Reklama

Kościół

Błogosławieni w dobie pandemii

Papież Franciszek w czasie swego pontyfikatu wyniósł na ołtarze aż 1226 błogosławionych i 898 świętych. Niestety, pandemia COVID-19 zauważalnie wpłynęła na tę statystykę.

Niedziela Ogólnopolska 44/2020, str. 16-17

[ TEMATY ]

Kościół

wiara

Wikipedia, arch. Carlo Acutisa

W 2020 r. nie odbyła się ani jedna kanonizacja i nastąpiły zaledwie cztery beatyfikacje. Kim są nowi błogosławieni?

Wrażliwa na cierpienie

Pierwszą osobą wyniesioną na ołtarze w bieżącym roku jest Maria Luigia od Najświętszego Sakramentu (1826-86). Urodzona w Soccavo k. Neapolu została sierotą w wieku 4 lat. Znalazła się pod opieką krewnych, a później bezdzietnego małżeństwa. Już w dzieciństwie rozpoznawano u niej wrażliwość na cierpienie innych oraz rozwinięty zmysł posłuszeństwa.

Reklama

Jej zafascynowanie duchowością św. Franciszka z Asyżu sprawiło, że w 1853 r. przyjęła habit tercjarki franciszkańskiej. Działała na terenie Neapolu, niosąc pociechę chorym i cierpiącym oraz udzielając duchowych porad młodzieży. W 1878 r. założyła Zgromadzenie Franciszkanek Adoratorek Krzyża Świętego, z siedzibą w Casorii, gdzie zmarła osiem lat później. Ostatnie dwa lata życia bł. Maria Luigia była sparaliżowana.

Drogę do jej beatyfikacji otworzył cud natury medycznej. 19 grudnia 1926 r. u mieszkańca Casorii zdiagnozowano zapalenie opłucnej. Po dziewięciu dniach mężczyzna był już w stanie krytycznym. Jego żona, za namową lekarza, wezwała wstawiennictwa Marii Luigii. Tego samego dnia nastąpiła niewytłumaczalna poprawa stanu zdrowia pacjenta.

Maria Luigia od Najświętszego Sakramentu została wyniesiona na ołtarze 26 września w Neapolu.

Wierny Kościołowi i potrzebującym

Reklama

Ksiądz Olinto Marella (1882 – 1969) to kolejny błogosławiony ogłoszony w 2020 r. Urodził się na włoskiej wysepce Pellestrina. Wstąpił do Papieskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Rzymie, gdzie wielki wpływ wywarł na niego Angelo Giuseppe Roncalli, późniejszy papież i święty Jan XXIII. Po przyjęciu święceń kapłańskich ks. Marella wykładał w seminarium w Chioggi egzegezę biblijną i historię chrześcijaństwa.

W tym samym czasie założył na swojej rodzinnej wyspie ośrodek dla dzieci rybaków, którego mottem uczynił słowa z Listu do Galatów:

„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus” (5, 1). Zastosowane przez niego metody wychowawcze zaowocowały rozwojem całej Pellestriny oraz znaczącą redukcją analfabetyzmu jej mieszkańców.

Sprzeciw wobec tendencji modernistycznych w Kościele za czasów pontyfikatu Piusa X dotknął również ks. Marellę, który utrzymywał kontakty z ks. Romolem Murrim, zwolennikiem modernizmu. Ostatecznie obydwaj zostali zawieszeni w czynnościach kapłańskich – ks. Marella aż na piętnaście lat. Fakt ten nie zraził go jednak do Kościoła. Zaczął pracować jako nauczyciel w różnych miastach Włoch. Z czasem jego nowym domem stała się Bolonia. Gdy pomagał w tamtejszej parafii św. Jana na Monte, doczekał się zniesienia suspensy, a więc mógł ponownie sprawować Eucharystię i spowiadać.

Żył ubogo. Organizował schronienie dla biednych, chorych, głodnych i skonfliktowanych z prawem. Żebrał, by mieć środki na potrzeby swoich podopiecznych. W czasie II wojny światowej udzielał schronienia Żydom. W okresie swojego pontyfikatu wspierał go, także finansowo, papież Jan XXIII.

Ksiądz Olinto Marella zmarł w opinii świętości 6 września 1969 r., otoczony przez tych, którym poświęcił swoje życie. Papież Franciszek zatwierdził dekret o heroiczności jego cnót. Beatyfikacja miała miejsce 4 października w Bolonii.

Założyciel Rycerzy Kolumba

31 października w Hartford w stanie Connecticut w USA do grona błogosławionych został włączony ks. Michael McGivney (1852-90). Urodził się w Waterbury jako pierwsze z trzynaściorga dzieci. Po ukończeniu seminarium duchownego i przyjęciu święceń kapłańskich pracował w New Haven, po czym został proboszczem w Thomaston. Przez swoich wiernych nazywany był „Dobrym Samarytaninem”.

Ksiądz McGivney najbardziej znany jest jednak z tego, że był założycielem Rycerzy Kolumba. To stowarzyszenie przeznaczone dla ludzi świeckich działa po dziś dzień w wielu krajach na świecie, także w Polsce. Przyszły błogosławiony zakładał Rycerzy Kolumba z myślą o niesieniu pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu choroby lub śmierci głowy rodziny. Obecnie stowarzyszenie liczy ponad półtora miliona członków, którzy są zaangażowani w ewangelizację, działalność charytatywną i obronę wolności religijnej.

Za wstawiennictwem ks. Michaela McGivneya uproszony został cud uzdrowienia dziecka w łonie matki. W styczniu 2015 r. podczas badania USG rozpoznano ciężki obrzęk płodu, który miał doprowadzić do śmierci wewnątrzmacicznej. Ojciec dziecka, członek Rycerzy Kolumba, wraz ze swoją żoną i przyjaciółmi ze stowarzyszenia rozpoczęli wówczas modlitwę o uzdrowienie dziecka przez wstawiennictwo ks. McGivneya. Badanie USG w następnym miesiącu wykazało ustąpienie obrzęku, a dziecko urodziło się zdrowe w 31. tygodniu ciąży. To wydarzenie zostało uznane za cud potrzebny do ogłoszenia amerykańskiego duchownego błogosławionym.

Święty na Facebooku

Grono czterech nowych błogosławionych w 2020 r. uzupełnia Carlo Acutis (1991 – 2006), włoski nastolatek, który gościł na naszej okładce 11 października. Mimo że przeżył zaledwie 15 lat, wypełnił otrzymany przez Boga czas „po brzegi”. Działał jako wolontariusz wśród bezdomnych i służył w charakterze katechety. Jednocześnie pogłębiał swoje uzdolnienia informatyczne, które z powodzeniem wykorzystywał w dziele ewangelizacji. Jest pierwszym błogosławionym, który miał swój profil na Facebooku.

W pierwszych dniach sierpnia 2006 r. zaczął chorować na białaczkę. Mawiał wtedy: „Wszystkie cierpienia, które będę musiał cierpieć, ofiaruję Panu, za papieża i za Kościół, aby nie iść do czyśćca i iść prosto do nieba”. Zmarł w Mediolanie; budował wszystkich swoją głęboką wiarą i pogodną postawą. Został beatyfikowany 10 października w Asyżu.

Czworo nowych błogosławionych i cztery różne sposoby dążenia do świętości. Te przykłady pokazują nam, że każdy z nas może i powinien odnaleźć własną drogę ku Bogu, aby rozwinąć w sobie talenty, które On nam powierzył.

2020-10-28 10:37

Ocena: +7 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wiara jest oddechem Boga

„Choć na pustkowiu nie znajdowali siedziby Boga, to jednak wyraźniej słyszeli tam żywe słowo, które przynieśli w sobie. Ludzie, którzy na tyle oswoili się z pustynią, że nie odczuwają już presji przestrzeni i pustki, nieuchronnie zwracają się do Boga jako jedynej ostoi i jedynego wyczuwalnego rytmu istnienia. Wszystkie wierzenia semickie miały swe źródło w przekonaniu, że świat jest pustką, Bóg zaś obfitością” (T. E. Lawrence).

Wierzę, bo...? Opowiedz mi o tym bez użycia wielkich słów i gładkich zdań wytrychów. Mów tak, jakbyś opowiadał komuś bliskiemu, dziecku, ukochanej, przyjacielowi, który właśnie traci wiarę, a ty chcesz zrobić coś, co go na tej drodze zatrzyma. Szczerze, bez zakładania masek, bez przymilnej poprawności.
Opowiedz o tym, jakie miejsce zajmuje w Twoim życiu wiara?...

Pyta Katarzyna Woynarowska.
ALEKSANDRA MARIA GIL, publicystka, grafik. Związana z ruchem pro life w Polsce, od 2000 r. - z Fundacją „Głos dla Życia”:
- Wiem, że jako istota obdarzona wolną wolą decyduję o swoim postępowaniu, jednak to wiara porządkuje moje życie. W rzeczywistości, w której rozmywają się granice między dobrem a złem, gdy permisywizm wypiera postawy zgodne z naturą, to właśnie wiara pozwala mi pozostać człowiekiem i nie poddać się promowanej wokół bylejakości, godzenia się na wszystko i za każdą cenę...
AGNIESZKA KONIK-KORN, historyk, dziennikarka, mama dwójki dzieci:
- Gdy patrzysz na życie przez pryzmat wiary, to wszystko w życiu nabiera sensu. Nie ukrywam, że wiara w moim życiu cały czas ewoluuje - raz dojrzewa, innym razem przychodzą kryzysy. Wiara jest decyzją podejmowaną nie tylko w sercu, ale i w umyśle. Ważną rolę w rozwoju mojej wiary odgrywa formacja we wspólnocie, w zasadzie od dzieciństwa. Choć wspólnoty się zmieniały, to myślę, że bez nich trudno byłoby mi wiedzieć o pewnych rzeczach. W wierze także świadomość ma ogromne znaczenie.
KS. ROMAN CHYLIŃSKI CSMA: - Wiarę w Boga rozumiem w trzech wymiarach: wierzyć Słowu Boga, ufać Słowu Boga i całkowicie Jemu zawierzyć swoje życie.
- Czy później lżej się żyje?
- Chyba nie, ale pewniej stąpa się po ziemi...
S. BARBARA PODGÓRSKA, karmelitanka misjonarka: - Wiara jest oddechem Boga we mnie. Jest jak płomień, który daje radość i siłę do przyjmowania życiowych zadań. Wiara „nawraca” mnie do Boga...
MAREK CHUDZIK, anestezjolog, ojciec dwójki dzieci, wdowiec: - Nie jestem człowiekiem zbyt pobożnym, więc nie wiem, czy jestem godzien mówić w tym gronie... Jednak trochę myślałem... Wiecie, jak ktoś wychował się w rodzinie katolickiej, będzie w ważnych chwilach zachowywał się jak człowiek wierzący... Nawet jeśli utrzymuje, że stracił wiarę. Albo tak jak ja, ciągle się zastanawia nad swoją relacją do Boga. Przekaz, jaki niesie chrześcijaństwo, jest dla mnie rodzajem tatuażu duszy.
KAŹKA URBAN, ekonomistka, redaktorka, działaczka społeczna:
- Nie godzę się na ten świat taki, jaki jest, rozumiesz... Ludzie potrafią być wielcy i mali jednocześnie. Wszyscy zawodzą, ja również. Zamiast frustrującego rozczarowania, można przyjąć ludzi i świat takim, jaki jest, nie wyrzekając się marzeń o absolutnej realizacji dobra i piękna, których skrawków doświadczam na co dzień. Potrzebuję Absolutu. To daje podstawy do wyrozumiałości wobec siebie i innych...
- No dobrze, wobec tych pięknych deklaracji, czy i w jaki sposób wiara wpływa na podejmowanie przez Was codziennych decyzji? Nie mówię o robieniu zakupów, ale o istotnych sprawach...
OLA: - Nie masz racji! Nawet zakupy podporządkowane są temu, w co wierzę. Nie kupuję np. produktów koncernów, które wykorzystują w swojej produkcji komórki macierzyste pozyskane z ciał abortowanych dzieci. Jedna z firm chciała wprowadzić na rynek napój, w którym znajdowały się takie komórki, tłumacząc to ulepszeniem smaku! Sam pomysł jest dla mnie niegodziwy, więc bojkotuję wszystkie artykuły tej korporacji...
AGA: - Wszystko, co robię, staram się robić tak, by nie ranić Jezusa. Jest to najtrudniejsze w sytuacjach międzyludzkich, dochodzą tu także kwestie emocjonalne albo zwykłe „lubienie” czy „nielubienie się”. A żyć życiem wiary - to żyć w prawdzie...
KS. ROMAN: - Kiedy poznałem paschalny wymiar wiary, to dopiero zrozumiałem, że wiara wymaga decyzji. Najpierw trzeba wyrzec się paru rzeczy, aby poważnie potraktować chrześcijaństwo w swoim życiu: wyrzec się szatana, grzechu i wszystkich okoliczności, które prowadzą do zła. I tu zaczyna się „bój bezkrwawy” o duszę. Trudna jest wiara chrześcijańska, bo wymaga radykalizmu, a nie bawienia się ze złem.
KAŹKA: - Wiara w warunkach codzienności? Chyba najbardziej jest we mnie tych kilka chwil, podczas których miałam uczucie namacalnej obecności Boga. Kiedy powietrze staje się gęste od jakiejś nienazwanej substancji i tej błogości, że skoro tak jest, to wszystko jest dobre. Te kilkanaście, kilkadziesiąt sekund, które przyszły nie wiadomo dlaczego i skąd (pewnie to nazywają łaską), staram się nieustannie w sobie odświeżać. A najintensywniej modlę się, oczywiście, w momentach, kiedy tak już nabroiłam, że wydaje mi się, iż nic mnie nie uratuje. A to zabawna historia z codziennego życia: Lata już temu, pewnie jak każda młoda mama, miałam straszny kryzys, poczucie, że jestem złą matką. Po trzech dniach użalania się nad sobą w rozmemłanym łóżku powiedziałam: - Panie Boże, ja się na ten świat nie prosiłam, stworzyłeś mnie, więc teraz coś z tym zrób, bo oszaleję. „And this is the last call!”. Otworzyłam Biblię na oślep, na fragmencie, jak Święta Rodzina zgubiła Jezusa w świątyni i nawet tego nie zauważyła! Roześmiałam się do łez, wstałam z łóżka, otrzepałam się i poszłam dalej...
OLA: - Od 15 lat jestem żoną swojego męża i oprócz wszystkich chwil szczęśliwości były i kryzysy, i to wiara pozwoliła nam obojgu wytrwać przy sobie. Także moja praca, to ciągłe zmaganie się ze sobą - na ile realizuję talenty, którymi zostałam obdarowana, a na ile zakopałam je w ogródku rutyny?...
S. BASIA: - Na pewno nie chciałabym przeżywać mojego życia „bez rozumu niczym koń i muł” (Ps 32, 9) czy jak ci, którzy „mają usta, ale nie mówią; oczy mają, ale nie widzą; mają uszy, ale nie słyszą; mają ręce, lecz nie dotykają” (por. Ps 115, 5-7). Świadome przeżywanie życia, poszukiwanie sensu, piękna, mądrości prowadzi do zintegrowania różnych aspektów osobowości. Stąd nie waham się potwierdzić, że przyjmuję z wdzięcznością (i z pewną ulgą...) obecność wiary w moim życiu.
MAREK: - Dużo ostatnio myślałem na ten temat i ku mojemu zdumieniu stwierdziłem, że system, w jakim żyję, moja codzienność i dziesiątki podejmowanych decyzji opieram na Dekalogu. Moim skromnym zdaniem - nie ma doskonalszego określenia granic. Kto wychodzi poza nie, staje się bezrozumnym zwierzęciem...
KAŹKA: - Ewangelia jest zdecydowanie najlepszą rzeczą, jaką przeczytałam. To opowieść o człowieczeństwie, o jakim marzę, najwyższych lotów... Jezus jest po prostu piękną postacią - mądrą, odważną, sprawczą, empatyczną do bólu.
- Teraz będzie trudniej. Czy macie zwyczaj dzielenia się wprost z ludźmi swoim doświadczeniem wiary? Nie boicie się etykiety dewotki/ dewota?
S. BASIA: - „Zwyczaju” dzielenia się wiarą jako takiego nie mam, ale też nie ukrywam pod korcem światła wiary. Wiara domaga się dialogu i świadectwa.
KS. ROMAN: - Jako kapłan słyszę cały czas słowa św. Pawła: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!”. Więc mi biada!
KAŹKA: - Wiarą dzielę się w sposób nienachalny. Mówię o swoich doświadczeniach duchowych w taki sam sposób, w jaki mówię o przeżyciach nad obrazami mistrzów holenderskich. Jak coś się dzieje w moim życiu ważnego, to mówię o tym nawet niewierzącym przyjaciołom, niezależnie od tego, czy są to doświadczenia duchowe, kulinarne czy literackie.
OLA: - Nie ukrywam się i nie chowam ze swoją wiarą. Na szczęście jeszcze za to nie zamykają w rezerwatach. Mam dość silną osobowość i opowiadanie o sytuacjach, które mnie spotkały, czy stanie na straży swoich przekonań to ta część mnie, która mnie dookreśla.
AGA: - To zależy od sytuacji. Inaczej dzielimy się we wspólnocie, a inaczej wśród osób nieznanych. Jednak są takie środowiska, gdzie świadectwem będzie już noszenie krzyżyka lub milczenie w gronie plotkujących. Myślę, że dzielić się wiarą nie można na siłę, bo można kogoś zniechęcić. Po to też mamy rozum, by rozeznawać, jakie świadectwo potrzebne jest w danej sytuacji. Ale jeśli do osób niewierzących wrogo nastawionych do Kościoła będziemy podchodzić z przyjaźnią i radością, wyobrażając sobie, jak by do nich podchodził Pan Jezus, to myślę, że to jest najlepsze świadectwo.
- Wejdźmy o stopień wyżej: Wiara bez uczynków jest martwa - a więc...
AGA: - Jeśli ktoś wierzy, to nie oddzieli wiary od swoich decyzji. Powiem więcej - to właśnie wiara pomaga dostrzec, że coś jest nie tak. Wierzący nie usprawiedliwią się tak łatwo. Bez wiary nie podejmujemy pewnych działań, bo po ludzku nie zobaczymy w tym sensu. Nie pogodzimy się z naszym wrogiem, nie przebaczymy mu, jeśli wiara nie podpowie nam, że to jest nam potrzebne do zbawienia, do szczęśliwego życia jeszcze tu, na ziemi.
S. BASIA: - Jedynie mówienie, że się wierzy w Boga, może stanowić pułapkę, a na pewno rodzi pustkę. Taki potok słów potrafi pomniejszyć, a nawet zagłuszyć wewnętrzną siłę wiary. Przecież nikogo nie zbawi ani nie uzdrowi taki aktywizm. Dlatego warto otwierać Ewangelię i spoglądać na otaczający nas świat oczami Boga. Pytać siebie o to, co nam każe wychodzić „z chatki miłości własnej”, by odziać, nakarmić, pocieszyć, przyjąć, nieść pokój... Zawsze i w każdym czasie chodzi przecież o życie. Życie w Bogu.
OLA: - Dokonałam życiowego wyboru. Wyboru pracy. Nie jestem w wielkiej firmie, na superstanowisku i nie mam pieniędzy, które pozwoliłyby na zagraniczne wakacje. Ale wykonuję swoją pracę najlepiej, jak potrafię, wykorzystuję w realizowanych zadaniach swoje umiejętności. Każdego dnia, gdy wybieram się do pracy, mam świadomość, że przyczyniam się do dobra na świecie i że to, co robię, nie jest sprzeczne z tym, w co wierzę.
KS. ROMAN: - Kiedy po ludzku już nic nie możemy uczynić, ani inteligencją, ani pobożnością, ani-ani... to wówczas robimy miejsce dla wiary.
- Czyli, podsumowując - wiara to?
AGA: - Wiara to coś, co pomaga nam powstawać. Pion, do którego cały czas musimy równać. Papierek lakmusowy naszych uczynków. Drogowskaz wskazujący nam cel, do którego zmierzamy...
OLA: - Wiara to nadzieja, że dobro jest w każdym z nas. Wiara jest jak łódź. Gdy nie mam siły i wątpię, to dryfuję... Gdy jej zaufam - biorę ster we własne ręce i wówczas to już nie przypadek kieruje moimi losami. Wiara wprowadza w moje życie taki ład, w którym nie muszę godzinami zastanawiać się nad tym, co mam zrobić. Dzięki niej odpowiedzi znajdują się szybko, choć często są niełatwe do zrealizowania.
KAŹKA: - Św. Augustyn powiedział: „intimior intimo meo”. Rozwinięty w tłumaczeniu ten cytat brzmi: Bliższy mi niż ja sam w tym, co mi najbliższe. To jest dla mnie kwintesencja wiary w Boga. Bóg, który jest, i ja, która się staram. I choć nie zawsze mi się udaje, to mam ten komfort, że jest Ktoś, kto patrzy w tym samym kierunku...

CZYTAJ DALEJ

Błogosławiony prymas Wyszyński jest symbolem nadziei dla świeckich i wzorem dla pasterzy Kościoła - rozmowa z dr Ewą K. Czaczkowską

2021-09-18 10:59

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

Karol Porwich/Niedziela

- Beatyfikacja Stefana Wyszyńskiego jako prymasa, biskupa i duchownego jest ważnym znakiem na dziś w kontekście problemów, które przeżywa Kościół czy duchowieństwo. Jest symbolem nadziei dla świeckich i wzorem dla pasterzy Kościoła - mówi w pobeatyfikacyjnej rozmowie z KAI, dr Ewa K. Czaczkowska, autorka trzech książek o Prymasie Tysiąclecia: „Kardynał Wyszyński. Biografia”, „Prymas Wyszyński. Wiara, nadzieja, miłość” oraz „Będziesz miłował….Krótka historia życia Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski”, przeznaczonej dla dzieci.

Łukasz Kaczyński (KAI): Dlaczego beatyfikacja prymasa Stefana Wyszyńskiego, która odbyła się w zeszłą niedzielę, powinna głęboko odcisnąć się w sercach Polaków?

CZYTAJ DALEJ

Papieskie Orędzie na 55. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu

Chodź i zobacz! Aby komunikować, trzeba spotykać osoby, tam gdzie są i takie, jakimi są – apeluje Papież w ogłoszonym dziś Orędziu na 55. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu, który w Polsce będziemy obchodzić 19 września.

Franciszek odnosi się w nim do jednego z zasadniczych problemów współczesnych mediów. Polega on na tym, że informacje coraz częściej powstają w redakcji, przed komputerem, jedynie na podstawie danych zaczerpniętych z agencji, z sieci społecznościowych, bez kontaktu z opisywaną rzeczywistością, bez spotkań z ludźmi i bez weryfikacji. W konsekwencji powstaje obraz spłycony i ujednolicony.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję