Reklama

Niedziela Sandomierska

Boże żniwo potrzebuje wielu świętych rąk

W kościele seminaryjnym św. Michała Archanioła Mszą św. bp Krzysztof Nitkiewicz rozpoczął dzień modlitwy oraz postu w intencji powołań

Niedziela sandomierska 34/2019, str. 1

[ TEMATY ]

powołanie

Ks. W. Kania

Modlitwa Koronką do Bożego Miłosierdzia w kościele seminaryjnym

Wspólna modlitwa miała miejsce we wspomnienie św. Wawrzyńca. Uczestniczyli w niej licznie zgromadzeni wierni, siostry zakonne, klerycy i księża. Bp Nitkiewicz mówił w homilii, że Chrystus, który powołał Apostołów, stale powtarza: „Pójdź za mną”. Niekiedy powołani nie potrafią usłyszeć Jego głosu, czasami wzbraniają się przed podjęciem decyzji. Zdarza się, że ktoś im to odradza, ktoś inny zniechęca.

– Chcę ci powiedzieć, drogi młody przyjacielu, abyś się nie lękał i nie odrzucał Jego zaproszenia. Jeśli Pan Jezus cię wzywa, to da również siłę, abyś wytrwał u Jego boku i będziesz naprawdę szczęśliwy. Jeśli się zastanawiasz, może walczysz ze sobą, albo masz jakieś wątpliwości, proś Boga, aby dał ci odpowiedź. Zwróć się o radę do twojego księdza proboszcza, wikariusza, katechety. Poproś o wsparcie rodziców i rodzeństwo. Bo jeśli pragnienie/pytanie dotyczące seminarium duchownego stale się pojawia w twoim życiu, nie ma co zwlekać ani tracić czasu. Jedną nogą jesteś już na drodze do kapłaństwa. Żeby zrobić krok do przodu, trzeba tylko dostawić do niej drugą. Odwagi! Dzisiaj modli się w twojej intencji cała nasza diecezja. Drodzy księża, wypełnijcie wasze życie modlitwą, otoczcie szczególną opieką ministrantów, zakładajcie w parafiach wspólnoty oazowe i KSM-u. Dziękuję wam za wszystko, a szczególnie za gotowość do podejmowania nowych wyzwań zgodnie z przyrzeczeniami, jakie złożyliście w dniu święceń. Wierność tym przyrzeczeniom jest narzędziem ewangelizacji i drogą do prawdziwej wolności dzieci Bożych. Dzisiaj ofiarujmy Bogu naszą modlitwę i post. Prośmy gorąco Jezusa Chrystusa – Pana żniwa, aby nam dał nowych kapłanów, gdyż żniwo jest wielkie i potrzeba wielu świętych rąk, aby je zebrać – powiedział biskup.

Reklama

Po Mszy św. rozpoczęła się adoracja Najświętszego Sakramentu, która trwała przez cały dzień. Od godz. 8 do 21 czuwanie modlitewne prowadziły poszczególne dekanaty diecezji. Aktywny udział w modlitwie brały również ruchy i stowarzyszenia działające na terenie diecezji sandomierskiej. Mimo wakacji na czuwaniu nie zabrakło młodych ludzi z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży oraz Oazy. Swój czas adoracji miały również Koła Żywego Różańca, Neokatechumenat, Legion Maryi, Domowy Kościół, Wspólnoty dla Intronizacji Serca Pana Jezusa oraz Akcja Katolicka.

O godz. 15 odmówiona została Koronka do Bożego Miłosierdzia, wieczorem Nieszpory, a na zakończenie adoracji Kompleta. O godz. 21 odśpiewano Apel Jasnogórski. Modlitwie Kompletą przewodniczył ks. dr Rafał Kułaga, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. W ciągu całego dnia kościół seminaryjny nawiedziło bardzo wielu wiernych. Rozważania różańcowe prowadzili duszpasterze z poszczególnych dekanatów. Bp Krzysztof Nitkiewicz zwócił się również z prośbą do kapłanów oraz wszystkich, którym na sercu leży troska o nowe, święte powołania do służby Bożej, o post w tym dniu.

2019-08-21 11:25

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zakochałam się w Jezusie

O powołaniu i życiu konsekrowanym z s. Judytą Pudełko ze Zgromadzenia Uczennic Boskiego Mistrza rozmawia Magdalena Wojtak

Magdalena Wojtak: Jak to jest być zakonnicą?

S. Judyta Pudełko: Jezus mnie pociąga i chcę być z Nim. Zgromadzenie Uczennic Boskiego Mistrza to moje miejsce. Czuję się tutaj spełniona.
Głos powołania słyszała Siostra już w dzieciństwie?
Kościół zawsze był dla mnie niesamowitym miejscem, w którym czułam się dobrze. Zachwycały mnie świątynie, ich wystrój i piękno. To był mój świat, który był mi bliski. Wiara była przekazywana nam w rodzinie. Babcia czytała nam Pismo Święte, opowiadała mi i mojej siostrze o życiu świętych. Pamiętam opowieści o św. Teresce, która już jako mała dziewczynka pragnęła być zakonnicą.

Trwanie na modlitwie przed Jezusem Eucharystycznym w imieniu wszystkich ludzi jest naszą pierwszą misją i zadaniem. Modlimy się w różnych intencjach.

Kiedy pojawiło się pierwsze pragnienie życia blisko z Bogiem?

Podczas I Komunii św. Mimo że do końca nie rozumiałam tego, cały czas towarzyszyło mi. Gdy miałam 14 lat, powróciło szczególnie podczas jednych oazowych rekolekcji. Na modlitwie poczułam mocno wezwanie do pójścia za Jezusem.

Czy miała Siostra momenty zmagania, zwątpienia?

Tak. W czasie szkoły średniej zastanawiałam się, czy to droga, którą rzeczywiście powinnam wybrać w moim życiu. Pojawiały się myśli, aby zakwestionować to wezwanie. Gdy podczas Mszy św. modlono się o nowe powołania kapłańskie i zakonne, postanowiłam przekornie nie mówić: „Wysłuchaj nas, Panie”.

Jak dalej potoczyła się ta historia?

Gdy moi znajomi myśleli o studiach, moje serce było z Uczennicami Boskiego Mistrza. Siostry poznałam już wcześniej podczas różnych rekolekcji. Kiedy po raz pierwszy pojawiłam się w domu tego zgromadzenia, poczułam, że to jest wyjątkowe miejsce właśnie dla mnie.

To była miłość od pierwszego wejrzenia?

Tak. Zakochałam się w Jezusie i Jego tajemnicy objawienia się w życiu i misji Uczennic Boskiego Mistrza. To była miłość do Chrystusa obecnego w Eucharystii, liturgii i kapłaństwie.

Drogę życia konsekrowanego wybrała również siostra rodzona s. Judyty Pudełko.

S. Anna Maria Pudełko jest apostolinką. Rodzice dali nam wolność w decydowaniu o wyborze drogi życiowej. Wspierają nas do dzisiaj.

Czym wyróżnia się duchowość Uczennic Boskiego Mistrza?

Żyjemy duchowością Rodziny Świętego Pawła, którą powołał do życia włoski kapłan bł. Jakub Alberione. W centrum tej duchowości jest Jezus Mistrz Droga, Prawda i Życie. Jest On czczony przede wszystkim w tajemnicy Eucharystii, dlatego charakterystyczną cechą naszej duchowości jest pobożność eucharystyczna wyrażająca się w codziennej adoracji Najświętszego Sakramentu. Trwanie na modlitwie przed Jezusem Eucharystycznym w imieniu wszystkich ludzi jest naszą pierwszą misją i zadaniem. Modlimy się w różnych intencjach.

W sposób szczególny modlicie się za kapłanów.

Zgadza się. Pomagamy i opiekujemy się także starszymi kapłanami, modlimy się również za zmarłych duchownych. Maryja i biblijne kobiety, uczennice Chrystusa, są naszą inspiracją.

W jaki sposób pomagacie wiernym uczestniczyć w życiu sakramentalnym i liturgicznym Kościoła?

Troszczymy się o piękno liturgii i wystrój kościołów, prowadzimy także kursy muzyki liturgicznej, szyjemy szaty liturgiczne i przygotowujemy wszelkie rzeczy potrzebne do sprawowania Mszy św. W ten sposób przybliżamy tajemnicę Chrystusa obecnego w Eucharystii. Przypominamy, że przestrzenią, w której mówi do nas Bóg, jest Słowo Boże, które słyszymy podczas liturgii.

S. Judyta Pudełko PDDM Biblistka i przewodniczka po Ziemi Świętej. Wykłada na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie

CZYTAJ DALEJ

Czterdzieści dni szansy

Pościć czy nie pościć? Oglądać telewizję czy z niej zrezygnować? Modlić się więcej, ale o ile... Czyli co zrobić, żeby nie przegapić Wielkiego Postu.

Nie będę: jeść słodyczy, oglądać telewizji, słuchać muzyki rozrywkowej, czytać gazet, „siedzieć” całymi wieczorami w internecie; nie będę pić kawy i alkoholu; nie będę chodzić do kina ani na mecze ukochanej drużyny; nie będę opowiadać dowcipów, nie będę czytać kryminałów, nie będę tańczyć, malować paznokci. Nie będę... Nie będę... Nie będę...

Będę: więcej się modlić, chodzić na Mszę św., Drogę Krzyżową (może nawet pójdę na tę ekstremalną) i Gorzkie żale; będę codziennie czytać Pismo Święte i pobożne lektury; będę pościć o chlebie i wodzie w wybrane dni tygodnia; będę poważny, skupiony w sobie, zamyślony. Będę... Będę... Będę...

Jeśli...

Idealny przepis na dobre przeżycie Wielkiego Postu? Niekoniecznie. Dlaczego? Bo to wszystko okaże się funta kłaków warte, jeśli: nadal będę żyć w nieprzyjaźni z sąsiadem; dalej „kisić” w sercu wieloletni żal do rodzeństwa o nierówny podział majątku po rodzicach; jeśli będę nieczułym mężem, kłótliwą żoną, ojcem jak zwykle tak zapracowanym, że niemającym pięciu minut na zabawę z dziećmi, matką uciekającą od poważnej rozmowy z dorastającą córką, bratem traktującym młodszą siostrę jak istotę niższego gatunku; jeśli będę „trudnym” kolegą w pracy, bezlitosnym przełożonym stosującym mobbing, leniwym podwładnym, który kombinuje, jak się nie napracować, a dobrze zarobić, kierowcą nagminnie przekraczającym przepisy ruchu drogowego, nieżyczliwym nauczycielem, studentem przypominającym sobie o swoich obowiązkach na tydzień przed sesją, uczniem wiecznie nieprzygotowanym do lekcji, urzędasem, który traktuje petentów z góry, „smutasem” bez ikry, wigoru, chęci do życia... Jeśli... Jeśli... Jeśli....

Co zrobić (a czego nie), aby za 40 dni się nie okazało, że pozostawiam za plecami kolejny zmarnowany Wielki Post?

Znaleźć czas dla Boga

Po pierwsze – muszę się zatrzymać, zwolnić szalone tempo życia, znaleźć czas na skonfrontowanie się z prostymi, fundamentalnymi pytaniami: kim jest dla mnie Pan Bóg? Jaki Jego obraz noszę w sercu? Surowego Sędziego, który czyha na każdy mój błąd? Wielkiego Nieobecnego, który przygląda się obojętnie z oddali, jak borykam się ze swoim losem? Jeśli właśnie tak Go postrzegam, jeśli mam do Niego dystans, jeśli Mu nie dowierzam, to daleko mi do miana chrześcijanina!

Modlitwa – rozmowa dwóch osób

A zatem – potrzebuję modlitwy, podczas której odkryję prawdziwego Boga, czyli Ojca: zatroskanego o mój los na każdym wirażu mego życia, kochającego mnie bezwarunkowo, również wtedy, kiedy po uszy tkwię w bagnie grzechów, zawsze gotowego mi przebaczyć, który niezmiennie czeka, aż przyjdę do Niego, tak szalonego z miłości do mnie, że oddał za mnie życie.

Potrzebuję modlitwy, która będzie nie wyliczanką moich żądań, życzeń, skarg i zażaleń, lecz wsłuchiwaniem się w to, co On ma mi do powiedzenia, poszukiwaniem Jego woli, uzgadnianiem z Nim swoich planów i pomysłów na życie.

Potrzebuję modlitwy, która będzie nie bezmyślnym recytowaniem formułek, lecz spotkaniem z Bogiem żywym, z Bogiem-Osobą. Potrzebuję modlitwy, która bardziej niż mówieniem będzie słuchaniem tego, co Bóg ma mi do powiedzenia.

Od niewolnika do syna

Owocem takiej modlitwy będzie nowa jakość naszej wzajemnej, Bosko-ludzkiej relacji: przestanę zachowywać się jak niewolnik, który kombinuje bez przerwy, jak oszukać swego pana, a przyjmę postawę syna: zacznę unikać grzechu i czynić dobro z miłości do Niego, a nie ze strachu; z pragnienia pozostawania blisko Niego, a nie z obawy przed karą, gdy zostanę „przyłapany”. Nie będę się bał Boga, lecz Go kochał. Pójdę na Mszę św., Drogę Krzyżową czy Gorzkie żale nie dlatego, że muszę, lecz dlatego, że CHCĘ, bo tam Go spotkam.

Post – zrobić miejsce dla Boga

Potrzebuję postu. Postu, który nie będzie polegał na zdobywaniu sprawności według własnego widzimisię. Postu, u progu którego przestanę jak co roku powtarzać: „Panie Boże, teraz Ty się odsuń, nic nie rób, a ja zakaszę rękawy i zabiorę się do pracy nad sobą. Zobaczysz, jak się zmienię!”, po czym zacznę z kopyta realizować wielki projekt duchowej przemiany, skrojony na moją modłę, z góry skazany na porażkę, gdyż nieliczący się z tym, czego oczekuje ode mnie Bóg. W tym roku postąpię inaczej: zapytam Go o zdanie. Uznam, że tylko On może mi pokazać, co mnie od Niego oddziela, co w moim życiu jest lub bywa ważniejsze od Niego, co zamiast Niego jest w moim życiu bożkiem. I wreszcie uwierzę, że tylko On może mi dać siłę do podźwignięcia się z moich zniewoleń.

Dopiero teraz – z oczyszczonymi motywacjami – mogę powrócić do listy wyrzeczeń przedstawionych na początku niniejszych rozważań. Być może od Boga oddziela mnie łakomstwo i faktycznie „przykrócenie” sobie uciech stołu będzie dobrym pomysłem. Jeszcze częściej będą to media z całym ich zgiełkiem i promowaniem pogańskiego stylu życia – i wtedy ograniczenie czasu spędzonego przy komputerze lub przed telewizorem okaże się „strzałem w dziesiątkę”. Dzisiaj prawdziwą plagą jest uzależnienie od internetu. Może najwyższa pora, aby do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych dodać wielkopostną wstrzemięźliwość od www? Może trzeba się wreszcie zerwać ze smyczy smartfona – Facebooka, Messengera, YouTube’a? Ograniczyć ilość „wirtualu” na rzecz „realu”? A alkohol? Może nie wyobrażam już sobie dnia bez lampki wina lub butelki piwa, a jeśli mi tego zabraknie, to czuję się niespokojny, nerwowy. Może boję się odmówić, kiedy ktoś częstuje mnie alkoholem, balansując na granicy przymuszania. Jeśli tak, to znaczy, że nad moją głową bije alarmowy dzwon, wzywający do abstynencji. A co dopiero mówić o skłonności do plotkowania, o skwapliwości, z jaką wytykam innym ich prawdziwe lub wyimaginowane wady, o braku odwagi w mówieniu prawdy, o obmawianiu, oczernianiu. Grzechy języka – idealny materiał na wielkopostne postanowienie, że skoro mam dwoje uszu i jedne usta, to będę dwa razy więcej słuchał niż mówił. A gdy już będę mówił, to przede wszystkim dobrze, konstruktywnie, w zgodzie z prawdą.

Jałmużna – nie tylko pieniądze

Po uporządkowaniu obrazu Boga i relacji z Nim czas na korektę w relacjach z drugim człowiekiem. Nie z jakimś abstrakcyjnym bliźnim, nie z całą ludzkością in gremio, tylko konkretnie: z żoną, mężem, dziećmi, teściami, rodzeństwem; z koleżanką z biura, z kolegą z klasy, z tym wstrętnym Maćkiem, z tą wredną Kaśką, z tą klepiącą biedę rodziną z piątego piętra, z tą samotną wdową, moją sąsiadką. Dziś wielkopostna jałmużna to nie tylko pieniądze, lecz również (a wręcz przede wszystkim) dar czasu. Samotność w sieci zbiera straszliwe żniwo – choć smartfon pęka od setek kontaktów, to brakuje przyjaciół. Osób gotowych poważnie, od serca porozmawiać, a przede wszystkim słuchać.

A zatem celnym postanowieniem może się okazać gotowość do cierpliwego słuchania tego, czym chciałby się ze mną podzielić drugi człowiek.

Może postanowię, że w tegorocznym Wielkim Poście codziennie znajdę czas na pozbawioną rutyny rozmowę z żoną, na zainwestowanie w naszą przykurzoną nieco relację, na randkę raz w miesiącu, jak za dawnych, dobrych lat? A może przestanę żałować dzieciom czasu i uwagi, o które – zazwyczaj bezskutecznie – wręcz żebrzą?

Wracając do pieniędzy (jak wiadomo – stosunek do nich bardzo dużo mówi o naszej kondycji duchowej), to Wielki Post gromko wzywa do poszerzenia hojności serca i przewietrzenia portfela. Odmawianie sobie drobnych przyjemności ma sens wtedy, gdy nie stanowi sztuki dla sztuki, lecz generuje oszczędności, które następnie można przeznaczyć na rzecz potrzebujących.

Nawróć się!

Powyższe propozycje wielkopostnych praktyk to tylko skromna próbka z szerokiej gamy możliwości. Czytelnicy z łatwością „zaordynują” sobie inne środki, skrojone na miarę własnych potrzeb i – przede wszystkim – na miarę rozeznania, czego Bóg oczekuje od nich „tu i teraz”. Konsekwentnie, z wiarą podjęte, w dłuższej perspektywie mogą zaowocować trwałą przemianą życia, czyli nawróceniem, zaś w krótszej – nieporównanie głębszym niż do tej pory przeżyciem Triduum Paschalnego, tych najważniejszych dni w liturgicznym kalendarzu chrześcijanina.

CZYTAJ DALEJ

Nuncjatura: Nie mamy informacji o wysłaniu wizytatora apostolskiego do Archidiecezji Gdańskiej

Do chwili obecnej Nuncjatura nie otrzymała żadnej informacji, że Stolica Apostolska podjęła decyzję o wysłaniu wizytatora apostolskiego w celu zweryfikowania sytuacji w Archidiecezji Gdańskiej – informuje Nuncjatura Apostolska w Polsce w oświadczeniu z 27 lutego 2020 roku.

Nuncjatura Apostolska w Polsce wobec wiadomości medialnych rozpowszechnianych w ostatnich dniach oświadcza, iż: „Do chwili obecnej nie otrzymała żadnej informacji, że Stolica Apostolska podjęła decyzję o wysłaniu wizytatora apostolskiego w celu zweryfikowania sytuacji w Archidiecezji Gdańskiej.

Dlatego zarówno ta wiadomość, jak i sugerowanie osoby abpa Charlesa Scicluny, Metropolity Malty i sekretarza pomocniczego Kongregacji Nauki Wiary, jako wizytatora apostolskiego, są pozbawione podstaw”.

W oświadczeniu Nuncjatura Apostolska w Polsce stwierdza: „Jednym z zadań powierzonych przedstawicielowi papieskiemu przez Kodeks Prawa Kanonicznego jest znalezienie godnych i odpowiednich kandydatów do urzędu biskupiego, a zatem «przesyłanie lub proponowanie Stolicy Apostolskiej nazwisk kandydatów, jak również przeprowadzanie procesu informacyjnego odnośnie do kandydatów, z zachowaniem norm wydanych przez Stolicę Apostolską» (kan. 364 §4). W związku z powyższym, na polecenie Stolicy Apostolskiej, od kilku miesięcy trwają konsultacje z biskupami, kapłanami i wiernymi świeckimi Archidiecezji Gdańskiej oraz innych diecezji polskich w celu wyłonienia następcy abpa Sławoja Leszka Głódzia. Mianowanie i moment ogłoszenia nowego arcybiskupa należą wyłącznie do najwyższych władz Kościoła”.

Informuje równocześnie, że korespondencja, za lub przeciw posłudze arcybiskupa gdańskiego, jest regularnie wysyłana do kompetentnych dykasterii Stolicy Apostolskiej.

Zaznacza też: „Nuncjatura Apostolska nie jest bowiem organem orzekającym i decydującym w sprawach dotyczących biskupów, duchowieństwa lub zakonników działających w Polsce. Ta funkcja w sposób jednoznaczny leży w gestii organów Stolicy Apostolskiej”.

Nuncjatura przypomina, że zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego: "«Głównym zadaniem legata papieskiego jest zacieśnianie i umacnianie coraz bardziej więzów łączących Stolicę Apostolską z Kościołami partykularnym» (kan. 364). W tym celu Nuncjusz Apostolski w Polsce regularnie odwiedza biskupów polskich i ich diecezje, zarówno przy okazji szczególnie znaczących uroczystości diecezjalnych, jak i za każdym razem, gdy biskupi proszą o jego obecność”. W związku z zadaniami legata papieskiego Nuncjusz Apostolski w Polsce: „odwiedził Archidiecezję Gdańską i abpa Sławoja Leszka Głódzia, tak jak zwykł to czynić wobec wszystkich innych hierarchów w Polsce”.

W zakończeniu komunikatu Nuncjatura Apostolska informuje, że w ostatnich miesiącach Nuncjusz Apostolski spotkał się z kapłanami, zakonnikami i wiernymi świeckimi z tej archidiecezji. Potwierdza też: „w marcu odbędzie się spotkanie z grupą wiernych z Archidiecezji Gdańskiej”.

W oświadczeniu Nuncjatura Apostolska: „prosi wszystkich o duchowe wsparcie, aby mogła kontynuować swoją misję w spokojny i bezstronny sposób dla dobra całego Kościoła w Polsce”.

Publikujemy pełną treść oświadczenia:

Oświadczenie

Wobec pewnych wiadomości medialnych rozpowszechnianych w ostatnich dniach, Nuncjatura Apostolska oświadcza co następuje:

1. Do chwili obecnej nie otrzymała żadnej informacji, że Stolica Apostolska podjęła decyzję o wysłaniu wizytatora apostolskiego w celu zweryfikowania sytuacji w Archidiecezji Gdańskiej. Dlatego zarówno ta wiadomość, jak i sugerowanie osoby abpa Charlesa Scicluny, Metropolity Malty i sekretarza pomocniczego Kongregacji Nauki Wiary, jako wizytatora apostolskiego, są pozbawione podstaw.

2. Nuncjatura Apostolska potwierdza, że wszelka korespondencja, za lub przeciw posłudze arcybiskupa gdańskiego, jest regularnie wysyłana do kompetentnych dykasterii Stolicy Apostolskiej. Nuncjatura Apostolska nie jest bowiem organem orzekającym i decydującym w sprawach dotyczących biskupów, duchowieństwa lub zakonników działających w Polsce. Ta funkcja w sposób jednoznaczny leży w gestii organów Stolicy Apostolskiej.

3. Jednym z zadań powierzonych przedstawicielowi papieskiemu przez Kodeks Prawa Kanonicznego jest znalezienie godnych i odpowiednich kandydatów do urzędu biskupiego, a zatem «przesyłanie lub proponowanie Stolicy Apostolskiej nazwisk kandydatów, jak również przeprowadzanie procesu informacyjnego odnośnie do kandydatów, z zachowaniem norm wydanych przez Stolicę Apostolską» (kan. 364 §4). W związku z powyższym, na polecenie Stolicy Apostolskiej, od kilku miesięcy trwają konsultacje z biskupami, kapłanami i wiernymi świeckimi Archidiecezji Gdańskiej oraz innych diecezji polskich w celu wyłonienia następcy abpa Sławoja Leszka Głódzia. Mianowanie i moment ogłoszenia nowego arcybiskupa należą wyłącznie do najwyższych władz Kościoła.

4. «Głównym zadaniem legata papieskiego jest zacieśnianie i umacnianie coraz bardziej więzów łączących Stolicę Apostolską z Kościołami partykularnym» (kan. 364). W tym celu Nuncjusz Apostolski w Polsce regularnie odwiedza biskupów polskich i ich diecezje, zarówno przy okazji szczególnie znaczących uroczystości diecezjalnych, jak i za każdym razem, gdy biskupi proszą o jego obecność. Nuncjusz Apostolski odwiedził Archidiecezję Gdańską i abpa Sławoja Leszka Głódzia, tak jak zwykł to czynić wobec wszystkich innych hierarchów w Polsce.

5. Nuncjatura Apostolska potwierdza, że w marcu odbędzie się spotkanie z grupą wiernych z Archidiecezji Gdańskiej. Również w poprzednich miesiącach Nuncjusz Apostolski spotkał się z wieloma kapłanami, zakonnikami i wiernymi świeckimi z tej archidiecezji.

6. Nuncjatura Apostolska prosi wszystkich o duchowe wsparcie, aby mogła kontynuować swoją misję w spokojny i bezstronny sposób dla dobra całego Kościoła w Polsce.

Warszawa, dnia 27 lutego 2020 roku

CZYTAJ DALEJ
Projekt Niedzieli na Wielki Post
#ODKUPIENI

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję