Reklama

Aspekty

Historia koronami mierzona

Rok 2019 w dziejach sanktuarium Najświętszej Maryi Panny z Rokitna przeżywany jest jako specjalny jubileusz. Mija właśnie 30 lat od koronacji cudownego wizerunku Maryi koronami papieskimi. To także rok 350-lecia przybycia Jej obrazu do miejscowości Rokitno

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 24/2019, str. 4

[ TEMATY ]

Matka Boża Rokitniańska

Archiwum „Aspektów”

Koronacja z 1989 r. zgromadziła ponad 100 tys. pielgrzymów

W przedziwny sposób wydarzenia te są splecione koronami, które Matka Boża otrzymywała w szczególnym okresie dziejów. Można zatem mówić o historii koronami zapisanej. Warto więc przypomnieć ją pokrótce.

Przed wiekami

Obraz Matki Bożej przybył do Rokitna, wówczas wsi należącej do bledzewskich cystersów, w 1669 r. Po kilku miesiącach trafił do Warszawy do króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Ten umieścił go na Zamku Królewskim, a także zabrał ze sobą na trudną wyprawę, gdy Rzeczpospolitą targały wewnętrzne niepokoje. Gdy, jak wszyscy wierzyli, za sprawą Maryi z Rokitna zawarto pokój, cudowny wizerunek ozdobiono koroną królewską. Do końca nie wiemy, kto tej koronacji dokonał, ale odtąd przez wieki obraz ozdobiony był królewskim diademem.

Na progu wolności

Z drugą koroną związana jest historia naszej wolnej Ojczyzny. Gdy w 1986 r. do diecezji gorzowskiej przybył bp Józef Michalik, już po kilku miesiącach ogłosił trzyletni okres przygotowań do koronacji obrazu Matki Bożej koronami papieskimi. Bardzo szczegółowy plan duszpasterski miał przygotować duchownych i wiernych diecezji do tego wydarzenia. Kto mógł się spodziewać, że ogłoszone przygotowania do koronacji i jej data wyznaczona na 18 czerwca 1989 r. wpisze się w dzieje naszej Ojczyzny? Była to przecież pierwsza koronacja cudownego obrazu Matki Bożej w Ojczyźnie, która odzyskiwała wolność. Raptem kilka dni wcześniej, bo 4 czerwca 1989 r., odbyły się pierwsze po wojnie, częściowo wolne wybory parlamentarne. Rozpoczął się okres rozpadu komunizmu. Nazywają Maryję z Rokitna od tego czasu Matką u progu wolności stojącą. Gdy na polskie godło wracała korona, Ona – Królowa Orła Białego także uzyskiwała szczególną ozdobę.

Reklama

Korona w kalendarz

Ostatnia historia z koroną w tle związana jest z wydarzeniem sprzed dwóch lat. 6 maja 2017 r. przyszła do nas bardzo radosna wiadomość z Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów: „W związku z prośbą Ekscelencji Tadeusza Lityńskiego, biskupa zielonogórsko-gorzowskiego, wyrażoną pismem z dnia 29 marca 2017 r. mocą władzy udzielonej tejże Kongregacji przez Papieża Franciszka ochoczo zezwalam, by uroczystość Najświętszej Maryi Panny z Rokitna, głównej Patronki diecezji, mogła zostać przeniesiona na dzień 18 czerwca”. Choć żadnej korony w tym czasie Matce Bożej nie nałożono, to jednak rocznica koronacji stała się odtąd dniem Jej liturgicznego wspomnienia w całej naszej diecezji.

Ciekawe, jakie nowe duchowe przesłanie przyniesie to ostatnie wydarzenie w dziejach naszego Kościoła lokalnego. Wcześniejsze dwie koronacje zmieniły bardzo wiele. Może i teraz w Rokitnie wydarzą się rzeczy ważne dla Polski i samej Ziemi Lubuskiej?

2019-06-12 09:02

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Matka Boża z Rokitna Królową Polski

2020-05-03 10:37

[ TEMATY ]

Matka Boża Rokitniańska

Archiwum Aspektów

Zwyczaj koronowania obrazów Maryi zrodził się pod koniec XVI wieku w Italii. Wiąże się to z działalnością włoskiego kapucyna o. Hieronima Paolucci di Camboli z Orli (+1620). W swoich kazaniach zachęcał on wiernych do zbierania drogich kamieni, złota i srebra na koronę dla Maryi.

Do tego pomysłu przekonał również księcia Aleksandra Sforzę Pallavicino. Tenże stworzył specjalny fundusz, z którego był fundowane korony dla obrazów Matki Bożej. Środkami miała zarządzać Kapituła św. Piotra na Watykanie. Dzięki temu dokonano licznych koronacji obrazów Maryi, najpierw w Rzymie, a później w całym Kościele. Pierwszym koronowanym wizerunkiem był obraz Matki Bożej delle Febbre z zakrystii watykańskiej, który ozdobił diademem papież Urban VIII 27 sierpnia 1631. Z czasem zwyczaj ten bardzo się rozpowszechnił w Kościele. Za pontyfikatu Piusa IX dokonano ponad 100 koronacji, za Leona XIII ponad 200, zaś za Piusa XII już 244 koronacji. W XVII wieku opracowano reguły, które należało przestrzegać przy koronacji obrazów a także same ryty tego obrzędu. Dokonywano go autorytetem Stolicy Apostolskiej, a godności tej mógł dostąpić tylko obraz od dawna otaczany czcią i dodatkowo słynący łaskami.

Inną formą oddawania czci Najświętszej Maryi Pannie było ofiarowywanie jej korony. Koronę składano w darze jako wotum za okazaną łaskę czy też wyproszone dary. Pierwszym znanym w historii Kościoła wotum ofiarowanym w tej formie Matce Bożej był złoty diadem, który papież Grzegorz III ufundował w roku 732 dla obrazu Matki Bożej w oratorium św. Piotra w Rzymie.

W kontekście tych zwyczajów należy odczytywać pojawienie się na skroni rokitniańskiego wizerunku pierwszej korony.

Pierwsza korona

Pierwszy raz korona na obliczu Najświętszej Maryi Panny z Rokitna pojawiła się w już XVII wieku. Wiązało się to z coraz większa sławą, jaką cieszył się wizerunek Matki Bożej, który od 1669 roku znajdował się w kościele parafialnym w Rokitnie. Król Polski i Wielki Książę Litewski Michał I Korybut Wiśniowiecki dowiedziawszy się o łaskach i cudach, jakie działy się za przyczyną Maryi z Rokitna polecił sprowadzić obraz do Warszawy. Gdy pod koniec 1670 lub na początku 1671 roku wizerunek dotarł do stolicy król wraz z całym dworem wyszedł na jego spotkanie. Witając go Michał Korybut, powiedział: „O vere vas insigne devotionis” (O prawdziwe naczynie niezwykłej pobożności). Obraz został umieszczony na Zamku Królewskim. Przed nim sam władca jak i cała królewska rodzina szukali oparcia i orędownictwa.

W tym czasie nie działo się za dobrze w naszej Ojczyźnie. Nowo wybrany król miał bardzo dużą grupę przeciwników, którzy otwarcie występowali przeciwko niemu. W sytuacji ciągłego zagrożenia ze strony Turcji i niepokojów na Ukrainie Rzeczpospolita potrzebowała wewnętrznego pokoju. Michał Korybut musiał uporać się z buntami na południowo-wschodnich rubieżach Korony Królestwa Polskiego. Wyprawił się więc do Lublina, aby tam zaprowadzić pokój. Wiśniowiecki, jako człowiek bardzo pobożny, szukał wsparcia u Matki Bożej i dlatego na wyprawę zabrał ze sobą obraz Maryi z Rokitna. Obraz obnoszono po obozie rycerskim i przed nim modlono się prosząc o zgodę i pojednanie w Ojczyźnie. Rokosz udało się opanować, a uproszenie daru pokoju przypisano Matce Bożej Rokitniańskiej. Wdzięczne wojsko ufundowało ryngraf Białego Orła z kości słoniowej. Na nim wypisano po łacinie „Da pacem Domine in diebus nostris” (Daj Panie pokój dniom naszym). Król zaś ufundował srebrną sukienkę wysadzaną drogimi kamieniami. Na nią przypięto wizerunek Orła Białego. Wówczas także obraz po raz pierwszy został ozdobiony koroną. Ufundował ją król, a wykonana była ze szczerego srebra i złocona, zwieńczona krzyżem ozdobionym 22 brylantami. Korona miała kształt książęcej mitry. Koronę podtrzymywały dwa aniołki również wykonane ze srebra. Niestety nie wiemy kiedy dokładnie ta pierwsza korona została nałożona i jaki charakter miała ta uroczystość. Być może wydarzenie to nawiązywało do aktu, który miał miejsce w stolicy kilkanaście lat wcześniej. W 1651 roku abp Jan de Torres, nuncjusz papieża Innocentego X przywiózł z Rzymu i ofiarował królowi Janowi Kazimierzowi Wazie obraz Najświętszej Maryi Panny. Obraz przedstawia Maryję trzymającą w dłoniach połamane strzały gniewu Bożego. Warto podkreślić, że obraz trafił do Rzeczypospolitej przededniu bitwy pod Beresteczkiem. Król dar ten przekazał warszawskim pijarom. Obraz od samego początku odbierał w stolicy szczególną cześć. Jego sława znacznie wzrosła po wielkiej wiktorii pod Beresteczkiem. Aktem dopełniającym ówczesną radość była intronizacja i koronacja tegoż wizerunku. 24 marca 1651 roku nuncjusz pobłogosławił ufundowaną przez mieszkańców Warszawy złotą koronę wysadzana perłami i włożył ją na głowę Maryi z wizerunku ojców pijarów. Akt ten dokonany został bez odpowiedniego pisma Stolicy Apostolskiej. Niemniej była to pierwsza znana nam koronacja obrazu Matki Bożej na ziemiach polskich. Gdy w 1664 roku Warszawę nawiedziło „morowe powietrze” mieszkańcy stolicy uciekali się pod ochronę pijarskiej Matki Bożej. Obraz ze czcią obnoszono w procesjach, a samą Maryję z tegoż obrazu obwołano patronką miasta. Być może nałożenie korony na wizerunek NMP z Rokitna wpisuje się także w tę tradycję miasta stołecznego? Byłaby to zatem kolejna koronacja wizerunku, tym razem jednak koroną ofiarowaną przez króla Michała I.

Ogłoszenie Pani Rokitniańskiej Królową

Powrót cudownego obrazu z Warszawy do Rokitna był prawdziwym pochodem triumfalnym. Bp Stefan Wierzbowski w specjalnie na tę okoliczność wydanym liście pasterskim pisał: „Zaiste ta Najświętsza nieba i ziemi Królowa ogłosiła w ten czas, że jest Królową ziem polskich, gdy tylko swoim łaskawym, w tym obrazie spojrzeniem, Królestwo i dwór zechciała pokrzepić. A to, że jest Matką dała poznać nie tylko w jednym miejscu, siła bowiem dobrodziejstw na Jej oddanych za Tejże przyczyną spłynęła na rozległych obszarach Wielkopolski i im sąsiedniego Śląska, a i Księstwo Mazowieckie nimi uraczyła”. Również ks. Wojciech Dobrzelewski, oficjał generalny diecezji poznańskiej w piśmie z 13 października 1670 roku podkreślił królewską godność NMP z Rokitna: „Tę wielką niezmierzonej tajemnicy Rodzicielkę witały bowiem żarliwe pragnienia królewskie, by obecnością swą korony i tron królewski utwierdziła Ta, która sama jest Władczynią głów koronowanych, i głowy one koronującą. Jej właśnie Najczcigodniejszy Ojciec Opat, by wypełnić się mogły pragnienia i śluby Najjaśniejszych Władców, stawił przed obliczem Króla i innych głów koronowanych celem adoracji. Gdy znalazła się w pałacowych wnętrzach, jakoby gościnnie, szczęśnie napełniła swoim Majestatem żarliwie Najjaśniej Panujących pragnienia, pobożne westchnienia, zbożne czułością pocałunki. Pozostawiła wszędy ślady swoich dobrodziejstw, tak na dworze, jak i w królestwie”.

CZYTAJ DALEJ

Bp Wiesław Śmigiel odwołuje dyspensę od uczestnictwa we Mszach św.

2020-05-29 14:50

[ TEMATY ]

Msza św.

dyspensa

Bp Wiesław Śmigiel

diecezja toruńska

Ewa Melerska

W związku ze zmianą obostrzeń dotyczących limitu wiernych w kościele biskup toruński odwołuje dyspensę od uczestnictwa w niedzielnej Mszy św.

Bp Wiesław Śmigiel wyraził wdzięczność wobec duchownych, osób konsekrowanych i wiernych świeckich za odpowiedzialną i pełną wiary postawę w czasie epidemii. - Jestem wdzięczny wszystkim, którzy odważnie i roztropnie pomagali innym. Wyrażam wdzięczność wobec służb medycznych, sanitarnych, wolontariuszy i osób zaangażowanych w ochronę życia i zdrowia. Obejmuję modlitwą chorych, a miłosierdziu Bożemu polecam zmarłych – pisze bp Śmigiel.

Odwołując z dniem 6 czerwca dyspensę od uczestnictwa w niedzielnej Mszy św. bp Śmigiel przypomniał, że w dalszym ciągu osoby chore nie popełniają grzechu ciężkiego pozostając w domach.

- Zachęcam wszystkich wiernych do korzystania z posługi duszpasterskiej w parafiach, szczególnie z sakramentu pokuty i pojednania oraz Eucharystii – podkreślił bp Wiesław. Zachęcił także wiernych do gorliwej modlitwy o nowe i święte powołania kapłańskie i zakonne.

Poniżej słowo biskupa toruńskiego skierowane do diecezjan

Drodzy Diecezjanie!

Duchownym, osobom konsekrowanym oraz wiernym świeckim bardzo dziękuję za odpowiedzialną i pełną wiary postawę w czasie epidemii. Był to trudny czas dla nas wszystkich, również w wymiarze duszpasterskim. Jestem wdzięczny wszystkim, którzy odważnie i roztropnie pomagali innym. Wyrażam wdzięczność wobec służb medycznych, sanitarnych, wolontariuszy i osób zaangażowanych w ochronę życia i zdrowia. Obejmuję modlitwą chorych, a miłosierdziu Bożemu polecam zmarłych.

Sytuacja epidemiczna w naszym kraju pozwoliła na zniesienie przez władze świeckie limitu uczestników zgromadzeń religijnych w miejscach kultu. Pozwala to na udział w liturgii wszystkim wiernym, którzy przynależą do żywej wspólnoty Kościoła. Dlatego z dniem 6 czerwca br. odwołuję dyspensę od uczestnictwa w niedzielnych Mszach świętych i serdecznie zapraszam do wspólnej modlitwy! Jednocześnie proszę o ostrożność, odpowiedzialność i rozwagę! Przypominam, że osoby chore oraz wszyscy, którzy zauważą u siebie objawy infekcji (np. kaszel, podwyższona temperatura, itp.) są zwolnione z obowiązku uczestnictwa we Mszy świętej. Przypominam równocześnie o konieczności zachowania w kościołach dystansu i obowiązku zakrywania ust i nosa.

Dziękuję Bogu, że prowadzi nas przez trudny czas epidemii! Zachęcam wszystkich wiernych do korzystania z posługi duszpasterskiej w parafiach, szczególnie z sakramentu pokuty i pojednania oraz Eucharystii. Bardzo proszę o modlitwę w intencji nowych i świętych powołań do kapłaństwa i życia konsekrowanego.

bp Wiesław Śmigiel

Biskup Toruński

CZYTAJ DALEJ

Myślę, że dla Maryi warto „stracić głowę”

2020-05-30 10:20

Archiwum

Myślę, że dla Maryi warto „stracić głowę” - mówi ks. Łukasz Preising

Kim dla mężczyzny jest Maryja? Jak budować męskość przez relację z Matką Boga? Czy to w ogóle możliwe? Na te i inne pytania odpowiada ks. Łukasz Preising z Towarzystwa Ducha Świętego. Zapraszamy na ostatnią, piątą rozmowę z cyklu #SpotkaniazMaryją.

Kim w życiu mężczyzny może być Maryja?

Maryja zawsze prowadzi do Jezusa, dlatego rozpocznę od spojrzenia właśnie na Niego. Gdy wchodzimy w rozważanie życia Jezusa, robimy to na podstawie Ewangelii. Zazwyczaj rozważamy jakieś fragmenty z czasu Jego działalności. Z przekazów ewangelicznych wiemy, że zanim to nastąpiło, Jezus prowadził zwyczajne, ukryte życie w Nazarecie, dorastając, ucząc się i pracując. W całym tym „zwyczajnym” okresie życia Jezusa była obecna Maryja i dalej, aż po Krzyż i Zmartwychwstanie, a potem jest obecna z uczniami. Słowo „obecna” jest tu bardzo ważne, gdyż Maryja nie jest po prostu gdzieś obok, ale jest aktywna - niosąc również ciężary codzienności związane z byciem przy Jezusie czy wręcz nosząc Go pod sercem. Wystarczy przypomnieć sobie czas po Zwiastowaniu; podróż do Betlejem, narodziny w grocie, Herod mordujący dzieci, ucieczka do Egiptu, a potem powrót do Nazaretu i właśnie ten zwyczajny czas Jej obecności.

Otóż poprzez chrzest życie Jezusa jest obecne w historii każdego chrześcijanina. A całe Jego życie jest naznaczone obecnością Jego Matki. Tak jak Bóg jest obecny w całym naszym życiu, tak również obecna jest przy nas jego Matka. I tutaj chciałbym przejść do odpowiedzi na pytanie: kim w życiu mężczyzny może być Maryja? Każdy mężczyzna potrzebuje w swoim życiu obecności kobiety, we wszystkich etapach swojej historii. Jako młody chłopiec potrzebuje czułej i pełnej życia mamy, później matki mądrej i słuchającej, potrzebuje również kobiety, która stanie się miłością jego życia, z którą założy rodzinę. Otóż, relacja z kobietą obecną w życiu mężczyzny, do której miłość ciągle wzrasta, jest potężną siłą, potężną motywacją do przekraczania granic, do wysiłku, do rezygnacji z siebie. Maryja, która jest piękna miłością, dobrocią, czułością i której obecność mężczyzna odkrywa w swoim życiu, staje się nie tylko obrończynią i pocieszycielką w trudnych sytuacjach, ale inspiracją dla serca mężczyzny, „osobową motywacją” do walki i miłości.

Z pewnością nosimy takie doświadczenie tego, jak bardzo mali chłopcy potrafią czynić piękne gesty miłości wobec swoich mam, nie wspominając o tym, czego potrafi dokonać zakochany chłopak wobec dziewczyny, czasami mówi się o takiej osobie, że „straciła głowę”. Maryja jest zawsze kochająca, zawsze piękna miłością, zawsze obecna, dlatego może być, jak by to artyści powiedzieli „muzą” życia dla mężczyzny. Myślę, że dla Maryi warto „stracić głowę”.

Jak mężczyzna, krocząc za wzorem Maryi, może nieść błogosławieństwo ludziom, do których idzie?

Niewątpliwie można by tu poruszyć wiele przestrzeni, ale to, co wydaje mi się tak bardzo istotne w dzisiejszych czasach i co jest, można powiedzieć, u początku relacji to uważność – słuchanie. Maryja jest uważna na słowa archanioła, to powoduje, że nie tylko idzie do Elżbiety, aby zobaczyć znak potwierdzający to, co Gabriel powiedział, ale ta uważność daje jej zdolność wczucia się w sytuację i potrzeby Elżbiety. Sytuacja powtarza się w Kanie. Maryja widzi, słucha, wczuwa się w to, co dzieje się podczas wesela. Ucząc się od Maryi i wchodząc z Nią w relacje mężczyzna, jeśli ma rodzinę, uczy się być uważnym na to, co dzieje się w rodzinie, staje się wrażliwy na potrzeby żony, dzieci. Słucha, widzi, jest czujny. Nie jest to tylko inteligentna spostrzegawczość, lecz uważność serca niezbędna, by wnosić szczęście w rodzinę, otoczenie, by wnosić Jezusa tam, gdzie się żyje.

Podobnie kapłan, aby nieść błogosławieństwo, musi najpierw „odbierać” sercem to co dzieje się wśród osób mu powierzonych. Muszę wiedzieć, gdzie i w co wchodzę z Jezusem. Uważność – szczególnie ważna, gdy tak wielu młodych ukierunkowuje swoją uwagę na „świat” wirtualny. Na rzeczywistość, która tak naprawdę nie jest życiem i go nie daje.

Co ksiądz, a także mężczyzna, może odkrywać dzięki Różańcowi?

W skrócie o Różańcu mówi się, że jest modlitwą kontemplacyjną. Kontemplujemy razem z Maryją, życie Jezusa. Ale to jest droga, środek. Ostatecznie to, co dla mnie jest najważniejsze, to, co odkrywam, to samo spotkanie na modlitwie z Jezusem i z Maryją. Różaniec staje się miejscem, w którym stajemy się sobie coraz bliżsi, w tym znaczeniu, że ja na tej modlitwie czynię kroki w kierunku zażyłości, ponieważ ze strony Jezusa i Maryi ta zażyłość jest zawsze. W różnych modlitwach, tak i w różańcu, o coś prosimy, coś rozważamy, uwielbiamy, ale ostatecznie chodzi o bycie z drugim. Na różańcu jestem właśnie z Maryją i jestem z Jezusem. Chodzi o dojście do momentu, kiedy największą radością jest samo spotkanie, samo przebywanie z tymi, których się kocha.

Ostatnio mamy coraz więcej propozycji dla mężczyzn, którzy chcą pogłębiać duchowość Maryjną. Są np. wojownicy Maryi, jest pierwszosobotni Różaniec dla mężczyzn przed kościołem św. Barbary w Krakowie. Skąd, zdaniem księdza, taki zwrot panów w kierunku Matki Bożej?

Pewnie, każdy mężczyzna odkrywający pobożność Maryjną ma swoją indywidualną drogę budowania relacji do Matki Bożej. Ale myślę, że ostatecznie pod tymi różnymi motywami, kryją się bardzo fundamentalne prawdy o życiu. Człowiek współczesnej cywilizacji zachodniej oderwał się od Boga, ale przez to i od życia. W takim sensie, że sama cywilizacja wydaje się nie nieść życia, jakby w dużej mierze nie zawierała w sobie tej wizji Boga, którą ma wobec człowieka i w ogóle stworzenia.

Współczesna cywilizacja odrywa od tego, co naturalne, zwykłe, proste, odrywa od Boga, od drugiego człowieka i stworzenia. W Maryi ludzie instynktownie, często nawet o tym nie wiedząc, odnajdują tę pierwotną prostotę, harmonię, poukładane relacje, odnajdują Życie pisane wielką literą. Maryja jest pełna łaski, to znaczy pełna Bożej obecności, pełna Ducha Świętego a Duch Święty doprowadza dzieło Chrystusa do końca, stwarza nas na nowo, wszystko odnawia w nas i w stworzeniu, tak że stajemy się podobni do Jezusa, a tego pragnie Maryja. Ona chce naszego spotkania z Duchem Świętym.

Jak Maryja i Duch Święty zdaniem księdza współdziałają w dziele nowej ewangelizacji?

Odpowiadając, nawiążę tutaj do wcześniejszego pytania, trochę dopowiadając. Dlaczego taki wzrost pobożności Maryjnej wśród mężczyzn? Myślę, że chodzi tu też o konkret. Maryja ewangelizowała prostymi środkami, ale bardzo skutecznymi: idzie napełniona Duchem Świętym do Elżbiety i z miłością służy, w zwykłym domu, w zwyczajnej rodzinie. Nowa ewangelizacja musi zacząć się od domów, od prostej przemiany serca domowników. Maryja daje mężczyźnie do ręki konkret. Właśnie w tej konkretnej posłudze miłości widać to jak niesamowicie działa Duch Święty. Bogu chodzi o konkretną przemianę serca. „I dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała” (Ez 36, 26-27). Serce z ciała, żyjące, to serce pełne Ducha, które jest również otwarte na nowe, kreatywne i konkretne formy okazywania miłości i miłosierdzia.

Czy mężczyzna może budować swoją męskość poprzez rozwijanie relacji z Maryją? Jak to zrobić?

Powiem krótko. Każdy mężczyzna dojrzewa, wzrasta do świętości przy kobietach mądrych, dojrzałych, świętych. Również kobieta, mając blisko siebie dojrzałych, odpowiedzialnych, świętych mężczyzn będzie wzrastać, dojrzewać, kwitnąć. Nie oznacza to, że ktoś, kto nie miał dobrych wzorców lub związał się z kimś niedojrzałym nie będzie wzrastał, będzie to dla tej osoby zwyczajnie trudniejsze. Chodzi tu o ogólną zasadę: dojrzewamy lepiej wśród ludzi mądrych, świętych, dojrzałych. Maryja jest najpiękniejszą i najmądrzejszą Kobietą, świętą, pełną łaski, z największym życiowym doświadczeniem. Jest Matką umiejącą doradzić i poprowadzić. Przy Niej każdy mężczyzna może dojrzewać właśnie jako mężczyzna.

Jak, księdza zdaniem, św. Józef kochał Maryję w codzienności? Czego możemy się nauczyć od świętych małżonków?

Życie Świętej Rodziny było zwyczajne w sensie ich codziennych zadań, aktywności. Trzeba powiedzieć, że życie Maryi i Józefa było skoncentrowane na Jezusie. To On był centrum ich życia. Można powiedzieć, że będąc prawdziwym małżeństwem, byli jednocześnie osobami autentycznie konsekrowanymi dla Boga. Wybranymi dla i ze względu na Jezusa. Jednocześnie i właśnie z tego względu, że życie świętego Józefa koncentrowało się wokół Jezusa, dlatego też w sposób najpiękniejszy potrafił on obdarować swoją Małżonkę miłością. Miłością, której źródłem był właśnie Jezus. Można powiedzieć, że Józef i Maryja przeżywali najpiękniejszą miłość małżeńską. Gdybym miał powiedzieć, jak św. Józef kochał Maryję w codzienności, to powiedziałbym, że autentycznie, z zaangażowaniem i prawdziwie. Nie chodzi tu o to, co robił konkretnie, lecz, że robił to autentycznie, prawdziwie i z miłością, bo Jezus był prawdą i miłością życia Józefa, dlatego Maryja była miłością życia Józefa. Nie da się tego oddzielić.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję