Reklama

Niedziela Wrocławska

Trzeba chłopa, żeby nie pił

Łatwo jest wpaść w nałóg alkoholowy. Wyjście z niego wymaga poświęcenia nie tylko osoby chorej, ale także najbliższych. Abstynencja pomaga odzyskać człowieczeństwo. O problemach związanych z alkoholem i życiu bez niego rozmawiamy z ks. Aleksandrem Radeckim.

Ks. Łukasz Romańczuk: Rozpoczynamy sierpień. Dlaczego Kościół troszczy się i zachęca w tym miesiącu do abstynencji od alkoholu?

Ks. Aleksander Radecki: Alkoholizm niszczy całe społeczeństwo. Zachęta daje zawsze nadzieję na pokonanie tej fali. Pamiętam, a było to bardzo dawno, na Dworcu PKP we Wrocławiu, był taki baner: „Przez abstynencję wielu, do trzeźwości całego narodu”. Potem ten baner niestety zniknął, ale znacznie później dowiedziałem się, że była to koncepcja ks. Franciszka Blachnickiego, którego słuchałem na własne uszy i on w 1980 r. przekonał mnie osobiście do tego, aby zdeklarować taką wolę podjęcia abstynencji ze względu na tych, którym pić absolutnie nie wolno. Podejmując próbę uświadomienia sobie, dlaczego ludzie mają jakieś opory przed abstynencją, odkryłem takie punkty: Pierwszy – to uzależnienie. Człowiek nie jest w stanie odmówić sobie wypicia alkoholu, a także nie jest w stanie się przyznać do tej słabości. Drugi – to strach przed opinią otoczenia (Co powiedzą, gdy nie wypiję?). Przeczytałem kiedyś takie zdanie: „Wszyscy wiedzą, że alkoholizm jest chorobą, ale jak nie pijesz, to pytają, czy jesteś chory”. Pojawia się obawa samotności, odrzucenia i wzięcia za donosiciela. Kolejna rzecz – to potrzeba zagłuszenia sumienia ostrzegającego przed popełnieniem grzechu – na trzeźwo byśmy pewnych rzeczy nie zrobili. Pewnego razu przygotowując się do zastępstwa „Orzecha”, na wykładach dla rodziców narzeczonych na zakończenie przygotowania do małżeństwa otrzymałem plan spotkania. Był tam m.in. punkt: oczepiny. Nie wiedziałem, co to jest i obejrzałem dwa filmiki na YouTubie. Zachowania i zabawa były takie, że na trzeźwo nikt by tego nie zrobił. To pozwoliło mi też zrozumieć, dlaczego po takiej uroczystości mało kto przyjdzie do kościoła na Mszę św. w niedzielę, a do Komunii św. tym bardziej. W takich i podobnych sytuacjach, jak przymus towarzyski („ze mną nie wypijesz?”), osiemnastka, imieniny, awans zawodowy – alkohol służy do zmiękczenia i zagłuszenia sumienia.

Reklama

Spotkałem się ze stwierdzeniem, że „gdyby nie alkohol, moje życie nie miałoby sensu”. Czyżby był on też traktowany jako zamiennik? Brakuje mi „czegoś”, to sięgnę po alkohol.

To jest chyba najgorsze. Nuda, brak pomysłu na spędzenie wolnego czasu. Dziś zastanawiamy się, dlaczego podczas pandemii wielu się rozpiło? Do tego dochodzi brak wyobraźni miłosierdzia dla tych, którym pić nie wolno. Do niektórych nie dociera, że moja abstynencja pomogłaby komuś, kto wychodzi z nałogu, kto nie da sobie sam rady. Ta motywacja dla mnie była najważniejsza. Niestety trudno spotkać kogoś, kto zatroszczyłby się o człowieka w nałogu, a skala jest tak duża, że w każdym większym towarzystwie znajdzie się ktoś, komu pić nie wolno. Innym czynnikiem jest słaba wiara albo jej brak, bo wtedy nie ma odniesienia do Pana Boga i tu zacytuję ks. Blachnickiego: „Możesz wypić. Picie nie jest grzechem. Upicie jest grzechem. Możesz wypić, nie zgrzeszysz, ale Jezus pyta się ciebie jak Piotra: «Czy miłujesz Mnie więcej?””. To mnie wtedy bardzo ujęło. Widzimy, że jest mnóstwo argumentów za tym, aby zaproponować rodakom taki rodzaj ascezy i jest on przypisany do sierpnia – święty miesiąc Polaków. Kiedy sobie uświadomimy wielkie rocznice, zobowiązania wobec Matki Najświętszej, Cud nad Wisłą, Solidarność, pielgrzymki – to można powiedzieć, że zdumiewający jest opór rodaków, którzy w tym miesiącu nie przejmą się takim apelem.

Jaką postawę, oprócz abstynencji, powinni podjąć najbliżsi?

Jest tu potrzebne docenienie jego możliwości, czyli pokazanie mu, że oprócz nałogu i słabości, jest dobry w jakiejś dziedzinie. Pamiętam sytuację ze Szczodrego. Tam jest schronisko dla bezdomnych. W sąsiedniej miejscowości zdarzył się kataklizm, który spowodował uszkodzenie dachu. Wymagano pomocy i kilku bezdomnych w brawurowym tempie wyremontowało ten dom, bo się na tym znali, ale gdy odebrali wypłatę, praca się skończyła. Kiedyś używano terminu: praca chroniona. Chodzi o to, aby dać takiemu człowiekowi szansę, by uwierzył, że potrafi na siebie zarobić i zachwycić innych swoimi talentami, zawodem. Jest to o tyle trudne, że jak ktoś nadużył zaufania, to co ma zrobić? Żona, która tyle przepłakała, nasłuchała się obietnic i teraz, gdy najbliższy wraca z więzienia, czy odwykowego leczenia, jak ona ma uwierzyć w to, że tym razem będzie lepiej? Dlatego odbudowanie zaufania przez tego człowieka będzie bardzo trudne. I chwała takim ludziom, którzy się takich osób nie boją i próbują im dać szansę. Skoro patrzymy na to okiem wiary, to musimy się zgodzić, że to może być 7 i 77 razy. Wsparcie tego człowieka własną obecnością, abstynencją, modlitwą, troską o niego, aby nie został sam i miał jakiś pomysł na życie. Trzeba też podejść do każdego indywidualnie. Nie każde rozwiązanie ogólne będzie pasowało do danego człowieka. Potrzebna jest wyobraźnia miłosierdzia.

Jest Ksiądz uważany w naszej archidiecezji jako zagorzały abstynent, jak wytrwać w abstynencji, jak to się Księdzu udaje?

Jest to prostsze, niż mogłoby się wydawać. Jak ktoś nie jest abstynentem, a nie chce się uzależnić, to musi kombinować. „Czy już dziś piłem?”. „Ile wypiłem?”. „Z tobą mogę, z tobą nie”. Lepiej mieć już etykietkę wściekłego abstynenta, do której wszyscy przywykli i większy szok byłby, gdybym uległ tej presji. Nie jest to trudne. Radykalizm Ewangelii jest łatwiejszy do realizacji niż kombinowanie. Jest to kwestia woli. Jeśli mam przekonanie, że to ma sens – to jest największa motywacja. Skoro zdeklarowanym abstynentem jestem 41 lat, to chyba siłą musieliby mnie upić. Podniósł mnie na duchu ks. Władysław Zązel, znany orędownik trzeźwego wesela. Zasadę tę wprowadził wśród górali, jako proboszcz Kamesznicy. Powiedział takie zdanie: „Trzeba chłopa, żeby nie pił”. Mam nadzieję, że jestem chłopem.

2021-07-27 12:14

Ocena: +3 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Bronakowski: 11 tysięcy Polaków rocznie umiera z powodu alkoholu, a my ich nie ratujemy

[ TEMATY ]

alkohol

alkoholizm

Bożena Sztajner/Niedziela

Nasze narodowe życie społeczne i duchowe niszczy powódź, a my nie widzimy potrzeby budowania wałów – mówił bp Tadeusz Bronakowski w poniedziałek w Miejscu Piastowym k. Krosna podczas 14. Ogólnopolskiej Modlitwy o Trzeźwość Narodu. Biskup pomocniczy łomżyński i przewodniczący Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości podał, że prawie 4 miliony Polaków ma problem z alkoholem, a 11 tysięcy rocznie umiera z jego powodu, a my nie podejmujemy akcji ratunkowej.

– Możemy powiedzieć, że nasze narodowe życie społeczne i duchowe niszczy powódź, a my nie widzimy potrzeby budowania wałów, ani podejmowania akcji ratunkowej. Pozwalamy rozprzestrzeniać się tym zagrożeniom, a zwłaszcza pijaństwu i alkoholizmowi – mówił bp Bronakowski. – Zastanówmy się, czy odpowiedzialny Polak może radośnie i beztrosko świętować niepodległość, gdy ponad 11 tysięcy rodaków umiera rocznie przez legalnie sprzedawany alkohol? – pytał retorycznie kaznodzieja.

CZYTAJ DALEJ

Msza św. krok po kroku

Rozumienie znaków i symboli, gestów i postaw pozwala nam świadomie i owocnie uczestniczyć we Mszy św.

Każdy, kto poważnie traktuje swoje chrześcijaństwo, wie, że we Mszy św. należy uczestniczyć. Ale nie wszyscy zadają sobie pytanie, czym owo uczestnictwo jest i co należy zrobić, aby stało się ono świadome, czynne i owocne, czyli właśnie takie, jakie powinno być. Na pewno odpowiednie uczestnictwo nie ogranicza się jedynie do wypełnienia pierwszego przykazania kościelnego, czyli do fizycznej obecności w kościele w każde niedzielę i święto nakazane. Aby prawdziwie uczestniczyć we Mszy św., nie wystarczy także być tylko skupionym i pobożnym oraz gorliwie się modlić. To zbyt mało, a nawet można powiedzieć, że nie do końca o to by chodziło. Warto więc przyglądnąć się naszemu uczestnictwu we Mszy św. i spróbować odnaleźć, co w niej jest naprawdę ważne.

CZYTAJ DALEJ

Bp Tadeusz Lityński: Pielgrzymka jest dla wielu kotwicą duchowego ratunku

2021-09-28 20:24

[ TEMATY ]

bp Tadeusz Lityński

Rokitno

Kęszyca Leśna

Pielgrzymka na Jasną Górę

Karolina Krasowska

28 września kierownicy pieszych pielgrzymek z całej Polski modlili się w Rokitnie

28 września kierownicy pieszych pielgrzymek z całej Polski modlili się w Rokitnie

- Boża miłość nigdy się nie poddaje! Ale zawsze daje człowiekowi tyle czasu ile on potrzebuje. Zawsze próbuje, bo nie rezygnuje z nikogo! - mówił bp Tadeusz Lityński podczas Mszy św. w rokitniańskiej bazylice sprawowanej dziś w intencji kierowników pieszych pielgrzymek na Jasną Górę, którzy po raz pierwszy przybyli do naszej diecezji z całej Polski.

Od 27 do 29 września w domu rekolekcyjnym w Kęszycy Leśnej odbywa się spotkanie kierowników pielgrzymek z całej Polski. Dziś nawidzili oni diecezjalne sanktuarium w Rokitnie, gdzie spotkał się z nimi bp Tadeusz Lityński. 

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję