Reklama

Nasza Rozmowa

Bycie mężczyzną zobowiązuje

2019-03-13 10:57

Ks. Marcin Gołębiewski
Edycja podlaska 11/2019, str. VII

Ks. Marcin Gołębiewski
Marek Kosiński z rodziną

O męskiej duchowości z Markiem Kosińskim, rycerzem drohickim, katechetą, mężem i ojcem czwórki dzieci, rozmawia ks. Marcin Gołębiewski

Ks. Marcin Gołębiewski: – Obchodzona 19 marca uroczystość św. Józefa skłania nas do modlitwy i refleksji nad męską duchowością. Św. Józef, opiekun Jezusa, stawiany jest jako wzór mężczyzny i ojca. Tymczasem obecnie wiele mówi się o kryzysie męskości. Z czego wynika próba deprecjonowania roli mężczyzny?

Marek Kosiński: – Próba deprecjonowania roli mężczyzny moim zdaniem wynika z propagowania „nowoczesnego” pojmowania świata, mody i trendów. Gdy czytamy Pismo Święte, widzimy św. Józefa cichego, ale mężnie podejmującego stawiane mu wyzwania, realizowanie powierzonych zadań do samego końca. Dzisiaj natomiast wielu mężczyzn „dezerteruje” przed obowiązkami i wyzwaniami, ponieważ niektóre środowiska preferują łatwy i wygodny styl życia. W mediach pojawiają się celebryci preferujący niemoralne, niechrześcijańskie zachowania. Osoby te dla wielu ludzi stanowią wzorce do naśladowania. Uznają oni, że nie ma nic złego w rozwiązłości życia małżeńskiego, zdradach, związkach między osobami tej samej płci, preferowaniu kultu ciała. Naśladowanie tych osób powoduje wiele niespełnionych oczekiwań i dramatów rodzinnych.

– Mężczyzna z natury powinien być głową rodziny, ostoją w życiu rodzinnym, wspólnotowym. Jak zatem dzisiaj być dobrym ojcem?

– Mężczyzna powinien być bardzo opiekuńczym, ale zarazem wymagającym ojcem. Powinien swoim życiem ukazywać wartości chrześcijańskie i patriotyczne. Być konsekwentnym w wychowaniu dzieci, zło nazywać złem, a dobro dobrem. Nauczyć szacunku do osób starszych, np. dziadków oraz do drugiego człowieka. Być dobrym ojcem to obdarowywać najbliższych mądrą miłością, swoim czasem i zainteresowaniem. Często ojcowie rzucają się w wir pracy i zarabiania pieniędzy, lecz nie poświęcają swego czasu dzieciom i rodzinie, co skutkuje różnego rodzaju problemami wychowawczymi. Dzieci wówczas szukają autorytetów w różnych środowiskach, bywa że w patologicznych. Być dobrym ojcem, to żyć na co dzień nauką Chrystusa i często modlić się o mądrość postępowania.

– Św. Józef przedstawiany jest w Piśmie Świętym jako ten, który nic nie mówi, a jednocześnie słucha i wykonuje wolę Boga. Czego współczesny mężczyzna może uczyć się od św. Józefa?

– Postać św. Józefa jest doskonałym wzorem do naśladowania. Uczy nas, że każdy mężczyzna powinien bacznie obserwować otaczający świat i wyciągać mądre wnioski. Powinien w ciszy i pokorze serca słuchać głosu Pana Boga i wypełniać Jego wolę, wzorując się na Piśmie Świętym. Św. Józef uczy nas również pracowitości, gdyż mężczyzna powinien zabezpieczyć byt swojej rodzinie. Współczesny mężczyzna wpatrując się w św. Józefa powinien uczyć się przede wszystkim zawierzenia i zaufania Panu Bogu. Pomimo wszelkich przeciwności na sposób ludzki często nie do wyjaśnienia św. Józef mężnie ufa Bogu. Zabiera swoją małżonkę do domu, rusza do Betlejem, a potem na głos Anioła ucieka z rodziną do Egiptu, chroniąc przed Herodem. Przytoczone wydarzenia z życia św. Józefa powinny uczyć opiekuńczości wobec swojej żony i dzieci.

– Należy Pan do rycerzy drohickich. W jaki sposób ta formacja przyczynia się do życia w duchu chrześcijańskich wartości?

– Rycerze w dawnych czasach stawali zawsze w obronie wartości, honoru, ziem ojczystych. Stanowili wzór do naśladowania. Dzisiaj chcemy naśladować ich najlepsze cechy i pielęgnować najlepsze tradycje i wzorce. Przynależność do rycerzy drohickich przyczynia się do aktywnego udziału w życiu parafii i diecezji. Skłania mnie również do refleksji nad tym, co w życiu najważniejsze, a jest to oczywiście Bóg, honor, ojczyzna. Mówiąc ojczyzna, mam na myśli w dużej mierze rodzinę, jak również najbliższe środowisko i ludzi nas otaczających, z którymi się spotykamy w codziennym życiu. Jako rycerze staramy się pielęgnować dobre relacje rodzinne, sąsiedzkie, dbać o potrzeby parafii, włączać się w jej życie oraz służyć pomocą w całej diecezji. Bycie rycerzem drohickim to również mężne i odważne wyznawanie swojej wiary w społeczeństwie.

Tagi:
mężczyzna

Warszawa: Droga Lwa, program formacyjny dla mężczyzn

2019-09-10 21:10

Jarosław Kumor / Warszawa (KAI)

Intensywne, trzydniowe ćwiczenia duchowe w Oxford Tower w centrum Warszawy – w dniach 4-6 października odbędzie się druga już odsłona Drogi Lwa, programu formacyjnego realizowanego przez wspólnotę Droga Odważnych.

drogalwa.pl

Na uczestników czekają konferencje, warsztaty i modlitwa m.in. podczas wspólnych Eucharystii. Celem tego wydarzenia będzie obudzenie w uczestnikach ducha przywództwa w osobistym życiu. “Chcemy, by każdy, kto do nas trafia, potrafił odnaleźć swoją własną drogę do Bożego przywództwa. Staramy się w tym towarzyszyć i wspierać” – wyjaśnia pomysłodawca Drogi Lwa Mariusz Marcinkowski. “Pierwsza edycja wydarzenia pokazała nam, że mężczyźni się budzą, mają potencjał, by odrzucić swoje lęki, nałogi i kompleksy i ruszyć w drogę zmiany. To było bardzo mocne doświadczenie, które przyniosło mnóstwo owoców w życiu uczestników, dlatego nie poprzestajemy na jednej edycji” – dodaje.

W ramach Drogi Lwa uczestnicy poznają m.in. czym jest rozwój duchowy i jak się o niego troszczyć, jak odnaleźć bądź ugruntować misję życiową, jak identyfikować swoje zranienia i dążyć do wewnętrznego uzdrowienia. Droga Lwa będzie też stanowić warsztat pracy nad swoimi nawykami, “fundamentem”, czyli właściwym ułożeniem życiowych priorytetów, wewnętrzną wolnością i braterstwem, które jest zdecydowanie czymś więcej niż byciem dla kogoś kumplem.

“Bóg poprzez Drogę Lwa pokazał mi, że prawda o mnie, o moich słabościach, o moich walkach, o tym jaki ja jestem, jakie jest moje serce, to jest prawda piękna, prawda, która uwalnia” – mówi uczestnik pierwszej edycji wydarzenia Konrad Pysz z Nowego Targu. Z kolei Jacek Kraska z Żołędowa k. Bydgoszczy po przeżyciu Drogi Lwa stwierdził: “To, co się tutaj wydarzyło, zmieniło moje przekonanie na temat męskiej wiary i samych mężczyzn radykalnie. Nie przeżyłem lepszych i piękniejszych chwil niż tutaj”.

Jak mówią organizatorzy, weekend Drogi Lwa to kumulacja najważniejszych, wypracowywanych przez nich latami, treści formacyjnych związanych z Bożym przywództwem, które nie są tylko teorią, ale pomagają zmieniać życie tu i teraz. Dla jednych mogą to być intensywne jednorazowe rekolekcje, a dla drugich początek dłuższego procesu – drogi, na której dostaną konkretne narzędzia i wsparcie braci.

Pod adresem www.drogalwa.pl trwają zapisy na to wydarzenie. Wejdź, zobacz, obejrzyj materiały z dotychczasowych spotkań, a jeśli widzisz, że też potrzebujesz takich zmian i takiej formacji, nie czekaj!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowy sekretarz generalny COMECE: promować godność człowieka w instytucjach UE

2019-09-19 19:43

pb (KAI/vaticannews.va) / Bruksela

Promowanie godności człowieka we wszystkich obszarach kompetencji instytucji europejskich - tak swe zadanie definiuje nowy sekretarz generalny Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (COMECE) ks. Manuel Barrios Prieto. Jego kadencja potrwa cztery lata. Swój urząd objął on 1 września, zastępując francuskiego dominikanina o. Oliviera Poquillona.

Vatican News
Ks. Manuel Barrios Prieto

Zadaniem COMECE jest wnoszenie głosu Kościoła do prac instytucji europejskich w dialogu z nimi. Chodzi o to, wskazuje ks. Barros, by poszanowanie godności osoby ludzkiej było obecne „we wszystkim, co się robi na szczeblu europejskim”. Przedstawianie „katolickiej perspektywy” wymaga dialogu z instytucjami europejskimi, starając się o to, by „wartości stanowiące istotę, duszę Europy były zachowane w tak trudnym momencie dla Europy”, naznaczonym „tyloma kryzysami”: instytucjonalnym, migracyjnym, gospodarczym. - Do tych wyzwań odnosimy się w naszej pracy - stwierdził sekretarz generalny COMECE.

Przypomniał, że „projekt europejski zrodził się jako projekt pokoju, dobrobytu, sprawiedliwości, wolności”, do którego Kościół „zawsze, od początku chciał wnieść swój wkład”. - Staramy się to robić jak najlepiej w COMECE poprzez szczery, otwarty, przejrzysty dialog z instytucjami - zaznaczył hiszpański duchowny.

Odnosząc się do brexitu, przytoczył wyrażone już wcześniej stanowisko COMECE, że „w pierwszym rzędzie należy uszanować” wolę Brytyjczyków, wyrażoną w referendum, gdyż „projekt europejski jest głęboko związany z demokracją”. Jednocześnie Komisja dała wyraz swemu żalowi z powodu chęci wyjścia Wielkiej Brytanii z UE, oświadczając, że po brexicie „wszyscy będziemy ubożsi, nie tylko ekonomicznie”. - Trzeba będzie zrobić wszystko, aby relacje z Wielką Brytanią po zakończeniu tego procesu polegały na współpracy i zrozumieniu - podkreślił ks. Barros. Dodał, że trzeba też znaleźć „będące do przyjęcia dla wszystkich” rozwiązanie problemu granicy Wielkiej Brytanii z Irlandią.

Ks. Manuel Barrios Prieto urodził się 1962 r. w Madrycie. Dzieciństwo i młodość spędził w Rzymie, ucząc się w szkole angielskiej. Wstąpił do rzymskiego seminarium duchownego i w 1988 r. przyjął święcenia kapłańskie. Obronił doktorat z teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Od 2011 r. był dyrektorem Sekretariatu ds. Ekumenizmu i Dialogu Międzyreligijnego konferencji episkopatu Hiszpanii. Przez 20 lat był też proboszczem parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Madrycie, a ponadto delegatem biskupim ds. duszpasterstwa rodzina w archidiecezji madryckiej (2002-2011), dziekanem dekanatu Barajas (2003-2012) i wykładowcą teologii w Wyższym Instytucie Nauk o Religii św. Augustyna (2000-2011) i na Kościelnym Uniwersytecie św. Damazego (2001-2010).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem