Reklama

Niedziela Sosnowiecka

Znaki czasu

Caritas Diecezji Sosnowieckiej jest najbardziej znana z tego, że przychodzi z konkretną pomocą – rzeczową, finansowa, strukturalną – osobom najbardziej potrzebującym

2019-08-21 11:25

Niedziela sosnowiecka 34/2019, str. 4

[ TEMATY ]

Caritas

Archiwum Caritas Diecezji Sosnowieckiej

Warsztaty: „Młodość nie przechodzi z wiekiem”

Swoje odzwierciedlenie ma to w prowadzonych schroniskach i noclegowniach dla bezdomnych, świetlicach terapeutycznych dla dzieci, punktach wydawania żywności czy stacjach opieki. Oczywiście to tylko część bogatej oferty pomocowej.

Teraz dojdzie do tego jeszcze ochrona naszego środowiska, czyli akcja edukacyjna. Od nowego roku szkolnego Caritas Diecezji Sosnowieckiej, jako jeden z pięciu oddziałów w Polsce, rozpocznie współpracę z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach programu ekologicznego. – Nasz nowy program to po prostu realizacja przesłania papieża Franciszka zawartego w jego encyklice „Laudato si’?”, a dotyczącego ochrony naszej planety Ziemi. Chodzi o to, by uwrażliwiać ludzi, podpowiadać im, co mogą zrobić, by lepiej troszczyć się o środowisko, w którym żyją. Wolontariusze będą docierać z tą wiedzą do swoich rówieśników, ale nie tylko – wyjaśnia ks. Tomasz Folga, dyrektor sosnowieckiej Caritas.

Reklama

Projekt zakłada m.in. stworzenie sieci animatorów oraz wspieranie lokalnych inicjatyw wolontariackich, parafialnych i szkolnych wspólnot Caritas. Będzie realizowany w 12 diecezjach: w 5 w roku 2019 i w 7 diecezjach w roku 2020. Kampania informacyjna obejmie całą Polskę. Caritas Diecezji Sosnowieckiej została wybrana do udziału w pierwszej edycji programu jako jedna z pięciu w kraju! – Mam nadzieję, że nasi wolontariusze, zarówno ci działający w Parafialnych Zespołach Caritas, jak również uczniowie ze Szkolnych Kół Caritas, czynnie zaangażują się w działania projektowe, które przyniosą realne, pozytywne zmiany, oddziałujące na otoczenie, w którym mieszkają i działają – zapowiada dyrektor sosnowieckiej Caritas.

Warto przy tej okazji wspomnieć o nieco innym, ale równie ważnym przedsięwzięciu Caritas odczytującym znaki czasu. Otóż nasza Caritas od marca do grudnia br. realizuje projekt „Młodość nie przechodzi z wiekiem”. Projekt dofinansowany jest ze środków Programu Rządowego na rzecz Aktywności Społecznej Osób Starszych ASOS 2014-2020, w ramach którego seniorzy, zwłaszcza mający ukończone 60 lat, mogą skorzystać z szeregu bezpłatnych zajęć aktywizujących, m.in.: gimnastyki ruchowej, spacerów z kijkami, gimnastyki rehabilitacyjnej, elementów tańca, zajęć zdobniczo-malarskich, treningu pamięci, warsztatów dietetycznych zdrowego żywienia. A osoby chcące otrzymać bezpłatną pomoc prawną, również mogą skorzystać z takiej usługi, dzięki dyżurom prawnika, które odbywają się w siedzibie sosnowieckiej Caritas oraz w Domu Seniora Caritas w Olkuszu. – Do naszych działań chcemy włączyć znajdujące się na terenie miasta i diecezji Domy Pomocy Społecznej, Kluby Seniora i Uniwersytety Trzeciego Wieku. We wrześniu lub październiku planujemy w Sosnowcu i Dąbrowie Górniczej zorganizować „Marsz seniora”, w którym pod opieką profesjonalnego trenera nordic walking zainteresowani przejdą atrakcyjnymi przyrodniczo ścieżkami regionu. Mamy nadzieję, że udział w zajęciach aktywizujących weźmie co najmniej 160 seniorów z terenu diecezji sosnowieckiej. Zajęcia odbywają się bowiem nie tylko w Sosnowcu, ale również w Olkuszu i Dąbrowie Górniczej. Wszystkich zainteresowanych zachęcam do kontaktu z koordynatorem projektu pod numerem telefonu 32 793 03 77 – podkreśla ks. Tomasz Folga, dyrektor Caritas.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Argentyna: coraz więcej biednych - Caritas stara się pomagać potrzebującym

2020-01-15 21:34

[ TEMATY ]

Caritas

Argentyna

Archiwum Wydziału Wychowania Katolickiego

800 ton rozdzielonej żywności, 760 stołówek, półtora miliona dolarów przeznaczonych na pomoc niedożywionym dzieciom - to tylko część działań, podejmowanych przez Caritas Argentyny w walce z ubóstwem w tym kraju. Mimo to biednych wciąż tam przybywa i obecnie jest ich 16 milionów, czyli prawie 40 proc. miejscowych mieszkańców.

„Codziennie coraz więcej osób potrzebuje podstawowej pomocy żywnościowej, gdyż ciągły wzrost cen i brak pracy powodują ubożenie społeczeństwa” – powiedziała Sofía Terek, koordynatorka ds. pomocy doraźnej i sytuacji kryzysowych. Natomiast bp Carlos Tissera, szef argentyńskiej Caritas, podkreślił, że niestety organizacja ta nie jest w stanie pomóc wszystkim, ale przynajmniej stara się dawać ludziom nadzieję.

W ramach swoich programów organizacja oferuje pomoc w postaci 180 tys. pakietów żywnościowych miesięcznie. Karmi ponad trzy tysiące dzieci, zapewniając im śniadania, przekąski i tzw. „szklanki mleka” maluchom, dzieciom w wieku szkolnym, nastolatkom, kobietom w ciąży i osobom w starszym wieku.

Argentyński Uniwersytet Katolicki w grudniowym raporcie ujawnił, że w trzecim kwartale ubiegłego roku prawie 40 proc. Argentyńczyków, czyli aż 16 milionów, zostało uznanych za biednych. Jest to najgorszy wynik od 10 lat. Za główną przyczynę tej sytuacji uznano kryzys gospodarczy, który w zeszłym roku jeszcze się pogłębił. Miejscowa waluta - peso argentyńskie traci na wartości, poziom inflacji wynosi 54 procent. Jednocześnie obniżane są zarobki i wzrasta recesja.

CZYTAJ DALEJ

ks. Piotr Pawlukiewicz - Marka: Chrześcijanin

2020-01-17 08:06

[ TEMATY ]

duchowość

ks. Pawlukiewicz

ks. Piotr Pawlukiewicz

freelyphotos.com

Co znaczy w dzisiejszym świecie być chrześcijaninem? Co właściwie deklaruje osoba, która przykleja sobie rybkę na samochodzie albo zawiesza na szyi krzyżyk? Deklaruje ona, że będzie uczniem Chrystusa. Nie zawsze zdolnym, nie zawsze zdającym egzaminy, czasem skazanym na poprawki, ale uczniem.

Jestem chrześcijaninem to znaczy jestem w szkole Pana Jezusa i Jego program jest moim programem. On wypełnił go w sposób doskonały – ja będę go realizował najlepiej, jak potrafię, i będę się wpatrywał w mojego mistrza.

Kiedy słyszę pytanie o to, jaką marką dla świata powinien być chrześcijanin, mam przed oczami Matkę Bożą. Ona była – jak to się czasem mówi – marką samą w sobie. Nie tylko wpatrywała się w niebo, nie tylko recytowała Magnificat, ale przede wszystkim nieustannie wspierała innych, jak wtedy w Kanie Galilejskiej, kiedy pomagała przy organizacji wesela.

Zastanówcie się przez chwilę… Gdybyście mieli zorganizować przyjęcie weselne, kogo wzięlibyście do pomocy? Pewnie postawilibyście na człowieka obrotnego, co to się zna na orkiestrze, tańcach, wystroju sali, orientuje się w wódkach, w koniakach, prawda?

Matka Boża nie była pobożna w tym znaczeniu, jaki czasem nadajemy temu słowu – kogoś totalnie oderwanego od rzeczywistości, z innego świata (niektórzy jak patrzą na księdza, wyobrażają sobie, że jest tak pobożny, iż nie odróżnia klawiatury od monitora. Tak jest „wniebowzięty”!).

Maryja była absolutnym przeciwieństwem tak pojmowanej „wniebowziętości”. Choidziła twardo po ziemi – wszak to właśnie ona uratowała wesele w Kanie od kompletnej klapy.

Niektórzy twierdzą, że Matka Boża była w Kanie Galilejskiej jako pomoc kuchenna. Nie zgadzam się z tym. Pomoc kuchenna nie miałaby wglądu w zapasy alkoholu. Nawet starosta nie wiedział, że go brakuje, a ona już się orientowała, że jeszcze chwila i pana młodego spotka kompromitacja w oczach gości. I co robi? Rozkazuje sługom (czy pomoc kuchenna by rozkazywała?). Nie mówi: „Drodzy panowie, gdybyście byli tak łaskawi, to zróbcie, proszę, to, co powie wam mój Syn”. Nie. Ona przychodzi do sług i rzuca (krótka piłka!): „Uczyńcie wszystko, co wam powie…”. W czasach Maryi nie do pomyślenia było, żeby kobieta – w dodatku nie gospodyni – wydawała polecenia facetom. To jest marka sama w sobie!

My, katolicy, często oddzielamy życie świeckie od życia religijnego. Składamy ręce w kościele, a już w poniedziałek wynosimy z pracy jakieś tam deski czy śrubki. Bo i tak się zmarnuje… Tymczasem dobrze by było, żebyśmy czasem pomyśleli nad propagowaniem marki chrześcijaństwa przez solidne wypełnianie swojej roboty.

Byłem kiedyś na zastępstwie w kościele w jednym z warszawskich szpitali. I tak się stało, że się zaziębiłem. Mówię do pielęgniarki:

– Chyba muszę iść do lekarza. – Bo patrzę, siedzi akurat w pokoju dyżurnym lekarz. A ona mi na to:

– Niech ksiądz do niego nie idzie.

(Zdziwiłem się trochę, ale w porządku, posłuchałem rady).

– To pójdę do tej drugiej lekarki.

– Do tej też niech ksiądz nie idzie.

– To do kogo mam iść?

– O szesnastej zaczyna dyżur taki, co się zna…

Zrozumiałem wtedy, że nie wystarczy mieć dyplom lekarski, kitel i słuchawki, tylko trzeba być dobrym w swoim fachu.

Nie wystarczy, że mam święcenia kapłańskie i prawo noszenia sutanny. Powinienem być księdzem, co się trochę zna na psychologii, na teologii, na historii Polski. Powinienem umieć opowiedzieć dowcip, zabawić ludzi, ale i się z nimi pomodlić, zorganizować wspólnotę.

Człowiek musi się po prostu znać na swojej robocie i być dobrym w tym, co robi. Trzeba się więc niestety ciągle doskonalić i kształcić. A jeśli jakieś złe nawyki wejdą w krew, to umieć je u siebie zdiagnozować, a potem wyplenić.

Artykuł zawiera treści pochodzące z książki ks. Piotra Pawlukiewicza „Ty jesteś marką”, wyd. RTCK. Więcej o książce: Zobacz

rtck.pl

CZYTAJ DALEJ

Ks. Piotr Kot wspomina śp. ks. Wojciecha Wójtowicza

2020-01-17 13:39

[ TEMATY ]

kapłan

śmierć

kapłan

YouTube

Gdybym chciał posłużyć się językiem papieża Franciszka, to powiedziałbym, że był przykładnym ordynatorem tego «szpitala polowego», jakim był świat wokół niego i Kościół, w który wrósł tak mocno - pisze o tragicznie zmarłym ks. Wojciechu Wójtowiczu ks. dr Piotr Kot, rektor WSD w Legnicy i sekretarz Konferencji Rektorów w Polsce.

Kilka lat temu podczas rekolekcji, które prowadził ks. Wojciech, padły z Jego ust takie słowa: «Albo Bóg jest numerem jeden w twoim życiu, albo w ogóle nie jest Bogiem». Z perspektywy naszej wieloletniej przyjaźni właśnie tak zapamiętam ks. Wojciecha. Całe Jego życie, praca, modlitwa, wszelkie relacje, to było potwierdzanie tej prawdy.

Poznaliśmy się podczas studiów w Rzymie. Wspólnie mieszkaliśmy w Papieskim Kolegium Polskim. To był czas budowania pogłębionego patrzenia na współczesny świat i Kościół. Studiując nauki biblijne potrzebowałem egzystencjalnego osadzenia odkrywanych w słowie Bożym treści. Ks. Wojciech był niezastąpiony w przystosowaniu teologii do sytuacji człowieka żyjącego w skomplikowanym świecie. Był niezwykle oczytany i aktualny. W dodatku przygotowywał doktorat z eklezjologii Josepha Ratzingera. Te dwa czynniki: profetyzm Ratzingera i wyczucie znaków czasu, w połączeniu z niesamowitą zdolnością do syntetycznego myślenia, sprawiały, że ks. Wojciech rozumiał świat i Kościół jak mało kto. Potrafił pobudzać do myślenia realnego, do odrywania się od niepoprawnego sentymentalizmu i schodzenia na ziemię. Sądzę, że te cechy, ale też otwartość na drugiego człowieka i zdolność do dialogu, skłoniły rektorów seminariów w Polsce do powierzenia Mu w 2017 roku funkcji przewodniczenia temu gremium.

Ks. Wojciech był ciągle w coś zaangażowany. Kiedyś wyznał, że do aktywności inspiruje go pragnienie Niepokalanej przekazane podczas objawień w Fatimie: «Powodem mego smutku jest utrata tak wielu dusz».

On był w przedziwnej wewnętrznej komunii z tym «smutkiem» Maryi. To dlatego wszędzie było Go pełno. Gdybym chciał posłużyć się językiem papieża Franciszka, to powiedziałbym, że był przykładnym ordynatorem tego «szpitala polowego», jakim był świat wokół niego i Kościół, w który wrósł tak mocno. Pamiętam z naszych wspólnych wyjazdów wiele rozmów telefonicznych, których byłem mimowolnym świadkiem, z osobami poważnie chorymi, uzależnionymi, wątpiącymi. Ks. Wojciech nigdy nie pouczał, tylko pytał czy ta osoba ma jeszcze lekarstwa, czy ma coś w lodówce do jedzenia, czy jeszcze wytrzyma w samotności i cierpieniu. Zawsze oferował swoją obecność, dyskretną, ale bardzo serdeczną.

Na koniec przywołam ostatnią konferencję rekolekcyjną ks. Wojciecha podczas rekolekcji w seminarium w Legnicy w 2018 roku. Dotyczyła ona ważnej kwestii – ars moriendi, czyli sztuki umierania. Wtedy otrzymaliśmy od Niego prostą receptę, którą powtórzył za św. Ignacym z Loyoli: «Tak przeżywaj swoje życie, aby każda rzecz nosiła w sobie odniesienie do finis ultimatum». W tych prostych słowach teraz widzę samego ks. Wojciecha. Żył szybko, jakby wiedział, że ma niewiele czasu na to, by stracić życie dla Jezusa. Ale przy tym żył głęboko, bo właściwie to był zakorzeniony w innym świecie.

Ks. dr Piotr Kot Rektor WSD w Legnicy Sekretarz Konferencji Rektorów w Polsce

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję