Reklama

Niedziela Małopolska

Światło i życie

– Oj tam, oj tam, że jesteś nie nasz – mówi 21-letni Kacper i zachęca do wejścia do środka. Nieśmiały z natury, w końcu się decyduję. Kilka dni później idziemy do salki na spotkanie.

Na miejscu tłum młodych z kapłanem. Informuję go, że chciałbym napisać artykuł. – Witaj, bracie, cieszę się, że tu przyszedłeś – pozdrawia mnie niezwykle serdecznie, a ja, oszołomiony, wracam na miejsce. Saletyn zaczyna przemawiać, po czym wszyscy, chodząc między stołami chyba przez 2 godziny, składamy sobie życzenia. Niektórzy modlą się wspólnie. Jestem w szoku, dotąd myślałem, że młodzi wierzący to wymierający gatunek... Tak oto poznałem oazę Ruchu Światło-Życie w parafii Matki Bożej Saletyńskiej w Krakowie.

Otwarta na każdego

– Nie było potrzeby wyważać otwartych już drzwi i tworzyć czegoś od nowa. Oaza Ruchu Światło-Życie pozwala wprowadzić młodzież w perspektywę dojrzewania w wierze na długie lata – mówi ks. Szymon Data, co jakiś czas pogrywając na flecie. Tłumaczy: – Oaza oferuje młodym miejsce i czas na spotkania. Z Bogiem na rekolekcjach, na modlitwie, ze sobą nawzajem przez zabawę, wymianę myśli, a nawet z sobą samym, także z interesującymi osobami.

Podchodzę teraz do młodych, zagaduję i słyszę: – Kiedy przyszłam pół roku temu, nikogo nie znałam, ale już po pierwszej oazie czułam się, jakbym była w niej co najmniej 2 lata – mówi 14-letnia Monika. W tym momencie zaczepiam chłopaka, który ofiarnie roznosi wszystkim herbatę: – Też wolałem posiedzieć przy grach w piątek wieczorem, by mieć po prostu co robić. Dobrze jest się zżyć z taką wspólnotą, bo jeżeli pozostanie się w sobie, takim zamkniętym głazem, to nic się nie zmieni – dzieli się 15-letni Filip i rusza dalej. Obróciłem się do siedzącej obok dziewczyny: – Najbardziej podoba mi się tu atmosfera, każdy czuje się jak w rodzinie i nikt nie jest odrzucony. Każda nowa osoba jest dobrze przyjęta i może na pewno być tu sobą – mówi 21-letnia Gosia.

Reklama

Wspólnota

Na spotkaniu pojawia się zespół. Piękny wokal, różne instrumenty. Okazuje się, że oaza niedawno utworzyła grupę muzyczną. Zapytuję o inicjatywę: – Możemy się nazwać takimi dziećmi oazowymi. Ewangelizujemy i chcemy przybliżać ludzi do Kościoła – mówi 15-letni Igor, a jego siostra Weronika dopowiada: –  Plany były, będą i są, więc to się powoli rozkręca. Od czasu do czasu gramy na Mszach św. w niedziele o 20.

Zapytuję ich o samą oazę: – Oaza daje dużo, nauczyła mnie takiego poczucia wartości i myślę, że tutaj odnalazłam swoje miejsce w świecie – dzieli się Weronika. Igor wyjaśnia: – Wokół oazy całe moje życie się kręci. Piękne jest to, że jesteśmy wspólnotą. To nie jest tak, że tu są same święte osoby. To jest oaza właśnie, tutaj każdy może wejść – czy szuka wiary, czy jest już na zaawansowanym etapie. Myślę, że to jest bardzo potrzebne teraz, w tych czasach – przekonuje.

Jak widać ze świadectw, wspólnota to piękna rzecz, można się dobrze bawić i otworzyć na wiarę. Jeśli chcesz dołączyć do grupy, oazowicze zapraszają serdecznie w każdy piątek o godz. 18. do kościoła Matki Bożej Saletyńskiej w Krakowie. Więcej informacji na stronie: www.facebook.com/OazaSaletyniKrakow.

2020-02-04 10:59

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Oaza w dobie koronawirusa

2020-07-01 10:50

[ TEMATY ]

rekolekcje

oaza

wakacje

W tym roku wakacyjne rekolekcje Ruchu Światło- Życie odbywają się w różnych formach i terminach, które zostały ustalone przez poszczególne diecezje.

W archidiecezji częstochowskiej Oazy Domowego Kościoła zostały w tym roku odwołane. Jeśli chodzi o oazę dla dzieci rekolekcje odbywają się w formie stacjonarnej od 29 czerwca w Truskolasach.

Istnieje również możliwość zapisu na kolejne turnusy również w formie stacjonarnej w kilku innych parafich w archidiecezji m.in. w Wieluniu czy Zajączkach.

Młodzież zapraszamy na Oazę Nowego Życia I stopnia w terminie od 29 lipca do 14 sierpnia do Domu Ruchu Światło Życie przy ul. Dobrzyńskiej 112/114. Wakacje zakończą się rekolekcjami dla animatorów (ORA) 28 - 30 sierpnia w domu Ruchu Światło Życie w Częstochowie. Na koniec wakacji będzie także Powakacyjny Dzień Wspólnoty, na ktory zapraszamy 30 sierpnia.

Inne diecezje również w tym roku nie rezygnują z rekolekcji i proponują różne formy, aby czas wakacji był również dobrym czasem na regenerację nie tylko ciał ale i naszych dusz.

Centrum „Światło-Życie” w Zielonej Górze zachęca wszystkich członków ruchu, a także zainteresowanych pogłębieniem własnej formacji religijnej, do skorzystania z następujących propozycji. Formacja przez Internet.

Dla wszystkich, którzy chcą pogłębić swoją formację i przygotować się do oaz rekolekcyjnych na ferie 2021, proponujemy następujące moduły formacyjne.

Żyj i walcz – rekolekcje o młodym wojowniku. Poprowadzi je ks. Adm Czeponis w dniach 13-18 lipca. W tym czasie pragniemy zobaczyć historię ks. Franciszka Blachnickiego, założyciela Ruchu Światło-Życie.

Nie będzie to nudne opowiadanie z datami, ale zobaczenie tego szczególnego człowieka przez pryzmat jego młodości, nawrócenia, aż do pierwszych lat kapłaństwa. Będziemy wczytywać się w jego listy oraz pamiętnik, aby stał się dla nas bohaterem życia duchowego. Rekolekcje przeznaczone są głównie dla osób rozpoczynających swoją przygodę z ruchem bądź mający niewielki staż, jednakże do uczestnictwa są zaproszeni wszyscy.

Skarby Kościoła. Rekolekcje poprowadzi ks. Łukasz Parniewski w dniach 20-25 lipca. W tych rekolekcjach chcemy dotknąć wspólnoty Kościoła, spoglądając na jej twórczość i dziedzictwo. Przez wieki ukształtowała ona wiele wartościowych rzeczywistości – skarbów.

Chcemy się im przyjrzeć uważniej i zobaczyć, jak mogą się one odnosić do naszego życia wiary. Popatrzymy na „skarbiec” architektury, ikony, symboli, muzyki, tekstów, także „skarbiec” świętych.

Rekolekcje dochodzone w parafiach.

To kolejna propozycja w formie spotkań duszpasterskich metodą oazową. Tym razem organizowanych przy jednej konkretnej parafii. Uczestnicy mieszkają we własnych domach, a na spotkania przychodzą do pomieszczeń parafialnych.

Droga serca. Spotkania poprowadzi ks. Dariusz Korolik w dniach 13-18 lipca w parafii Nawiedzenia NMP w Żaganiu. Podczas tej oazy będziemy starali się przejść drogę przemiany serca. Nasze życie to ciągły exodus – wychodzenie ze słabości, niewoli. To także nieustanne odkrywanie siebie w spojrzeniu miłości Boga.

Podróż do wnętrza. Spotkania poprowadzi ks. Wojciech Oleśków w dniach 27 lipca – 1 sierpnia w pomieszczeniach parafii św. Józefa w Zielonej Górze. To rekolekcje skierowane do młodych, którzy szukają czegoś więcej w swoim życiu.

ONŻ Io poprowadzi ks. Damian Drop w dniach 1-9 lipca w Szprotawie i Przemkowie oraz w tym samym terminie ONŻ II stopnia i także dla Szprotawy i Przemkowa. Tę oazę poprowadzi ks. Tomasz Westfal.

Rekolekcje stacjonarne w formie oazy rekolekcyjnej. Czyli tradycyjne, wyjazdowe rekolekcje. Wszystkie zaproponowane oazy odbędą się w Ośrodku Kolonijnym w Długiem k. Sterzelec Krajeńskich w dniach 10-18 lipca. Jednak ze względu na ograniczenia epidemiczne odbędą się tylko następujące typy oaz: ONŻ II stopnia, moderator: ks. Paweł Grzesiak; ONŻ II stopnia, moderator: ks. Łukasz Sławiński oraz ONŻ III stopnia, moderator: ks. Damian Drop.

Zorganizowane zostaną także specjalistyczne oazy rekolekcyjne dla diakonii ewangelizacji w Kęszycy Leśnej.

W tym roku tradycyjny Diecezjalny Dzień Wspólnoty Animatorów odbędzie się w formie rekolekcji tematycznych, przygotowując w ten sposób do Diecezjalnej Pielgrzymki Ruchu Światło-Życie do Rokitna w dniu 6 września.

Więcej informacji na stronie lubuskaoaza.pl

CZYTAJ DALEJ

Kościół mnie uratował

2020-06-17 11:08

Niedziela Ogólnopolska 25/2020, str. 14-15

[ TEMATY ]

świadectwo

Adobe Stock.pl

Miałam kilka lat. Nie wiem, kiedy „to” się zaczeło. Pamiętam od zawsze. Pamiętam też, że nikt nie kiwnął palcem, żeby pomóc.

Przykro mi, że moim oprawcą był mój ojciec. Przykro mi, że był tylko wiecznie bezrobotnym murarzem, alkoholikiem. Gdyby to był ktoś inny, być może pan Sekielski by mnie wysłuchał. Gdyby moim oprawcą był ksiądz, każdy by mi współczuł. Ojciec nie wzbudza już żadnej sensacji, nikogo nie obchodzi... Takich jak ja jest wiele i czujemy się gorsze od najgorszych.

Gehenna

Urodziłam się w bardzo dysfunkcyjnej rodzinie. Byłam dla wszystkich ogromnym rozczarowaniem. Moja mama spodziewała się syna, a urodziły się bliźnięta. Był to stan wojenny, zima. Półtora kilograma nieszczęścia, które każdemu w mojej rodzinie na całe życie pokrzyżowało plany. Ciągle chora i ciągle płacząca. Kula u nogi, jak to zwykle mawiali moi rodzice. Moja mama nigdy mnie nie przytuliła, nie wzięła na ręce. Nie usłyszałam od niej, że mnie kocha. Zwracała się do mnie zawsze bezosobowo – w najlepszym wypadku. Zawsze, kiedy ojciec wracał pijany do domu, brała mojego brata i uciekała.

Miałam kilka lat. Nie wiem, kiedy „to” się zaczęło. Pamiętam od zawsze. Nie miało znaczenia, czy był pijany czy trzeźwy. Ja ze swoim oprawcą i katem mieszkałam przez 13 lat pod jednym dachem. Wiedziałam, że nie mogę o tym nikomu powiedzieć. Raz próbowałam. Moja matka wyciągnęła mnie wtedy za włosy z wanny i skatowała. Wielokrotnie razem z moim ojcem przekonywali znajomych, że jestem kłamczuchą, że wymyślam, że sprawiam kłopoty. Myślę, że każdy wiedział, co się działo w naszym domu – łącznie z matką, ale każdy udawał, że tego nie widzi. Na początku płakałam, później zrozumiałam, że to gorzej, że moje cierpienie wzbudza w moim ojcu jeszcze większą agresję, że wszystko trwa przez to dłużej.

Tak samo było z biciem. Katowali mnie na zmianę, kijem od szczotki, smyczą, kablem od grzałki... Miałam ciągle powyrywane włosy, poprzecinane dłonie, którymi zakrywałam twarz, ponadrywane uszy.

Spadłam na samo dno

Kiedy byłam starsza, liczyłam w myślach od jednego do dziesięciu. To pozwoliło mi przetrwać w ciszy. Było szybciej... Kiedy ojciec miał wrócić do domu, ulgę sprawiało mi wyrywanie włosów z głowy i wykręcanie palców. Wiedziałam, że za chwilę znów „to” będzie. Byłam małą dziewczynką. Kiedy sytuacja stawała się niebezpieczna dla matki, zabierała mojego brata i uciekała. Ja sama musiałam uspokoić ojca. Na Boga, miałam tylko kilka lat!

Kiedy miałam ok. 13 lat, moja matka ostatecznie wyrzuciła ojca z domu. Było to krótko przed moją pierwszą próbą samobójczą. W wieku 14 lat byłam już uzależniona od alkoholu, a gdy miałam 17 lat, zaczęłam się leczyć psychiatrycznie na depresję. Później doszły narkotyki, leki, kolejne próby samobójcze... Spadłam na samo dno. Zatrudniłam się w nocnym klubie jako telefonistka, czyli ogólnie rzecz biorąc, jako stręczyciel. W tamtym czasie czułam się bardzo dobrze w takim środowisku. Kiedy nie było pracy, siedziałyśmy razem z dziewczynami w moim „biurze” i opowiadałyśmy sobie wzajemnie o swoim tragicznym, parszywym życiu. Prawie każda z nas przeszła to samo. Tatuś, wujek, dziadziuś, prokurator, przyjaciel rodziny... Tabletki gwałtu i gwałty... Chleb powszedni. Znam dziewczynę, która wraz z siostrą rodziła swojemu ojcu dzieci. Każdy się domyślał, cała wieś, wiedziała matka. Nikt nie kiwnął palcem, żeby pomóc. Nikt nie chciał się wtrącać...

Kiedy poznałam tę dziewczynę, jej ojciec był już bardzo chory. Prosiłam ją, żeby mimo wszystko zawiadomiła policję. Odmówiła. Powiedziała, że bardzo kocha ojca. To właśnie robi z głową molestowanie. Znam dziesiątki, jeśli nie setki podobnych historii, z wieloma dziewczynami utrzymuję kontakt, ale nigdy nie słyszałam, żeby którakolwiek z nich była molestowana przez księdza.

Ocalone życie

Rok 2012. Pierwsza Komunia św. mojego syna. Byłam wtedy daleko od Boga, bo to Jego obwiniałam za całe to bagno. Po tej uroczystości mój syn zdecydował, że zostanie ministrantem. Bałam się. Poprosiłam znajomą, żeby prowadzała go do kościoła i pilnowała. Płaciłam jej za to, z czasem jednak musiałam zacząć chodzić z nim sama. Dla mnie nieważne było, czy to ksiądz, kościelny czy nawet organista – każdy był podejrzany, każdy był wrogiem. Zaczęłam jednak się modlić, korzystać z tego, co ofiarowuje Kościół. Przez wcześniejsze lata bezskutecznie szukałam terapii dla ofiar pedofilii.

Swoją pracę rzuciłam w czasie pobytu na Jasnej Górze. Zadzwoniłam do szefowej i powiedziałam, że więcej tam nie wrócę. Za ostatnie pieniądze kupiłam sobie Pismo święte i wróciłam do domu.

Dalej jednak nie potrafiłam przebaczyć. Nie chciałam. To mnie rujnowało, ale podejmowałam walkę. Rekolekcje, rekolekcje, rekolekcje... Msza św. z modlitwą o uzdrowienie wspomnień, relacji rodzice – dzieci, dzieci – rodzice. Wyjechałam do Medjugorie. Przebaczyłam. Korzystałam również z pomocy księży egzorcystów. Wiem, że moje koleżanki znalazły pomoc w Magdalence podczas rekolekcji uzdrowienia wspomnień. Dziś też śmiało mogę powiedzieć, że mojego syna wychował Kościół. Częste rekolekcje, wyjazdy w góry, ogniska, wycieczki, podczas których spał również w seminarium. Dużo rozmawiamy o pedofilii, mój syn nigdy nie był jej ofiarą, świadkiem, nie słyszał wśród swoich kolegów o molestowaniu. Dziś jest prawie dorosłym, zrównoważonym człowiekiem. Nie pije, nie pali, nigdy nie sprawiał żadnych problemów wychowawczych. Po pierwszym filmie Sekielskiego przestał chodzić w tygodniu do kościoła, bo bał się, że będzie napiętnowany przez rówieśników. W gimnazjum wielokrotnie był prześladowany za wiarę. Brzydzę się kłamstwem i manipulacją, którymi posłużył się pan Sekielski w swoich filmach. Mnie, ofierze pedofilii, i mojej rodzinie Kościół uratował życie! Dzięki niemu dziś, od 7 lat, jestem normalnym człowiekiem. Jestem matką. Pracuję i wychowuję dzieci. Staram się pomagać w wielu fundacjach działających na rzecz obrony życia i pomocy dzieciom. W ten sposób pragnę podziękować Bogu za łaski, które otrzymałam. Zawsze będę chodzić do kościoła. Pedofil to nie ksiądz, pedofil to pedofil! Pójdzie zawsze tam, gdzie są dzieci pozostawione bez opieki. I bez względu na to, jaką pełni funkcję, należy mu się kara.

Przykro mi tylko, że wszyscy ci, którzy obrzucają kamieniami Kościół, słysząc za ścianą krzywdę innego dziecka, mówią, że to nie ich sprawa.

CZYTAJ DALEJ

Powróciły koncerty u jezuitów

2020-07-06 00:23

Fot. archiwum prywatne Jakuba Zawadzkiego

W parafii św. Ignacego Loyoli przy ul. Stysia po dłuższej przerwie odbył się kolejny koncert organowy. Spotkanie przyciągnęło wielu melomanów.

W niedzielne popołudnie na organach zagrał Jakub Zawadzki, który w tej parafii pracuje jako organista; z sukcesami występuje także w różnych miejscach w Polsce. Zaprezentował on muzykę m. in. Pachelbela, J.S. Bacha oraz jego synów.

To wrocławskie wydarzenie wpisuje się w cykl koncertów, które nie tylko są gratką dla miłośników muzyki organowej, ale także pomagają zebrać fundusze na remont instrumentu. Parafia jezuicka może szczycić się jednymi z najlepszych organów we Wrocławiu, które wykonała firma Józefa Cynara w 1979 r.

- Instrument został doprowadzony do bardzo dobrego stanu, teraz będziemy go uzupełniać. Ostateczny projekt przewiduje trzy klawiatury ręczne, klawiaturę nożną i 44 głosy, czyli rzędy piszczałek. Dziś instrument dysponuje 26. głosami, dwoma klawiaturami ręcznymi i klawiaturą nożną – opowiada Jakub Zawadzki.

Organy kościoła oo. jezuitów cieszą się znakomitą opinią wśród cenionych artystów, a "Wieczory organowe" na stałe wpisały się w krajobraz kulturalny Wrocławia. Kolejne spotkanie już w sierpniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję