji ogólnych: „Bóg jest już postrzegany nie tylko w zjawiskach kosmicznych, jako Bóg daleki, który może wzbudzać przerażenie. Bóg Abrahama staje się «moim Bogiem», Bogiem mojej osobistej historii, który prowadzi moje kroki, który mnie nie opuszcza; Bogiem moich dni, towarzyszem moich wydarzeń; Bogiem Opatrzności”. Uczmy się zatem od Abrahama zaufania Bogu i życia z Nim na co dzień.