Reklama

Niedziela Małopolska

Mądrość, odwaga i piękno duchowe

– Parafię św. Katarzyny w Nowym Targu porównałbym do źródła, które tu bije. I parafia – matka, dla kolejnych powstałych w naszym mieście, i źródło istnieją nieprzerwanie przez wieki i mają swe historie, ale i dzisiaj swoje miejsce – mówi wieloletni burmistrz Nowego Targu, Marek Fryźlewicz, który od lat odkrywa i upowszechnia lokalne dzieje miasta i ludzi z nim związanych

Niedziela małopolska 47/2019, str. 6-7

[ TEMATY ]

parafia

schola

Maciej Trzciński

– Taka schola to w dzisiejszych, niełatwych czasach dobry sposób, aby przyciagnąć dzieci do kościoła – przekonuje Marta Nowak

– Taka schola to w dzisiejszych, niełatwych czasach dobry sposób, aby przyciagnąć dzieci do kościoła – przekonuje Marta Nowak

Nastronie internetowej parafii czytamy: „Kościół ten ufundowany został przez króla Kazimierza Wielkiego, przy okazji lokacji miasta. Świadczy o tym napis na łuku tęczy: „Fundata a Casimirum Magnum Anno Domini 1346”. Wielki pożar, który wybuchł na początku XVII wieku, zniszczył świątynię ufundowaną przez króla Kazimierza Wielkiego. Zawiłe dzieje parafii, która swym zasięgiem rozciągała się aż na Słowację, czy takie miejscowości jak Szaflary, Waksmund, Klikuszowa, to tematy na wiele artykułów.

Patronka miasta i kościoła

Obraz patronki – św. Katarzyny znajduje się w ołtarzu głównym. Artysta ukazuje ją z charakterystycznymi atrybutami; kołem, mieczem i palmą, które informują o jej męczeńskiej śmierci. Wizerunek jest eksponowany zamiennie z obrazami: Najświętszego Serca Pana Jezusa, św. Jana Pawła II i instalacją na czas Wielkiego Postu, ukazującą scenę ukrzyżowania z figurami Matki Bożej i św. Jana.

Reklama

Św. Katarzyna to także patronka Nowego Targu. Marek Fryźlewicz zaznacza, że była nią od samego założenia miasta, tylko zabrakło dokumentów potwierdzających ten fakt. Dodaje, że na początku XXI wieku ta kwestia została uregulowana. Podkreśla: – Motorem napędowym był mój brat, ks. Andrzej Fryźlewicz. Po spełnieniu warunków, przedstawieniu stosownej dokumentacji, po uzyskaniu wsparcia ze strony parafii oraz ówczesnego metropolity krakowskiego, kard. Dziwisza, otrzymaliśmy z Watykanu potwierdzenie, że św. Katarzyna stała się oficjalnie patronką miasta. Także współczesnym parafianom może ona służyć za wzór wskazujący drogę do nieba. – Parę lat temu abp Wacław Depo odprawiał w naszym kościele Sumę odpustową i pamiętam, jak podkreślił mądrość, odwagę w wyznawaniu wiary św. Katarzyny oraz jej piękno duchowe – mówi Marek Fryźlewicz.

Zapoznając się z historią parafii, zwróciłam uwagę na lata 50. XX wieku, kiedy została ona przeniesiona do nowej świątyni (dziś jest to kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – przyp. red.). Zaczęto ją budować przed I wojną światową, kontynuowano po jej zakończeniu, a gdy wybuchła II wojna, budynek był w stanie surowym i Niemcy urządzili w nim strzelnicę. Gdy po wojnie pojawiła się informacja, że budynek zostanie przejęty przez władzę ludową, w ciągu jednej nocy z kościoła św. Katarzyny przeniesiono niezbędne elementy wyposażenia świątyni i rano została odprawiona w nowym kościele Msza św. W ten sposób mieszkańcy Nowego Targu postawili ówczesną władzę przed faktem dokonanym.

Schola Katarzynki

Marek Fryźlewicz zaznacza jednak, że kościół św. Katarzyny cały czas służył wiernym. Podkreśla: – Dowodem może być informacja o wizytacji w 1969 r. kard. Wojtyły, który właśnie w tym kościele odprawiał nabożeństwo. Dodaje: – Na te lata przypadają też słynne Msze św., zwane dziewiątkami, kiedy to na organach grywał Jan Kanty Pawluśkiewicz. W czasie Eucharystii grał on pieśni, a po Mszy św. – kawałki jazzowe, co się bardzo podobało (uśmiech), tak że tłumy młodzieży na te dziewiątki wówczas przychodziły.

Reklama

A jaka jest współczesna parafia – matka nowotarskich wspólnot? Tu szanuje się tradycję, historię, przeszłość, ale równocześnie otwiera się na nowe wyzwania i pozwala się wiernym odnajdywać w nowych formach aktywności i religijności, o czym można przeczytać m.in. na stronie internetowej.

Mnie zainteresowała działająca od 2007 r. schola parafialna „Katarzynki”. Zaangażowana w jej powstanie Marzena Nowak wspomina: – Grupa powstała z inspiracji byłego proboszcza ks. Mariana Wanata, który zaproponował Ani (Anna Widełka prowadzi scholę od samego początku jej istnienia – przyp. red.), a ona mnie w to wciągnęła. Działałyśmy w oazie, miałyśmy swój zespół, śpiewałyśmy na ślubach. Poważnie potraktowałyśmy propozycję proboszcza i zaczęłyśmy poszukiwać osób do scholi. Ks. Paweł Mielecki, jej założyciel, pełnił funkcję pierwszego opiekuna.

Głównym celem działalności „Katarzynek” był i jest śpiew na chwałę Bożą podczas niedzielnych Mszy św. i uroczystości świątecznych. – Kiedy zobaczyłyśmy zapał tych dziewczynek, a były pięciolatki i dziesięciolatki, i starsze, to jeszcze bardziej chciało nam sie w to angażować – wspomina Marta Nowak. Przyznaje, że po pięciu latach musiała odejść do innych obowiązków, ale nadal interesuje ją, co się dzieje w zespole. Aktualnie w przygotowania do niedzielnych śpiewów pomagają Annie Widełce – Maciej Trzciński i Anna Polak, a duszpasterzem odpowiedzialnym za scholę jest ks. Konrad Kozioł.

Ewangelizowanie i kształtowanie

Zaangażowany w prowadzenie scholi od 2016 r. Maciej Trzciński informuje, że śpiewa w niej ok. 25 dzieci, w większości w wieku wczesnoszkolnym. – Wyjaśnia: – Śpiewamy na Mszy św. dedykowanej najmłodszym. Zaznacza, że kapłani, sprawujący tę Eucharystię, zawsze zapraszają dzieci do zgromadzenia się wokół ołtarza, a ksiądz proboszcz, montując podgrzewane maty, zadbał też o ogrzanie stopni przy ołtarzu.

Maciej Trzciński przyznaje, że jego bliższy kontakt ze scholą wynikał z faktu, iż córka chciała śpiewać w zespole. Wspomina: – Zacząłem z nią chodzić na próby, a ponieważ posługuję w diakonii muzycznej, we wspólnocie Odnowy w Duchu Świętym, więc i tu zacząłem grać na gitarze, zastępując czasem Anię Widełkę. Z kolei Anna Polak jest nauczycielką w SP nr 1. Podkreśla, że aktualnie prowadzi klasę III, z której wszystkie dziewczynki oraz dwóch chłopców śpiewają w scholi. Zauważa: – Muzyka pełni w wychowaniu ogromną rolę. Dodaje, że udział w zajęciach scholi uczy dzieci systematyczności, odpowiedzialności. Przyznaje też, że taka dodatkowa forma aktywności jest sposobem na rozbudzanie miłości do Pana Boga przez śpiew i muzykę. – Bardzo kocham muzykę i nie wyobrażam sobie lekcji bez śpiewu – wyznaje Anna Polak i pyta: – Czemu nie robić tego na chwałę Boga?

Odpowiedzialni za prowadzenie scholi przekonują, że ta forma aktywności stwarza możliwość ewangelizacji, kształtowania i formowania dzieci. Sprawia także, że razem z nimi na niedzielną Mszę św. przychodzą ich rodzice. Powołując się na przykład śpiewającej w scholi córki, Maciej Trzciński stwierdza: – Moja Magda, która bardzo lubi śpiewać, czyni to coraz bardziej świadomie. Wie, po co jest w scholi. Staje się powoli świadomym członkiem Kościoła. W tym formowaniu na pewno ważne są spotkania, przygotowania do śpiewu na Mszy św. – Dla mnie te próby nie ograniczają się tylko do pośpiewania piosenek – przyznaje p. Maciej i dodaje: – Zawsze mówię im o treści utworów, które śpiewamy. Rozmawiamy o pojawiających się nazwach, sytuacjach opisanych w piosenkach. Wprowadziłem zwyczaj rozpoczynania śpiewu pieśnią do Ducha Świętego przed Mszą św. Tłumaczę dzieciom, dlaczego to robimy, kim jest Duch Święty, co czyni w Kościele, co robi podczas Mszy św.

Kolejny krok

– Z rozmów z kilkoma osobami, które kiedyś należały do zespołu, wynika, że to był w ich życiu okres niezwykle ważny – zaznacza Marta Nowak i stwierdza: – Taka schola to w dzisiejszych, niełatwych czasach dobry sposób, aby przyciągnąć dzieci do Kościoła, aby je wesprzeć w duchowym rozwoju.

Aktualnie w dawnej plebanii trwa generalny remont, dzięki któremu budynek zostanie przeznaczony na przedszkole. – To kolejny krok w otwarciu parafii na rodziny – z uznaniem mówi o inwestycji Marek Fryźlewicz. Wylicza inne, istotne elementy związane z parafią: np. ogród różańcowy, Msze św. w rycie trydenckim czy rozpowszechnione, sprawowane przez ks. Witko, Msze św. z prośbami o uzdrowienie... Zauważa: – Parafię św. Katarzyny w Nowym Targu porównałbym do źródła, które tu się znajduje i od wieków dostarcza wodę. Żywą wodę czerpią kolejne pokolenia w tym kościele, modląc się, wypraszając łaski i dziękując za otrzymane dary.

Na zakończenie rozmowy Marek Fryźlewicz stwierdza: – Ta parafia ma szczęście do duszpasterzy, żeby wspomnieć tylko ostatnich proboszczów; ks. prał. Mieczysława Łukaszczyka, ks. Mariana Wanata czy ks. Zbigniewa Płachtę.

2019-11-19 12:18

Ocena: 0 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Piszą piękną historię wiary

2020-11-10 10:08

Niedziela kielecka 46/2020, str. VI

[ TEMATY ]

parafia

25‑lecie

dziękczynienie

T.D.

Eucharystia z okazji 25 lat parafii w Bilczy

Eucharystia z okazji 25 lat parafii w Bilczy

Przed ćwierćwieczem w miejscu dzisiejszego kościoła było pole rzepaku i pustka... Dzisiaj Bilcza to niemal przedmieścia Kielc, gęsto zaludnione, z kościołem pw. św. Kazimierza Królewicza, górującym nad okolicą.

Pod przewodnictwem bp. Jana Piotrowskiego 24 października parafia świętowała 25-lecie. Eucharystia sprawowana była przy wyjątkowym w swej urodzie ołtarzu, z wnęką wypełnioną płaskorzeźbioną grupą Ukrzyżowania na tle kompozycji barw.

Co buduje wspólnotę

W homilii biskup kielecki nawiązał do znaczenia jubileuszy w Kościele, zaakcentował najważniejsze wydarzenia z historii parafii, wskazał także na znaczenie Eucharystii jednoczącej młodą wspólnotę parafialną.

– Chcemy dzisiaj dziękować za 25 lat mijających od utworzenia parafii pw. św. Kazimierza Królewicza w Bilczy, którą erygował ówczesny pasterz diecezji kieleckiej, śp. bp Kazimierz Ryczan – przypomniał biskup kielecki, nawiązując do początków parafii. – Od tego czasu wielu parafian wraz z duszpasterzami nadal pisze piękną historię tej wspólnoty wiary, z każdym rokiem dodając kolejny tom jej dziejów – mówił. Podkreślał znaczenie wspólnoty parafialnej.

– Każda wspólnota wierzących jest dojrzałą i misyjną, tzn. taką, która dzieli się wiarą, jeżeli jest wspólnotą eucharystyczną – podkreślał bp Piotrowski. – Człowiek, aby mógł podążać we właściwą stronę, potrzebuje ukierunkowania na drodze do ostatecznej mety, którą jest Jezus Chrystus obecny w celebracji Eucharystii – zaznaczył. Przestrzegał także przed pułapkami współczesności – przed „fałszywymi prorokami i tragarzami kłamstwa”, zachęcał do nawrócenia, „abyśmy nie byli podobni do figowca z dzisiejszej Ewangelii”. – Nie pozwólcie się wyziębić eucharystycznie, troszczcie się o to w rodzinach, a wtedy ta świątynia będzie znakiem nadziei, której źródłem jest Jezus Chrystus, Odkupiciel człowieka – zachęcał bp Jan Piotrowski.

Prawie 4 tys. wiernych liczy obecnie parafia w Bilczy.

Poświęcił nowe ławki oraz sztandar z wizerunkiem św. Kazimierza ufundowany przez róże różańcowe parafii.

Spodobało się Panu Bogu...

– na naszej bilczańskiej ziemi. Zaczynaliśmy w szczerym polu, martwiłem się, czy w ogóle ktoś przyjdzie, a dzisiaj mieszkamy blisko kościoła, jesteśmy otoczeni domami – mówił ks. kan. Marek Mrugała, proboszcz i budowniczy parafii. Dziękował za wciąż przybywających wiernych, rozwijające się wspólnoty, współpracę. – W momencie powstania było nas ok. 1500 osób, obecnie – prawie 4 tys. – mówił proboszcz.

23 lipca 1995 r. ks. Marek Mrugała, wówczas rektor nowo powstałego ośrodka duszpasterskiego w Bilczy, odprawił pierwszą Mszę świętą na pustym placu. Bp Kazimierz Ryczan erygował parafię św. Kazimierza 22 października 1995 r. i w tym samym roku poświęcił plac pod budowę kościoła i plebanii. Obszar parafialny wydzielono z parafii Brzeziny. Parafia otrzymała od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Bilczy jako darowiznę grunt o powierzchni 10 000 m kw. Na placu (właściwie na 1 ha polu) szybko rosły mury wznoszone z półfabrykatów. W dwa miesiące stanęła kaplica, zamontowano podwieszany sufit, udekorowano wnętrze – i już 25 maja 1996 r. mogła się odbyć I Komunia św. dzieci i zarazem pierwsza ważna uroczystość parafialna.

Gdy 1 czerwca 1996 r. bp Mieczysław Jaworski święcił nową kaplicę, było jasne, że pierwszy etap młoda wspólnota ma już za sobą. W 1999 bp Marian Florczyk dokonał pierwszej wizytacji kanonicznej i poświęcił plac pod cmentarz. Był to ważny rok w krótkiej historii parafii, wtedy bowiem ruszyła budowa kościoła.

Autorem projektu świątyni jest Regina Kosakiewicz-Opałka. Kościół o wymiarach 26 m x 40 m i wysokości 18 m (wieża 22 m), pokryty dachówką, przypomina swą bryłą i ogólnym klimatem kompleksy dawnych klasztorów i nawiązuje do tradycji nurtu rodzimego w architekturze sakralnej, z wątkami eremickimi. Autorem aranżacji ołtarza jest art. rzeźbiarz Tomasz Zychowicz. Tabernakulum, konfesjonały, nowe ławki – wszystkie te elementy łączą się kompozycyjnie z kolorystyką i fakturą wnęki ołtarzowej.

CZYTAJ DALEJ

Dziesięciolatka w finale Eurowizji

2020-11-04 10:45

Niedziela Ogólnopolska 45/2020, str. 48-49

[ TEMATY ]

muzyka

rozmowa

Krzysztof Tadej

Ala Tracz

Ala Tracz

Anielski głos, niezwykły talent i rozbrajający uśmiech – tak najkrócej można scharakteryzować Alę Tracz. 29 listopada będzie ona reprezentowała Polskę w finale Eurowizji Junior 2020. O drodze do sukcesów z Alą Tracz i jej mamą Anną rozmawia Krzysztof Tadej.

Krzysztof Tadej: Jak rozpoczęła się Twoja przygoda ze śpiewaniem?

Ala Tracz: Przygodę ze śpiewaniem zawdzięczam mojej siostrze Oli. Gdy miałam 3 lata, rodzice zabrali mnie na widownię, na konkurs piosenki, w którym Ola brała udział. Jej występ na scenie tak bardzo mi się spodobał, że nie chciałam wracać do domu. Też chciałam zaśpiewać na scenie. Rodzice obiecali, że na następnym konkursie tak się stanie. Tak to się zaczęło.

Anna Tracz, mama Ali: Dziewczynki śpiewały w domu, odkąd zaczęły mówić. Gdy były w wieku przedszkolnym, zorientowałam się, że mają słuch muzyczny. Powtarzały bardzo precyzyjnie, rytmicznie, czysto usłyszane fragmenty piosenek. Już wtedy pomyślałam, że warto rozwijać je w przyszłości w tym kierunku. Ola pierwszy raz wystąpiła na scenie, gdy miała 4 lata, podczas konkursu kolęd. Ala – gdy miała 3 latka.

Pani również śpiewa…

Prowadzę scholę w parafii św. Mikołaja Biskupa w Potoku Wielkim. Śpiewam i gram w kościele w każdą niedzielę i święta.

Alu, co dla Ciebie jest najpiękniejsze w śpiewaniu?

To, że śpiewa się dla innych. Można w ten sposób przekazywać różne uczucia i sprawić komuś radość. Cieszę się, że dzięki muzyce ktoś może poczuć się lepiej.

Czy marzysz o karierze piosenkarki? O tym, żeby kiedyś zostać wielką gwiazdą?

Muzyka jest moją pasją i przyszłość chciałabym wiązać właśnie z nią. Marzę, żeby kiedyś śpiewać na wielkich scenach.

Lubisz śpiewać piosenki religijne?

Oczywiście. W każdą niedzielę śpiewam na Mszy św. w kościele św. Mikołaja Biskupa w Potoku Wielkim. Z siostrą należymy do scholi parafialnej, którą prowadzi mama. Proboszczem parafii od 2 lat jest ks. Artur Dyjak.

Pani Aniu, w wywiadach nie ukrywa Pani, że jest osobą wierzącą i wiara jest bardzo ważna w Pani domu.

Z mężem staramy się wychowywać córki w duchu wiary. W każdą niedzielę wszyscy uczestniczymy we Mszy św. Oprócz tego, że śpiewam i gram w kościele, od ośmiu lat uczę katechezy w szkole podstawowej w Potoku Wielkim. Do tej właśnie szkoły uczęszczała Ola, a nadal uczęszcza Ala.

Jak postrzega Pani ten okres w życiu dziecka. To przygoda? Łaska od Boga?

To, co się dzieje w naszym życiu, jest naprawdę czymś niesamowitym. Wielka przygoda, wielki zaszczyt dla Ali, całej naszej rodziny, szkoły i parafii. Myślę, że to łaska od Pana Boga. Bóg obdarza nas talentami, chce, byśmy je rozwijali i dzielili się nimi z innymi ludźmi. Niedawno napisała do mnie pewna kobieta, która wyznała, że została sama i było jej bardzo ciężko. Przez przypadek usłyszała piosenkę Ali i to wykonanie dodało jej sił. Dziękowała za to, że moje dziecko pomogło jej się pozbierać! To niesamowite! Wszystko, co w życiu robimy, powinniśmy wykonywać na chwałę Boga. Często w modlitwie polecam moje córki Bogu i proszę, by kierował On ich losem. Wiem, że Bóg czuwa.

Pojawiają się wątpliwości, czy dzieci w takim wieku powinny angażować się w tego typu konkursy. Jaka jest Pani opinia w tej sprawie?

Wszystko zależy od podejścia osób biorących udział w takim konkursie i od presji otoczenia. My udział w Eurowizji traktujemy jako wspaniałą przygodę, fascynujące nowe doświadczenie, odskocznię od codziennego życia i zwykłych ludzkich problemów. Najważniejsze jest to, by nie stracić zdrowego rozsądku i pamiętać o tym, co jest w życiu ważne. Należy również uczyć dzieci, że na sukces trzeba zapracować, że nie wszystko nam się w życiu należy. Trzeba je również uczyć, że porażka nie jest końcem świata, tylko kolejną ważną lekcją w życiu.

Alu, obecnie przechodzisz bardzo intensywny okres. Przygotowania do finału to wiele spotkań, nagrań i rozmów z nieznanymi ludźmi. Jak to przeżywasz?

Czas przygotowań do Eurowizji jest naprawdę bardzo intensywny. Na razie daję sobie radę. Wspierają mnie rodzice, siostra, dziadkowie, koleżanki z klasy oraz nauczyciele. Rodzice dbają o to, żebym miała czas dla siebie, czas na odpoczynek, ale też czas na lekcje, spotkania oraz rozmowy z przyjaciółmi. Najbardziej fascynujące jest to, że poznaję mnóstwo wspaniałych osób. Najtrudniejsze są dla mnie wywiady na żywo.

A szkoła? Nie brakuje ci czasu na naukę?

Na razie udaje mi się to wszystko pogodzić. Staram się opuszczać jak najmniej zajęć. Gdy tylko nie ma mnie w szkole, to koleżanki przysyłają mi lekcje, a ja na bieżąco wszystko odrabiam, żeby nie mieć zaległości. Teraz, kiedy mamy lekcje on-line, praktycznie jestem na bieżąco z nauką i lekcjami.

Życzę Ci, Alu, wygranej, choć udział w finale to już Twój wielki sukces.

Wygranie samego odcinka eliminacyjnego programu „Szansa na sukces. Eurowizja Junior” było wielkim zaskoczeniem i szczęściem. W ogóle się nie spodziewałam, że zostanę reprezentantką Polski. To dla mnie wielki zaszczyt, wielka radość i ogromny sukces!

Ala Tracz
mieszka we wsi Stojeszyn Pierwszy k. Janowa Lubelskiego. Ma 10 lat. Kocha taniec, podróże i sport – zwłaszcza jazdę na deskorolce i wspinaczkę linową. Jej pasją jest jeździectwo. Występowała w programach Mali Giganci oraz The Voice Kids 3. Na koncie ma zwycięstwa w konkursach rozgrywanych na Malcie i w Bułgarii. W finale Eurowizji Junior 2020 będzie reprezentować Polskę piosenką I’ll Be Standing

Zachęcamy do głosowania, tutaj możesz oddać swój głos:
Zobacz
CZYTAJ DALEJ

"Kierownictwo duchowe"

2020-11-30 20:15

[ TEMATY ]

dusza

kierownictwo duchowe

Adobe.Stock.pl

Czym różni się psychoterapia od kierownictwa duchowego? Czy kierownictwo duchowe jest konieczne do zbawienia?

Ks. Mateusz Szerszeń CSMA dzieli się swoim doświadczeniem kierownictwa duchowego, przybliża najistotniejsze zagadnienia związane z życiem duchowym i wyjaśnia, na czym polega rozwój duchowy.

CZYTAJ DALEJ
NIE PRZEGAP
#NiezbednikAdwentowy

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję