Reklama

Niedziela Przemyska

Ministranci w Rzymie

Gród nad Stobnicą, Brzozów, liczy ok. 7 tys. mieszkańców, dla których punktem centralnym miasta jest wyjątkowo piękna barokowa świątynia, od października ubiegłego roku bazylika mniejsza. W tej parafii pw. Przemienienia Pańskiego z dużym ożywieniem działa wiele grup duszpasterskich. Wśród nich należy wymienić między innymi Liturgiczną Służbę Ołtarza. Jest to wyjątkowy zespół liczący 140 ministrantów, lektorów i ceremoniarzy. Dla pięćdziesięciu spośród nich zorganizowano pielgrzymkę do Włoch. Jej organizatorami było Biuro Podróży Matteo Travel z Rzeszowa oraz ks. Marek Szczepański, od 5 lat opiekun brzozowskich ministrantów, który pełnił funkcję kierownika wyprawy. Towarzyszyło im pięciu pedagogów-opiekunów oraz lekarz.

Hojne serca i ręce

Pielgrzymka odbyła się w dniach 19-26 maja. Fundusze pochodziły z kieszeni rodziców, od sponsorów, funduszu ministrantów oraz zbiórki złomu przez nich prowadzonej. Jej trasa obejmowała Wenecję, Asyż, Watykan, Rzym antyczny i barokowy, Monte Cassino, Monte Sant’Angelo, San Giovanni Rotondo, Loretto. Była to perfekcja organizacyjno-logistyczna. Wszystkie odwiedzane miejsca wzbudzały zdumienie, zachwyt i podziw. Codziennie towarzyszyli nam inni przewodnicy, którzy pełni wiedzy, potrafili ją barwnie i ciepło przekazać, wzbudzając wśród zwiedzających nie tylko zaciekawienie, ale także zainteresowanie. Ich wypowiedzi uzupełniała w autokarze pilot wyprawy pani Małgorzata Prokop. Wszędzie towarzyszyła nam życzliwość i pomoc pracujących tam naszych rodaków, którzy otwierali nie tylko drzwi sakralnych zabytków, wyjątkowych obiektów architektury, hoteli, ale także hojne serca i ręce. To między innymi dzięki nim znaleźliśmy się w enklawie życia; życia pełnego przeżyć i wzruszeń.

Najważniejszym punktem każdego dnia pielgrzymki była Eucharystia odprawiana w tych historycznych i niezwykle pięknych miejscach. Słuchaliśmy Słowa Bożego, krótkich kazań księdza Marka, modlitwy wiernych, wcześniej przygotowanej i dostosowanej do każdego miejsca kultu. Służyliśmy w nich ofiarnie, a naszą wspólnotowość spajała Komunia św. Intencje mszalne obejmowały Ojczyznę, młodzież i szkołę polską, Kościół przemyski i jego pasterzy, brzozowską parafię i jej kapłanów, rodziców i nas, pielgrzymów.

Reklama

Miejsca świętych i artystów

Na zawsze pozostanie w naszej pamięci Msza św. odprawiona o poranku 22 maja przy grobie św. Jana Pawła II, w kaplicy św. Sebastiana w Bazylice św. Piotra w Rzymie, tuż obok słynnej piety Michała Anioła. Ofiarowaliśmy ją w intencji metropolity abp. Adama Szala. Byliśmy tam nielicznymi wiernymi, gdyż to święte miejsce w dniu audiencji papieża jest zamknięte.

Na placu Piotrowym mieliśmy okazję zobaczyć z bliska Papieża Franciszka. Wyjątkowe chwile pełne wzruszeń przeżyliśmy na Monte Cassino, gdzie najpierw uczestniczyliśmy w polowej Mszy św., aby następnie wziąć udział w apelu poległych na Cmentarzu Żołnierzy Polskich. Te podniosłe chwile i pełne czci słowa zamknęło złożenie kwiatów na grobie spoczywającego tam brzozowianina Antoniego Kościńskiego. Modliliśmy się także za polskich bohaterów pochowanych na cmentarzu w Loretto.

Podczas pielgrzymki poznaliśmy wiele zabytków architektury sakralnej, słynne budowle (Panteon, Koloseum, bazyliki, sanktuaria), uczelnie, place, schody, fontanny. W Wenecji pływaliśmy statkiem i podziwialiśmy piękno tego unikatowego w skali świata miasta na wodzie. Dokładnie poznaliśmy wyjątkowe postacie m.in.: św. Marka, św. Franciszka, św. Klary, św. Heleny i jej syna, Michała Archanioła, ojca Pio oraz wielkich artystów renesansu i baroku. Nasze myśli zatopione były w Bogu i świętych.

Reklama

Lekcja wiary

Pielgrzymka dla jej uczestników była lekcją: wiary, religii, historii, historii sztuki, geografii, przyrody, patriotyzmu, ale także lekcją duchowości i wychowania. W ministranckiej grupie wszechobecna była modlitwa oraz dyscyplina, która obejmowała nie tylko nasze zachowanie, ale także i strój (białe komże i koszule ozdobione muchami i krawatami, wizytowe spodnie i obuwie).

Naszym udziałem była radość, życzliwość, ale także refleksja. Wróciliśmy pełni wrażeń, przeżyć, zgodnie z planem, 26 maja, w niedzielę, w Dzień Matki.

Pielgrzymka brzozowskiej Liturgicznej Służy Ołtarza do Włoch była podsumowaniem pięcioletniej pracy formacyjnej dzieci i młodzieży, wielopłaszczyznowym poznaniem, prezentacją ukształtowanych postaw młodych opartych na prawym świecie wartości i jego hierarchii. Była nade wszystko pogłębieniem wiary i zbiorem owoców formacji ministranckiej.

Dziękując Bogu i ludziom za pobyt i szczęśliwy powrót, wszyscy sobie życzyli, by ten owoc był ciągle dojrzały i trwały w służbie Chrystusowi, parafii, a także nam samym.

2019-07-10 09:42

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Sucha Beskidzka: książka o tajnikach pracy sanpietrinów z Fabryki Św. Piotra

2020-05-22 10:21

[ TEMATY ]

Bazylika

św. Piotr

fabryka

remont

sanpietrini

Tama66/pixabay.com

Wspomnienia spisane przez Massimo Bonanniego, pracownika Fabryki Św. Piotra w latach 1976 – 2016, składają się na książkę, która opowiada o pracy w warsztatach zajmujących się konserwacją największej świątyni chrześcijaństwa. Książka ukazała się dzięki inicjatywie Stowarzyszenia Europejski Instytut Rozwoju Regionalnego z Suchej Beskidzkiej z okazji roku Jana Pawła II.

„Historie (nie)zwykłe. Sanpietrino w służbie pięciu papieży” przybliża fascynującą pracę pracowników Fabryki Św. Piotra, czyli tzw. sanpietrinów. Wspomnienia Massima Bonanniego w głównej mierze koncentrują się na Janie Pawle II.

„Massimo był świadkiem wielu ważnych wydarzeń i spotkań tego pontyfikatu, również uroczystości związanych z pogrzebem, beatyfikacją i kanonizacją Jana Pawła II” – wyjaśniają wydawcy, podkreślając, że publikacji towarzyszą unikatowe zdjęcia z prywatnych zbiorów Massima Bonanniego. Dokumentują one m.in. pracę nad przygotowaniem grobu Jana Pawła II w grotach watykańskich, czy przenoszenie trumny z ciałem papieża do kaplicy św. Sebastiana w Bazylice Watykańskiej.

Fabryka Św. Piotra zatrudnia kilkadziesiąt osób: stolarzy, murarzy, ślusarzy, sztukatorów, malarzy, hydraulików, elektryków, dekoratorów, dozorców, których zadaniem jest zachowanie splendoru Bazyliki Watykańskiej. Od XVIII przylgnęła do nich nazwa „sanpietrini”. Noszą także specjalne uniformy.

Same warsztaty powstały 18 kwietnia 1506 r., gdy Juliusz II Della Rovere położył kamień węgielny pod budowę nowej świątyni w Watykanie.

CZYTAJ DALEJ

Zielone Świątki, tatarak w kątki!

Po Bożym Narodzeniu i Wielkanocy przez długie wieki w sposób najbardziej uroczysty świętowano właśnie Zesłanie Ducha Świętego. Jest to jedno z najstarszych świąt Kościoła wprowadzone już w II w. To Duch Święty napełnił mocą i żywą wiarą Apostołów tak, by na całym świecie mogli głosić prawdy wiary Chrystusowej.
W początkach chrześcijaństwa święto nosiło nazwę pentekoste - pięćdziesiąt dni po Wielkiej Nocy. W Polsce, podobnie jak w innych krajach europejskich, tradycje zielonoświątkowe łączą się jeszcze z elementami obyczajów pogańskich, szczególnie z tymi, które wiązały się ściśle ze świętem rolników i pasterzy. Obfitowały one w pieśni, modlitwy, procesje błagalne wśród pól o dobry urodzaj. W narożnikach pól zatykano gałązki zieleni, by chronić od gradobicia.
Różne regiony Polski dopracowały się nieco odmiennego obyczaju zielonoświątkowego, ale wszystkie łączyła radość z tej najpiękniejszej pory roku. Domy i obejścia musiały być udekorowane kaskadami zieloności, wśród której pierwsze miejsce zajmowały brzezina, jodła, klon i tatarak. Gałęzie zatykano za obrazy i belki, układano je na sprzętach i pułapach, a podłogę wysypywano rześko pachnącym tatarakiem.
„Musiało być wszędzie zielono: w oknach, ścianach, płotach - musiało się mienić świeżym liściem (...). W okolicach Pińczowa na ten dzień mieszkańcy wsi rozrzucają tatarak po podłodze w izbach i przed sieniami, a ponadto majętniejsi włościanie pieką na te święta placek z twarogiem, powszechnie tu nazywany kołaczem” (W. Siarkowski, Materyjały do etnografii ludu polskiego z okolic Pińczowa, reprint Kielce 2000, s. 25).
Zieleń była od czasów pogańskich łączona z tymi dniami. Zielone wieńce zdobiły głowy dziewcząt, a wieńce z liści brzozy, dębu i klonu zakładano nawet na szyje koni i rogi bydła, zaś wianuszki z polnych kwiatów opasywały szyje gęsi i kaczek. Wybór liści nie był przypadkowy; delikatna brzoza miała wzbudzać miłość i sympatię, dąb zapewniał przyjaźń i długie życie, a klon - zdrowie. Wierzono, że cechy te przechodzą z liści na zwierzęta.
Zielonym Świętom towarzyszyły zabawy ludowe, m.in. gonitwy czy wdrapywanie się na wysoki słup zwany majem (np. w okolicach Bliżyna), chodzenie po domach z „gaikiem” i zbieranie datków. Nie brakowało wówczas zabaw o charakterze matrymonialnym. Zdaniem przede wszystkim Oskara Kolberga, jak i innych etnografów, zwyczaje tego święta trzeba łączyć z tradycją sobótkową. W naszym regionie była ona szczególnie związana z Łysicą i okolicami Świętego Krzyża, gdzie świętowano według wręcz pradawnego schematu pogańskiego, a ponadto łączono to z organizacją w tych dniach jarmarku.
Jeszcze w średniowieczu Kościół zwalczał te zabawy jako uporczywe pozostałości pogańskie, pozwalając tylko na „majenie obejść zielenią, jako otwieranie zielonych bram dla Ducha Świętego, aby zechciał nawiedzić domy dla oświecenia serc i umysłów mieszkańców” (H. Szymanderska, Polskie tradycje świąteczne, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 258). W 1468 r. król Kazimierz Jagiellończyk zakazał urządzania w tych dniach zgromadzeń na Łysej Górze. Z powodu „niezliczonych, gorszących wypadków” Kościół zabraniał także surowo obrzędów na Łyśćcu, ale zebrania przeniosły się wówczas na Górę Witosławską - prawdopodobnie dawne pogańskie miejsce kultowe w Paśmie Jeleniowskim.
Zwyczaj ogni sobótkowych w drugi dzień Zielonych Świąt do niedawna bywał praktykowany w niektórych rejonach. Tak oto Władysław Anczyc pisał przed laty o sobótkach:
„Rzecz szczególna, że gdy w innych stronach Polski obrzęd ten od wieków odbywa się w wigilię św. Jana, w Krakowskiem palą sobótki w dzień Zielonych Świątek. Wieczorem od Ojcowa do Lanckorony, od Wzgórz Chełmskich aż po mogiłę Wandy, cały widnokrąg goreje tysiącami ognisk po wzgórkach, jak nieprzejrzane obozowisko wśród nocy. Przy każdym ognisku mnóstwo włościan otacza kręgiem palący się stos gałęzi i słomy, wciąż podsycany. W pośrodku bucha ciemnym płomieniem beczka smolna umyślnie na ten cel u smolarzy zakupiona. Dookoła stosu biegają chłopcy, często skaczący przez ogień, jakby przez kąpiel dla oczyszczenia grzechów...”.
Od 1931 r. Zielone Świątki stały się świętem ruchu ludowego, kiedy to stare tradycje zaczęto łączyć z wystąpieniami i wiecami ludowymi. W polskim kalendarzu Zielone Święta trwały dwa dni aż do r. 1957, kiedy to drugi dzień przestał być dniem wolnym

Charakterystyczną rośliną Zielonych Świątek jest balsamiczny tatarak, powszechnie używany od XVI w., gdyż wcześniej ta pospolita roślina, zarastająca bujnie brzegi stawów i strumieni, nie była znana.
Tatarak przywędrował z Azji. Przywieźli go do Pragi z Konstantynopola posłowie cesarscy przy tureckim dworze, skąd rozpowszechnił się po całej Europie Środkowej. Równie dobrze mógł przybyć do Polski z najazdami tatarskimi. Jednakże już w starożytności stosowany był do okadzania sprzętów i pomieszczeń. Dotąd Indianie Ameryki Północnej, gdy są zmęczeni, stosują proszek lub wywar z tataraku. Ludowe nazwy tej rośliny to: tatarczuk, tatarskie ziele, ajer, bluszcz, kalmus, łobzie, szuwar. Liście tataraku były używane jako podkładka do wypieku chleba, a jego kłącza - do pielęgnacji włosów. Bywa on także stosowany do wyrobu suchej konfitury z tataraku i kalmusówki bądź wykwintnych likierów, a także dodawany do mięs. Niestety, tego rodzaju tatarakowe tajniki kulinarne, pozostają raczej tajemnicą naszych prababek.

CZYTAJ DALEJ

Konkurs MAM 5 LAT! – PROJEKT CARITAS LAUDATO SI’

2020-06-01 06:07

[ TEMATY ]

Caritas

konkurs

Encyklika

Laudato si'

Materiał prasowy

Trwa rok Laudato si’, w którym świętujemy pięciolecie ogłoszenia encykliki papieża Franciszka. W ramach projektu Caritas Laudato si’, zostało przygotowane specjalne, ekologiczne wydanie encykliki, dzięki czemu jej treść trafi do jeszcze szerszego grona odbiorców. Z tej okazji, wpisując się w Dzień Dziecka ogłoszono konkurs „MAM 5 LAT!”, w którym uczestnicy podzielą się ekologicznymi praktykami ze swojego życia, inspirując tym samym do świadomego wdrażania ich w swoją codzienność.

– Często dostajemy od ludzi filmiki i zdjęcia, na których chwalą się swoimi pomysłami na ekologiczne życie. Są fantastyczne i inspirujące! Video o tym jak korzystać z pieluch wielorazowych, jak zbierać deszczówkę, jak stworzyć własny kompostownik…spływają do nas takie materiały z całej Polski. Pomyśleliśmy, że to dobry pomysł aby nagrodzić najbardziej kreatywnych. Encyklika mówi dziś do nas „MAM 5 LAT!” i chce być zauważona. Świętujemy Dzień Dziecka, więc chcemy zobaczyć dziecięcą troskę i kreatywność tych, którzy ją czytają. Wydaliśmy encyklikę w pięknej, ekologicznej wersji i właśnie taka trafi do zwycięzców najbardziej pomysłowych eko-praktyk.”– mówi brat Cordian Szwarc OFM, franciszkanin, animator krajowy projektu Caritas Laudato si’.

Encyklika została wydrukowana na ekologicznym papierze. Poszerzony margines pozostawia miejsce na notatki. Minimalistyczna estetyka symbolizuje styl i kierunek działania, do jakiego zaprasza papieskie przesłanie.

>Zasady konkursu MAM 5 LAT!

Ona ma 5 lat! A my z okazji Dnia Dziecka mamy dla Was konkurs.

Zasady są proste:

1. Zrób zdjęcie lub video (max. 2 min) i pokaż jak ekologia jest obecna w Twoim życiu.

2. Wrzuć je pod postem konkursowym na Facebooku CaritasLaudatoSi lub na swoim Instagramie z #laudatosi #mam5lat (post musi być publiczny).

3. Wygraj naszą eko-encyklikę!

Czekamy do 10 czerwca! Szczegóły: www.facebook.com/CaritasLaudatoS

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję