Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Transplantacja szansa czy zagrożenie

Choć transplantacja jest szansą na życie dla wielu ludzi, to mimo wszystko wciąż niechętnie wyrażamy zgodę na pobranie narządów od naszych bliskich zmarłych. Dlaczego tak się dzieje? Czy na Zamojszczyźnie sytuacja jest dramatyczna?

Niedziela zamojsko-lubaczowska 50/2020, str. IV

[ TEMATY ]

Zamość

transplantologia

Ks. Krzysztof Hawro

W zamojskim szpitalu przeprowadzane są przeszczepy organów

W zamojskim szpitalu przeprowadzane są przeszczepy organów

Zgodnie z prawem, jeśli pacjent za życia nie wyraził sprzeciwu na pobranie organów w formie pisemnej, ustnej przy świadkach, czy też bezpośrednio w Centralnym Rejestrze Sprzeciwu, wówczas jest uważany za potencjalnego dawcę. Praktyka jednak pokazuje, że lekarze liczą się ze zdaniem rodziny.

– Jeżeli rodzina ma jakiekolwiek wątpliwości lub stanowczo sprzeciwia się, wówczas od takiej osoby nie pobieramy narządów. Transplantacja ratuje życie lub poprawia jego jakość, bo o ile nerka czy serce może uratować komuś życie, to rogówka lub dłoń może funkcjonowanie znacząco ułatwić. Ktoś kiedyś powiedział, że każdy z nas ma dar uzdrawiania. Zwłaszcza po śmierci. Apeluję, by nie zmarnować tego daru. Rozmawiajmy z rodziną o tym, czy zgadzamy się na bycie dawcą, czy chcemy tego. To ułatwia w ostatecznym momencie decyzję, która może uratować komuś życie, a w przypadku pobrania narządu, czas gra znaczącą rolę. Zdarzało się jednak i tak, że rozmowy z rodzinami trwały nawet do 9 godzin – podkreśliła koordynatorka do spraw transplantacji w Szpitalu im. Jana Pawła II w Zamościu, Anna Gradziuk.

Czas pandemii

Reklama

Ze względu na pandemię liczba pobrań znacząco się zmniejszyła. Poza standardowymi badaniami, którym poddawany jest potencjalny dawca, obecnie trzeba przeprowadzić szczegółowe badania związane z zakażeniem COVID-19. W styczniu tego roku w zamojskim szpitalu doszło tylko do jednego pobrania. Statystyki w naszym kraju także nie napawają nadzieją. We wrześniu na serce czekało 426 osób, a tylko 18 otrzymało ten narząd. Zarówno w przypadku serca jak i płuc, oczekiwanie na przeszczep często kończy się śmiercią pacjenta, ponieważ na te narządy nie można zbyt długo czekać. Wątrób przeszczepiono 25, a oczekuje 136 osób. W przypadku nerek w całej Polsce doszło do 65 przeszczepów, a oczekujących jest ponad 1000 osób. Ponad 100 osób oczekuje na płuca, a otrzymało je zaledwie 5. W dobie pandemii liczba osób potrzebujących wzrasta. Na rogówki oka oczekiwało ponad 3000 osób, a otrzymało je zaledwie 16.

Trudna decyzja

Zatrważające statystyki wynikają z braku zgody rodzin na pobranie narządów. Pojawia się pytanie: dlaczego?

– Często wynika to po prostu z niewiedzy na temat śmierci mózgu. Mózg wówczas nie pracuje, a pozostałe narządy są jedynie podtrzymywane przez aparaturę. Rodzina widząc bliskiego, któremu klatka piersiowa unosi się, a niekiedy nawet popłyną łzy, co jest naturalną reakcją organizmu, uważa, że on wciąż żyje i nie wierzy w jego śmierć. Jednak, gdyby odłączyć aparaturę, wówczas doszłoby do ustania wszystkich czynności życiowych, ponieważ nastąpiła już śmierć mózgu i sytuacja ta jest nieodwracalna. Wyjaśniamy tę sytuację rodzinie, wspiera nas psycholog. Jednak, jeśli rodzina odwleka decyzję, wówczas dochodzi do obumierania kolejnych narządów. Najstarsza osoba, która stała się dawcą miała 82 lata. Wciąż na Zamojszczyźnie więcej osób otrzymuje narządy niż je oddaje. Mamy ogromny dług do spłacenia i mimo tego, że każdego dnia umiera jedna osoba oczekująca na przeszczep, szanujemy wolę rodziny – dodała Anna Gradziuk.

Reklama

Cała procedura orzekania śmierci mózgu nie następuje w jednej chwili. Wstępna obserwacja trwa od 6 do 12 godzin, następnie wykonywane są dwukrotnie specjalistyczne badania potwierdzające śmierć mózgu. Jeśli lekarz ma jakiekolwiek wątpliwości, wówczas nie podejmuje się decyzji o pobraniu narządów. Obecnie problemem jest także pandemia, która uniemożliwia rozmowę z rodzinami zmarłego, a także wysoka zachorowalność wśród lekarzy i anestezjologów, co zmniejsza szansę na pobranie narządów. Zaskakującym jest fakt, że rodziny najrzadziej zgadzają się na pobranie rogówki. Przyczyn jest wiele, choć podstawowy lęk wynika z możliwości oszpecenia zmarłego. Czy rzeczywiście zmarli mają wówczas zdeformowaną twarz?

Rozmawiajmy z rodziną o tym, czy zgadzamy się na bycie dawcą, czy chcemy tego. To ułatwia w ostatecznym momencie decyzję, która może uratować komuś życie, a w przypadku pobrania narządu, czas gra znaczącą rolę.

Podziel się cytatem

– Panuje przekonanie, że całe oko zostanie usunięte. Takie przypadki zdarzają się bardzo rzadko, jednak nawet, jeśli dojdzie do tego, to oko bardzo ładnie się protezuje i w rzeczywistości nie widać różnicy. Najczęściej pobieramy jednak samą rogówkę, która jest cieniutkim płatkiem. Tęczówka pozostaje na miejscu. Każde pobranie narządów wiąże się później z rekonstrukcją, by zmarły wyglądał tak, jak za życia – wyjaśnił koordynator ds. transplantacyjnych tkankowych, Przemysław Kwiatuszewski.

Kwestia natury moralnej

Niekiedy rodziny nie zgadzają się na pobranie narządów ze względów moralnych. Pojawiają się obiekcje, czy godziwym jest rozdzielanie narządów ciała, które powinno być jednością? Co będzie w przypadku zmartwychwstania ciała?

– Ludzie mają różne problemy związane z transplantacją. Jednym przeszkadza to, że będą nosili w sobie obce ciało, inni obawiają się, że zmarły będzie po śmierci niekompletny i jak to będzie później z ciała zmartwychwstaniem. Wiele osób zmarłych jest mocno rozczłonkowanych. Przykładem są ofiary wojny czy ofiary ataku na World Trade Center. Myślę, że Jezus nie będzie miał problemów ze zmartwychwstaniem naszych ciał, ale na odnalezieniu naszych dusz. Słowo Boże mówi, że będziemy sądzeni z miłości. Transplantacja jest taką rzeczywistością, która sprawia, że dajemy siebie do samego końca, a nawet jeszcze bardziej. Oddajemy drugiemu człowiekowi coś, co jemu daje życie. Jeśli to nie jest miłość, to czym ona jest? – wyjaśnił ks. dr hab. Piotr Kieniewicz MIC.

Cała teoria nie byłaby przekonująca, gdyby nie prawdziwe historie ludzi, których nie byłoby z nami, gdyby nie dawcy narządów. Pani Ewelina Mika nie mogłaby się teraz cieszyć życiem, gdyby kiedyś rodzice nastoletniego dziecka, który zginął w wypadku, nie zgodzili się na pobranie wątroby. Choroba pani Eweliny ujawniła się, gdy była niemowlęciem, jednak przeszczep dokonany był wiele lat później.

– Jestem wdzięczna rodzinie dawcy. Wiem, że musieli bardzo cierpieć. Mam też świadomość, że każdy, kto podpisuje karteczkę lub jawnie zgadza się na pobranie narządów, sprawia, że jego życie jest przedłużone. Czuję w sobie tego chłopca i wiem, że jego część żyje we mnie. Często o nim myślę. Myślę, że my, po przeszczepach, doceniamy najmniejsze szczegóły życia, które są dla nas cenne – powiedziała p. Ewelina.

Co może czuć matka, której dziecko otrzymało od innego dziecka serce? Czy można opisać szczęście, jakie ktoś włożył w uśmiech i oddech córeczki?

– Emilka od 8 lat żyje z nowym serduszkiem. Urodziła się z ciężką wadą serca i przeszczep był konieczny. Otrzymała serduszko od chłopczyka. W każdą rocznicę przeszczepu modlimy się za niego i jego rodzinę. Gdy po raz pierwszy po przeszczepie Emilka wyszła na dwór, zaczęła biegać, śmiać się i była taka szczęśliwa, wówczas zrozumiałam, że teraz urodziło się moje dziecko – powiedziała mama Emilki, Edyta Skiba.

Transplantacja wciąż jest szansą dla wielu ludzi na życie. Warto rozmawiać o tym w domach i odważnie przekazywać cząstkę siebie dalej. „Bo jeśli to nie jest miłość, to co nią jest?”.

2020-12-09 10:30

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Oddawanie organów to miłość…

[ TEMATY ]

Wrocław

transplantologia

mat. promocyjne fundacji "ORGANiści"

Rowerzyści wyruszyli dziś (29 maja) spod Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego przy ul. Kamieńskiego we Wrocławiu. Wspierał ich prof. Wojciech Witkiewicz, chirurg transplantolog. Przejadą przez Legnicę, Krosno Odrzańskie, Kostrzyn nad Odrą i Gryfino. Wjazd na metę zaplanowano 3 czerwca w Szczecinie.

Rowerzyści przejadą przez Polskę po raz piąty, promując ideę transplantacji i świadomego dawstwa narządów i tkanek. W czasie trasy uczestnicy rajdu rozdają ulotki tematyczne i oświadczenia woli, uświadamiając i zachęcając do podejmowania rozmów w gronie rodziny i przyjaciół o tym, jak wielkim darem jest przekazanie organów potrzebującym

CZYTAJ DALEJ

Trzeba chłopa, żeby nie pił

Łatwo jest wpaść w nałóg alkoholowy. Wyjście z niego wymaga poświęcenia nie tylko osoby chorej, ale także najbliższych. Abstynencja pomaga odzyskać człowieczeństwo. O problemach związanych z alkoholem i życiu bez niego rozmawiamy z ks. Aleksandrem Radeckim.

Ks. Łukasz Romańczuk: Rozpoczynamy sierpień. Dlaczego Kościół troszczy się i zachęca w tym miesiącu do abstynencji od alkoholu?

Ks. Aleksander Radecki: Alkoholizm niszczy całe społeczeństwo. Zachęta daje zawsze nadzieję na pokonanie tej fali. Pamiętam, a było to bardzo dawno, na Dworcu PKP we Wrocławiu, był taki baner: „Przez abstynencję wielu, do trzeźwości całego narodu”. Potem ten baner niestety zniknął, ale znacznie później dowiedziałem się, że była to koncepcja ks. Franciszka Blachnickiego, którego słuchałem na własne uszy i on w 1980 r. przekonał mnie osobiście do tego, aby zdeklarować taką wolę podjęcia abstynencji ze względu na tych, którym pić absolutnie nie wolno. Podejmując próbę uświadomienia sobie, dlaczego ludzie mają jakieś opory przed abstynencją, odkryłem takie punkty: Pierwszy – to uzależnienie. Człowiek nie jest w stanie odmówić sobie wypicia alkoholu, a także nie jest w stanie się przyznać do tej słabości. Drugi – to strach przed opinią otoczenia (Co powiedzą, gdy nie wypiję?). Przeczytałem kiedyś takie zdanie: „Wszyscy wiedzą, że alkoholizm jest chorobą, ale jak nie pijesz, to pytają, czy jesteś chory”. Pojawia się obawa samotności, odrzucenia i wzięcia za donosiciela. Kolejna rzecz – to potrzeba zagłuszenia sumienia ostrzegającego przed popełnieniem grzechu – na trzeźwo byśmy pewnych rzeczy nie zrobili. Pewnego razu przygotowując się do zastępstwa „Orzecha”, na wykładach dla rodziców narzeczonych na zakończenie przygotowania do małżeństwa otrzymałem plan spotkania. Był tam m.in. punkt: oczepiny. Nie wiedziałem, co to jest i obejrzałem dwa filmiki na YouTubie. Zachowania i zabawa były takie, że na trzeźwo nikt by tego nie zrobił. To pozwoliło mi też zrozumieć, dlaczego po takiej uroczystości mało kto przyjdzie do kościoła na Mszę św. w niedzielę, a do Komunii św. tym bardziej. W takich i podobnych sytuacjach, jak przymus towarzyski („ze mną nie wypijesz?”), osiemnastka, imieniny, awans zawodowy – alkohol służy do zmiękczenia i zagłuszenia sumienia.

CZYTAJ DALEJ

Pan chce przez młodych szerzyć swoje światło i nadzieję

2021-08-03 20:37

[ TEMATY ]

młodzi

młodzież

Karol Porwich/Niedziela

Pan chce, abyście wy, młodzi ludzie, byli środkiem, za pomocą którego będzie szerzył swoje światło i nadzieję, chce bowiem liczyć na wasze męstwo, na waszą dobroć i na wasz entuzjazm – powiedział metropolita gdański abp Tadeusz Wojda w Medziugoriu.

2 sierpnia przed południem wygłosił on katechezę do uczestników rozpoczętego dzień wcześniej w tej hercegowińskiej wiosce 32. Międzynarodowego Spotkania Młodych Mladifest. Biorą w nim udział młodzi ludzie z 54 krajów, w tym także z Polski. Wydarzenie odbywa się pod hasłem "Co dobrego mam czynić?" (Mt 19, 16).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję