Reklama

Niedziela Legnicka

Kolejny etap w postępowaniu procesowym sługi Bożego ks. Antoniego Dujlovicia zakończony

2019-08-21 11:25

Niedziela legnicka 34/2019, str. 2

[ TEMATY ]

proces beatyfikacyjny

Ks. Zlatko Matić

Delegacja z diecezji legnickiej przekazała dokumenty na ręce biskupa Banja Luki

Komisja historyczna, powołana dekretem biskupa legnickiego Zbigniewa Kiernikowskiego w 2017 r., na prośbę biskupa Banja Luki, do zebrania i oceny pism i dokumentów o życiu i męczeńskiej śmierci ks. Antoniego, zakończyła powierzone zadanie. Wykonaną część opisową i zebraną dokumentację archiwalną przekazała w Banja Luce bp. Franjo Komaricy.

29 lipca 2017 r. członkowie komisji historycznej wyjechali do Banja Luki, aby przekazać bp. Franjo Komaricy efekt swojej prawie 2-letniej pracy. Zabrana i przekazana dokumentacja to sprawozdanie komisji (Relacja) w języku polskim i w języku włoskim, oraz zebrane archiwalia i publikacje dotyczące Sługi Bożego.

Decyzją bp. Franjo Komaricy przywieziona dokumentacja 31 lipca została zaprezentowana w świetlicy kurialnej 53-osobowej grupie pielgrzymów polskich z regionu Bolesławca, która w tym czasie przebywała w Bośni. Podczas tej prezentacji, w obecności księdza biskupa, członkowie komisji omówili przebieg 2-letniej pracy oraz opisali zawartość prawie 20-kilogramowej przekazywanej dokumentacji.

Reklama

Właściwe przekazanie dokumentacji odbywało się przez kilka godzin w siedzibie Kurii Biskupiej, podczas której szczegółowo omówiono pracę komisji i zawartość dokumentów. W czasie wielokrotnych spotkań z biskupem, członkowie komisji mieli okazję poznać sytuację katolików w diecezji Banja Luka, potencjalny skład miejscowej komisji oraz powołanego postulatora do dalszego postępowania procesowego.

Bp Franjo Komarica bardzo serdecznie podziękował komisji i biskupowi diecezji legnickiej za podjęty trud i wykonanie tak ważnego etapu do przeprowadzenia procesu beatyfikacyjnego.

Członkowie komisji wraz z s. Magdaleną Karaban ASC oraz ks. Romanem Raczakiem, w obecności bp. Komaricy i dziekana z Prynjavora ks. Vlado Lukeda, mieli okazję przebywać w miejscu byłego kościoła w Gumjerze, gdzie na fundamentach wykonano zadaszenie prezbiterium i zakrystii, oraz ogrodzono plac byłego kościoła – wszystko to zrobiono z solidnego materiału i z należytą starannością. Odwiedzili także cmentarz parafialny w Gumjerze, na którym pochowany został sługa Boży ks. Antoni Dujlović. Tam modlono się w intencji ks. Dujlovicia i wszystkich pochowanych na tym cmentarzu.

Członkowie komisji, na czele z ks. prof. Zdzisławem Lecem, składają serdeczne podziękowanie ks. Romanowi Raczakowi, proboszczowi parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Legnicy, który zaoferował i zorganizował bezpieczny wyjazd z członkami komisji i materiałami procesowymi do Banja Luki.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bydgoszcz: przygotowania do beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego

2020-01-08 09:33

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

beatyfikacja

proces beatyfikacyjny

BP KEP

Mszą Świętą w katedrze bydgoskiej zainaugurowano przygotowania do beatyfikacji sługi Bożego Prymasa Tysiąclecia, która odbędzie się 7 czerwca w Warszawie. „Tak bardzo potrzebujemy dzisiaj jego orędownictwa. Prośmy Boga, by za jego przyczyną udzielał nam potrzebnych łask” – powiedział proboszcz parafii katedralnej.

Ks. prałat Stanisław Kotowski zaprosił mieszkańców całej diecezji na cykliczne spotkania każdego 7 dnia miesiąca. Prowadzić je będzie ks. prałat Janusz Mnichowski, wieloletni świadek, a także współpracownik kard. Stefana Wyszyńskiego (tym razem nieobecny ze względów zdrowotnych). – Najpierw jako kleryk, a potem młody kapłan miałem możliwość kilkukrotnego spotykania się z prymasem Wyszyńskim. Mogłem z nim rozmawiać, służyć do Mszy św. w jego kaplicy. W sposób szczególny pamiętam wymianę zdań przed moimi święceniami kapłańskimi, jego ojcowską troskę – powiedział ks. prałat Stanisław Kotowski.

Proboszcz katedry cytował wiele myśli, które na tę okazję w specjalnym folderze przygotował ks. prałat Janusz Mnichowski. Przypomniał m.in., że każdy człowiek jest wezwany do świętości. – Świętość, którą orzeka Kościół w beatyfikacji lub kanonizacji, to pełna radość przebywania w „Bożej światłości”. Święci i błogosławieni dzięki temu są naszymi orędownikami w niebie, a życiem swoim uczą nas, jak mamy żyć po chrześcijańsku. Sługa Boży Stefan kard. Wyszyński taką świętość osiągnął – mówił ks. prałat Kotowski.

Droga do świętości kardynała – jak zauważył ks. prałat Kotowski – była długa i bardzo trudna. – Była to zawsze – jak sam powiedział – „droga Wielkiego Piątku”. W sposób szczególny doświadczył tego, będąc prymasem. Wciąż inwigilowany, uważany za wroga Polski Ludowej, pomimo że zawsze pragnął dobra Polaków i Kościoła. Przypominamy sobie, jak Trybuna Ludu nazywała księdza prymasa „warchołem”. Dopełnieniem licznych szykan, jakich doznał, było więzienie w odosobnieniu. Prymas zachował swoją godność i autorytet – powiedział.

Proboszcz nawiązał również do obrazu Matki Bożej, który króluje w bydgoskiej katedrze. – Został on ukoronowany przez kard. Stefana Wyszyńskiego. Wówczas nadał on Matce tytuł Pięknej Miłości. Prześledziłem akta Instytutu Pamięci Narodowej, które są dowodem na to, jak potężna była wówczas inwigilacja tych uroczystości. Zmobilizowano niesamowite ilości służb, były nawet dwa środki dowodzenia. Każdy oficer UB miał obowiązek złożenia do 21.30 sprawozdania z tego, co widział i słyszał. Dzięki tej „pracy” mamy chociażby dzisiaj cały tekst kazania prymasa, które wtedy wygłosił – dodał.

Kolejne spotkanie w katedrze zaplanowano na 7 lutego o godz. 12.00.

CZYTAJ DALEJ

ks. Piotr Pawlukiewicz - Marka: Chrześcijanin

2020-01-17 08:06

[ TEMATY ]

duchowość

ks. Pawlukiewicz

ks. Piotr Pawlukiewicz

freelyphotos.com

Co znaczy w dzisiejszym świecie być chrześcijaninem? Co właściwie deklaruje osoba, która przykleja sobie rybkę na samochodzie albo zawiesza na szyi krzyżyk? Deklaruje ona, że będzie uczniem Chrystusa. Nie zawsze zdolnym, nie zawsze zdającym egzaminy, czasem skazanym na poprawki, ale uczniem.

Jestem chrześcijaninem to znaczy jestem w szkole Pana Jezusa i Jego program jest moim programem. On wypełnił go w sposób doskonały – ja będę go realizował najlepiej, jak potrafię, i będę się wpatrywał w mojego mistrza.

Kiedy słyszę pytanie o to, jaką marką dla świata powinien być chrześcijanin, mam przed oczami Matkę Bożą. Ona była – jak to się czasem mówi – marką samą w sobie. Nie tylko wpatrywała się w niebo, nie tylko recytowała Magnificat, ale przede wszystkim nieustannie wspierała innych, jak wtedy w Kanie Galilejskiej, kiedy pomagała przy organizacji wesela.

Zastanówcie się przez chwilę… Gdybyście mieli zorganizować przyjęcie weselne, kogo wzięlibyście do pomocy? Pewnie postawilibyście na człowieka obrotnego, co to się zna na orkiestrze, tańcach, wystroju sali, orientuje się w wódkach, w koniakach, prawda?

Matka Boża nie była pobożna w tym znaczeniu, jaki czasem nadajemy temu słowu – kogoś totalnie oderwanego od rzeczywistości, z innego świata (niektórzy jak patrzą na księdza, wyobrażają sobie, że jest tak pobożny, iż nie odróżnia klawiatury od monitora. Tak jest „wniebowzięty”!).

Maryja była absolutnym przeciwieństwem tak pojmowanej „wniebowziętości”. Choidziła twardo po ziemi – wszak to właśnie ona uratowała wesele w Kanie od kompletnej klapy.

Niektórzy twierdzą, że Matka Boża była w Kanie Galilejskiej jako pomoc kuchenna. Nie zgadzam się z tym. Pomoc kuchenna nie miałaby wglądu w zapasy alkoholu. Nawet starosta nie wiedział, że go brakuje, a ona już się orientowała, że jeszcze chwila i pana młodego spotka kompromitacja w oczach gości. I co robi? Rozkazuje sługom (czy pomoc kuchenna by rozkazywała?). Nie mówi: „Drodzy panowie, gdybyście byli tak łaskawi, to zróbcie, proszę, to, co powie wam mój Syn”. Nie. Ona przychodzi do sług i rzuca (krótka piłka!): „Uczyńcie wszystko, co wam powie…”. W czasach Maryi nie do pomyślenia było, żeby kobieta – w dodatku nie gospodyni – wydawała polecenia facetom. To jest marka sama w sobie!

My, katolicy, często oddzielamy życie świeckie od życia religijnego. Składamy ręce w kościele, a już w poniedziałek wynosimy z pracy jakieś tam deski czy śrubki. Bo i tak się zmarnuje… Tymczasem dobrze by było, żebyśmy czasem pomyśleli nad propagowaniem marki chrześcijaństwa przez solidne wypełnianie swojej roboty.

Byłem kiedyś na zastępstwie w kościele w jednym z warszawskich szpitali. I tak się stało, że się zaziębiłem. Mówię do pielęgniarki:

– Chyba muszę iść do lekarza. – Bo patrzę, siedzi akurat w pokoju dyżurnym lekarz. A ona mi na to:

– Niech ksiądz do niego nie idzie.

(Zdziwiłem się trochę, ale w porządku, posłuchałem rady).

– To pójdę do tej drugiej lekarki.

– Do tej też niech ksiądz nie idzie.

– To do kogo mam iść?

– O szesnastej zaczyna dyżur taki, co się zna…

Zrozumiałem wtedy, że nie wystarczy mieć dyplom lekarski, kitel i słuchawki, tylko trzeba być dobrym w swoim fachu.

Nie wystarczy, że mam święcenia kapłańskie i prawo noszenia sutanny. Powinienem być księdzem, co się trochę zna na psychologii, na teologii, na historii Polski. Powinienem umieć opowiedzieć dowcip, zabawić ludzi, ale i się z nimi pomodlić, zorganizować wspólnotę.

Człowiek musi się po prostu znać na swojej robocie i być dobrym w tym, co robi. Trzeba się więc niestety ciągle doskonalić i kształcić. A jeśli jakieś złe nawyki wejdą w krew, to umieć je u siebie zdiagnozować, a potem wyplenić.

Artykuł zawiera treści pochodzące z książki ks. Piotra Pawlukiewicza „Ty jesteś marką”, wyd. RTCK. Więcej o książce: Zobacz

rtck.pl

CZYTAJ DALEJ

Wolontariusze Fundacji "Redemptoris Missio" będą przywracać słuch w Afryce

2020-01-17 15:15

[ TEMATY ]

dzieci

fundacja

Kamerun

osoby niesłyszące

Fundacja "Redemptoris Missio"

Fundacja Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” już w lutym planuje wyjazd czwórki wolontariuszy do Kamerunu w ramach Akcji „Protetyk słuchu w Afryce”. Wolontariusze będą przywracać do świata dźwięków niesłyszące dzieci. Jest to projekt organizowany przy współpracy z Uniwersytetem Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu i Diecezją Tarnowską.

Na poniedziałek 20 stycznia zaplanowano spotkanie z prof. Dorotą Hojan-Jezierską, prodziekan Wydziału Lekarskiego UM i dr Olgierdem Stielerem, wykładowcą akademickim, którzy znajdą się w składzie wyprawy. Spotkanie wyjątkowo odbędzie się w Collegium Chemicum (ul. Grunwaldzka 6 w Poznaniu) w Zakładzie Protetyki Słuchu Katedry Biofizyki, w sali nr 135 o godz. 10.00. Będzie mozliwość zapoznania się z tym, jak przebiegają badania słuchu. Polska jest krajem, na którym wzoruje się reszta świata, jeśli chodzi o skryning słuchu u noworodków, dzięki czemu do 6. miesiąca życia niemal każde dziecko z wykrytą wadą słuchu ma dobraną odpowiednią protezę słuchową.

Polscy specjaliści chcą pomóc dzieciom mieszkającym w Kamerunie, ponieważ w kraju tym osoby niesłyszące nie mogą liczyć na żadną specjalistyczną pomoc. W Kamerunie być niepełnosprawnym to często być przeklętym i niegodnym życia.

Dzięki Polakom powstała tam wyjątkowa szkoła - jedyna na cały kraj, którą prowadzi Ewa Gawin, polska świecka misjonarka. Stworzyła ona miejsce bezpieczne dla dzieci z różnymi niepełnosprawnościami, głównie niedosłyszącymi. Jakie jest największe marzenie uczniów tej szkoły? Po prostu… słyszeć! Wolontariusze Fundacji „Redemptoris Missio” mogą to marzenie zrealizować. Dzięki sponsorom i zaprzyjaźnionym firmom mają już odpowiednie aparaty i sprzęt diagnostyczny. Są także specjaliści, gotowi wyjechać, aby nieść pomoc. Brakuje im jeszcze tylko kwoty 7000 zł, dlatego apelują o pomoc. Na portalu pomagam.pl założyli zbiórkę pieniądze można wpłacać również przez stronę Fundacji Zobacz.

Rok temu Fundacja "Redemptoris Missio" wysłała zespół specjalistów protetyki słuchu wraz z bazą aparatów słuchowych, by przywrócić starsze dzieci do świata dźwięków. Zadanie to zostało wykonane z 200% skutecznością, ponieważ do protetyków z Polski z prośbą o badania i aparaty słuchowe przyjeżdżali pacjenci z najdalszych zakątków tego kraju.

Jak mówią sami protetycy „To nie koniec naszej misji- chcemy tam polecieć raz jeszcze. Dla tych najmniejszych - którzy jeszcze nie współpracują na tyle, by móc wykonać podstawowe badania słuchu, a u których tak naprawdę jest szansa najwięcej jeszcze zdziałać.”

Szkoła, do której jadą wolontariusze została założona przez polską misjonarkę świecką Ewę Gawin. Miejsce to było początkowo centrum alfabetyzacji dla ludzi niesłyszących. Z roku na rok rosła jednak potrzeba pełnego kształcenia szkolnego dla dzieci z tą niepełnosprawnością. Szkoły specjalne w Kamerunie to wciąż bardzo nierozwinięty temat. W Europie dysponujemy nowoczesnym sprzętem i wykwalifikowanymi specjalistami, tymczasem w Afryce ludzie niesłyszący zepchnięci są na margines życia społecznego. Wolontariusze chcą, by dzieci, którym zamierzają pomóc, miały możliwość rozwijania swoich umiejętności i nauczenia się jak funkcjonować w społeczeństwie bez poczucia odizolowania. By zaczęły słyszeć, usłyszały głosy swojej mamy, rodzeństwa, by mogły nauczyć się komunikować.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję