Reklama

Dyktatura w południowoamerykańskim sosie

Lata dyktatury Cháveza były latami prześladowań opozycjonistów, systematycznego i powszechnego łamania praw człowieka oraz „demontażu” systemu demokratycznego i konstytucyjnego
O „chavizmie” i lewicowym reżimie z Marinellys Tremamunno rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Niedziela Ogólnopolska 37/2019, str. 42-44

Zdecydowana większość mieszkańców Wenezueli – mówi się nawet o prawie 90 proc. – żyje w biedzie; 82 proc. Wenezuelczyków nie stać na 3 posiłki dziennie, a ponad połowa twierdzi, że budzi się głodna. Caritas ujawniła, że 71 proc. dzieci w wieku poniżej 5 lat nie ma odpowiedniego pożywienia. Taka jest sytuacja w Wenezueli – w kraju „socjalizmu XXI wieku”, który został nagrodzony przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) za osiągnięcie „celu milenium Narodów Zjednoczonych, jakim jest zmniejszenie o połowę niedożywienia”.

Ale na początku lipca sam ONZ przyznał, że sytuacja w tym kraju jest dramatyczna. Wysoki komisarz Narodów Zjednoczonych ds. praw człowieka Michelle Bachelet, była socjalistyczna prezydent Chile, otwarcie powiedziała na forum Rady Praw Człowieka ONZ w Genewie, że „Wenezuelczycy zasługują na lepsze życie, wolne od strachu, z dostępem do żywności, wody i służby zdrowia”. Wenezuela ma największe rezerwy ropy naftowej na świecie i była kiedyś jednym z najbogatszych krajów Ameryki Łacińskiej; przez ostatnie dziesięciolecia była chwalona przez lewicę całego świata, w tym liderów dużych europejskich partii: Jeana-Luca Mélenchona – szefa francuskiej lewicy, Jeremy’ego Corbyna – lidera angielskiej Partii Pracy, Podemos w Hiszpanii i Ruch Pięciu Gwiazd we Włoszech. Bernie Sanders, amerykański senator, socjalista, który chciał zostać prezydentem USA, powiedział kiedyś, że „amerykański sen spełnił się w Ameryce Południowej, w krajach takich jak Ekwador i Wenezuela”.

Reklama

Wielu antyimperialistycznych intelektualistów również wychwalało kraj dyktatorów Cháveza i Maduro. José Saramago, portugalski pisarz i laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, zawsze był wielkim zwolennikiem reżimu Cháveza; Noam Chomsky, amerykański językoznawca i filozof, powtarzał, że w Wenezueli powstaje „lepszy świat”; Naomi Klein, kanadyjska dziennikarka, autorka słynnej książki „No logo” na temat nieuczciwych praktyk korporacji międzynarodowych, stwierdziła, że Wenezuela jest krajem, w którym „obywatele odnowili wiarę w siłę demokracji, aby poprawić swoje życie”. Nie wspominając już o „zaangażowanych” gwiazdach kina, takich jak Oliver Stone czy Sean Penn, zachwyconych wielkim „dobroczyńcą ludu” Hugo Chávezem.

Aby lepiej zrozumieć dramat Wenezueli, przeprowadziłem wywiad z Marinellys Tremamunno – wenezuelską dziennikarką urodzoną w Caracas, która wyemigrowała do Włoch z powodu cenzury reżimu, autorką opublikowanej niedawno książki o znaczącym tytule: „Wenezuela, raj diabła” (Infinito Edizioni).

W. R.

* * *

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Jak to się stało, że oficer wenezuelskiej armii Hugo Chávez doszedł do władzy w swym kraju?

MARINELLYS TREMAMUNNO: – Hugo Chávez był jednym z czterech podpułkowników armii, którzy w 1992 r. dokonali nieudanego zamachu stanu przeciwko prezydentowi Carlosowi Andrésowi Pérezowi z partii lewicowej AD (Acción Democrática), w konsekwencji czego Chávez został uwięziony. W następnym roku prokuratura usunęła prezydenta Péreza, oskarżonego o sprzeniewierzenie funduszy publicznych, a w 1993 r. wybory wygrał Rafael Caldera, który ułaskawił Cháveza w marcu 1994 r. Chávez natychmiast założył Ruch Piątej Republiki (Movimiento V República – MVR), który zagwarantował mu dojście do władzy w wyborach w 1998 r.

– W jaki sposób Chávez rządził Wenezuelą?

– Chávez sprawował władzę w sposób absolutny, bez opozycji, z stylu wyraźnie dyktatorskim i totalitarnym. Od początku pomagały mu tajne służby kubańskie, a w kolejnych miesiącach – ok. 30 tys. członków „Komitetów Obrony Rewolucji”, którzy przybyli również z Kuby. W 1999 r. powołał do życia Narodowe Zgromadzenie Konstytucyjne, które usunęło wszystkich urzędników administracji publicznej i sądownictwa. Wziął w swoje ręce władzę prezydenta i szefa armii. Nawiązał kontakty i wypracował modus vivendi z kolumbijskim ugrupowaniem terrorystycznym FARC, zajmującym się również handlem narkotykami (trzeba dodać, że dziś w 14 z 24 stanów Wenezueli działa kolumbijska partyzantka). Od 2004 r., zgodnie z projektem znanym jako „Nowa faza, nowa mapa strategiczna rewolucji boliwariańskiej”, zintensyfikował regionalną ekspansję „rewolucji socjalistycznej XXI wieku”. Jako prawdziwy, lewicowy dyktator Chávez skonfiskował lub wywłaszczył prywatne przedsiębiorstwa przemysłowe, handlowe i rolnicze. Spowodowało to katastrofę gospodarczą i doprowadziło kraj do ruiny. Lata dyktatury Cháveza były latami prześladowań opozycjonistów, systematycznego i powszechnego łamania praw człowieka oraz „demontażu” systemu demokratycznego i konstytucyjnego.

– Kim jest obecny dyktator Nicolás Maduro?

– To Wenezuelczyk urodzony prawdopodobnie w Kolumbii. Nie skończył szkoły średniej, a w 1991 r. znalazł pracę jako kierowca autobusu w Caracas, w miejskiej firmie transportowej, gdzie z czasem założył związek zawodowy. Kiedy Chávez był w więzieniu, Maduro go odwiedził. Po zwolnieniu Cháveza razem zakładali Ruch Piątej Republiki. Podczas swojego ostatniego wystąpienia radiowo-telewizyjnego dyktator wskazał Maduro jako swojego następcę. „Jestem przekonany, absolutnie i całkowicie, że Nicolás Maduro powinien zostać wybrany na prezydenta Boliwariańskiej Republiki Wenezueli” – powiedział. I rzeczywiście Maduro przejął władzę w wyniku wyborów prezydenckich w 2013 r. Nie wywodzi się z armii, tak jak Chávez, ani nie cieszył się popularnością swojego poprzednika. Stanął na czele kraju, który już przeżywał poważny kryzys gospodarczy.

– A jak taka osoba jak Maduro mogła sobie poradzić z głębokim kryzysem gospodarczym?

– Przede wszystkim aby stawić czoła recesji gospodarczej, zaczął drukować więcej pieniędzy. Wywołało to inflację i wzrost cen towarów importowanych, w tym żywności i leków. Aby powstrzymać ten dryf, Maduro ustanowił kontrolę cen i ustalił stały kurs wymiany walutowej, co spowodowało jeszcze większy wzrost kosztów importu i zamknięcie wielu firm. W tej nowej sytuacji postanowił kontynuować emisję waluty, co ostatecznie spowodowało niedobór wielu towarów i rozkwit czarnego rynku, a w konsekwencji wzrost korupcji i przestępczości. Rezultatem są katastrofalna sytuacja gospodarcza (inflacja w Wenezueli przekracza 1000 proc. rocznie) i brak bezpieczeństwa, co w ciągu ostatnich 3 lat zmusiło 10 proc. ludności do ucieczki z kraju (ponad 3 mln osób).

– Ale Wenezuela miała problemy nie tylko gospodarcze, musiała też stawić czoła bezkompromisowej walce politycznej...

– To prawda. W środku tego załamania gospodarczego w grudniu 2015 r. opozycja zdobyła większość w Zgromadzeniu Narodowym. Po raz pierwszy „chavizm” utracił władzę ustawodawczą, a jego hegemonia zaczęła słabnąć. Maduro zareagował radykalizacją swojego rządu, intensyfikując przemoc wobec przeciwników i wykorzystując „sztuczkę” swojego poprzednika – powołał w 2017 r. Zgromadzenie Konstytucyjne, które wyeliminowało władzę posłów. Aby uniemożliwić opozycji kontrolowanie parlamentu, Maduro stworzył drugi, w którym miał absolutną władzę. Wcześniej przejął kontrolę nad Najwyższym Trybunałem Sprawiedliwości (TSJ) przez nielegalne mianowanie sędziów przez swoich posłów. Parlament opozycyjny mianował członków TSJ zgodnie z konstytucją, ale wszyscy sędziowie byli prześladowani lub zostali uwięzieni, a dziś są na emigracji w Kolumbii lub Panamie.

– W ten sposób kraj popadł w prawdziwą dyktaturę...

– Niestety, tak. Prokurator generalna Wenezueli Luisa Ortega Díaz (osoba związana wcześniej z dyktaturą Cháveza) potępiła kryzys demokratyczny spowodowany przejęciem władzy przez Najwyższy Trybunał Sprawiedliwości, który odwołał praworządne Zgromadzenie Narodowe własnym wyrokiem. Ponadto Díaz bezpośrednio zaskarżyła Nicolása Maduro i niektórych wenezuelskich ministrów do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości jako winnych morderstw, tortur i sfałszowanych procesów, których ofiarami padło ok. 8 tys. osób w latach 2015-17. Jej oświadczenia uznano za zdradę stanu i usunięto ze stanowiska. Dziś jest na emigracji w Kolumbii.

– Czy to wszystko spowodowało, że ponad 50 krajów nie uznaje dyktatury Maduro?

– Utworzenie Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego zostało słusznie uznane przez większość państw na świecie za zamach stanu. To zgromadzenie zwołało wybory prezydenckie, które przy braku kandydatów opozycji Maduro wygrał. Właśnie dlatego ponad 50 krajów nie uznaje wyników tych wyborów. Przy braku prawowitego prezydenta, demokratycznie wybranego, parlament opozycji w 2015 r., zgodnie z postanowieniami naszej konstytucji, mianował przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego Juana Guaidó tymczasowym prezydentem, do czasu ogłoszenia nowych, wolnych wyborów. I należy pamiętać, że – zgodnie ze sprawozdaniem przedstawionym w czasie obrad Rady Praw Człowieka ONZ w Genewie – w okresie od stycznia 2018 r. do maja 2019 r. zabito 6,8 tys. Wenezuelczyków, a ich śmierć jest przypisana siłom bezpieczeństwa i bojówkom reżimu. Ludność stała się zakładnikiem milicji lub „colectivos” (oddziały paramilitarne), które wraz z wojskiem stanowią zbrojne skrzydło dyktatury; 580 tys. uzbrojonych ludzi, którzy bronią „rewolucji Cháveza”. To jest Wenezuela dyktatora Maduro.

– Opublikowała Pani książkę zatytułowaną „Wenezuela, raj diabła”, w której zebrane są świadectwa 12 wenezuelskich biskupów i 2 kardynałów. Co mówią pasterze Kościoła działającego w lewicowym reżimie?

– Biskupi opowiadają, jak Wenezuelczycy stracili swoją godność, jak obecny system doprowadził do zubożenia kraju, jak utracone zostały wartości w społeczeństwie, które staje się coraz bardziej zdemoralizowane. Potępiają terroryzm państwowy, w którym prześladuje się i torturuje obywateli. Mówią o prześladowaniach religijnych, których również są celem. Kapłani są także ofiarami przestępstw.

– Co w tej sytuacji mogą zrobić zaangażowani świeccy?

– Kościół apeluje o zaangażowanie świeckich w politykę. Problem w tym, że gdy tylko ktoś zaczyna zajmować się polityką, jest prześladowany i torturowany; często takie osoby są porywane, a nawet mordowane. W ubiegłym roku biskupi przygotowali dokument duszpasterski, w którym porównali obecną sytuację w Wenezueli do „wielkiego ucisku”. Te słowa przypominają apokalipsę i walkę dobra ze złem. Właśnie dlatego dałam mojej książce znaczący tytuł: „Wenezuela, raj diabła”.

– Jakie wyjście z tego wielkiego kryzysu widzą biskupi?

– Chciałam podkreślić, że pomimo wszystko biskupi mają nadzieję, iż uda się znaleźć pokojowe, demokratyczne wyjście z sytuacji. Nawet jeśli istnieją między nimi różnice – są tacy, którzy twierdzą, że nie można negocjować ze złem, że zło musi zostać pokonane; jeden z biskupów przypomniał, że z Hitlerem nie można było prowadzić dialogu i szukać kompromisów, że zbrodni nie można pokonać dyplomacją. Uważam, że Wenezuela jest krajem „bezprawnie uwięzionym”, który potrzebuje pomocy międzynarodowej (biskupi też o to proszą), ponieważ osoba porwana nie może uwolnić się sama i w sposób pokojowy. W Europie żyliście w czasach zbrodniczego komunizmu, my w Wenezueli jesteśmy zakładnikami latynoamerykańskiej mutacji komunizmu, która jest prezentowana jako „socjalizm XXI wieku”. Dlatego potrzebujemy pomocy świata demokratycznego. Ale zadaję sobie pytanie: Czy jest ktoś, kto usłyszy nasze wołanie?

2019-09-10 12:59

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Niebawem kanonizacja Karola de Foucauld oraz dwojga innych błogosławionych

2020-05-27 13:03

[ TEMATY ]

kanonizacja

Archiwum

Karol de Foucauld

Ojciec Święty upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do opublikowania 8 dekretów, w tym 3 błogosławionych do kanonizacji. Datę tej uroczystości poznamy po konsystorzu, jaki w tej sprawie zwoła Ojciec Święty.

Jednym z nich jest bł. Karol de Foucauld.

Karol (Charles) de Foucauld urodził się 15 września 1858 r. w Strasburgu. Pochodził z rodziny arystokratycznej. W latach młodzieńczych utracił wiarę. W 1879 r. ukończył szkołę oficerską i odbył służbę wojskową w Oranie. Zafascynowany kulturą arabską w 1882 r. wystąpił z wojska i odbył podróż naukową do Maroka. Reportaże z niej przyniosły mu duży rozgłos, a Towarzystwo Geograficzne w Paryżu przyznało mu złoty medal. Pod wpływem swojej kuzynki i przyjaciela rodziny nawrócił się. W 1890 r. wstąpił do zakonu trapistów i przyjął imię Maria Alberyk. Od 1895 r. układał reguły nowych wspólnot zakonnych, oparte na duchowości Świętej Rodziny z Nazaretu.

Zwolniony w 1897 r. ze ślubów zakonnych wyjechał do Ziemi Świętej, gdzie pod imieniem Karola od Jezusa prowadził życie kontemplacyjne przy klasztorze klarysek w Nazarecie. W 1901 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pod koniec tegoż roku osiedlił się w pustelni Beni Abbes w środkowej Algierii, pomagając tubylcom. Pełnił też funkcję duszpasterza w garnizonach francuskich w Afryce i był doradcą władz wojskowych w Hoggarze. Od 1904 r. przebywał wśród Tuaregów na Saharze, gdzie założył pustelnię w Tamanrasset. Tam m.in. przełożył Ewangelię na język tuareski. W 1916 r. zastrzelił go członek islamskiej sekty sufickiej sanusijja.

Duchowość de Foucaulda inspirowana jest ideą życia na pustyni: mieści w sobie samotność, surową ascezę i kontemplację, mające prowadzić do zjednoczenia z Bogiem. Charakteryzuje ją jednocześnie aktywność misyjna i świadectwo życia konsekrowanego, głównie przez pracę fizyczną, braterstwo i przyjaźń z ludźmi przy dostosowaniu się do stylu życia ubogich. Praca na własne utrzymanie ma być realizacją ślubu ubóstwa i naśladowaniem ukrytego życia Jezusa w Nazarecie.

Chociaż "brat Charles" marzył o braciach, zmarł samotnie. Dopiero w 17 lat po jego śmierci, w 1933 r. pięciu paryskich seminarzystów i księży udało się na Saharę, by tam prowadzić życie mnisze na podstawie reguły Karola de Foucauld i przyjmując nazwę Zgromadzenie Małych Braci Jezusa. W 1939 roku powstały Zgromadzenia: Małych Sióstr Jezusa oraz małych sióstr i braci od Ewangelii, a także kilka instytutów świeckich oraz grup nieformalnych i stowarzyszeń kościelnych. Są one obecne również w Polsce.

Proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym toczył się w latach 1995-2003 i został zamknięty 4 marca 2003 r. w Mediolanie. Wzięła w niej również udział pochodząca z archidiecezji mediolańskiej kobieta, której cudowne uzdrowienie, za wstawiennictwem sługi Bożego, potwierdziła watykańska komisja lekarska. W obecności Jana Pawła II Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych ogłosiła 20 grudnia 2004 r. dekret uznający ten cud, co otworzyło drogę do beatyfikacji o. Karola de Foucauld. Papież-Polak nie zdążył już jednak ogłosić go błogosławionym i uczynił to 13 listopada 2005 r. w Watykanie Benedykt XVI.

Oparte na duchowości bł. Karola Zgromadzenie Małych Braci Jezusa jest dziś obecne w 44 krajach. Duży wpływ na ich formację miał słynny francuski filozof Jacques Maritain, który po śmierci żony wstąpił do zgromadzenia, w którym zmarł w 1973 r. Do Polski Mali Bracia przybyli w 1972 r.

Zgromadzenie Małych Sióstr Jezusa powołała do życia 8 września 1939 r. Magdalena Hutin w Algierii. Jest jednym z kilkunastu apostolatów powstałych w oparciu o duchowość bł. Karola de Foucauld. Obecnie tworzą je osoby wywodzące się z prawie 70 narodowości, które działają na wszystkich kontynentach, w 67 krajach. W Polsce zgromadzenie działa od 1957 r. Ponad 40 sióstr skupionych jest w kilku wspólnotach, m.in. w: Warszawie, Częstochowie, Machnowie, Krakowie-Nowej Hucie, Szczecinie, Lublinie. Liczą one zazwyczaj po kilka sióstr.

Kolejny dekret dotyczy cudu za przyczyną bł. Cezarego de Bus.

Cezary de Bus urodził się 3 lutego 1544 roku jako siódme z trzynaściorga dzieci swoich rodziców. W wieku 18 lat wstąpił do armii królewskiej i wziął udział w wojnie przeciwko hugenotom. W 1582 roku otrzymał święcenia kapłańskie. 29 września 1592 roku założył zgromadzenie Ojców Doktryny Chrześcijańskiej. Zmarł 15 kwietnia 1607 roku. Został beatyfikowany przez papieża Pawła VI w dniu 27 kwietnia 1975 roku.

Trzeci z dekretów do kanonizacji dotyczy cudu za przyczyną bł. Marii Dominiki Mantovani.

Maria Dominika Mantovani (12 XI 1862-2 II 1934) - Włoszka, dziewica, współzałożycielka Zgromadzenia Małych Sióstr Świętej Rodziny; jej wielką pasją było katechizowanie i szerzenie wiary.

Była pierwszym spośród czworga dzieci, urodzonych w Castelletto di Brenzone w ubogiej rodzinie. Z powodu ubóstwa nie mogła ukończyć szkoły podstawowej, odznaczała się jednak wrodzoną inteligencją, która pozwalała jej wyrównać wiele braków wynikających z niedostatku wiedzy. Od najmłodszych lat okazywała też wielkie zamiłowanie do modlitwy i spraw Bożych. Podstawę jej życia wyznaczał od najmłodszych lat katechizm, którego uczyli jej rodzice, a którego prawdy potem ona sama przekazywała innym. Od dziecka apostołowała wśród swych rówieśniczek, kształtując ich cnoty dobrą lekturą, a zwłaszcza świadectwem własnego życia.

Wielki wpływ wywarło na nią przybycie do Castelletto, gdy miała 15 lat, bł. Józefa Nascimbeniego (1851-1922), który był tam najpierw nauczycielem (1877-85), a następnie proboszczem (do końca życia). Stał się on jej kierownikiem duchowym, a ona jego pierwszą, wytrwałą współpracowniczką w różnych działaniach parafialnych, zyskując sobie przy tym wielką sympatię i miłość tych, wśród których pracowała, zwłaszcza młodzieży. Żywiąc szczególną cześć do Maryi Niepokalanej złożyła 8 grudnia 1886 ślub dozgonnego dziewictwa.

Jej wielka gorliwość w wierze sprawiła, że gdy ks. Nascimbeni 6 listopada 1892 zakładał Zgromadzenie Małych Sióstr Świętej Rodziny, ona sama, marząc o całkowitym poświęceniu się Bogu, stała się współzałożycielką nowej wspólnoty i jej pierwszą przełożoną generalną. Wniosła własny, istotny wkład w opracowanie konstytucji zgromadzenia, opartych na Trzecim Zakonie Regularnym św. Franciszka i w formację sióstr, a jej osobiste świadectwo życia wyznaczyło w znacznym stopniu rozwój i ekspansję instytutu. Pod tym względem świetnie uzupełniała myśl i wizję założyciela, co uwidoczniło się szczególnie po jego śmierci, gdy mogła poprowadzić jego dzieło w wytyczonym przezeń kierunku. A gdy ona sama odchodziła z tego świata (w Weronie), zgromadzenie liczyło już ok. 1,2 tys. sióstr w 150 domach we Włoszech i za granicą. Beatyfikował ją św. Jan Paweł II 27 kwietnia 2003 roku.

CZYTAJ DALEJ

Liceum Sióstr Pijarek gotowe do przyjęcia uczniów

2020-05-27 21:53

[ TEMATY ]

Szkoła Sióstr Pijarek w Rzeszowie

ks. Janusz Sądel

Szkoła Sióstr Pijarek w Rzeszowie

Rok szkolny powoli dobiega końca i mimo, że od blisko dwóch miesięcy nic nie wygląda tak samo, to kadra pedagogiczna Liceum Sióstr Pijarek robi wszystko, aby jak najlepiej wypełniać swoje zadania w czasie kwarantanny spowodowanej epidemią koronawirusa. Uczniowie od samego początku zamknięcia placówek odbywają lekcje online, nauczyciele kontaktują się z nimi poprzez komunikatory internetowe, a zadania domowe wysyłane są przez Internet. Mimo trudnej dla wszystkich sytuacji, nauczyciele starają się służyć uczniom swoim czasem, dyspozycyjnością i rozmową.

Dwa lata temu siostry Pijarki otworzyły w Rzeszowie, na ulicy Sanockiej 70 Liceum Ogólnokształcące. W tym roku serdecznie zapraszają do liceum wszystkich ósmoklasistów.

Dlaczego warto wybrać tę szkołę? Po pierwsze to kameralne liceum, gwarantujące indywidualne podejście do każdego ucznia, gdyż klasy są nie tak liczne, jak w większości polskich szkół. Tutaj nauczycie mają dla ucznia czas, a kadrę wzbogaca wykwalifikowany pedagog.

Po drugie- to liceum z wartościami, gdzie oprócz edukacji stawia się też na rozwój duchowy młodzieży. Jest to idealne miejsce dla tych, którym nieobojętna jest wiara. W szkole dzieje się wiele: są wymiany międzynarodowe, współpraca z Uniwersytetem Rzeszowskim i częste uczestnictwo w wykładach, np. na Wydziale Historii, wyjścia na spektakle teatralne, liczne wyjazdy, wycieczki, lekcje terenowe... a czasem po prostu relaks podczas nocy filmowych i dyskotek. W każdym razie - dzieje się dużo.

Liceum Sióstr Pijarek gwarantuje edukację na wysokim poziomie w klasach o profilach: językowo -prawnym, matematyczno- turystycznym i medycznym. Grupy profilowe są bardzo mało liczne, dlatego uczeń ma gwarancję indywidualnego podejścia, możliwości rozwijania swoich mocnych stron, a także podciągnięcia się z tych słabszych. Szkoła jest doskonale wyposażona- ekrany multimedialne, komputery, laboratorium chemiczne, biblioteka, ścianka wspinaczkowa, ogromna hala sportowa, boisko do koszykówki, profesjonalna bieżnia outdoorowa oraz siłownia pozostają do dyspozycji uczniów. Metodą live streaming odbędzie się również Dzień Otwarty, podczas którego będzie można bliżej zobaczyć szkołę (póki co- przez ekran komputera, a w przyszłości na żywo). Nauczyciele będą odpowiadać na wszystkie pytania uczniów, którzy zastanawiają się na wyborem liceum. Zainteresowani będą mogli wirtualnie pospacerować po szkole, poznać kadrę pedagogiczną, zasady rekrutacji i przekonać się, że to idealna szkoła dla wszystkich.

Wejdź na naszego Facebooka i Instagrama (Liceum Sióstr Pijarek) i śledź nas na bieżąco, a dowiesz się szczegółów odnośnie Dnia Otwartego. Bądź z nami, zobacz naszą szkołę.... i zostań. Zostań naszym uczniem. Nie będziesz żałował.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję