Reklama

Niedziela Wrocławska

Najważniejsza jest wspólnota

– Jubileusz 30-lecia poświęcenia kościoła widzę jako czas, w którym próbowaliśmy się bardziej zintegrować, poznać, odkryć. To jest istota parafii i jej sens – miejsce, w którym ludzie wierzący razem podążają do Pana Boga – mówi ks. Jan Adamarczuk, proboszcz parafii

Niedziela wrocławska 47/2019, str. 6-7

[ TEMATY ]

parafia

jubileusz

uroczystości

Małgorzata Then

Mężczyźni razem z ks. Maciejem Palecznym stawiają krzyż misyjny

Początek

Wpis w parafialnej księdze pamiątkowej pod datą 6 lipca 1985 r. mówi, że na wniosek Kurii Metropolitalnej i po przeprowadzonych rozmowach bp. Tadeusza Rybaka i kard. Henryka Gulbinowicza, metropolity wrocławskiego z ks. Zygmuntem Jaroszkiem ustalono powstanie ośrodka duszpasterskiego przy ul. Brucknera, polecając jednocześnie wyżej wymienionemu wybudowanie przyszłego kościoła. Pod datą 9 lipca 1986 r. zanotowano już informacje o tym, że ośrodek działa. Pismo z kurii z datą 4 grudnia 1986 r. powołało samodzielny wikariat przy ul. Kętrzyńskiej 35. Wtedy do budynku dobudowano wiatę, która aż do czasu wybudowania nowego kościoła pełniła funkcję kaplicy. 24 lutego 1987 r. zawiązał się komitet budowy kościoła. W następnym miesiącu władze miasta przekazały wreszcie teren pod budowę świątyni na wieczystą dzierżawę. Wtedy do akcji wkroczyli parafinie – uporządkowali teren, przygotowali go do budowy. Trudzili się przez dwa lata, biorąc udział w większości prac budowlanych. W lipcu 1989 r. kościół już stał. 22 lipca ks. Jaroszek odprawił w nim pierwszą Mszę św., a 27 sierpnia kard. Gulbinowicz poświęcił kościół. Już w styczniu 1990 r. ks. Jaroszek został ustanowiony pierwszym proboszczem parafii pw. Matki Bożej Miłosierdzia. Pełnił tę funkcję do 2003 r., po nim ks. Czesław Przerada – do 2015 r., i od czterech lat ks. Jan Adamarczuk.

Doświadczenie tworzenia nowej wspólnoty parafialnej sięga jednak na Kowalach czasów sprzed ukończenia budowy – w 1986 r. parafianie przeżyli pierwszy Adwent i Boże Narodzenie, w 1987 r. pierwszy Wielki Post, 17 maja po raz pierwszy dzieci przystąpiły do Pierwszej Komunii (to dzisiejsi 40-latkowie), a w czerwcu procesja Bożego Ciała wyruszyła do ołtarzy przygotowanych na terenie nowej parafii.

Najtrudniejszym doświadczeniem była powódź w 1997 r. – podkreślają zgodnie parafianie. Ks. Adamarczuk podaje, że budynek kościoła był zalany powyżej dwóch metrów. W kronice parafialnej zanotowano, że w niedzielę nie odprawiono Mszy św., a odcięty od świata proboszcz odprawił Mszę w domu. Gdy woda opadła, wnętrze nie nadawało się do użytku, stąd w jedną z niedziel Msze odprawiono na stacji benzynowej, a w kolejną na chodniku przy ul. Grudziądzkiej. Trwało osuszanie i porządkowanie kościoła i domu parafialnego, ale generalnego remontu nie dało się przeprowadzić, dlatego ślady po dramatycznej walce z wodą odnajdywano jeszcze wiele lat później.

Reklama

Budowa z kamieni i serca

Mijał czas i z roku na rok okazywało się, że w kościele jest coraz ciaśniej, dlatego zapadła decyzja o rozbudowie. We wrześniu 2018 r., po uzyskaniu aprobaty abp. Józefa Kupnego i niezbędnych pozwoleń, ruszyły prace budowlane – najpierw zdjęto zadaszenie, w październiku wylano fundamenty. Rozbudowa kościoła obejmuje budowę dwóch naw bocznych, a dzięki systemowi przesuwanych ścian nowe pomieszczenia będą mogły służyć grupom parafialnym. – Dziś w kościele jest ok. 200 miejsc siedzących, po zakończeniu rozbudowy będzie o jedną trzecią więcej – mów ks. Adamarczuk. Łączna zaprojektowana powierzchnia rozbudowy to ok. 170 m kw. Ale rozbudowa świątyni to nie tylko budżet i planowanie prac, to przede wszystkim żarliwa modlitwa. Od wielu lat parafianie modlą się o rozbudowę kościoła. Wydrukowaną formułę modlitwy, którą powtarzają na co dzień u siebie, zabierają też na wyjazdy pielgrzymkowe i w miejscach przeznaczonych na złożenie intencji składają, ufnie powierzając swoją sprawę. Modlitwa w intencji rozbudowywanego kościoła została już złożona na Jasnej Górze, w sanktuarium w Lourdes, w Fatimie. Jednak pierwszy tekst złożono w Wilnie, u patronki parafii w Ostrej Bramie. – Zależy mi, abyśmy wymodlili nie tylko rozbudowę murów kościoła, ale by ta rozbudowa dotknęła też żywego Kościoła, którym są ludzie, parafianie – mówi proboszcz. – Bez tego może się okazać, że w pięknych murach nie będzie ludzi, a to by znaczyło, że coś zgubiliśmy po drodze. Najważniejsza jest wspólnota, nie mury. W Ostrej Bramie zrodziła się w moim sercu taka myśl, abyśmy wszędzie, gdzie tylko będziemy wyjeżdżać z parafialną pielgrzymką, nie tylko modlili się wspólnie, ale byśmy zostawiali tekst naszej prośby w przeznaczonym do tego miejscu – wyjaśnia ks. Jan.

Parafia to ludzie

Czas jubileuszu to świętowanie, ale też podsumowanie. Ks. Jan mówi, że 30 lat temu była to zupełnie inna społeczność, ludzie znali się, wspierali i przez to też mogli zrobić coś wspólnie. – Dziś sytuacja jest inna, ale to nie jest cecha tylko naszej parafii – tłumaczy. – Relacje między ludźmi bardzo się zmieniły, mieszkamy obok siebie, a nie wiemy co słychać u sąsiadów za ścianą. Wiele znajomości, które przed laty były bardzo intensywnymi, zerwały się, ludzie nie utrzymują ze sobą kontaktu.

Ta zmiana przekłada się też na życie parafii, na zaangażowanie, na budowanie wspólnoty, dlatego ksiądz proboszcz próbuje temu zaradzić. – Wiele razy, gdy spotykamy się w różnych okolicznościach wydarzeń parafialnych, staram się ludzi sobie przedstawiać. Okazuje się, że sporo osób zna się tylko z widzenia, że nie mieli okazji porozmawiać. Dla osób, które czują związek z Kościołem, a mieszkają w pobliżu, to szansa, aby móc zacząć budować wspólnotę.

Reklama

Oczywiście, są ludzie, którzy mieszkają na terenie parafii, ale nie przychodzą do kościoła, z nimi trudno wejść na drogę budowania wspólnoty. Jubileusz 30-lecia poświęcenia kościoła widzę jako czas, w którym próbowaliśmy się bardziej zintegrować, poznać, odkryć. To jest istota parafii i jej sens – miejsce, w którym ludzie wierzący razem podążają do Pana Boga.

W parafii dział wiele grup. Ludzie lubią spędzać ze sobą czas, ale potrzebują do tego warunków, również lokalowych, stąd na planie rozbudowy pomysł z przesuwanymi ścianami, które pozwolą zmniejszać dowolnie pomieszczenia. Bez świeckich ks. Adamarczuk nie wyobraża sobie kościoła. I stawia na samodzielność, ma do ludzi zaufanie. – Grupy w parafii nie mogą funkcjonować tylko w oparciu o księży, nawet jeśli jest ich dwóch, nawet gdy są dobrze przygotowani i bardzo zaangażowani – potrzeba ludzi świeckich. Dlatego cieszę się z tego, że chór parafialny prowadzi pan Jan, organista, scholę prowadzi pani Iwona i że jest wiele osób, które chcą działać. Parafia, jako wspólnota wspólnot, potrzebuje zaangażowanych parafian i ja dziękuję Panu Bogu, że u nas takich osób jest coraz więcej.

Ksiądz proboszcz mówi, że parafia to wspólnota ludzi, których jednoczy nie tylko modlitwa i niedzielna Msza św., ale także wspólny posiłek, śpiew, zabawa, spotkania, mecze i inne działania, stąd od 2012 r. organizowane są festyny parafialne. Ks. Jan podkreśla, że to dobry sposób do zintegrowania społeczności, bo aby święto przygotować, ludzie muszą podjąć współpracę, a ta przekłada się na inne działania. – Mimo że dziś budujemy inaczej, niż 30 lat temu, bo budowę prowadzi firma, to bez zaangażowania parafian to wszystko nie byłoby możliwe – podkreśla. I choć profil parafii bardzo się zmienił – wśród mieszkańców wielu jest wynajmujących mieszkania, a ci nie czują się parafianami, z roku na rok powiększa się też grupa Ukraińców, których ks. Jan odsyła do katedry grekokatolickiej, aby mogli dojrzewać w swojej duchowości. To nie znaczy, że parafianie nie angażują się w działania, robią to po prostu inaczej. Parafie odczuwają znaki czasów, ale ludzi dobrej woli, przynajmniej w parafii Matki Bożej Miłosierdzia, wciąż jest więcej.

* * *

Modlitwa w intencji rozbudowy naszego kościoła

Boże, ty z żywych i wybranych kamieni przygotowałeś wiekuistą Świątynię
Twojej chwały. Pomnóż w swoim Kościele owoce Ducha Świętego, którego mu zesłałeś, aby lud Tobie wierny rósł w łasce, dojrzewał i włączał się w tworzenie żywej wspólnoty.
Pobłogosław naszej parafii podejmującej trud rozbudowy świątyni. Matko Miłosierdzia módl się za nami.

2019-11-19 12:18

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pamiętamy o Żołnierzach Wyklętych

Niedziela przemyska 9/2020, str. I

[ TEMATY ]

żołnierze wyklęci

uroczystości

Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych

SP Wróblik Królewski

Uczniowie z Wróblika Królewskiego pamiętają o ks. Władysławie Gurgaczu

W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu świętujemy po raz kolejny dzień pamięci o Żołnierzach Wyklętych, tych „którzy nigdy nie ulegli”.

Sądzę, że warto dla przypomnienia przybliżyć historię ustanowienia święta – i ważnych słów niezłomnego kapelana ks. Władysława Gurgacza SJ, które wypowiedział do swoich oprawców tuż przed śmiercią:  „Jako kapłan, jako Polak jestem niewinny. Nie żałuję tego, co uczyniłem. Moje czyny są zgodne z tym, o czym myślą miliony Polaków (…) Na śmierć pójdę chętnie. Cóż to jest śmierć? Wierzę, że każda kropla krwi przelanej zrodzi tysiące przeciwników i obróci się wam na zgubę”. Można zachwycić się jego głęboką wiarą połączoną z umiłowaniem Ojczyzny i troską o każdego człowieka.

W 2009 r. organizacje kombatanckie, skupione wokół Porozumienia Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych, zwróciły się o ustalenie 1 marca Dniem Żołnierzy Antykomunistycznego Podziemia. Inicjatywę ustawodawczą w zakresie uchwalenia nowego święta podjął w 2010 r. prezydent Lech Kaczyński. Uzasadnienie dołączone do projektu ustawy głosiło, że ustanowienie święta jest wyrazem hołdu dla żołnierzy drugiej konspiracji za świadectwo męstwa, niezłomnej postawy patriotycznej i przywiązania do tradycji patriotycznych, za krew przelaną w obronie Ojczyzny.

Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych to także wyraz hołdu licznym społecznościom lokalnym, których patriotyzm i stała gotowość ofiar na rzecz idei niepodległościowej pozwoliły na kontynuację oporu na długie lata.

Historia Żołnierzy Wyklętych nie jest sumą bezimiennych postaci walczących z totalitarnym systemem, to opowieść o konkretnych ludziach, o ich poświęceniu, determinacji, rozterkach i dramatycznych wyborach. Znajomość tych rozterek winna być dla nas drogowskazem, wszak każdy z nas, w sposób nie tak dramatyczny, staje codziennie w sytuacjach wyboru między dobrem i złem, uczciwością i zdradą.

Pamiętajmy – oni zachowali się jak trzeba. A my?

CZYTAJ DALEJ

Włochy: badania wykazały zwiększenie się aktywności religijnej oraz modlitwy w czasie pandemii

2020-05-25 08:40

[ TEMATY ]

badania

Włochy

PAP

Niepewność i środki ograniczające wprowadzone w związku z pandemią koronawirusa spowodowały wzrost liczby modlitw i aktywności religijnej we Włoszech, wynika z najnowszych badań.

Badanie, które zostało opublikowane 22 maja, zostało przeprowadzone przez Państwowy Uniwersytet w Mediolanie „codziennego monitorowania opinii publicznej podczas katastrofy COVID-19” i jej wpływu „na religijność Włochów”.

Przy restrykcjach związanych z pozostawaniem mieszkańców w domu kościoły zostały zmuszone do ​​zamknięcia swoich drzwi, „częstotliwość modlitwy i udział w nabożeństwach wzrosły, chociaż można uczestniczyć w nich jedynie wirtualnie”, czytamy w raporcie.

Badanie opierało się na wywiadach z 4600 osobami we Włoszech od 20 kwietnia do 15 maja.

Wykazało, że największy procentowy wzrost modlitwy podczas pandemii wystąpił wśród katolików, którzy nie chodzili do kościoła, w ogóle w tygodniu; 16 procent więcej wśród osób, które deklarowały chodzenie na mszę przynajmniej raz w miesiącu, ale nie co tydzień, natomiast twierdzili, że modlili się każdego dnia podczas pandemii.

W badaniu, w którym zapytano uczestników o ich zachowanie przed pandemią, odnotowano 11-procentowy wzrost codziennej modlitwy wśród tak zwanych „nominalnych katolików”, tych, którzy twierdzili, że są katolikami, ale rzadko lub nigdy nie chodzili na mszę.

Raport zauważa, że : „na wzrost praktyk religijnych wpłynęła przede wszystkim najostrzejsza faza kryzysu. W rzeczywistości częstotliwość modlitwy zmniejsza się wraz ze spadkiem liczby zarażonych ”.

Ci, którzy mieli członka rodziny zarażonego koronawirusem „znacznie zwiększyli swój udział w nabożeństwach i modlitwie”, głosi raport.

Udział we mszy św. - osobiście przed pandemią i podczas niej online - był minimalnie różny dla osób powyżej 45 roku życia. Jednak udział we mszy wzrósł o 17 procent wśród osób poniżej 45 roku życia.

Badanie ujawniło również nastroje zarówno praktykujących, jak i niepraktykujących katolików wobec papieża i kościoła.

„Zaufanie do papieża Franciszka” - czytamy w raporcie - „jest znacznie wyższe niż zaufanie do instytucji Kościoła. Wyłom w zaufaniu do papieża Franciszka a w zaufaniu do Kościoła rośnie, szczególnie wśród osób mniej religijnych ”.

Raport zauważył, że przynależność polityczna wpłynęła na opinię katolików wobec papieża.

Katoliccy członkowie włoskich partii prawicowych - Ligi Północnej i Braci Włoch - „mają mniej zaufania do papieża Franciszka, podczas gdy ich zaufanie do Kościoła jest podobne do zaufania innych osób” - czytamy w raporcie.

CZYTAJ DALEJ

„Była darem dla całej Polski” – Pasterze o wizycie Papieża

2020-05-25 14:34

[ TEMATY ]

papież

Jan Paweł II

Podbeskidzie

pielgrzymka do Polski

diecezja.bielsko

Biskup Tadeusz Rakoczy przyjmował 22 maja 1995 r. Papieża Polaka w diecezji. Na zdjęciu - Msza św. 22 maja 2020 r. w kaplicy Domu Księży Emerytów w Bielsku-Białej.

Pasterze diecezji bielsko-żywieckiej celebrowali Msze św. w piątek 22 maja z okazji 25. rocznicy wizyty Papieża Jana Pawła II na Podbeskidziu. Eucharystie były odprawiane w miejscach papieskich odwiedzin: w Żywcu, Bielsku-Białej oraz 24 maja w Skoczowie. Stanowiły dziękczynienie za tę wizytę. W homiliach biskupi wspominali osobę Papieża i jego nauczanie skierowane do wiernych podczas pamiętnych odwiedzin w diecezji.

Przypominamy wybrane myśli Pasterzy naszej diecezji wypowiedziane 22 maja w Żywcu i Bielsku-Białej podczas Mszy św. dziękczynnych za wizytę Ojca Świętego na podbeskidzkiej ziemi.


Bp Roman Pindel, Msza św. w konkatedrze w Żywcu:

Papież życzył, by nowo utworzona wówczas diecezja bielsko-żywiecka korzystała z zasobów i mocy duchowych Żywiecczyzny nagromadzonych przez stulecia. Dziś moglibyśmy raportować świętemu Papieżowi, że Żywiecczyzna i sam Żywiec wydają nowe powołania, zwłaszcza do krakowskiego seminarium. Z bardzo wielu kapłanów możemy być dumni, bo do trzech biskupów, którzy wyszli stąd, możemy dodać duchownych tworzących elity Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.

Papież w Żywcu wyraził troskę o życie i kształt rodzin polskich. Zachęcam, by wszyscy przedstawiciele społeczeństwa, na czele z rodzicami wychowującymi dzieci, zaangażowali się w promocję życia rodzinnego i małżeńskiego. Rodzina może dziś znaleźć wsparcie i umocnienie w nowych formach wspólnotowych i modlitewnych.


Bp Piotr Greger, Msza św. w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bielsku-Białej:

Jan Paweł II 25 lat temu modlił się w tym kościele, tu klęczał, przed tym tabernakulum. Przybywając do Bielska-Białej, doskonale znał problemy mieszkańców naszego miasta, postawił trafną diagnozę, wskazał na wiele cech pozytywnych, a na ich tle mówił o naszych bolączkach i smutkach dnia codziennego. Papież nas wtedy przekonywał, że Jezus – jako Jedyny – wie, co się kryje w ludzkim sercu. Z tym samym przesłaniem przyjechał do naszej diecezji. Życzył tutaj zgromadzonym, aby w ich życiu nigdy nie brakło miejsca dla Chrystusa. Życzył miastu, aby w nim nigdy nie brakło miejsca dla Chrystusa. Jego słowa stanowią testament Jana Pawła II dla wszystkich pokoleń mieszkańców Bielska-Białej.


Biskup senior Tadeusz Rakoczy, Msza św. w kaplicy Domu Księży Emerytów w Bielsku-Białej:

Ta stanowczo za krótka papieska wizyta w 1995 r. wciąż budzi wdzięczność za dar obecności i modlitwy oraz za nadal aktualne słowa wypowiedziane przez następcę św. Piotra do wiernych na beskidzkiej ziemi. Stała się ważnym bodźcem do odważnego życia w wierze Jezusa Chrystusa. Była darem dla całej Polski, ale przede wszystkim dla naszej nowo powołanej do istnienia diecezji. Przyczyniła się do ożywienia wiary wśród mieszkańców naszej małej ojczyzny, do ich integracji. Obecność Ojca Świętego na naszej ziemi jest nadal powodem do radości i wielkim zobowiązaniem dla przyszłych pokoleń. Słowa papieża wyrażały troskę o losy ojczyzny, ale też były konkretnymi zadaniami do wypełnienia dla wierzących.



CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję