Reklama

Wiadomości

Lekarz, naukowiec, kapłan

Mieszkał we Lwowie. Przez 38 lat był kapłanem, ale wiedziało o tym niewiele osób. Jeszcze mniej wiedziało, że święcenia przyjął nocą z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego

Niedziela Ogólnopolska 47/2019, str. 40-41

[ TEMATY ]

sylwetka

s. Julia Świderska FCM, „Doktor ze Lwowa

Dr Henryk Mosing

Dr Henryk Mosing znany był jako naukowiec, epidemiolog, bliski współpracownik prof. Rudolfa Weigla, wynalazcy szczepionki przeciw tyfusowi

Wybrał medycynę

W jego rodzinie zawód lekarza przechodził z pokolenia na pokolenie. Ojciec Henryka – Stanisław Józef był lekarzem wojskowym m.in. we Lwowie i Przemyślu. Henryk wstąpił na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w 1928 r. Był humanistą, rozmiłowanym w literaturze, filozofii i historii, doskonale posługiwał się kilkoma językami. Na studiach został wolontariuszem w uniwersyteckim laboratorium duru plamistego przy Zakładzie Biologii Ogólnej utworzonym przez prof. Rudolfa Weigla. Równolegle był aktywny w środowisku. Działał w Stowarzyszeniu Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” i Towarzystwie św. Wincentego a Paulo, które prowadziło działalność charytatywną. W tych wspólnotach pogłębiał wiarę i pobożność, którą wyniósł z rodzinnego domu. W 1933 r. uczestniczył w pielgrzymce do Rzymu, która pozostawiła mu głębokie przeżycia duchowe.

Na dwa lata przed wybuchem wojny 27-letni Henryk Mosing obronił rozprawę doktorską pt. „Badania epidemiologiczne i serologiczne nad durem plamistym” i uzyskał stopień doktora medycyny. Kiedy we wrześniu 1939 r. Lwów zajęły wojska sowieckie, dr Mosing nadal pracował w instytucie u prof. Rudolfa Weigla, który był już wtedy światowej sławy uczonym, kilkakrotnie nominowanym do Nagrody Nobla.

Reklama

Konspiracja w laboratorium

Laboratorium było miejscem produkcji szczepionek przeciw tyfusowi, czyli durowi plamistemu, chorobie, która w czasie I wojny światowej zebrała trzymilionowe żniwo. W produkcji wykorzystywano wyhodowaną przez prof. Weigla odmianę ludzkiej wszy. W łańcuchu technologicznym niezbędni byli ochotnicy, którzy przez ok. godzinę dziennie karmili wszy własną krwią. Ten fakt w czasie niemieckiej okupacji Lwowa umożliwił zatrudnienie w laboratorium – jako karmicieli wszy – osób, które otrzymywały legitymację chroniącą je przed aresztowaniem czy wywiezieniem na roboty. Władysław Szczepański we wspomnieniach pisał: „To właśnie dr Mosing, obok dr Anny Herzig, dobierał podczas okupacji pracowników Instytutu prof. Rudolfa Weigla, wnosząc tym wielki wkład do walki konspiracyjnej. Bo choć w znacznej części pracownicy ci rekrutowali się z szeregów AK, działającej we Lwowie w szczególnie trudnych warunkach, nigdy nie nastąpiła żadna wpadka”.

Również dr Mosing konspiracyjnie dostarczał szczepionkę m.in. do warszawskiego getta – za pośrednictwem osadzonego tam prof. Ludwika Hirszfelda – do obozu przymusowej pracy dla Żydów we Lwowie, szczepił dzieci z sierocińca Braci Albertynów, kleryków i wykładowców seminarium duchownego i inne osoby. Przy okazji kontaktów z seminarium, pod wypływem osobowości ks. Stanisława Frankla, rektora seminarium, który w 1942 r. został aresztowany przez gestapo, dr Mosing zaczął się zastanawiać nad kapłaństwem.

Historia sprawiła, że jego droga do święceń trwała blisko 20 lat. Wiosną 1944 r. prof. Weigl musiał opuścić Lwów. Po zajęciu miasta przez wojska sowieckie sytuacja osobista dr. Mosinga była ryzykowna, bo chociaż władze sowieckie liczyły się z jego dorobkiem naukowym, jednocześnie dawały do zrozumienia, że jako osobę obcą ideologicznie nie darzą go pełnym zaufaniem. Mimo to nie opuścił Lwowa, chociaż został rozdzielony z najbliższą rodziną, która osiedliła się w Polsce. Nie mógł nawet uczestniczyć w pogrzebie ojca, który zmarł w Przemyślu w lutym 1945 r.

Reklama

Życia nie zmarnował

Jego działalność zawodowa i naukowa była, aż do przejścia na emeryturę w 1973 r., związana z placówką badawczą przy ul. Zielonej. Tutaj dokonał nowych odkryć naukowych, m.in. opracował „Test Mosinga” do szybkiego rozpoznawania tyfusu plamistego.

Jednocześnie był praktykującym lekarzem i w swoim mieszkaniu przyjmował pacjentów. Oficjalnie dwa razy w tygodniu, nieoficjalnie – kiedy była taka potrzeba. Oczywiście, bezpłatnie, bywało nawet, że to on pomagał materialnie swoim pacjentom. Jego służba potrzebującym – niezależnie od pochodzenia, wyznania i stanu majątkowego – była świadectwem wyznawanej przez niego maksymy: „Życie zmarnował, kto nikomu nie pomógł”. Dlatego w czasie głodu na Ukrainie adoptował dwóch osieroconych chłopców: Tolika i Władysława.

O sile charakteru doktora świadczy konsekwencja w realizowaniu mało realnego pragnienia: by w kraju programowo głoszącym ateizm zostać kapłanem. Teologię studiował samodzielnie, bo nie miał możliwości podjęcia studiów. Pierwszego stopnia obowiązujących wówczas święceń – tzw. tonsury – udzielił mu potajemnie greckokatolicki biskup Mikołaj Czarnecki w styczniu 1959 r. Przyjęcie kolejnych stopni uniemożliwiła śmierć biskupa.

Wyświęcony nocą

Do celu przybliżyły dr. Mosinga wyjazd do Polski i spotkanie z bp. Karolem Wojtyłą, który udzielił mu dyspensy od studiów teologicznych. Kilka miesięcy później nocą w kaplicy ośrodka w podwarszawskich Laskach przyjął święcenia kapłańskie z rąk prymasa kard. Stefana Wyszyńskiego. Było to we wrześniu 1961 r. Kiedy wrócił do Lwowa, przybrał pseudonim „Ojciec Paweł” i równolegle z pracą naukową i lekarską pełnił posługę kapłańską. Jego zaufanie Bożej Opatrzności musiało być ogromne – nie miał tzw. sprawki, czyli zezwolenia na działalność kapłańską, a jednak odprawiał Msze św., udzielał sakramentów, na tajnych spotkaniach formował kandydatów do kapłaństwa. W ZSRR groziło za to aresztowanie, proces i zesłanie do łagru. Chociaż w jego konspiracyjnej pracy kapłańskiej, którą pełnił z ofiarnością i odwagą, zdarzyło się kilka niebezpiecznych sytuacji, szczęśliwie uniknął konsekwencji.

Po przejściu na emeryturę jeszcze częściej niż dotąd wyjeżdżał duszpastersko do różnych miejscowości ZSRR: na Kaukaz, Syberię, do Kazachstanu i wielu innych miejsc. W tym czasie założył Instytut Pomocników Kościoła pw. św. Wawrzyńca, zrzeszający osoby świeckie i konsekrowane pragnące podjąć pracę apostolską. Pomagał im w formacji duchowej, stawiał jako wzór św. Franciszka z Asyżu i przekazywał życiową dewizę: „Pomagaj i módl się, ucz się i pracuj” („Adiuva et ora, disce et labora”).

Po ogłoszeniu niezależności Ukrainy przyjął stanowisko wykładowcy w seminarium duchownym w Gródku Podolskim. Miał wówczas 81 lat. Wkrótce jednak przyszła choroba, a jej kolejne etapy przykuły go do łóżka na 5 lat. Zmarł 27 listopada 1999 r. i został pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Uroczystościom żałobnym przewodniczył abp Marian Jaworski, metropolita lwowski. Jan Paweł II w telegramie kondolencyjnym wspomniał, jak przed laty udzielił doktorowi pragnącemu zostać kapłanem, dyspensy od studiów teologicznych – zrobił to „w porozumieniu z kard. Wyszyńskim i po zasięgnięciu opinii, wiedząc, jak wiele dobra uczynił ludziom w latach wojny i w okresie powojennym”. Był to piękny hołd złożony Henrykowi Mosingowi, który w swoim życiu połączył medycynę, naukę i kapłaństwo.

2019-11-19 12:16

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pożegnaliśmy legendę muzyki ludowej

Niedziela kielecka 25/2020, str. VI

[ TEMATY ]

sylwetka

artysta

ludowość

Arch CK Jędrzejów

Stefan Wyczyński (1932 – 2020)

W wieku 87 lat, 26 maja br. zmarł Stefan Wyczyński, lider i współzałożyciel Kapeli z Lubczy, nestor świętokrzyskich muzyków ludowych. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele Matki Bożej Częstochowskiej w Lubczy.

Trumna zmarłego do kościoła wprowadzona została przy brzmieniu zespolonych kapel ludowych, muzyków z powiatów jędrzejowskiego i pińczowskiego. Zagrali „Serdeczna Matko”. Janusz Kruk, akordeonista, który 30 lat grał w kapeli Stefana Wyczyńskiego, podkreślał, że muzycy przyjaciele chcieli w ten sposób towarzyszyć Zmarłemu w ostatniej drodze.

Obdarzony przez Boga

Ks. kan. Stanisław Gil podczas Mszy św. żałobnej powiedział, że Stefan Wyczyński był wielkim ambasadorem Lubczy nie tylko w powiecie, regionie czy w Polsce, ale również za granicą. – Był wielkim utalentowanym muzykiem, ale też prawdziwym przyjacielem. Był artystą, obdarzonym przez Boga zdolnościami i talentami, którymi potrafił się dzielić z ludźmi – mówił proboszcz. W rozmowie z Niedzielą ks. prob. Gil zauważa, że Stefan Wyczyński umiał uczynić coś ważnego ze swego życia, nie zakopał talentów, a przy tym był człowiekiem wielkiej kultury, towarzyskim, uśmiechniętym, otwartym wobec ludzi. – Jego zacna rodzina, jego kapela i jego przyjaciele dostali w nim przykład, na którym należy się oprzeć i wzorować – opowiada. Podkreśla także, jak ważna była wiara w życiu śp. Stefana, który na kilka dni przed śmiercią w obecności rodziny pojednał się z Bogiem, przyjął sakramenty. – Codziennie rano, 8 godzina, pan Stefan był w kościele – wspomina ks. Gil.

Stefan Wyczyński na scenie spędził ponad 70 lat.

W imieniu ludowej braci muzycznej regionu świętokrzyskiego zmarłego Stefana Wyczyńskiego pożegnał Adam Kocerba, szef kapeli ludowej „Działoszacy” z Działoszyc. Jak powiedział, to dla niego smutny obowiązek i zarazem zaszczyt, ponieważ Stefan Wyczyński był ikoną folkloru muzycznego. Przypomniał bogatą historię działalności artystycznej Zmarłego.

Rozsławił Kielecczyznę

Podczas Mszy św. list pożegnalny od wojewody świętokrzyskiego Zbigniewa Koniusza odczytał Marek Mentel, przewodniczący jędrzejowskiej rady powiatu.

„Przez całe swe artystyczne życie kultywował folklor muzyczny ziemi świętokrzyskiej, a także pielęgnował dziedzictwo kulturowe. Jego pasja oraz miłość do muzyki rozsławiła Kielecczyznę, wzbogacała wyobraźnie oraz podkreślała znaczenie sztuki ludowej w życiu człowieka. Odejście Stefana Wyczyńskiego to ogromna strata dla kultury regionu świętokrzyskiego” – napisał wojewoda w liście pożegnalnym.

Sylwetka

Stefan Wyczyński ur. w 1932 r. na scenie spędził ponad 70 lat. Przyjaciele wspominają, że był muzykiem na sto procent, a na scenie czuł się jak „ryba w wodzie”. Pierwsze dożynki zagrał jako siedemnastolatek. Był muzycznym samoukiem o wielkiej intuicji. Pochodził z muzykującej rodziny. W latach 60. XX wieku zaczął śpiewać w kapeli brata, Feliksa Wyczyńskiego. Potem założył własną, której był kierownikiem i solistą. Słynął z niezwykłej charyzmy i poczucia humoru. Napisał kilkaset tekstów ludowych oraz satyrycznych. W tysiącach liczy się jego muzykowanie na weselach. Mawiał, że nigdy go nie wygwizdano… Znawcy muzyki ludowej oceniają, że jego muzyczne kreacje miały lekkość, polot i wdzięk.

Jako solista Stefan Wyczyński odniósł wiele sukcesów artystycznych, a najważniejsze z nich to m.in.: – I miejsce podczas ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym w 1971 r., II miejsce w Festiwalu Kapel i Śpiewaków Polski środkowej w Poznaniu; nagrody Buskich Spotkań z Folklorem, Honorowy Jawor (konkurs Radia Kielce „Jawor u Źródeł Kultury”). W 2019 r. Stefan Wyczyński  został laureatem „Złotego Gryfa” w  kategorii „Edukacja i kultura, pielęgnowanie tradycji kulturowych i historycznych”.

Od 1999 r. w Kapeli Stefana Wyczyńskiego gra również syn artysty, Jacek Wyczyński.

CZYTAJ DALEJ

Pielgrzymi z Legnicy osiągnęli cel

2020-08-08 19:07

[ TEMATY ]

Jasna Góra

Legnica

piesza pielgrzymka

ks. Piotr Nowosielski

Już pod Jasnogórskim Szczytem

Po 10 dniach pielgrzymowania, w panujących rygorach sanitarno-epidemiologicznych, 150 osobowa grupa pielgrzymów z Legnicy, osiągnęła cel wędrówki - Jasną Górę.

Wraz z nimi przybył biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski, który po powitaniu i przedstawieniu reprezentacji grup pod Szczytem Jasnogórskim, udał się wraz pielgrzymami do kaplicy Obrazu Matki Bożej.

- Oto jesteśmy, my pielgrzymi, w tym specjalnym czasie, w którym każdy z nas na różne sposoby doświadczał ograniczeń, w w którym wzmaga się potrzeba zwracania się do Boga jako Ojca i Pana historii – mówił przed obrazem biskup Kiernikowski. - Maryja jest dla nas wzorem podawania się temu, by pełnić to wszystko co jest w zamyśle Boga. Ty dla nas jesteś wzorem, opiekunką, pośredniczką. Jesteśmy tutaj ze wszystkim, co jest naszym bagażem intencji, ale wszyscy chcemy się też uczyć, aby w nas stała się wola Boża. Żeby Słowo które Ty przyjęłaś i stało Ciałem, także w nas stawało się Ciałem. Jesteś bramą przez którą wchodzimy. Jesteś światłem które oświeca wszystkie nasze sprawy. Jesteś Arką Przymierza znakiem wierności Boga. Jesteś radością Wszystkich Świętych. Ufamy że pielgrzymując, kiedyś też dojdziemy do tego, żeby mieć udział w radości, która była radością Twego życia, a był nią Jezus Chrystus. Prosimy byś była dla nas Matką w tych godzinach życia kiedy tu jesteśmy i w całym naszym życiu.

Przed Obrazem, pozostawiony został także specjalny plecak z intencjami, które spisali i przekazali pielgrzymom ci, którzy w bieżącym roku z powodu ograniczeń ilościowych nie mogli osobiście w niej uczestniczyć, a także mieszkańcy miejscowości, prze które pielgrzymka przechodziła.

Msza św. kończąca pielgrzymkę, została odprawiona pod przewodnictwem biskupa legnickiego Zbigniewa Kiernikowskiego, w jasnogórskiej bazylice.

W wygłoszonej homilii, Biskup legnicki zwrócił się też ze słowami dziękczynienia:

- Na zakończenie pielgrzymki, kierujemy słowa podziękowania. Dziękujemy Panu Bogu za Maryję. Dziękujemy św. Józefowi. Dziękujemy za to sanktuarium w którym możemy być, do którego możemy pielgrzymować. Dziękujemy organizatorom, przewodnikom grup, wszystkim służbom, Życzę, żebyśmy wszyscy uczyli się przyjmować to, co jest, co czasem nie jest po naszej myśli, co jest trudne, bo to też jest czasem potrzebne. Jesteśmy tymi, którzy wierząc, nie stoimy na pozycji walki z kimkolwiek, ale na płaszczyźnie obrony jednej sprawy: Jednego Boga, Jednego Pośrednika Jezusa Chrystusa i Wszystkich którzy w to pośrednictwo wchodzą. Znamiennym jet też to, że Jasna Góra nie jest miejscem ataku, ale obrony. Obyśmy umieli bronić tego, co jest nam dawane, czasem po naszej myśli, a czasem nie, ale co jest związane z Jezusem Chrystusem, Jego tajemnicą Mesjańską z której obyśmy jak najwięcej czerpali – apelował biskup Kiernikowski.

W pielgrzymce legnickiej, codziennie reprezentowana była 50 osobowa grupa z podzielonych na regiony części diecezji. Tym którzy nie znaleźli się w gronie pielgrzymujących, stworzono możliwość modlitwy w ramach Grupy Duchowego Uczestnictwa w 10 kościołach stacyjnych.

Na zakończenie wydarzenia, zostały odczytane biskupie dekrety, które dotyczyły zmiany na stanowisku Kierownika Pielgrzymki. Dotychczasowego Głównego Przewodnika ks. Mariusza Majewskiego, który pełnił tę funkcję prze 12 lat, zastąpił ks. Tomasz Metelica.

  

Zobacz zdjęcia: Pielgrzymi z Legnicy na Jasnej Górze


CZYTAJ DALEJ

Węgry: Wypadek polskiego autokaru na autostradzie; zginęła 1 osoba, 34 ranne, w tym - kilka poważnie

2020-08-09 10:45

[ TEMATY ]

wypadek

wypadek

Węgry

Adobe Stock

Węgierskie służby ratownicze skierowały do akcji dwa helikoptery i 14 karetek pogotowia. Przyczyny wypadku nie są na razie znane - podała w swym komunikacie węgierska policja. Węgierskie media nie podały, gdzie doszło do katastrofy. (PAP)

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję