Reklama

Sukces dziecka = nauka + wychowanie

2019-10-01 13:55

Rozmawia Andrzej Tarwid
Niedziela Ogólnopolska 40/2019, str. 40-41

Elizaveta – stock.adobe.com

Szkoła ma już nie tylko uczyć, ale także wychowywać młode pokolenie? – pytamy Iwonę Michałek – wiceministra edukacji narodowej i pełnomocnika rządu ds. wspierania wychowawczej funkcji szkoły

ANDRZEJ TARWID: – Zorganizowany wiosną „okrągły stół” edukacji relacjonowały wszystkie media. Gdy na przełomie sierpnia i września odbywały się debaty w ramach tzw. wojewódzkich stołów edukacji, to można było o nich przeczytać jedynie w mediach lokalnych. Ale o „okrągłych stołach” poświęconych kwestii wychowania dzieci i młodzieży większość osób w ogóle nie słyszała. Co to za inicjatywa?

IWONA MICHAŁEK: – Kiedy 1 lipca br. premier Mateusz Morawiecki powierzył mi funkcję pełnomocnika rządu ds. wspierania wychowawczej funkcji szkoły, to jednym z głównych zadań, które przede mną postawił, było zdiagnozowanie wszystkich problemów dotyczących wychowania. Jednym ze sposobów dogłębnego rozpoznania tej tematyki są właśnie „okrągłe stoły”, podczas których dyskutujemy tylko na tematy wychowawcze.

– Kto bierze udział w tych dyskusjach?

– Spotkania na temat wychowania organizuję w porozumieniu z kuratorami. W debatach biorą udział: rodzice, dyrektorzy szkół, nauczyciele, pedagodzy i naukowcy. Ale także przedstawiciele policji, organizacji pozarządowych – np. harcerstwo – oraz reprezentanci organizacji sportowych.

– Obecność sportowców może niektórych dziwić...

– Jeśli taka jest reakcja tych osób, to znaczy, że sport kojarzy im się jedynie z zawodowstwem. Tymczasem sport ma ogromny potencjał wychowawczy. Nie tylko daje młodym ludziom szansę na rozwój fizyczny i zdrowotny, ale przede wszystkim jest to nauka charakteru – cierpliwości i wytrwałości, zdrowej rywalizacji, a także przegrywania oraz współpracy w grupie. Jestem gorącą orędowniczką propagowania zajęć sportowych w szkole, gdyż bardzo korzystnie wpływają one na proces wychowawczy dzieci i młodzieży.

– Wróćmy do debat, które odbywają się z inicjatywy Pani Minister. Jakie główne tematy są podejmowane na tych spotkaniach?

– Dyskusja krąży wokół kilku tematów. Rozmawiamy m.in. o bezpieczeństwie, roli rodziców, pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Ponadto dużo dyskutujemy o dzieciach niepełnosprawnych, o tym np., jak przełamywać bariery mentalne, by dzieci niepełnosprawne mogły się czuć dobrze oraz bezpiecznie w środowisku szkolnym i wśród swoich rówieśników. Chcę podkreślić, że w tej sprawie całe środowisko jest gotowe podjąć ogromny wysiłek.

– Podejrzewam, że równie wiele trzeba zrobić w kwestii udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom, bo brakuje wykwalifikowanych kadr...

– Debaty pokazały, że w tym przypadku sprawa jest zróżnicowana regionalnie. W wielu mniejszych miejscowościach rzeczywiście brakuje psychologów i pedagogów, ale np. w Toruniu liczba specjalistów jest wystarczająca. Tym, co kuleje, gdy kadry są, jest współpraca między poradniami psychologicznymi a pedagogami i dyrektorami szkół czy rodzicami.

– Jaki ma Pani Minister pomysł na to, aby rodzice bardziej angażowali się w pracę szkoły?

– Realizacja celu, który postawił przede mną premier Morawiecki, nie odbywa się tylko przez organizację wspomnianych „okrągłych stołów”. Innym podjętym przeze mnie działaniem jest kwerenda prawna. W jej trakcie analizujemy wszystkie przepisy, sprawdzamy, czy mamy dobre prawo, jakie są luki oraz jak konkretne przepisy funkcjonują w praktyce. I tak w ustawie o systemie oświaty znaleźliśmy paragraf, który mówi, że w szkole może działać rada szkoły, w której składzie są rodzice. Kiedy sprawdziliśmy, jak te rady działają, to okazało się, że ich prawie nie ma...

– ...czyli przepis jest martwy. Dlaczego?

– Znowu zderzamy się ze złożonym problemem. Kiedy ustawa o systemie oświaty wchodziła w życie, to powstało bardzo dużo rad szkół. Później zaczęły one zanikać – czasami dlatego, że nie było chętnych rodziców, a w innych wypadkach ich działalność „komuś” przeszkadzała. Niemniej osobiście jestem za tym, aby wrócić do tej idei, zgodnie z którą dyrektor, rodzice, uczniowie i nauczyciele mają równoprawny głos.

– Jednym z najważniejszych wyzwań, przed którymi stoją dzisiaj nauczyciele, jest ograniczenie agresji w szkole. Jak duży jest to problem? Do szerszej opinii publicznej docierają informacje o najbardziej drastycznych przypadkach.

– Niestety, na podstawie informacji, które udało mi się zgromadzić, muszę powiedzieć, że problem agresji jest bardzo duży i dotyczy coraz młodszych dzieci. Sprawa jest bolesna, a w wielu przypadkach trudna do wykrycia, gdyż przyczyny prowadzące do agresji są niejednokrotnie bardzo dobrze zamaskowane.

– Jakie konkretnie sytuacje ma Pani Minister na myśli?

– Na przykład takie, kiedy wszystko na pozór wygląda dobrze: dziecko jest dobrze ubrane, ma wszystkie potrzebne do lekcji przybory, nie spóźnia się do szkoły, bo przywożą je rodzice i oni je odbierają. Dopiero jak wnikniemy w konkretny przypadek głębiej, to okazuje się, że rodzice przywożą dziecko jako jedno z pierwszych i odbierają w ostatnim momencie. Czyli jakby wypychając je do szkoły, odpychają od siebie, co u młodego człowieka rodzi frustrację, a w konsekwencji agresję.

– Wielu rodziców długo pracuje, jak zatem można to zmienić?

– Czasami jest tak, że mamy do czynienia z obiektywnie trudną sytuacją rodziców. Jednak uczestnicy debat o wychowaniu mówili, że zjawisko wypychania dzieci do szkoły obserwują u rodzin, które nie muszą tego robić, bo np. jeden z rodziców nie pracuje. W innych wypadkach dziecko mogą odebrać ze szkoły wcześniej dziadek lub babcia.

– W czym więc tkwi istota tego problemu?

– W braku świadomości rodziców. Zdaniem ekspertów, oni po prostu nie zdają sobie sprawy, jak ważna jest ich rola.

– Co można zrobić?

– Wiem, że akurat tego problemu nie da się rozwiązać żadnymi paragrafami. Jedyna szansa to zmiana świadomości rodziców.

– Tylko jak?

– Wydaje się, że najlepszym pomysłem będzie dotarcie do rodziców z właściwym przekazem przez dużą kampanię społeczną.

– Eksperci mówią, że na kłopoty wychowawcze wpływ mają także agresja w mediach, brutalizacja życia publicznego oraz szkodliwe treści, których pełno w sieci. Jak na to może odpowiedzieć szkoła?

– Chcemy zaprosić rodziców do szkół. Da to szansę na rozmowę, na powiedzenie: rodzicu, to ty z wychowawcą i nauczycielami masz wpływ na przyszłość dziecka. I my razem musimy nad tym popracować, bo twoje dziecko nie odniesie sukcesu i nie będzie szczęśliwe, jeśli nie będzie robiło postępów w nauce, ale także kiedy zaniedbamy jego wychowanie.

– Aby to zrealizować, wszyscy nauczyciele muszą się zajmować wychowawstwem. Kłopot w tym, że nie wszyscy nauczyciele mają takie kompetencje.

– Dlatego dążymy do tego, aby przyszli nauczyciele mieli w programie studiów więcej kursów edukacyjnych, ćwiczeń praktycznych i tzw. narzędzi miękkich. Ponieważ tak naprawdę z internetu można się dowiedzieć, jak wygląda fotosynteza, ale jak nawiązać relacje z człowiekiem, który ma problem – tego z książek nie da się nauczyć. Takie umiejętności trzeba nabrać w wyniku ćwiczeń praktycznych.

– Kiedy te nowe programy nauczania nauczycieli mają być realizowane?

– Już od tego roku. Jako MEN podpisaliśmy stosowne porozumienie z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Dotyczy ono także kursów doszkalających dla osób, które są już nauczycielami. Zależy nam bowiem na tym, aby wszyscy nauczyciele w szkole mieli kompetencje wychowawcze.

– Niedługo wybory. Co jeszcze uda się zrobić do końca tej kadencji?

– W tej chwili pracujemy z kuratorami oświaty, aby dbali o to, by do szkół nie wchodziły instytucje czy stowarzyszenia lansujące światopogląd, z którym nie zgadzają się rodzice uczniów. Ponadto w rządzie trwają pilne prace nad tym, co zapowiedział premier Morawiecki, czyli nad funduszem wsparcia szkoły, który pozwoli wyposażyć szkoły zawodowe i ogólnokształcące w najnowocześniejsze pomoce dla nauczyciela. Szef MEN – min. Dariusz Piontkowski razem z ministrem finansów pracują natomiast nad podwyżkami dla nauczycieli w przyszłym roku.

– Opozycja od razu by skomentowała, że Pani Minister mówi to, bo trwa kampania...

– Cóż, opozycja zawsze może tak powiedzieć. Byłam świadkiem rozmów z szefem resortu finansów, dlatego w pełni odpowiedzialnie mogę złożyć deklarację, że jeśli dostaniemy od społeczeństwa szansę na kontynuowanie rządów, to podwyżki dla nauczycieli na pewno będą.

– Wyborcy podejmą decyzję na podstawie zapowiedzi poszczególnych komitetów, ale w przypadku rządzących ocenią także efekty Państwa pracy. A jak Pani Minister podsumuje mijającą kadencję z punktu widzenia działań podjętych przez MEN?

– To, co rozpoczęliśmy w tej kadencji, to bardzo duża zmiana. Zdecydowaliśmy się na nią, bo takie były głosy większości ekspertów i rodziców, których aż 70 proc. opowiadało się za likwidacją gimnazjów. Reforma strukturalna została przeprowadzona, trwa natomiast reforma programowa. Bardzo nam zależy, abyśmy mogli ją kontynuować, bo nasze dzieci potrzebują dobrego kształcenia i dobrego wsparcia wychowawczego właśnie w szkołach.

Tagi:
szkoła

Reklama

Jeśli nie wychowamy dzieci, to zrobi to ulica lub internet

2019-11-15 09:20

Mateusz Wiercioch

“Nie zmarnuj swojego życia” to najpopularniejszy hip-hopowy projekt profilaktyczny w kraju. Dwaj raperzy w ciągu sześciu lat odwiedzili ponad 400 000 uczniów w szkołach i ośrodkach. Jakie mają przemyślenia dotyczące polskiej młodzieży? Zapraszamy do krótkiego wywiadu z Łukaszem Bęsiem i Jonatanem Blankiem.

rymcerze.pl

Od sześciu lat odwiedzacie szkoły i ośrodki z projektem profilaktycznym “Nie zmarnuj swojego życia”. Jak w ciągu tego czasu zmieniła się nasza młodzież?

Łukasz: Zauważyliśmy, że zarówno w miastach, jak i na wsiach dzieci zostały wciągnięte przez smartfony. Rodzice często nie widzą problemu i cieszą się, że dzieci spędzają dużo czasu w domu, a nie na ulicy. Gry i portale społecznościowe stają się ich życiem. Tam przeżywają radości i chcą być doceniani. Często uczeń nie wie co jest zadane, ale wie co jutro planuje jego ulubiony bloger. To co mówi raper lub youtuber często staje się wyznacznikiem dla młodego człowieka.

Jonatan: Słyszymy od kadry, że uczniowie coraz częściej zachowują się niestosownie wobec nauczycieli. Chodzi tu między innymi o agresję słowną i brak reakcji na prośby.

W tym roku odwiedziliście dużo placówek typu MOW (Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy). Czym różni się spotkanie z uczniami w szkołach od spotkania z wychowankami ośrodków?

Łukasz: Młodzi w ośrodkach to osoby, u których już zaobserwowano problemy wychowawcze. Mają świadomość swoich wcześniejszych błędów i ktoś pomaga im wyjść na prostą. Cieszymy się, że dzięki wsparciu Funduszu Sprawiedliwości, mogliśmy w tym roku odwiedzić sporą ilość małych ośrodków znajdujących się na prowincji. W ośrodkach mówimy do mniejszej grupy niż w szkołach, dzięki czemu możemy lepiej poznać problemy wychowanków. Utożsamiają się z naszą złą przeszłością i doceniają wartość rodziny. Z kolei w szkołach mamy do czynienia z profilaktyką, czyli rozmową o tym czego nie warto robić. Tam, obok spokojnej młodzieży, spotykamy trudnych uczniów, którzy też mają dużo na sumieniu.

Co teraz uzależnia młodzież?

Jonatan: Mnóstwo dzieciaków ucieka w gry i w internet. To są nowe uzależnienia, które obserwujemy jeżdżąc zarówno po wielkich miastach, jak i małych miejscowościach. Ten wirtualny świat tak ich porwał, że potrafią wrócić do domu i 5-6 godzin siedzieć na smartfonie. Potem przychodzą niewyspani na lekcje. Nie zdają sobie sprawy, że internet prawie nic nie wnosi do ich życia i tracą swój czas. Niestety część młodych ucieka w substancje psychoaktywne, w tym leki. Na szczęście świadomość zagrożeń jest coraz większa.

Jak odbieracie pracę pedagogów?

Łukasz: Pedagodzy bardzo starają się rozumieć młodzież, co nie jest łatwe w dobie internetu i szybko zmieniających się trendów. Są na czasie i przez to lepiej dogadują się z uczniami. Zawsze powtarzamy, że pedagog powinien być pierwszą osobą do kontaktu, gdy młody człowiek przeżywa kryzys.

Czy dyrektorzy umieją nadążyć za młodzieżą?

Jonatan: Dyrektorzy nie wstydzą się mówić, że w ich szkole są problemy. W naszych rozmowach, żaden z nich nie próbował wybielać swojej placówki. Bardzo często dyrektorzy są przepracowani i pochłonięci obowiązkami. Pomimo tego myślą o młodzieży dając zielone światło dla projektów profilaktycznych i innych działań dla dobra ucznia. Potrafią słuchać zarówno pedagogów, jak i nauczycieli. Ich owocna współpraca przyczynia się do osiągnięcia najważniejszego efektu pracy dyrektora: spełnionego absolwenta.

Jakie macie rady dla rodziców?

Łukasz: Przede wszystkim: więcej rozmawiajcie ze swoimi dziećmi i spędzajcie z nimi więcej czasu. Dawajcie im dużo dowodów waszej miłości. Nasza kolejna rada jest prosta: interesujcie się co wasze dzieci robią na komórce. Spotkaliśmy się z rodzicami, którzy powiedzieli, że nie robią tego, bo chcą chronić prywatność dziecka. Smartfon to nie pamiętnik. To narzędzie, którym do waszego dziecka napływają najróżniejsze informacje i komunikaty. Internet jest pełen ludzi i miejsc, z którymi młody człowiek nie powinien mieć nic wspólnego. Jeśli my nie wychowamy naszych dzieci, to zrobi to ulica lub internet.

Zadanie „Nie Zmarnuj Swojego Życia” jest współfinansowane ze środków Funduszu Sprawiedliwości, którego dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.

Więcej informacji o projekcie:

Strona: rymcerze.pl

----------------------------------------------------------

INFO DOT PROJEKTU:

Najpopularniejszy hip-hopowy projekt profilaktyczny ruszył znowu w Polskę. Dotychczas Rymcerze dotarli do ponad 400 tysięcy młodych ludzi. Dzięki wsparciu Funduszu Sprawiedliwości, raperzy poprowadzą 500 bezpłatnych spotkań do końca 2023 roku. 60 odbędzie się w tym roku, a w kolejnych latach 110 rocznie. Przedstawiciele m.in. szkół, ośrodków wychowawczych i domów dziecka mogą zgłosić swoją placówkę do udziału w projekcie poprzez formularz na stronie www.rymcerze.pl. - Sami wiele przeżyliśmy i wiemy jak trudny start mają niektórzy. Często młodzi muszą zmierzyć się z rozwodem rodziców, uzależnieniami i przemocą. Motywujemy ich do wybrania dobrej drogi, do odpowiedzialności za swoją przyszłość – wyjaśnia Bęsiu z zespołu Rymcerze.

Honorowymi patronami projektu zostali Minister Sprawiedliwości oraz Rzecznik Praw Dziecka. Ambasadorami kampanii „Nie zmarnuj swojego życia” są znani aktorzy m.in. Maciej Musiał, Marcin Kwaśny, sportowcy Jerzy Dudek i Tomasz Adamek oraz wokalista amerykańskiego zespołu “P.O.D” - Sonny Sandoval.

Kim są Rymcerze? To popularny zespół rapowy z pozytywnym przekazem. Ich pierwszy album pt. „Nie zmarnuj swojego życia” zadebiutował na 3. miejscu wśród najlepiej sprzedających się płyt w Polsce. Raperzy Bęsiu i Dj Yonas (Rymcerze) docierają z projektem do młodzieży w szkołach w całej Polsce i za granicą promując dobre postawy, wartości, właściwe wybory. Zachęcają do rozwijania siebie. Przestrzegają przed używkami i marnowaniem życia.

Zobacz teledysk:

CZYTAJ DALEJ

Reklama

USA: tuż przed Bożym Narodzeniem odbędzie się beatyfikacja abp. Fultona J. Sheena

2019-11-21 20:39

kg (KAI) / Peoria

W sobotę 21 grudnia w katedrze pw. Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej w Peorii, stan Illinois w Stanach Zjednoczonych, odbędzie się beatyfikacja abp. Fultona J. Sheena na zakończenie obchodów setnej rocznicy jego święceń kapłańskich. Obrzędowi przewodniczyć będzie w imieniu papieża kard. Angelo Becciu, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Przyszły błogosławiony żył w latach 1895-1979, zasłynął jako znakomity mówca i kaznodzieja a w latach 1951-69 był czynnym biskupem, w tym przez 3 lata stał na czele diecezji Rochester.

Fred Palumbo / Wikipedia
abp. Fulton J. Sheen w 1952 r.

Wiadomość o beatyfikacji ogłosił 18 listopada „z wielką radością i wdzięcznością” podczas Mszy św. w katedrze w Peorii miejscowy biskup Daniel R. Jenky, powołując się na pismo z Watykanu. Ujawnił, że 6 marca br. dowiedział się, że 7-osobowy zespół ekspertów lekarskich, działający przy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, uznał jednogłośnie cud przypisywany wstawiennictwu sługi Bożego, wymagany do ogłoszenia go błogosławionym. W lipcu br. Franciszek zatwierdził tę decyzję, co bezpośrednio otworzyło drogę do beatyfikacji.

Uroczysta Msza św. beatyfikacyjna rozpocznie się o godz. 10 rano czasu miejscowego w katedrze pw. Niepokalanego Poczęcia Maryi, „w tej samej, w której sto lat temu [przyszły arcybiskup] Sheen przyjął święcenia kapłańskie” – powiedział z zadowoleniem bp Jenky. Tam też, w marmurowym grobowcu spoczywają obecnie doczesne szczątki kandydata na ołtarze.

Wspomniany cud dotyczy niewytłumaczalnego z naukowego punktu widzenia uzdrowienia Jamesa Fultona Engstroma, który urodził się martwy 16 września 2010. Jego rodzice – Bonnie i Travis Engstromowie natychmiast zaczęli się modlić za przyczyną abp. Sheena, zachęcając też innych do szukania wstawiennictwa u niego. Dokładnie w chwili, gdy lekarze ze szpitala św. Franciszka w Peorii mieli ogłosić śmierć chłopca, jego delikatne serce zaczęło bić w rytmie, typowym dla noworodków. Do tego czasu przez 61 minut chłopczyk nie miał tętna. Wzruszona matka opowiedziała o tym w 2011 w katedrze w Peorii przed wielkim portretem abp. Sheena obok ołtarza.

Mimo złych rokowań co do przyszłości malca, łącznie z przewidywaniami, iż prawdopodobnie będzie on niewidomy i nie będzie mógł chodzić, zaczął się on normalnie rozwijać. Obecnie 8-latek lubi zjeść udka kurczaka, oglądać „Gwiezdne wojny” i jeździć na rowerze.

Dekret o uznaniu uzdrowienia ukazał się mniej więcej w tydzień po przeniesieniu prochów arcybiskupa z Nowego Jorku do katedry w Peorii. „To naprawdę wspaniałe, jak Bóg nadal tworzy cuda” – skomentował bp Jenky dokument papieski.

Peter (Fulton) John Sheen urodził się 8 maja 1895 w El Paso w stanie Illinois jako najstarszy z czterech synów w średniozamożnej rodzinie rolniczej. Rodzice byli bardzo pobożni i w tym duchu wychowali swoje dzieci, które odznaczały się dużą inteligencją. Przyszły biskup ukończył studia w St. Paul oraz na uniwersytetach w Waszyngtonie i Lovanium, na którym jako pierwszy Amerykanin uzyskał w 1923 Nagrodę im. Kard. J. Merciera za najlepszą rozprawę filozoficzną. Święcenia kapłańskie przyjął 20 września 1919, po czym pracował duszpastersko w swej rodzimej diecezji Peorii i jako wykładowca w Waszyngtonie.

Szybko zasłynął jako znakomity kaznodzieja, rekolekcjonista, nauczyciel i wychowawca. W latach 1930-50 wygłaszał wieczorne pogadanki religijne w radiu, a w latach 1952-57 w telewizji. W szczytowym okresie jego audycji słuchało i oglądało ponad 30 mln Amerykanów. Pod wpływem jego nauk nawróciło się wiele sławnych osobistości, w tym działacze komunistyczni, agnostycy, aktorzy, np. producent samochodów Henry Ford II czy skrzypek i kompozytor Fritz Kreisler.

W 1948 na ks. Sheena zwrócił uwagę ówczesny arcybiskup Nowego Jorku kard. Francis Spellman. Na jego wniosek Pius XII mianował 28 maja 1951 (sakra – 11 czerwca) 56-letniego kapłana biskupem pomocniczym archidiecezji. Wkrótce potem rozpoczął on cykl cotygodniowych programów telewizyjnych pt. „Life is Worth Living”, cieszących się ogromną popularnością. Biskup mówił na żywo na różne tematy. Cykl ten trwał w latach 1951-57 i 1961-68.

21 października 1966 Paweł VI przeniósł go na stolicę biskupią Rochester, którą kierował prawie 3 lata – do 6 października 1969. Gdy hierarcha na własną prośbę ustąpił z tego urzędu, papież Montini obdarzył go godnością arcybiskupa. Mimo przejścia na emeryturę był nadal bardzo aktywny, pozostał znakomitym mówcą, którego nauki i kazania przyciągały tłumy. Zachowało się wiele nagrań z jego wystąpień. Napisał 66 książek, z których co najmniej 9 ukazało się też po polsku, i wiele artykułów. Tempa życia nie zwolnił nawet wtedy, gdy okazało się, że jest chory na serce. Podczas swej wizyty w Nowym Jorku w październiku 1979 św. Jan Paweł II nazwał arcybiskupa Sheena „wiernym synem Kościoła”. Zmarł on 9 grudnia tegoż roku w swej nowojorskiej kaplicy przed Najświętszym Sakramentem.

Jego zwłoki złożono w krypcie pod głównym ołtarzem katedry św. Patryka w Nowym Jorku, skąd 27 czerwca br., na prośbę jego bratanicy Joan Sheen Cunningham przewieziono je do nowego grobowca w katedrze w Peorii.

W 2002 rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. 28 czerwca 2012 roku Benedykt XVI zatwierdził dekret o heroiczności cnót arcybiskupa, a 5 lipca 2019 Franciszek podpisał wspomniany dekret uznający cud za wstawiennictwem sługi Bożego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Solarczyk udzielił bezdomnym sakramentu bierzmowania

2019-11-22 19:28

mag / Warszawa (KAI)

Każdy z nas jest świątynią Boga – powiedział do bezdomnych bp Marek Solarczyk. W domu Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Miłości, które zajmują się najuboższymi mieszkańcami stolicy, jedna osoba otrzymała sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego – chrztu, bierzmowania i Eucharystii, a cztery kolejne - bierzmowania. W czasie liturgii, której przewodniczył biskup pomocniczy diecezji warszawsko-praskiej, polecano Bogu osoby którym siostry na co dzień pomagają.

Magdalena Pijewska/Niedziela
Bp Marek Solarczyk

W homilii bp Solarczyk przekonywał, że każdy człowiek ma wartość w Bożych oczach i że Jezus nikogo nie wyklucza z powodu jego upadków. - Od nas, od naszej otwartości zależy czy przyjmiemy zaproszenie Pana i pozwolimy Mu wejść do domu naszego życia, do domy naszego serca – mówił duchowny przywołując postać biblijnego Zacheusza.

Przypomniał również słowa św. Matka Teresa z Kalkuty, która mówiła, że z nas jest świątynią Boga, każdy z nas może w swoim życiu i poprzez swoje życie spotkać Boga, przeżyć relację z Nim.

Mówiąc o wartości sakramentu bierzmowania podkreślił, że przyjmując dary Ducha Świętego człowiek powinien być gotowy wziąć odpowiedzialność za drugiego człowiek. – Nie możemy odwracać się od tych, którzy nie znają Boga, którzy mają wątpliwości w wierze, którzy może wielu spraw nie rozumieją, albo nie są na tym etapie w stanie zrozumieć – powiedział bp Solarczyk. Podkreślił, że tym co najmocniej przemawia do serca drugiego człowiek to osobiste świadectwo wiary, świadectwo przeżywania relacji z Chrystusem. Takiej postawy otwartości potrzeba nie tylko w sprawach ducha, ale także w tym co przynosi codzienność w naszych relacjach z innymi – podsumował kaznodzieja.

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłości od początku lat 90 mieszka w Domu Świętego Józefa na stołecznym Bródnie. Prowadzi tam przytułek dla najuboższych niosąc pomoc wszystkim potrzebującym. Siostry nie tylko zbierają z ulic miasta ludzi bezdomnych, aby ich umyć, opatrzyć im rany i nakarmić ich, ale także odwiedzają domy starców, szpitale, więzienia.

W samym domu jest 21 łóżek dla biednych. W zależności od potrzeby siostry przyjmują nieraz pod swój dach więcej potrzebujących rozkładając dodatkowe materace. W przeważającej większości są to osoby bezdomne po operacjach, z jakimiś poważnymi odmrożeniami, czy innymi chorobami, które nie mają gdzie się podziać.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem