Reklama

Niedziela Łódzka

Urzekająca, czyli prawdziwa

O kobiecie urzekającej, silnej, wrażliwej, pełnej talentów i projekcie „Urzekająca” z Justyną Kunikowską – jego inicjatorką na terenie Łodzi – rozmawia Dominika Szymańska

DOMINIKA SZYMAŃSKA: – Czym jest „Urzekająca”?

JUSTYNA KUNIKOWSKA: – „Urzekająca” to projekt ogólnopolski, działający w każdym większym mieście w Polsce: Wrocław, Gdańsk, Kraków. Skierowany jest on do kobiet w każdym wieku. W Łodzi spotykamy się od roku przy kościele Ojców Jezuitów raz w miesiącu na Mszy św. połączonej z konferencją i adoracją. Tematy poruszane są w jedności z tym, co dzieje się w całej Polsce, czyli jeżeli tematem na marzec jest „Talitha kum, weź sprawy w swoje ręce i zacznij żyć”, to znaczy, że w całej Polsce jest Eucharystia i konferencja na ten temat.
Od stycznia ruszyły też tzw. urzekające kawy – mniej formalne spotkania, raz na dwa tygodnie, które odbywają się nie w kościele, tylko w kawiarni. Na kawach bywa tak mniej więcej ok. 20 osób, we Mszach św. uczestniczy ok. 90 osób.

– I rzeczywiście jest to zróżnicowane środowisko?

– Tak, są studentki, są i panie po 50-tce. Od stycznia mamy warsztaty w miejsce konferencji. Można usiąść w mniejszej grupie, wykonać jakieś ćwiczenie, poznać się trochę, też posiedzieć przy Panu Jezusie w Najświętszym Sakramencie. Ale chodzi nam o to, żeby była interakcja, żeby nie miało to takiej sztywnej formy wykładu. To dobro, które otrzymujemy, też przekazujemy sobie nawzajem. Tak naprawdę chodzi też o to, byśmy uczyły się od siebie nawzajem, przenikały swoją kobiecością. To nie jest seria wykładów motywacyjnych, wypowiedzi, które mają cię kompletnie ukształtować, tylko to ma iść w zgodzie z tobą, w zgodzie z tym, co czuje twoje serce i w jaki sposób chcesz się rozwijać, będąc w Kościele, będąc z Bogiem.

– Czym się różni spotkanie „Urzekających” od babskiego wyjścia na kawę, po prostu – żeby pogadać z przyjaciółkami?

– Wyróżnia nas to, że zaczynamy i kończymy modlitwą. Że potrafimy, będąc w kawiarni w mieście, złapać się za ręce, krótko się pomodlić. Czasem na głos, czasem każda indywidualnie w ciszy. Ale ten punkt modlitwy wspólnej, która rozpoczyna i kończy spotkanie, jest bardzo ważny. I to, że jesteśmy jako kobiety takim chodzącym świadectwem, cały czas pokazujemy to, że chcemy być z Bogiem, że bycie katoliczką, chrześcijanką, że to jest normalność. To jest prawdziwe życie, tylko piękniejsze, bo z Bogiem.

–A co was najbardziej interesuje, porusza?

– Tematyka jest różnorodna. Od tego, jak funkcjonujemy w domu, z rodziną, relacje z mężem, dzieciakami, od tego, co się dzieje na uczelniach, jak wygląda kwestia naszej pracy. Traktujemy wiarę jak coś normalnego i przenosimy ją na nasze życie codzienne. Czasem są to świadectwa. I każda historia jest niepowtarzalna.
Jeśli chodzi o tematykę, to naprawdę nie ma tutaj ograniczeń. Cały luty dotyczył np. twórczości, naszych pasji, tego, czym się zajmujemy w czasie wolnym, jak ten czas spędzamy, co lubimy, gdzie wychodzimy, co byśmy chciały robić, a nie możemy. Jedna się zajmuje makijażem i to robi po godzinach. Inna zajmuje się ogrodem i opowiadała o różnych ciekawostkach. Ktoś jeszcze inny zajmuje się fotografią i opowiada o tym, jak robi portrety, dzieli się po prostu swoją pasją.

– Czego potrzeba do odkrywania tej swojej kobiecej tożsamości?

– Chęci przede wszystkim. I tego, żeby się nie poddawać w rozwijaniu się, w dążeniu do konkretnych celów, realizowaniu marzeń, pragnień, wszystkiego tego, co mamy w naszym sercu. Mam takie przekonanie, że bardzo często my, jako kobiety, jesteśmy wrzucane w takie schematy, że to mi się nie uda, że nie ma szans, że zrealizuję jakieś swoje marzenie – nie, no – nie ma opcji, że to się powiedzie. Chodzi właśnie zamianę tego „muszę”– coś zrobić, muszę iść do pracy, coś zorganizować, na takie „chcę”. Chcę się zmieniać, chcę osiągać szczyty swoich możliwości, swoich marzeń, chcę się rozwijać w danej dziedzinie i jestem w stanie to zrobić. Bo jak czytamy w Piśmie Świętym: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”. Jeżeli żyjemy w Chrystusie, to nie ma opcji, że się nam nie uda. Drogi mogą być różne i sposób dotarcia do danego celu może być rozmaity, inny niż zakładamy. Ale zawsze mamy zakładać dobro – to, że damy radę.

– Czy można powiedzieć, że te warsztaty to taka praca nad sobą?

– To jest inwestycja w siebie. Wiadomo – to jest kropla w morzu, ale kropla drąży skałę. To jest zawsze kolejny krok, który wykonujesz i przede wszystkim wykonujesz go z Bogiem. I Bóg widzi, że tego chcesz i ci w tym pomaga, daje ci narzędzia, daje ci osoby, z którymi możesz się spotkać, pogadać, wymienić się doświadczeniami. Idziesz do miejsca, gdzie nie jesteś sama ze swoim problemem, trudnościami, bo te grupy są też po to, żeby się też tym dzielić. I żeby szukać rozwiązań, możliwości.
Tak naprawdę to jest też ogromna otwartość nasza, kobieca, że my chcemy pomagać, dzielić się naszymi przeżyciami. Piękne jest to, że bardzo często słyszy się hasło: „Rozumiem cię, bo byłam w takiej sytuacji jeszcze jakiś czas temu”. Albo: „Rozumiem, jak się czujesz”. Zwykłe słowo wsparcia, to już jest dużo.

– Nie masz wrażenia, że kobiety mają wpisane w siebie takie dążenie do perfekcjonizmu. Mamy w sobie jakiś ideał kobiety i chcemy być idealnymi kobietami, żonami, matkami itd. Jak złapać równowagę między dążeniem do ideału, a pracą nad sobą?

– Myślę, że trzeba zacząć od zaakceptowania siebie, takiej jaka jestem w tym momencie, w którym zaczynam. Staję przed lustrem i widzę kobietę, która ma kilka kilogramów więcej niż powinna mieć, ma rozmiar większe spodnie niż chciałaby mieć, nie jest idealna. Zacząć od tego, że Bóg właśnie taką mnie stworzył, a nie inną. Jeżeli chcę pracować nad sobą to ok, ale nie wpadać w coś takiego, że ja muszę. Nie muszę. Ale chcę. Dążę do tego. Nie stanę się nagle Cindy Crawford w ciągu miesiąca. Ale mogę stać się lepszą wersją siebie, metodą małych kroków.
Takie pozbycie się oczekiwań wydaje mi się, że też jest ważne. Żeby nie oczekiwać od siebie, że jestem teraz taka superzmotywowana, zakładam kalendarz, robię listę rzeczy do zrobienia i wszystko jest takie pod linijkę, bo tak nie będzie. Nasze życie jest zupełnie inne. Pewne rzeczy się nie zmienią. Jeżeli np. nigdy w życiu nie lubiłam chodzić na siłownię, to nie stanę się teraz nagle kulturystką. Bo to nie jest wpisane w mój charakter. Bo nie lubię zamkniętych przestrzeni, nie lubię tego zapachu i muzyki, po prostu – nie. Ale mogę zacząć biegać na świeżym powietrzu i po prostu w taki sposób dbać o siebie. Jeśli wiem, że nie mam talentu do języków, to szukam innej dziedziny, w której mogę się rozwinąć. Jeśli pasjonują mnie kulinaria, to nie będę teraz na siłę wkuwać słówek.

– Świat nam ciągle mówi, jakie powinnyśmy być...

– Dlatego jest ważne, żebyśmy poznawały siebie same i szukały, co Bóg w nas włożył, jaki talent, jaką pasję, co rzeczywiście jest moje. Jesteśmy otoczone mnóstwem propozycji: przepis na to, przepis na tamto, schemat działanie taki i taki. „Chcesz schudnąć? Zrób to i to”. „Jak wychować dzieci? – Przeczytaj tę i tę książkę, zrób to i to, i to, i masz gotowe rozwiązanie”. No, nie. Bo na każdą z nas działa coś innego i Bóg daje mnóstwo różnych propozycji, ale jeżeli nie zaczniemy od siebie, nie zaakceptujemy siebie, nie spojrzymy na siebie takim rozsądnym też wzrokiem „Ok, nie jestem idealna, ale mogę stać się lepsza w takich dziedzinach”. Jednak muszę chcieć poznawać siebie. I zaakceptować to, że nie będę dobra w tych dziedzinach, które proponuje mi świat, ale mogę być lepsza w tym, co ja osobiście czuję, że jest dla mnie dobre.

– Kobiety często są postrzegane jako wrażliwe, delikatne, słabsze. A ja patrzę na kobiety i widzę… siłę. Tylko, że dla mężczyzn to chyba jest problem. Tak jakby świat odkrył, że kobieta jest silna i nie wiadomo do końca co z tym zrobić.

– To jest problem facetów i tego jak oni na to patrzą. Ok, trendy kulturowe się zmieniają, ale myślę, że nie ma znaczenia czy nosisz spodnie czy sukienkę, ale jaką masz osobowość. Wrażliwość i empatia może być twoją siłą. Dla mnie, jak ktoś mówi, że dziewczyna jest wrażliwa, to na pewno nie oznacza, że jest słaba. Czasem to inni próbują nas dopasować do takich szablonów – jak jest wesoła i uśmiechnięta, to na pewno nie ma problemów, ma szczęśliwe życie i wszystko jest super. A po głębszym poznaniu okazuje się, że to wcale tak nie jest. Chodzi o to, żeby być prawdziwą. Jak jest mi smutno, to biorę chusteczki i jadę do koleżanki się wypłakać, a nie udaję, że wszystko jest w porządku. Za krótko tu jesteśmy na tym świecie, żeby się bawić w superbohaterki i perfekcyjne panie domu.

– Ale są też kobiety, które naprawdę mają silne charaktery albo są przedsiębiorcze, biorą życie w swoje ręce.

– I to też jest bardzo kobiece. Od każdej można się coś nauczyć, coś dowiedzieć, podpatrzeć. Kobiety, które mają power, siłę, chęć do działania to są bomby kreatywności.. Założyć firmę? Jasne, to jeszcze sama ją zbuduje, weźmie łopatę i wkopie kamień węgielny, jak trzeba będzie. Jak trzeba będzie, to cegłę też potrafi przenieść i kanapę złożyć sama też umie. I to jest piękne. Z tego trzeba się cieszyć, że chcemy, że działamy. Teraz pytanie – kto za tym nadąży? To jest dopiero wyzwanie!
Ale inna kobieta będzie żyła na wsi i cieszyła się tym, że każdego dnia ma jakąś pracę w ogrodzie. Albo jest architektem i pracuje z domu. To są role, w które wchodzimy, i dla mnie to jest niesamowite, że potrafimy odnaleźć się w każdej sytuacji. Jeżeli chodzi o kobiecość, to to jest dla mnie taki hit, że co by się nie działo, to my sobie poradzimy.

– Urzekająca? Tzn. jaka?

– Prawdziwa po prostu. Ale też świadoma swojej kobiecości. Masz świadomość tego, jaka jesteś, tego, nad czym chcesz, możesz pracować. I świadomość tego, jaką Pan Bóg cię stworzył, codziennie możesz odkrywać swoją kobiecość. Będę do tego wracać, bo to jest bardzo istotne: to jest moja praca z Panem Bogiem. Taka indywidualna droga. Możemy posłuchać konferencji, która może nam uświadomić sobie pewne rzeczy, ale to ja decyduję, co z tego biorę dla siebie, przegaduję to z Bogiem, pytam Go jak On to widzi, jaki jest Jego pomysł, i po prostu staram się iść w takiej współpracy.

2019-03-06 10:19

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Lublin: terapia innowacyjna u pacjentów z COVID-19 przyniosła bardzo dobry efekt

2020-04-04 08:58

[ TEMATY ]

wywiad

lekarz

koronawirus

Adobe.Stock.pl

Terapia innowacyjna, której w Lublinie poddano trzech pacjentów z COVID-19, doprowadziła w drugiej dobie po podaniu leku do poprawy ich stanu klinicznego. Udało się zahamować postęp choroby i uniknąć podłączenia ich do respiratora – powiedział kierownik kliniki chorób zakaźnych szpitala w Lublinie dr hab. Krzysztof Tomasiewicz.

Kierownik Kliniki Chorób Zakaźnych Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr 1 w Lublinie przybliżył w rozmowie z PAP szczegóły przebiegu terapii lekiem, który zastosowano poza wskazaniami rejestracyjnymi mechanizmów jego działania, a także wymogi prawne związane z przeprowadzeniem takiego leczenia.

PAP: Dlaczego zdecydowaliście się na zastosowanie tej pionierskiej metody?

Krzysztof Tomasiewicz: Decyzja o podjęciu terapii została oparta po pierwsze na analizie mechanizmów patogenetycznych, jakie występują w COVID-19, a po drugie po zapoznaniu się z nielicznymi, pojedynczymi wynikami podawania tego leku w Chinach, we Włoszech czy też ostatnio w Hiszpanii.
Rozpatrywaliśmy zastosowanie różnych cząstek działających na układ immunologiczny. Ostatecznie, po ocenie możliwych korzyści i ryzyka związanego z podaniem leków, dokonaliśmy wyboru leku, który blokuje receptor dla interleukiny 6. Była to trudna decyzja, ponieważ dotyczyła zastosowania leku poza wskazaniami rejestracyjnymi, ale chodziło o ratowanie życia pacjentów.

- Jaki jest mechanizm działania leku?

- Zastosowaliśmy lek, który ma zablokować receptor dla jednej z interleukin, a przez to zatrzymać nadmierną reakcję zapalną. Wiadomo, że ciężkie następstwa zakażenia, a więc niewydolność oddechowa i niewydolność wielonarządowa, są związane z gwałtowną burzą cytokinową, która sprawia, że układ immunologiczny, broniąc się przed zakażeniem, niszczy organizm. Nie jest to leczenie przeciwwirusowe, lecz terapia konsekwencji zakażenia.

- Jak ona przebiegała i ilu pacjentów nią objęliście?

- Terapia polega na podaniu dożylnym leku w dwóch dawkach w odstępach kilkunastu godzin. Objęliśmy nią trzech pacjentów, u których istniało bardzo wysokie prawdopodobieństwo zastosowania w kilku najbliższych godzinach leczenia oddechem wspomaganym (podłączenia do respiratora). Naszym zdaniem był to optymalny moment na zastosowanie tego typu leczenia. Zarówno wcześniejsze podanie leku, jak i, niestety, podanie go w okresie już podłączenia do respiratora wydaje się zmniejszać szansę na uzyskanie pozytywnego efektu terapeutycznego.

- W jakim wieku są pacjenci, czy mają jakieś współtowarzyszące choroby?

- Są to pacjenci między 60. a 75. rokiem życia, z chorobami współistniejącymi, a więc bezpośrednio zagrożeni negatywnymi następstwami zakażenia SARS-CoV-2.

- Jak następowała poprawa ich stanu zdrowia?

- Już w drugiej dobie po zastosowaniu leku u wszystkich pacjentów doszło do poprawy stanu klinicznego, przy czym aktualnie u dwóch jest to poprawa bardzo spektakularna, ze znaczną poprawą parametrów oddechowych, a w badaniach laboratoryjnych ze spadkiem parametrów zapalnych, takich jak ferrytyna, CRP czy prokalcytonina.
Trzeci pacjent również się poprawia, przy czym ta poprawa następuje wolniej. Lek wciąż działa i konieczna jest dalsza obserwacja. Najważniejsze, że udało się zahamować postęp choroby i pacjenci uniknęli leczenia przy pomocy respiratora.

- Jak wygląda procedura zezwolenia na przeprowadzenie eksperymentalnych metod?

- Terapia eksperymentalna wymaga zgody komisji bioetycznej. Składany jest protokół badania, w którym określa się zasady przeprowadzenia eksperymentu medycznego, formularz informacji dla pacjenta i świadomej zgody pacjenta. Ponieważ sytuacja była nadzwyczajna, poprosiłem Komisję Bioetyczną Uniwersytetu Medycznego w Lublinie o pilne rozpatrzenie mojego wniosku i w ciągu kilku dni uzyskałem zgodę, za co bardzo Komisji dziękuję. Nikt nie miał wątpliwości, że na szali jest ratowanie życia ludzkiego.

- Kto na świecie stosuje tę terapię i jakie są doniesienia o jej skuteczności?

- Terapia była stosowana u pojedynczych pacjentów w Chinach, we Włoszech i w Hiszpanii. Pierwsze doniesienia są bardzo optymistyczne, przy czym wydaje się, że zastosowany przez nas wybór czasu podania – w okresie narastania objawów niewydolności oddechowej – wydaje się najbardziej optymalny. We wspomnianych przypadkach zagranicznych z tym wyborem było różnie, co może mieć wpływ na skuteczność.

- Jak pan ocenia obecną sytuację epidemii z punktu widzenia osoby, która na co dzień walczy z COVID-19?

- Najważniejsze jest, aby nie doszło do przepełnienia pojemności systemu opieki zdrowotnej, a więc, by starczyło łóżek i respiratorów dla pacjentów, a także, aby było wystarczająco dużo pracowników opieki medycznej. Niestety takie zdarzenia obserwujemy we Włoszech czy w Hiszpanii. Rozwiązania systemowe i organizacyjne są bardzo ważne dla utrzymania kontroli nad sytuacją związaną z epidemią COVID-19.
Jeżeli dzięki wprowadzonym restrykcjom w kontaktach w przestrzeni publicznej uda się dokonać spłaszczenia krzywej zachorowań, a wszystko na to wskazuje, to epidemia może trwać dłużej, ale nie będzie gwałtowna, a to również pozwala na uniknięcie olbrzymiej liczby zgonów. Mam nadzieję, że na przełomie maja i czerwca będziemy już po szczycie zachorowań i w fazie wygaszania epidemii.

CZYTAJ DALEJ

Bóg przemawia do mnie w ciszy - rozmowa z reżyserem filmu "Usłyszeć Boga" [premiera 07.04 w TVP2]

2020-04-06 08:52

[ TEMATY ]

O. Pio

spowiedź

Medjugorie

Archiwum Jacka Tarasiuka.

Z Jackiem Tarasiukiem, reżyserem i producentem filmowym o Medjugorje, św. o. Pio i tym, jak Bóg może działać przez Facebooka rozmawia Łukasz Krzysztofka

Łukasz Krzysztofka: Już we wtorek w TVP2 premiera Twojego najnowszego filmu pt. „Usłyszeć Boga”, który opowiada o niezwykłej mocy sakramentu spowiedzi. Skąd pomysł na film?

Jacek Tarasiuk: W 2018 r. wybrałem się z rodziną do San Giovanni Rotondo. Gdy stanąłem przed konfesjonałem o. Pio poczułem, że zrobię ten film. Po prostu wiedziałem. To był także czas, kiedy modliłem się o kierownika duchowego. I nagle dowiedziałem się, że kiedy będę przed grobem o. Pio, mogę go poprosić o to, żeby nim został. Poprosiłem.

Więc to św. o. Pio Cię zainspirował?

Tak, wiedziałem, że on "duchowo" będzie grał główną rolę w tym filmie.

Jak wyglądały przygotowania?

Trwały pół roku. Na początku, mając cały czas przed oczami konfesjonał o. Pio, w którym działy się niesamowite cuda myślałem o filmie, o wartości spowiedzi świętej. Dzisiaj wielu ludzi pomija ten sakrament. Co chwilę słyszę: jeśli Bóg jest, to On mnie przecież kocha i nie dopuści do mojej zguby... A przecież to my często sami skazujemy się na zgubę. On cały czas na nas czeka, tak jak ojciec czekał na syna marnotrawnego. Pozwolił mu iść przez życie swoją drogą, ale czekał na jego powrót. Wiem, że Bóg nas bardzo kocha. Pozwala na wiele rzeczy - dobrych i złych, jakie czynimy na świecie - bo dał nam nieograniczoną wolność, ale nadal jeszcze cierpliwie czeka...

Czyli na początku była wizja….

Tak – od tego się zaczęło. Właściwie poprzez o. Pio powierzyłem prace nad całym filmem Duchowi Świętemu. Niejeden z branży, słysząc to, oburzyłby się, że niby co - nie miałem planu? A ja zwyczajnie – po prostu zacząłem słuchać.

Czego doświadczyłeś, pracując nad filmem?

Dawno temu pewien mądry kapłan powiedział mi, że są trzy rodzaje myśli: nasze, te „z góry" i te fałszywe, zdradzieckie, których powinniśmy się wystrzegać. One pochodzą od złego ducha. Na każdym etapie naszego życia, by nie dopuszczać do swego umysłu ostatniego rodzaju myśli, należy pamiętać o sakramentach: spowiedzi świętej i Eucharystii. Ważne jest, by uczyć się rozpoznawać rodzaje myśli, które w sobie mamy. Dalszy etap to kontrola tych myśli. To jest trochę tak, jak na przejściu granicznym, chroniącym kraj przed zarazą. Pewnych myśli się nie dopuszcza. Dalej, gdy wołasz do Niego - w sercu zaczynasz słyszeć. Ja cały czas pytałem i czekałem na odpowiedź. Co mam robić? Kto ma wystąpić w filmie? Gdzie mam pojechać? Odpowiedzi zawsze przychodziły. Jestem przekonany, że od Ducha Świętego.

W filmie zobaczymy m.in. klasztor kapucynów w małopolskim Tenczynie, sanktuarium w Medjugorje i miejsce szczególnie związane ze św. o. Pio – San Giovanni Rotondo. Przypadkowe zestawienie?

Ja nie wybrałem o. Pio, to on wybrał mnie. W końcu to mój kierownik duchowy. Trudno sobie to wyobrazić, ale tak jest. O. Pio wybrał Tenczyn, dokładnie wskazał kapucyna, który ma wystąpić w tym filmie - o . Romana Ruska. Przyznam, że są nawet podobni do siebie. O. Pio wybrał też siostrę Bartłomieję. Pomimo moich wątpliwości, czy wątki poruszane przez bohaterów będą się dobrze uzupełniały, o. Pio wskazał mi właśnie ją.

W jaki sposób?

Gdy kontaktowałem się z s. Bartłomieją przez Facebooka, zobaczyłem na jej profilu zdjęcie o. Pio, wstawione niecałą godzinę wcześniej. To była godzina mojej niewiary, mojego zastanawiania się. Zatem kiedy o niej pomyślałem, ona jakimś dziwnym trafem wstawiała właśnie zdjęcie o. Pio. Takich widzialnych wskazówek dostałem wiele.

A dlaczego Medjugorie?

To kolejna zagadka dla mnie. Zastanawiałem się, czemu mam tam jechać. Wiedziałem, że powinienem, ale nie wiedziałem, co mam w tamtym miejscu nagrać. Bóg miał swój scenariusz. Po kilku miesiącach pracy nad nakręconym materiałem okazało się, że On zaplanował z tego dwa filmy. Prace nad drugim właśnie zamykam. Niebawem będziemy go mogli zobaczyć także na antenie TVP. Film "Grzech", bo o nim mowa, doskonale uzupełnia ten pierwszy film "Usłyszeć Boga".

W jaki sposób człowiek może usłyszeć w sobie to, co mówi do niego Bóg?

W filmie siostra Bartłomieja mówi: "Każdy z nas ma w swoim sercu miejsce, w którym mieszka Bóg". Pytanie: co ty z tym zrobisz – pokochasz Go, czy zaczniesz z Nim walczyć? Możesz próbować Go zagłuszyć. Albo pokładać w Nim nadzieję. Wtedy On wypróbuje twoją miłość. Masz wiele możliwości. Ale pamiętaj - jesteś jego najukochańszym dzieckiem i cokolwiek by ci świat nie mówił, On mieszka w twoim sercu. A gdy Go wyprosisz... zatrzymaj się i zadaj sobie pytanie: kim jesteś. On ci zada to samo pytanie przed twoją śmiercią.

Wielu powie, że w dzisiejszym świecie trudno usłyszeć Boga.

Myślę, że do niedawna było to wręcz niemożliwe. By usłyszeć Boga, musimy wyjść na pustynię. Kiedyś miałem możliwość przebywać na pustyni Wadi Rum w Jordanii, miejscu, które jest uznane za jedno z najcichszych miejsc na świecie. Cisza rzeczywiście przenikała cały umysł i ciało. Po jakimś czasie człowiek czuł się nieswojo.

Żyjemy w czasach, gdzie smakowanie prawdziwej ciszy graniczy z cudem…

To prawda. Gdy tylko zatrzymamy się, świat zewnętrzny natychmiast się o nas upomina. Radio w samochodzie, tłumy na ulicach, telewizor w domu, internet w komórce. A gdzie w tym wszystkim jest miejsce na rozmowę z Bogiem? Ale tak było do niedawna. Teraz przez pandemię świat nagle się zatrzymał i wszyscy doświadczamy tej ciszy. Co z nią zrobimy? Jak ją wykorzystamy? To od nas zależy, czy usłyszymy w niej Boga.

Premiera filmu dokumentalny „Usłyszeć Boga” we wtorek 7.04.2020 r. w TVP2 o godz. 22:55.

Prezentujemy zwiastun filmu:

CZYTAJ DALEJ

Kraków: błogosławieństwo relikwiami Krzyża Świętego

2020-04-06 21:45

[ TEMATY ]

Kraków

błogosławieństwo

mogila.cystersi.pl

W Wielką Środę relikwiami Krzyża Świętego, przechowywanymi w Sanktuarium Krzyża Świętego w Krakowie-Mogile, pobłogosławi mieszkańców dzielnicy kustosz sanktuarium i proboszcz mogilskiej parafii o. Wincenty Zakrzewski OCist. Sanktuarium w Mogile jest najstarszym i najsłynniejszym w Polsce ośrodkiem kultu Pana Jezusa Ukrzyżowanego.

Ojciec Zakrzewski podkreśla, że choć czas pandemii to dla wszystkich czas próby, jednak może to być też czas łaski, który należy dobrze wykorzystać.

W Wielką Środę o 15.00 mieszkańcy parafii św. Bartłomieja Apostoła w Mogile połączą się duchowo na modlitwie koronką do Bożego Miłosierdzia, dokonają aktu pojednania w rodzinie oraz aktu żalu doskonałego, by w ten sposób oczyścić serca i przygotować je na przeżycie Paschy Chrystusa. Proboszcz mogilskiej parafii w tym czasie uda się z relikwiami Krzyża Świętego, „by pobłogosławić wszystkie osiedla parafii, by to błogosławieństwo objęło wszystkie domostwa”.

O kulcie relikwii Krzyża Świętego w mogilskim sanktuarium donosiła prasa w pierwszej połowie XX w. W archiwum klasztornym nie zachował się jednak dokument potwierdzający autentyczność relikwii. Stąd od 1961 roku opactwo posiada już potwierdzoną, sporą cząstkę relikwii Krzyża Świętego pochodzącą z bazyliki Santa Croce w Rzymie, która pozostaje pod opieka tamtejszych cystersów. W maju 2008 roku relikwia Krzyża Świętego została oprawiona w nowy, mosiężny i złocony relikwiarz, ufundowany przez Jadwigę Wujecką.

Mogilskie sanktuarium od początku swego biskupiego posługiwania w Krakowie często nawiedzał Karol Wojtyła. W roku 1974 zapoczątkował tradycję pielgrzymek pokutnych wiernych Krakowa do cysterskiego sanktuarium.

„Otrzymaliśmy znak, że na progu nowego tysiąclecia w te nowe nadchodzące czasy i nowe warunki wchodzi na nowo Ewangelia. Że rozpoczęła się nowa ewangelizacja, jak gdyby druga, a przecież ta sama co pierwsza. Dziękujemy dzisiaj przy Krzyżu mogilskim, a zarazem przy Krzyżu nowohuckim za tamten nowy początek ewangelizacji, który tutaj się dokonał, i prosimy wszyscy, ażeby był tak samo owocny - owszem, jeszcze bardziej owocny niż pierwszy” - powiedział w Mogile Jan Paweł II podczas pierwszej pielgrzymki do ojczyzny.

Wtedy użył też po raz pierwszy określenia „nowa ewangelizacja”.

Cysterskie opactwo w Mogile powstało w XIII wieku. Znajduje się tutaj otaczany kultem wizerunek Jezusa Ukrzyżowanego, sięgający najpewniej czasów króla Kazimierza Wielkiego. Mogilski krzyż nazywany jest „łaskami słynącym”, o czym świadczą liczne wpisy do sanktuaryjnych ksiąg i zostawiane przy nim wota.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję