Reklama

Zdrowie

Na szpilkach i pod krawatem

Ważne jest, żeby ludzie zrozumieli, że dziś przeciętny polski alkoholik to nie cuchnący żul spod budki z piwem, ale dobrze ubrany człowiek, który zdaniem otoczenia osiągnął życiowy sukces.

Siedzimy w sali spotkań ośrodka leczenia uzależnień. Wokół mnie kobiety i mężczyźni, którzy mówią o sobie „trzeźwiejący alkoholicy”. Poza tą salą są właścicielami świetnie prosperujących firm, wykonują zawody wysoko lokowane społecznie, są mężami, ojcami, dziadkami. Łączy ich tylko jedna rzecz – kilkanaście lub kilka lat wolnych od nałogu. Odbudowują teraz swoje życie z gruzów albo ratują to, co z niego zostało. Pytam, co zabrała im wódka. Rodzinę? Majątek? Dobre imię? Odpowiadają – że kawał życia. Ich historie mają nas skłonić do zastanowienia się nad sobą, mogą się stać punktem zwrotnym... Przede wszystkim jednak zależy tym ludziom, byśmy dostrzegli, że Polska tonie dziś w alkoholu jak jeszcze nigdy dotąd. Że niebezpiecznie zmienia się styl picia. Przesada?

No to posłuchajcie...

Nie jest dobrze

Stanisław, emerytowany właściciel dużej firmy spedycyjnej, ma wśród zebranych najdłuższy staż w byciu trzeźwiejącym alkoholikiem: – Ludzie piją teraz znacznie więcej niż za komuny. Uważam, że to, co się mówi o skali nałogu, to zaledwie czubek góry lodowej. Wie pani, alkoholik alkoholika nie oszuka, my rzucimy okiem na człowieka i wiemy. Masa ludzi jest solidnie uzależniona, choć może nawet jeszcze nieświadoma swojego uzależnienia... Dużo się teraz pracuje, więc codzienna „niewinna” lampka wina na rozluźnienie albo drink traktowane są jak nagroda po ciężkim dniu. Niezauważalnie taka lampka przeradza się w kilka, a drink – w trzy drinki. W pandemii przerażająco wzrosła liczba wypijanych małpek. Opowiadał mi pracownik huty szkła, że pracują u nich non stop cztery taśmy – na dwóch robi się słoiki na ogórki, soki, musztardę i co tam jeszcze, a na dwóch następnych – wyłącznie butelki na małpki...

Andrzej, ekonomista, bankowiec, trzeźwy od dekady: – Zauważcie, że już dzieci wychowuje się na nałogowców. Bo niby czemu służą bezalkoholowe szampany, serwowane maluchom na urodzinach w kieliszkach dla dorosłych? Po co te gigantyczne kampanie reklamowe: „piwa zero procent”? To oczywiste – mają za zadanie wyrobić w młodych nawyk sięgania po napoje wyskokowe. Z czasem przerzucą się na procenty, bo apetyt rośnie w miarę jedzenia. W ten sposób kolejne pokolenia podprowadza się nad przepaść...

Reklama

Ewa, nauczycielka chemii w szkołach średnich, w AA od 5 lat: – Mamy bożka w postaci dochodów z akcyzy od alkoholu i tak naprawdę niewielu obchodzi, co się dzieje z narodem. Nie wiem, ile budżet państwa na tym zarabia, ale czy ktoś policzył wydatki na łagodzenie monstrualnych skutków chlania? Wszędzie sklepy alkoholowe pracują na pełnych obrotach, są miejsca zbiorowego upijania się, w których nie brak rodzin z dziećmi, ale brakuje kogoś, kto by tym cuchnącym alkoholem ludziom powiedział o mityngach AA, o terapiach, o możliwościach leczenia. Czy w szkołach prowadzona jest poważna edukacja antyalkoholowa? Kto ma tę młódź nauczyć radzenia sobie z emocjami, odwagi mówienia „nie”?

Nie idźcie tą drogą

Andrzej często powtarza: „Kochałem alkohol jak kot mleko”. Łagodził wszystkie lęki, uciszał demony, pozwalał zapomnieć o trudnej codzienności. – To alkohol odmienił mi życie i powoli odbierał wszystko, co kochałem, na czym mi zależało – mówi dziś. – To alkohol zaprowadził mnie pod most, do mojego prywatnego piekła – do koczowiska ludzi podobnych do mnie. Chciałem zapić się na śmierć, prosiłem Boga, żeby to się wreszcie skończyło. Ale On miał względem mnie inny plan...

Są różne modele picia. Stanisław np. pił samotnie. Zależało mu, żeby broń Boże nikt w pracy nie widział zataczającego się poważnego pana prezesa. Gdy odwieźli go na pierwsze odtrucie, okazało się, że pracownicy zapisywali dni, kiedy zjawiał się w pracy trzeźwy. Ojciec Arka pił tzw. cugami – np. nie tknął kieliszka przez 40 dni Wielkiego Postu, a w Wielkanoc jak się uruchomił, to rodzina musiała brać nogi za pas. Dziadek Jacka prowadził dobrze prosperującą wiejską melinę. – U nas spirytus był na wszystko! Jacuś kaszle? Niech se dziabnie kielonek. Coś w płucach rzęzi – kieliszeczek nie zaszkodzi – wspomina po latach. Jako dobry wnuczek regularnie dowoził dziadkowy alkohol sąsiadom i prawie zawsze dostawał „malucha” za fatygę. – W szkole zawodowej byłem już tak uzależniony, że śmieszyli mnie rówieśnicy pijący po krzakach wino. Potem równia pochyła. W zasadzie nie pamiętam swojego życia...

Reklama

Arek opowiada, że w branży budowlanej – a prowadził dużą firmę deweloperską – odmawianie alkoholu w zasadzie kasowało możliwość zawarcia poważnej transakcji. – W Polsce niepijący staje się z miejsca podejrzany – mówi. – Alkohol nigdy mi nie smakował, więc uważałem się za bezpiecznego. Nie potrafię dziś wskazać czasu, gdy zaczęło mi się to wymykać spod kontroli – straciłem poczucie rzeczywistości, bagatelizowałem sygnały ostrzegawcze, uwagi najbliższych. Miałem budowy w całym kraju i regularnie je objeżdżałem. Gdy żona dzwoniła wieczorami, pokazywałem jej, że na nocnym stoliku mam zdjęcie jej i dzieci. Gdybym zrobił większy kadr, zobaczyłaby butelkę. Zaliczyłem alkoholowe zapalenie trzustki, potem zapalenie wątroby... Jak na sylwestra zacząłem pić, to do domu wróciłem 12 marca. Na pierwszy detoks dowlokłem się kompletnie zalany. W sumie przepiłem całą, budowaną latami, firmę...

Bez reguł

Stanisław – przypomnijmy: w tym towarzystwie z najdłuższym czasem trzeźwienia – wylicza: – Picie ma trzy etapy. Najpierw pije się towarzysko, co jest powszechnie akceptowane, czyli od czasu do czasu, np. na spotkaniach rodzinnych. Drugi etap to tzw. picie niebezpieczne – zaczynamy wodzić rej na imprezach, namawiamy innych do picia, pijemy częściej. Trzeci etap to już nałóg. Z picia niebezpiecznego zawsze można wrócić do picia okazjonalnego, ale z uzależnienia już nie. Z tego nie wychodzi się o własnych siłach, wpadamy w ciemność – w alkoholizm, w chorobę.

Reklama

Ewa jest przekonana, że jeśli ktoś pije nałogowo, ale ciągle dobrze funkcjonuje zawodowo, to nie zgłosi się na leczenie. – Alkoholik musi upaść, zaliczyć dno. Trzeba się upodlić, poniżyć, coś się musi w środku złamać. To są naprawdę straszne przeżycia, graniczne, ale tylko wtedy jest szansa na powrót do normalności. Trzeba się zakochać w trzeźwości. Sporo prawdy jest też w tym, że choć terapeuci mówią, iż trzeźwieje się dla siebie, to tak naprawdę zawsze obok jest ten ktoś, lub ktosie, dla kogo podejmujesz tę strasznie trudną walkę...

Reszta kiwa potakująco głową. Andrzej np. zaczął leczenie, gdy żona zagroziła, że nie zobaczy więcej syna. – A ja to dziecko kochałem jak chyba nic w życiu – wspomina i nagle oczy mu wilgotnieją. – Poszedłem na leczenie ze strachu, że kobieta dotrzyma słowa. Latami trwało to szarpanie się z nałogiem. U niektórych szczęściarzy leczenie działa od pierwszego strzału, niestety u mnie nie...

Jacek zdecydował się na leczenie, bo szkoda mu było matki. – Położyli mnie na detoksie i to była najlepsza rzecz, jaka mogła się zdarzyć – wspomina. – Przeraziło mnie nie na żarty to, co tam zobaczyłem. Przywozili gości z takimi życiorysami, że bałem się przy nich zasnąć... Zepsuli mi komfort picia, bo zobaczyłem koniec drogi, na której początku stałem.

Zamiast puenty

– Zwróćcie uwagę na jedną rzecz – mówi Stanisław. – W Polsce alkohol jest legalny, nielegalne są natomiast wszystkie inne środki zmieniające nastrój, czyli uzależniające. Nie kupisz w spożywczym narkotyków, nie dostaniesz leków, które dają kopa, czyli psychotropu, bez recepty. Ale alkohol jest w każdych ilościach i wszędzie. Nie ma w narodzie świadomości, jak łatwo się uzależnić – że dwie identyczne ilości alkoholu wypite przez dwie osoby jedną uzależnią, a drugą nie, i nie ma sposobu, żeby zgadnąć, która to będzie. Nie mówi się też, że alkoholizm jest chorobą śmiertelną! – I nieuleczalną! – dodają chórem inni.

Marek, który od lat zajmuje się terapią osób uzależnionych, jest ostry w ocenach: – Walka z alkoholizmem trwa w Polsce od dekad, tylko co z tego? Mówi się o nałogach wyniszczających naród, ale nic z tego gadania nie wynika. Co roku wypija się więcej litrów spirytusu na głowę i nadal brak poważnych programów antyalkoholowych. Nie ma też dobrze zrobionych, przemawiających zwłaszcza do młodych, kampanii społecznych lansujących niepicie. Tak szczerze, to obok ludzi ze środowiska ruchu AA, terapeutów itd. jakby nikomu nie zależało. Nad tym dramatem rozpitego polskiego społeczeństwa panuje dziwna cisza…

Materiał powstał dzięki życzliwości Ośrodka Leczenia Uzależnień „Wyspa SOZO” i jego gości (www.wyspasozo.pl)

2021-09-22 07:48

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

I Kongres Trzeźwości Ziem Zachodnich Polski

Niedziela szczecińsko-kamieńska 41/2019, str. 7

[ TEMATY ]

kongres

abstynencja

Ks. Robert Gołębiowski

Obrady I Kongresu Trzeźwości w WSD w Gościkowie-Paradyżu

Obrady I Kongresu Trzeźwości w WSD w Gościkowie-Paradyżu

Największym dramatem naszego społeczeństwa jest nadużywanie alkoholu, uzależnienie od niego, a także straty moralne, emocjonalne, zdrowotne i finansowe, które dotykają setek tysięcy polskich rodzin. Od wielu pokoleń w różnorodnych formach podejmowana jest wytrwała praca nad trzeźwością naszego narodu. Obok instytucji państwowych, szerokiej gamy wsparcia terapeutycznego w pracę tę od kilku wieków włącza się także Kościół, oferując wiele form wsparcia z wychodzenia z nałogu alkoholizmu. Jedną z nich był także I Kongres Trzeźwości Ziem Zachodnich Polski, który odbył się 20 września br. w murach WSD w Gościkowie-Paradyżu

Organizatorem Kongresu był gorzowski Ruch Społeczny „Ku Trzeźwości Narodu”, na czele którego stoi ks. kan. Henryk Grządko. – Głównym celem naszych działań – powiedział nam ks. H. Grządko – jest ograniczenie spożycia alkoholu poprzez zmianę Ustawy o Wychowaniu w Trzeźwości i Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi. Najważniejsze jest realne obniżenie poziomu pijaństwa w naszym kraju. Obecnie na głowę Polaka przypada 11 litrów czystego spirytusu. Dla porównania w 1980 r. było to 8,4 l. Codziennie jakąkolwiek formę alkoholu kupuje 3 mln Polaków! Jak temu zaradzić? Po pierwsze, chcemy wprowadzenia monopolu państwowego na sprzedaż detaliczną alkoholu. W krajach, gdzie został on wprowadzony, jest najmniejsze spożycie. Po drugie, chcemy ograniczyć liczbę punktów sprzedaży alkoholu, gdyż obecnie w Polsce jeden sklep z alkoholem przypada na 273 osoby! Ponadto postulujemy, aby zakazać reklam alkoholu w mediach. Chcemy podnieść również wiek sprzedaży alkoholu do 20 lub nawet 21 lat. Po piąte – kontynuuje ks. Henryk – myślimy o podniesieniu ceny detalicznej alkoholu, który jest stanowczo za tani. I po szóste, chcemy wprowadzić konkretne godziny sprzedaży alkoholu, a przy tym walczyć z mitami, że wspomniane zmiany spowodują upadek gospodarki. Tak jak kiedyś walczyliśmy o wolność, tak teraz musimy walczyć o trzeźwość, by nasz naród nie zginął!

CZYTAJ DALEJ

Proroctwa bł. Bronisława Markiewicza dotyczące Polaków

[ TEMATY ]

bł. ks. Bronisław Markiewicz

Archiwum sanktuarium bł. ks. Bronisława Markiewicza

Znana jest piękna zapowiedź o przyszłych losach Polski, która wyszła spod pióra bł. Bronisława Markiewicza (†1912). W swej sztuce „Bój bezkrwawy” przepowiada on rzeczy niezwykłe.

Ponieważ Pan was więcej umiłował aniżeli inne narody, dopuścił na was ten ucisk, abyście oczyściwszy się z grzechów waszych, stali się wzorem dla innych narodów i ludów, które niebawem odbiorą karę sroższą od waszej [...]. Wojna będzie powszechna na całej kuli ziemskiej i tak krwawa, że naród położony na południu granicy Polski wyginie w niej zupełnie [...]. W końcu wojna stanie się religijna. Walczyć będą dwa obozy: obóz ludzi wierzących w Boga i obóz ludzi niewierzących w Niego. Nastąpi wreszcie bankructwo powszechne i nędza, jakiej nikt nie widział, do tego stopnia, że wojna sama ustanie z braku środków i sił. Zwycięzcy i zwyciężeni znajdą się w równej niedoli i wtedy niewierni uznają, że Bóg rządzi światem [...]. Wy, Polacy, przez ucisk ten oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, ale nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet niegdysiejszym waszym wrogom. I tym sposobem wprowadzicie niewidziane dawno braterstwo ludów...

CZYTAJ DALEJ

Niemiecki biskup: konsekwentni katolicy przyszłością Kościoła

2023-01-30 09:41

[ TEMATY ]

Niemcy

Karol Porwich/Niedziela

Biskup Rudolf Voderholzer podkreślił, że katolicy w Niemczech muszą sobie uświadomić „jeszcze bardziej niż w czasach minionych”, że są „w absolutnej mniejszości” i mogą być przekonujący tylko wtedy, „ podobnie jak Kościół pierwszych wieków trzymamy się mocno nauki apostołów [...] i komunii [communio], łamania chleba i modlitwy” (Dz 2,42) – powiedział biskup Ratyzbony, Rudolf Voderholzer w wywiadzie spoglądającym na jego dziesięć lat posługi jako ordynariusz Ratyzbony. Ukazał się w gazecie diecezjalnej.

„Niestety, zbliżanie się do siebie, słuchanie się nawzajem i dodawanie sobie otuchy są zbyt często torpedowane przez niepotrzebną i bezbożną wojnę okopową" – ubolewa bp Voderholzer. Odnosząc się do niemieckiej drogi synodalnej powiedział: „W procesie politycznym walkę toczy się twardymi kijami. Pod tym względem nie byłem zaskoczony. Muszę jednak przyznać, że na początku zakładałem jeszcze, że w ramach drogi synodalnej będzie możliwa teologiczna walka na argumenty. Zaangażowałem się w to i byłem również gotów poświęcić temu wiele czasu pracy i energii”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję