Reklama

Niedziela na Podbeskidziu

Spojrzenia na pątniczą drogę

Autobus zatrzymuje się i wysypują się z niego Japończycy. Aparaty idą w ruch. Obok nich przechodzi pielgrzymka diecezji bielsko-żywieckiej. Taki obraz zarejestrowałem kilka lat temu

2019-08-21 11:25

Niedziela bielsko-żywiecka 34/2019, str. 4-5

[ TEMATY ]

pielgrzymka

Mariusz Rzymek

Krok w stronę Częstochowy

Dla mieszkańców południowej Polski obecność pielgrzyma jest czymś naturalnym. Na jego widok podnosi się rękę w geście pozdrowienia, częstuje owocami, ciastem. Tak było 42 lata temu, gdy ks. Józef Walusiak zaszczepiał w Bielsku-Białej ideę rekolekcji w drodze. Tak jest i teraz. Zmianie ulega co innego.

– Entuzjazm jest ten sam. Gościnność ludzi ta sama. Inaczej wyglądają za to uczestnicy. Nie ma już tyle rodzin i małżeństw, co kiedyś. Inna jest też mentalności ludzi młodych. Kiedyś pielgrzymi gotowi byli na wszystko. Uwzględniali, że spotka ich wytężony wysiłek, trud, wymęczenie, niewyspanie, niewygody. A teraz nie ma już namiotów. Młodzi uważają, że zawsze coś znajdą, wyśpią się na wygodnym łóżku, dobrze zjedzą. Kiedyś pielgrzymka była szansą na dobre spędzenie wakacji. Teraz tych możliwości jest znacznie więcej. Dlatego, jako przewodnicy pielgrzymki, musimy duży nacisk kłaść na duchowość. Pielgrzymka ma być duchowo mocna, a nie ilościowo wielka. Musi ją tworzyć dobra modlitwa, treściwa konferencja, rozmowa oraz świadectwo – mówi ks. Józef Walusiak, proboszcz parafii św. Józefa Robotnika w Janowicach i zarazem propagator idei ruchu pątniczego w Bielsku-Białej i okolicach.

Smaczne wędrowanie

– Przez wyścig Tour de Pologne zamiast częstować u siebie, to częstujemy w Wilamowicach. Na dziś przygotowałyśmy 55 kołacze pisarzowickie oraz trzy brytfanki buchty z rodzynkami. Do tego mamy jeszcze wodę mineralną, kawę, herbatę. Przy wypieku pomagali nam cukiernicy. Pielgrzymów przyjmujemy w ten sposób już od 27 lat – mówi Cecylia Puzon, przewodnicząca Koła Gospodyń Wiejskich „Strażniczki Tradycji” Pisarzowice.

Reklama

– U nas do wyboru jest ciasto z owocami, pierniki, serniki. Do tego w kociołkach jest zupa ogórkowa, krupnik, żurek, rosół i łazanki, które w mgnieniu oka rozchodzą się wśród pielgrzymów. Wszystkiego wyszło około 300 litrów – dodaje Małgorzata Sznajder, przewodnicząca KGW w Wilamowicach. Do tego siostrzana organizacja z Zasola Bielańskiego zrobiła kanapki, na które zużyła 35 chlebów, Bielany przygotowały 160 litrów grochówki, a swoje dołożyły też Łęki.

Skarpetki i sandały mają się ku sobie

– Te sandałki przeszły w lipcu tego roku 285 km z Porto do Santiago de Compostela. Ten dystans zrobiłam w ciągu 11 dni. Średnio 25 km dziennie. Ani jednego bąbla nie miałam. W ub. roku te same sandałki przeszły 500 km z Santander do Santiago de Compostela na Camino del Norte. Równie w sandałach, tyle że w innych, cztery lata temu przeszłam z Irun do Santiago. Żeby nie było odcisków nie można patrzeć na modę. Trzeba włożyć skarpetkę, bo wtedy stopa się nie poci ani nie ślizga. Użyć też należy mąki ziemniaczanej albo talku. Posypuje się nimi stopę i skarpetę – wyjaśnia Barbara Włodarz z parafii św. Michała Archanioła w Wilkowicach, która pierwszy raz na Jasną Górę wyruszyła w 1985 r.

Głos pokolenia

– Jesteśmy na pielgrzymce z powodu wspaniałego towarzystwa, ważnej intencji i duchowego wzmocnienia. Idąc na Jasną Górę, spotykamy ludzi niezwykle kreatywnych i pozytywnie szalonych. Tutaj wszystko dzieje się spontanicznie. Nie ma oporu. Chwile wyciszenia przeplatane są chwilami radości. Choć praktycznie się nie znamy, to każdy się do siebie uśmiecha i pozytywnie nastawia do drugiego. Dlatego też zwracamy się do siebie słowami: „Bracie i siostro” – twierdzą 26-latka, Anna Stankiewicz z Przybędzy, i Paulina Dudka, 23-latka z Żywca.

– Wstałam o czwartej rano i zdecydowałam, że idę na pielgrzymkę. Spakowałam co trzeba i po wielu latach przerwy zameldowałam się na pątniczym szlaku. Poczułam, że tu najlepiej naładuję duchowe akumulatory. Codzienna gonitwa i obowiązki sprawiają, że pochłania nas wir życia. Dlatego chciałam oderwać się od pracy i domu, aby znaleźć dystans i spokojnie poprzebywać z Panem Bogiem – stwierdza Ilona Tumidajska z Bielska-Białej.

– Idę, bo jest tu fajnie i przyjemnie. Mama nie musiała mnie ściągać z łóżka. Nie marudziłam. Są tutaj fajne osoby i można z nimi fajnie porozmawiać – mówi 9-latka Natalia Jachnicka z Wilkowic.

Boża iskra i praca

– Idę 19. raz jako animator muzyczny. Teraz chodzę na pielgrzymkę dwa razy w roku. Raz do Łagiewnik, a raz na Jasną Górę. Dla mnie dzień wyjścia pielgrzymki z Hałcnowa to szczególna data, bo jest ściśle związana z moim ślubem. W tym roku wraz z żoną Celiną świętujemy 31. rocznicę tego wydarzenia. Moje muzykowanie na pielgrzymce jest wypadkową wielu zależności. Za młodu byłem bardzo nieśmiałym chłopakiem. Nie lubiłem nic mówić. Dopiero będąc w służbie liturgicznej, gdzie trzeba było coś zaśpiewać i przeczytać, przezwyciężyłem lęk przed publicznym wystąpieniem. Tam się z tym oswajałem. Bez Bożej iskry ciężko byłoby jednak zostać muzycznym. Ten dar trzeba mieć. Pan Bóg każdego czymś obdzielił. Mnie akurat swobodą mówienia i zacięciem do śpiewania – tłumaczy Jacek Jonkisz, emerytowany strażak z Pszczyny, a zarazem animator w grupie św. Józefa.

– Przez cały rok czekam na datę 6 sierpnia. Chcę tu być i chcę pielgrzymować. Niczego nie zostawiam przypadkowi i dlatego trenuję. Jeżeli tylko pogoda pozwala, to staram się być codziennie w trasie. Robię wtedy dystans między 20 a 30 km. Na pielgrzymce wyzwaniem są dla mnie drogi polne. Często na pielgrzymce podchodzi do mnie jakiś człowiek i mówi mi, że ma córkę, syna niepełnosprawnego i bardzo mnie podziwia i będzie się za mnie modlił – mówi Sebastian Balas z Ciśca, który 15. raz wędruje na wózku inwalidzkim z Hałcnowa do Czarnej Madonny.

Podsumowanie

– Idąc do Matki Bożej, chcemy m.in. pozbyć się drzemiącego w nas buntu. Ideą nie jest tłamszenie go w sobie, ale pozytywne szukanie dla niego ujścia. Patrząc na hasło tegorocznej pielgrzymki („Idziemy w mocy Bożego Ducha”), chcemy zwrócić uwagę na Trzecią Osobę Trójcy Przenajświętszej, która działa w całym Kościele i w każdym chrześcijaninie. W ten sposób pragniemy odkrywać dary Ducha Świętego, które otrzymaliśmy na chrzcie św. i w czasie sakramentu bierzmowania. Mając doświadczenie w pielgrzymowaniu, bo już jako 14-latek uczestniczyłem w nim za sprawą ks. Józefa Jaska, proboszcza w Kaniowie, lepiej rozumiem trud i oczekiwania pątników – mówi ks. Damian Koryciński, główny przewodnik pielgrzymki.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Oko w oko ze świętym

2019-12-31 11:21

Niedziela toruńska 1/2020, str. 4-5

[ TEMATY ]

Liban

pielgrzymka

Szarbel Makhlouf

Małgorzata Lewandowska

Przed Pustelnią Świętych Piotra i Pawła, w której mieszkał i zmarł św. Szarbel

Uzdrowiciel, orędownik do Boga, dla wielu pierwsza pomoc w walce z pokusami. Św. Szarbel jako narzędzie w Bożych rękach niesie pomoc potrzebującym. O jego kulcie w Polsce oraz w Libanie, kraju, skąd pochodził, z Marounem Mazawim rozmawia Ewa Melerska.

Ewa Melerska: – Wierzymy, że dzięki św. Szarbelowi dzieją się cuda, dokonują się uzdrowienia. Staje się on też coraz bardziej popularny.

Maroun Mazawi: – Kiedy kilkanaście lat temu przyleciałem do Polski i pokazałem jego zdjęcie, to ludzie pytali mnie, kim jest św. Szarbel? Myśleli nawet, że to św. Mikołaj (śmiech). W ostatnich 4 latach zaczął on być w naszym kraju bardzo popularny.

– Kiedy zauważono u niego oznaki świętości?

– Św. Szarbel przez całe życie pracował na winnicy tak uczciwie, że nigdy nie zjadł nawet jednego winogrona. Pewnego dnia, wracając z pracy, poprosił o oliwę do lampy, ponieważ chciał się pomodlić. W kuchni powiedzieli mu, że nie ma prądu, a poza tym ma do wykonania dużo pracy. Wtedy dwóch ministrantów zaproponowało, że zrobią ją za niego, a on niech pójdzie się modlić. Jednak, chcąc zrobić mu dowcip, zamiast oliwy do lampy wlali wodę. Św. Szarbel zapalił lampę i modlił się. Przechodzący przeor zauważył, że ministranci podglądają modlącego się przez dziurę w drzwiach i zapytał ich, co robią. Powiedzieli mu o kawale, który zrobili. Przeor wszedł do celi św. Szarbela. Posmakował, co jest w lampie i spróbował ją zapalić. Niestety, nie udało mu się tego zrobić. Poprosił św. Szarbela, aby jeszcze raz odpalił swoją lampę i zapaliła się. Wtedy zdumiony przeor prosił świętego, aby go pobłogosławił. Dzięki temu wydarzeniu, o którym można powiedzieć, że był to cud, św. Szarbel zasłużył na życie w pustelni, o którym od dawna marzył.

– Święci są nam potrzebni, żeby realizować Boży plan wobec ludzi.

– Św. Szarbel to symbol. On otwiera tunel do Boga, jak każdy inny święty. Wszyscy oni prowadzą ludzi do Jezusa. Chrystus objawia się nam przez świętych, ale trzeba pamiętać, że oni nie mają nam zastąpić Boga, tylko na Niego wskazywać.

– Kiedy pojawia się kryzys, dają bardziej o sobie znać…

– W Libanie w 1993 r. z paraliżu została uzdrowiona Nouhad Al-Chami za przyczyną św. Szarbela. Wtedy ludzie byli daleko od Kościoła i od Chrystusa, zajęci wojną domową, która w tamtym czasie toczyła się między chrześcijanami a muzułmanami. Św. Szarbel był wówczas narzędziem w ręku Boga, aby przemienić świat. Każdego 22. dnia miesiąca w Libanie przechodzi procesja, którą nakazał sprawować sam święty, który ukazał się we śnie Nouhad.

– Wiadomo, ile cudów dokonało się za wstawiennictwem św. Szarbela?

– Do tej pory wiemy, że dokonało się ok. 30 tys. cudów na całym świecie. Prawie 10% z nich to cuda związane z osobami, które nie były chrześcijanami, a nawet były niewierzące. Ten święty nie ma granic, mimo że przez całe życie nie opuszczał kraju i swojej pustelni. Jest wiele przypadków, że ludzie zawierzyli się Bogu przez św. Szarbela i doznali uzdrowienia. To są piękne znaki, wzrasta wiara również w ludziach, którzy byli niewierzący.

– Mówi się, że każdy święty ma swoją dziedzinę działania. Czy św. Szarbel pomaga w jakichś szczególnych przypadkach?

– Św. Szarbel jest od wszystkich spraw. Mówi się o nim, że jest najlepszym chirurgiem na ziemi. Uzdrawia wiele osób chorych na nowotwory. Był mocno połączony z Bogiem, był Mu posłuszny, dlatego te cuda wciąż tak licznie się dzieją.

– Kult tego świętego jest obecny na całym świecie.

– Figury z jego wizerunkiem są w Meksyku, Polsce, Belgii, znają go na wschodzie i na północy. Myślę, że w każdym kraju ktoś o nim słyszał. Olej, który jest w beczce z umieszczoną relikwią św. Szarbela, jest popularny na całym świecie. Ludzie się modlą, przekazują go dalej, osobom potrzebującym, ale to wiara w Jezusa ma uzdrawiającą moc.

– Organizujesz pielgrzymki do Libanu, kraju, skąd pochodził św. Szarbel. Co szczególnego jest w tym miejscu?

– Św. Jan Paweł II, kiedy był w Libanie w 1997 r., powiedział, że „Liban to przesłanie, to światło dla świata”. Bardzo kochał ten kraj i kanonizował stamtąd dwóch świętych. Byli to św. Rafka i św. Nimatullah al-Hardini, który był nauczycielem św. Szarbela. Liban to jedyny kraj, w którym można spotkać trzy różne religie mieszkające razem, żyjące ze sobą w pokoju. Taki stan jest dopiero od zakończenia wojny domowej, która była tam w latach 1975-90.

– Ilu jest świętych pochodzących z tego kraju?

– Mamy 29 świętych z Libanu. Patronem kraju jest św. Maron, od którego imienia wziął nazwę Kościół maronicki. Pochodził z Syrii i żył w IV wieku.

– Czy Polakom podoba się Liban?

– Tak, ponieważ Liban i Polska to są podobne kraje. Polska to moim zdaniem jedyny kraj w Europie, który pozostał w przeważającej części chrześcijański. Liban to jedyny kraj chrześcijański na Bliskim Wschodzie, w którym wiara jest wciąż żywa i naprawdę przeżywana.

– W Piśmie Świętym też znajdujemy wzmianki o Libanie…

– Liban jest też Ziemią Świętą, ponieważ Jezus również stawiał stopy na tych terenach, dokładnie w Tyrze i Sydonie. Liban pojawia się również w Starym Testamencie kilkadziesiąt razy, a świątynia Salomona była budowana z drewna, pochodzącego z cedrów libańskich.

– Czyli każdy wierzący powinien odwiedzić ten kraj.

– Liban jest piękny, czuć tam chrześcijaństwo. Na każdym kroku możemy spotkać figury Matki Bożej, św. Szarbela, św. Teresy z Liseux, św. Rity, nawet świętych, którzy w Polsce są mało znani, np. św. Weronika Giuliani, Włoszka. Chrześcijanie w Libanie trwają, ponieważ Jezus i Matka Boża oraz św. Szarbel chronią ten kraj i przez tego świętego dają światu znaki.

* * *

Maroun Mazawi
Libańczyk od 19 lat zamieszkujący w Polsce i krzewiący kult św. Szarbela, organizator pielgrzymek do Libanu

CZYTAJ DALEJ

Belgia: eutanazja po raz pierwszy na wokandzie

2020-01-16 17:27

[ TEMATY ]

eutanazja

Belgia

proces

Vatican News

W Belgii toczy się proces trzech lekarzy oskarżonych o złamanie norm regulujących zasady przeprowadzania eutanazji, a w konsekwencji zabicie 38-letniej Tiny Nys. W wypadku udowodnienia winy grozi im dożywocie. Ten symboliczny proces może poważnie wpłynąć na system opieki zdrowotnej w Belgii, która w 2003 r. zalegalizowała eutanazję i mocno lansuje „słodką śmierć”.

Eutanazja Tiny Nys miała miejsce 27 kwietnia 2010 r. i została przeprowadzona na jej prośbę. Rodzice i rodzeństwo kobiety wnieśli jednak sprawę do sądu, oskarżając lekarzy o sfałszowanie historii jej choroby oraz o działanie w sposób niekompetentny i pozbawiony szacunku.

Tina Nys, która

była całkowicie zdrowa poprosiła o eutanazję po rozstaniu z narzeczonym.
Psychiatra, do której się udała, i która już wcześniej miała ją pod opieką, stwierdziła jednak, że nie ma mowy u niej o „chronicznej i nieuleczalnej chorobie”, która wymagana jest do wydania zgody na śmiertelny zastrzyk. Nys zwróciła się więc z pozytywnym skutkiem do słynnej psychiatry, która, jak piszą belgijskie media, autoryzowała 1/3 wszystkich przypadków eutanazji przeprowadzonych w tym kraju z powodów psychicznych.

Rodzice informują, że Lieve Thienpont zaledwie po dwóch, trzech spotkaniach z ich córką nagle zdiagnozowała u niej Zespół Aspergera, tę samą lekką postać autyzmu, na którą cierpi Greta Thunberg, i na tej podstawie autoryzowała przeprowadzenie eutanazji. Następnie uczyniła wszystko, co w jej mocy, by utrudnić rodzicom otrzymanie dokumentacji medycznej (dostali ją po 51 dniach, zamiast po czterech dniach przewidzianym prawem). Lekarka uciekła się nawet do stwierdzenia: „jest to rodzina głęboko straumatyzowana, zraniona i anormalna o niewielkiej empatii i szacunku do innych. Zaczynam teraz lepiej rozumieć cierpienia Tiny”.

Wśród powodów, dla których rodzice wnieśli sprawę na wokandę był też sam sposób przeprowadzenia eutanazji. Lekarz, który przyjechał do domu Tiny, by podać jej kroplówkę ze śmiertelnym lekiem, nie miał nawet plastra do przyklejenia igły i kazał ją podtrzymywać ojcu, podczas gdy sam podawał truciznę. Po śmierci kobiety dał stetoskop komuś z rodziny, by sprawdził, czy jej serce przestało bić. Wychodząc porównał śmierć Tiny ze „śmiertelnym zastrzykiem, które podaje się domowemu zwierzęciu, by ulżyć mu w cierpieniu”.

Proces toczy się za zamkniętymi drzwiami, a adwokaci mają zakaz informowania o jego przebiegu mediów. Lekarzom grozi dożywocie, co budzi poważne obawy w świecie medycznym. „Jeśli nawet w niewielkim wymiarze zostanie skazany choćby jeden z trzech oskarżonych medyków, zagrozi to całemu systemowi” – pisze flamandzki dziennik „De Morgen”, wskazując, że w takiej sytuacji lekarze zaczęliby zrzucać na innych odpowiedzialność za decyzję o przeprowadzeniu eutanazji.

Obrońcy życia w Belgii są zadowoleni z dyskusji o końcu życia, którą sprowokował proces. Nie liczą jednak na wygraną. Przypominają, że w ub.r. w Holandii po raz pierwszy lekarz stanął przed sądem za przeprowadzenie eutanazji kobiety, która nie prosiła o to, by umrzeć. Mimo że komisja ds. kontroli norm dotyczących eutanazji stwierdziła, że „lekarz przekroczył procedury”, sędzia uniewinnił go motywując, że potwierdzenie woli pacjenta „jest niekoniecznym środkiem ostrożności” w przeprowadzaniu eutanazji. Wyrok w trwającym w Gandawie procesie ma zapaść za dwa tygodnie.

CZYTAJ DALEJ

Ks. Piotr Kot wspomina śp. ks. Wojciecha Wójtowicza

2020-01-17 13:39

[ TEMATY ]

kapłan

śmierć

kapłan

YouTube

Gdybym chciał posłużyć się językiem papieża Franciszka, to powiedziałbym, że był przykładnym ordynatorem tego «szpitala polowego», jakim był świat wokół niego i Kościół, w który wrósł tak mocno - pisze o tragicznie zmarłym ks. Wojciechu Wójtowiczu ks. dr Piotr Kot, rektor WSD w Legnicy i sekretarz Konferencji Rektorów w Polsce.

Kilka lat temu podczas rekolekcji, które prowadził ks. Wojciech, padły z Jego ust takie słowa: «Albo Bóg jest numerem jeden w twoim życiu, albo w ogóle nie jest Bogiem». Z perspektywy naszej wieloletniej przyjaźni właśnie tak zapamiętam ks. Wojciecha. Całe Jego życie, praca, modlitwa, wszelkie relacje, to było potwierdzanie tej prawdy.

Poznaliśmy się podczas studiów w Rzymie. Wspólnie mieszkaliśmy w Papieskim Kolegium Polskim. To był czas budowania pogłębionego patrzenia na współczesny świat i Kościół. Studiując nauki biblijne potrzebowałem egzystencjalnego osadzenia odkrywanych w słowie Bożym treści. Ks. Wojciech był niezastąpiony w przystosowaniu teologii do sytuacji człowieka żyjącego w skomplikowanym świecie. Był niezwykle oczytany i aktualny. W dodatku przygotowywał doktorat z eklezjologii Josepha Ratzingera. Te dwa czynniki: profetyzm Ratzingera i wyczucie znaków czasu, w połączeniu z niesamowitą zdolnością do syntetycznego myślenia, sprawiały, że ks. Wojciech rozumiał świat i Kościół jak mało kto. Potrafił pobudzać do myślenia realnego, do odrywania się od niepoprawnego sentymentalizmu i schodzenia na ziemię. Sądzę, że te cechy, ale też otwartość na drugiego człowieka i zdolność do dialogu, skłoniły rektorów seminariów w Polsce do powierzenia Mu w 2017 roku funkcji przewodniczenia temu gremium.

Ks. Wojciech był ciągle w coś zaangażowany. Kiedyś wyznał, że do aktywności inspiruje go pragnienie Niepokalanej przekazane podczas objawień w Fatimie: «Powodem mego smutku jest utrata tak wielu dusz».

On był w przedziwnej wewnętrznej komunii z tym «smutkiem» Maryi. To dlatego wszędzie było Go pełno. Gdybym chciał posłużyć się językiem papieża Franciszka, to powiedziałbym, że był przykładnym ordynatorem tego «szpitala polowego», jakim był świat wokół niego i Kościół, w który wrósł tak mocno. Pamiętam z naszych wspólnych wyjazdów wiele rozmów telefonicznych, których byłem mimowolnym świadkiem, z osobami poważnie chorymi, uzależnionymi, wątpiącymi. Ks. Wojciech nigdy nie pouczał, tylko pytał czy ta osoba ma jeszcze lekarstwa, czy ma coś w lodówce do jedzenia, czy jeszcze wytrzyma w samotności i cierpieniu. Zawsze oferował swoją obecność, dyskretną, ale bardzo serdeczną.

Na koniec przywołam ostatnią konferencję rekolekcyjną ks. Wojciecha podczas rekolekcji w seminarium w Legnicy w 2018 roku. Dotyczyła ona ważnej kwestii – ars moriendi, czyli sztuki umierania. Wtedy otrzymaliśmy od Niego prostą receptę, którą powtórzył za św. Ignacym z Loyoli: «Tak przeżywaj swoje życie, aby każda rzecz nosiła w sobie odniesienie do finis ultimatum». W tych prostych słowach teraz widzę samego ks. Wojciecha. Żył szybko, jakby wiedział, że ma niewiele czasu na to, by stracić życie dla Jezusa. Ale przy tym żył głęboko, bo właściwie to był zakorzeniony w innym świecie.

Ks. dr Piotr Kot Rektor WSD w Legnicy Sekretarz Konferencji Rektorów w Polsce

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję