Reklama

Niedziela Małopolska

24 marca Narodowy Dzień Życia

Życie jest pierwotną wartością

– Pomyślałem, że nie wystarczy być człowiekiem, który wie, jak powinno być, ale też musi podejmować konkretne działania – mówi „Niedzieli” Wiesław Prostko – dyrektor Zespołu Szkół im. św. Kingi w Łącku, znany działacz pro life i Prawicy Rzeczypospolitej, a prywatnie – mąż, ojciec, dziadek oraz autor pracy magisterskiej „Polityka ochrony życia dzieci przed urodzeniem w krajach UE”, nagrodzonej w ogólnopolskim konkursie na prace magisterskie i licencjackie o tematyce pro life

Niedziela małopolska 12/2019, str. IV

[ TEMATY ]

pro‑life

Maria Fortuna-Sudor

Wiesław Prostko, działacz pro life

Wiesław Prostko, działacz pro life

Maria Fortuna-Sudor: – Panie Dyrektorze, dlaczego, wybierając temat pracy magisterskiej, zdecydował się Pan na tematykę pro life?

Dyrektor Wiesław Prostko: – Jestem przedstawicielem dużej rzeszy ludzi, którzy od dzieciństwa mają dobre poglądy pro life. Ale w pewnym momencie życia powiedziałem sobie, że nie wystarczy mieć właściwe poglądy, że należy jeszcze coś z nimi zrobić. Ta zmiana wynikła z obserwacji tego, co się dzieje w Polsce. Pomyślałem, że trzeba się zaangażować i włączyłem się w działalność organizacji pro life. Stąd wybór tematu pracy magisterskiej. Wiedziałem, że jeśli już podejmę się jej pisania, to wybiorę temat, który gdzieś mi w duszy gra. Zresztą do tego zagadnienia zachęcił mnie promotor, prof. Bogdan Szlachta.

– Co było najtrudniejsze w realizacji tematu?

– Podstawą do napisania pracy było zdobycie wiarygodnych materiałów. Zakładałem, że napiszę do władz parlamentarnych państw unijnych oraz właściwych ministerstw i otrzymam odpowiedzi. Jestem nauczycielem języka angielskiego, więc pomyślałem, że sobie poradzę. Tymczasem na moje listy z prośbami o dokumenty, które aktualnie w danym kraju regulują sprawę aborcji, tylko z 3 krajów – Estonii, Polski i Rumunii – otrzymałem wyczerpujące odpowiedzi. Inne państwa albo odsyłały mnie na strony zajmujące się tym problemem; w większości reprezentujące proaborcyjne nastawienie, albo w ogóle nie odpowiedziały. W tej sytuacji stanąłem „pod ścianą”. I w pewnym momencie, a wierzę, że Pan Bóg w tym maczał palce, zacząłem szukać interesujących mnie danych w Internecie. Pomyślałem, że są organizacje, zarówno pro life, jak i aborcyjne, które mają realny interes, by śledzić zmiany legislacyjne. W ten sposób dotarłem do potrzebnych baz danych.

– A co według Pana jest najcenniejsze w powstałej pracy?

– Starałem się zebrać i zaprezentować zachodzące, począwszy od drugiej połowy XX wieku, w ustawodawstwie zmiany, które się w każdym z tych krajów w tym czasie dokonywały. Te największe zmiany zaczynały się z początkiem lat 70. Opracowanie zestawienia było najbardziej żmudnym zajęciem, ale teraz wydaje mi się, że to jest jakby najcenniejsza część pracy. Oczywiście, wykonałem ją, bo nigdzie takiego zestawienia nie mogłem znaleźć, a wiele osób powtarzało mi, że nie ma czegoś takiego w Polsce.

Reklama

– Jakie wnioski płyną z tych zestawień?

– Rysuje się bardzo ponury obraz tego, co się dokonuje w Europie. Działania grup aborcjonistycznych prowadzą do niszczenia cywilizacji życia. W Polsce przerabiamy to aktualnie po raz kolejny, zarówno w kontekście odwracania trendu myślenia o prawach dziecka, jak też upowszechniania „poprawnego” sposobu postrzegania całego środowiska LGBT+.

– Odnoszę wrażenie, że w Polsce ochronę życia od poczęcia do naturalnej śmierci łączy się z wiarą, z Kościołem. A przecież aspekt jest zdecydowanie szerszy…

– Oczywiście, życie jest pierwotną wartością. Tymczasem zakrojone na szeroką skalę działania są w pełni świadome, przemyślane. W krajach, gdzie jest dużo osób wierzących, najpierw osłabia się właśnie Kościół, aby następnie móc dokonywać zmian skierowanych przeciwko życiu. Przykładem jest Irlandia, gdzie odebrano Kościołowi, który oczywiście miał swoje grzechy, prawo głosu. Tam zabrakło ludzi pokroju kard. Wyszyńskiego i Jana Pawła II, którzy powiedzieliby, że dalej nie można się posunąć. Środowiska aborcjonistyczne doskonale wiedzą, że dzieląc Kościół, skłócając go, odnoszą kolejne zwycięstwa przeciwko życiu.

– Wróćmy do pracy. Jakie jeszcze wnioski się nasunęły?

– Zauważyłem, że wprowadzone prawo odgrywa ważną rolę w podejmowanych decyzjach. Prawo do aborcji oznacza, że kobieta może z niego skorzystać, choć nie musi. Podałem przykład Polski, gdzie bardzo krótko obowiązywało prawo do aborcji ze względów socjalnych. I nagle ilość aborcji wzrosła sześciokrotnie! A gdy Trybunał Konstytucyjny to prawo odrzucił, okazało się, że wszystko wróciło do starego porządku. Stąd smutny wniosek, że jesteśmy ludźmi, którzy nie zastanawiają się, czy pewne czyny są godne, czy niegodne, tylko stawiamy pytanie: wolno czy nie wolno? I jeśli prawo pozwala, to znaczy, że można.

– Jak, przez pryzmat napisanej pracy, widzi Pan naszą przyszłość?

– Jeżeli pozwolimy krzykaczom, którzy mają coraz większe pieniądze i coraz większe możliwości manipulacji społeczeństwem, działać bez żadnego oporu, to będzie niedobrze. Powinniśmy się skupić na Polsce i o niej myśleć. Jeżeli chodzi o ruchy pro life, a w naszym kraju jest ich tak wiele i są tak różnorodne, że każdy, jeśli tylko chce, znajdzie w nich coś dla siebie. Warto pamiętać, że nasze społeczeństwo w większości ma zdrowe poglądy. Tylko że są to ludzie, którzy nie będą się wychylać, nie są w stanie twardo stanąć i opowiedzieć się za swymi poglądami. Toteż potrzebne są pozytywne przykłady, że można, a nawet trzeba się sprzeciwiać ustanawianym, wprowadzanym prawom przeciwko życiu. Musimy przekonać, pokazać, że to my reprezentujemy normalny sposób myślenia, że nie jesteśmy jakimś antykiem. Jeżeli taka postawa stanie się dominująca w polskim społeczeństwie, to jest szansa, że rzeczywiście przynajmniej my w naszym kraju zachowamy szacunek dla życia od poczęcia. Aby tak się stało, trzeba nam się w tych intencjach modlić i równocześnie walczyć o zachowanie i poszanowanie tych nadrzędnych wartości.

2019-03-20 09:26

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

"Nie mówmy o prawie wyboru, ale o prawie do zabijania"

Czy moglibyście stanąć dziś przede mną i powiedzieć mi, że moja matka powinna mieć prawo mnie usunąć? Ludzie podchodzą do tematu aborcji teoretycznie, nie nadając mu konkretnej twarzy. Ja staram się to robić

— mówiła Rebecca Kiessling do zebranych w Lublinie w auli KUL.

CZYTAJ DALEJ

Być solą ziemi i światłem świata

Niedziela Ogólnopolska 6/2020, str. IV

[ TEMATY ]

homilia

Adobe.Stock.pl

Dzisiejsza Liturgia Słowa zachęca nas do ponownej refleksji nad tym, czym jest chrześcijańskie świadectwo wiary. Święty Paweł pisze, że być uczniem Chrystusa to nie błyszczeć słowem i mądrością, by nie okazało się, że zamiast Chrystusa niesiemy siebie. Kiedy jesteśmy postawieni na świeczniku, potrzebujemy autentycznej pokory, która w św. Pawle przejawiała się w prawdzie o własnej słabości i bojaźni. Rzec by można współczesnym językiem, że Paweł, głosząc Ewangelię, miał po prostu tremę – świadom wielkiej odpowiedzialności, która została na nim złożona. Głosząc Chrystusa, chciał ukryć niejako siebie samego, tak by nasza wiara opierała się wyłącznie na Bogu, a nigdy na człowieku, który przecież może być zawodny.

CZYTAJ DALEJ

Franciszek do katolików Sudanu Pd. : nadawajcie swej ojczyźnie smak Ewangelii

2023-02-05 09:22

[ TEMATY ]

Franciszek w Kongo i Sudanie

PAP/EPA/VATICAN MEDIA HANDOUT

„Życzę wam, abyście byli solą, która rozprzestrzenia się i rozpuszcza z hojnością, aby nadać Sudanowi Południowemu braterski smak Ewangelii; abyście byli świetlistymi wspólnotami chrześcijańskimi, które, jak miasta wzniesione wysoko, rzucą światło dobra na wszystkich i pokażą, że piękne i możliwe jest życie bezinteresowne, posiadanie nadziei, wspólne budowanie pojednanej przyszłości” – powiedział papież podczas Mszy św. sprawowanej na terenie Mauzoleum Johna Garanga w stolicy Sudanu Południowego, Dżubie.

Słowa z drugiego czytania, które apostoł Paweł skierował do wspólnoty w Koryncie, chciałbym dziś uczynić swoimi i powtórzyć je przed wami: „przyszedłszy do was, nie przybyłem, aby błyszcząc słowem i mądrością, głosić wam świadectwo Boże. Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2, 1-2). Tak, trwoga Pawła jest również moją, będąc tutaj z wami w imię Jezusa Chrystusa, Boga miłości, Boga, który wprowadził pokój przez swój krzyż; Jezusa, Boga ukrzyżowanego za nas wszystkich; Jezusa, ukrzyżowanego w tych, którzy cierpią; Jezusa, ukrzyżowanego w życiu tak wielu z was, w życiu tak wielu ludzi w tym kraju; Jezusa Zmartwychwstałego, zwycięzcy nad złem i śmiercią. Przychodzę do was, aby Go głosić, aby was w Nim utwierdzić, ponieważ głoszenie Chrystusa jest głoszeniem nadziei: On bowiem zna udręki i oczekiwania, które nosicie w swoich sercach, radości i trudy, które naznaczają wasze życie, ciemności, które was gnębią i wiarę, którą jak wieczorną pieśń wznosicie do nieba. Jezus zna was i kocha; jeśli trwamy w Nim, nie musimy się lękać, bo i dla nas każdy krzyż przemieni się w zmartwychwstanie, każdy smutek w nadzieję, każdy lament w taniec.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję