Reklama

Felietony

Wyborcze układanie fusów

Budowanie europejskiego superpaństwa, i to jeszcze opartego na ideologii neomarksizmu, stoi w jaskrawej sprzeczności z zasadami proponowanymi przez chrześcijańskich polityków Roberta Schumana i Alcide de Gasperiego. To właściwie karykatura idei, dla której wspólnota powstawała

Rok wyborczy, a więc coraz częściej padają pytania o to, na kogo głosować, kogo poprzeć, aby nie zaszkodzić interesom naszej ojczyzny. Nadszedł czas obfity w wydarzenia, wiele w nim zamieszania i niespodziewanych informacji. Proszę się jednak nie zniechęcać. W bardzo krótkich słowach postaram się opisać nasz krajobraz polityczny i wnioski, które z tej analizy wynikają. Mogą one wpłynąć na racjonalne postawy wyborcze wśród wielkiej rzeszy polskich patriotów.

Polska polityka wcale nie zawiera w sobie klasycznej różnicy ideologii i poglądów. Nie mamy klasycznej lewicy i prawicy. Praktycznie za gospodarczą prawicę śmiało mogą dziś uchodzić byli komuniści, którym udało się przechwycić dużą część polskiego majątku narodowego i dziś stali się prawdziwą czołówką finansową naszego kraju. Jaka to jednak prawica, skoro jej trzon tworzą oportuniści i byli (nominalni przynajmniej) wyznawcy marksizmu-leninizmu?

Ci natomiast, którzy powszechnie uznawani są za działaczy prawicy, w rzeczywistości niewiele z klasyczną prawicą (gospodarczą) mają do czynienia. Z wyjątkiem mocno doktrynerskich wyznawców Janusza Korwin-Mikkego pozostała część tzw. prawicy chciałaby w istocie realizować program właściwy zwykle socjalistom. Dlaczego tak jest? Trudno budować podstawy zdrowej gospodarki kapitalistycznej w kraju, gdzie większość społeczeństwa nie posiada kapitału, a jego zasoby przechwycili jedynie beneficjenci umów tzw. okrągłego stołu, czyli z reguły oficerowie komunistycznych służb i funkcjonariusze komunistycznych organizacji. Do dziś nie uchwalono nawet rzetelnej ustawy reprywatyzacyjnej. Dzieje się tak właśnie dlatego, żeby nie można było stworzyć konkurencyjnej wobec postkomunistów grupy finansowej, która mogłaby np. zainwestować w tworzenie popularnych mediów.

Reklama

Mamy więc partie, które w warstwie ideowej są prawicowe, natomiast w swoich programach gospodarczych bliżej im jest do przedwojennej Polskiej Partii Socjalistycznej oraz nominalnych lewicowców, którzy rządzili w Polsce tak, jakby byli przedstawicielami brytyjskich torysów, z tą jednak różnicą, że torysi kierują się ideologią, a postkomuniści własnym doraźnym interesem.

Jak zatem dzieli się ta nieszczęsna „polska scena polityczna”? Z uwagi na stosunek do państwa i niepodległości najważniejszy podział przebiega między niepodległościowcami, którzy wierzą w ideę budowy suwerennego państwa Polaków, a kosmopolitami, którzy – z różnych przyczyn, najczęściej koniunkturalnych – w takiej niepodległości nie pokładają swoich nadziei, co więcej – uważają ją za wybitnie zagrażającą własnym interesom.

Pośród niepodległościowców mamy właściwie tylko dwie grupy polityczne: koalicję związaną z Prawem i Sprawiedliwością oraz Ruch Narodowy. Zdawałoby się więc, że dla każdego patrioty dokonanie wyboru w nadchodzących elekcjach jest rzeczą prostą... pozornie. Sądząc bowiem z przesłanek płynących z naszych ostatnich doświadczeń, pojawia się coraz więcej zastrzeżeń wobec praktyki politycznej PiS, a jednocześnie panuje przekonanie, że koalicja zawiązana przez Grzegorza Brauna, Narodowców i ugrupowanie Janusza Korwin-Mikkego jest pozbawiona szans na osiągnięcie znaczącego sukcesu wyborczego. Nie ma też gwarancji, że „narodowa” koalicja okaże się trwała.

Reklama

Nastroje wśród tzw. elektoratu patriotycznego znacząco się jednak zmieniają. Sondaże nie pokazują prawdziwego poparcia dla „narodowców”. Najważniejszy dylemat polega jednak na czymś innym: Jak oddać swoje głosy na polityków innych niż ci proponowani przez PiS, a jednocześnie nie dopuścić do uzyskania przewagi przez „kosmopolitów” (SLD, PSL, PO, partia Biedronia, pozostałości po .Nowoczesnej i wszelkie inne środowiska kojarzone z umowami „okrągłego stołu”)? Czy lęk przed powrotem „kosmopolitów” do władzy czyni nas zakładnikami PiS, do którego mamy wiele zastrzeżeń, z bardzo prostej przyczyny – oni po prostu rządzą Polską? Rządzący zawsze popełniają błędy. Rzecz w tym, czy są to już błędy niewybaczalne i wynikające z odejścia od niepodległościowego kursu polityki deklarowanej przez ugrupowanie Jarosława Kaczyńskiego, czy też wynikają one ze słabości poszczególnych polityków. Czy zatem jesteśmy skazani na miotanie się między niedogadzającymi nam opcjami? Logika walki dwóch największych partii została zbudowana właśnie na zasadzie zamykającej się pułapki, z której – pozornie – nie ma żadnego sensownego wyjścia.

Nakłaniam Państwa jednak do pewnego eksperymentu. Kalendarz wyborczy tak się nam ułożył, że najpierw odbędą się wybory do Parlamentu Europejskiego. Tu zatem możemy udzielić rządzącym pewnej reprymendy. Głosujmy nie na listy partyjne i nominatów wysuniętych przez partyjną biurokrację, ale na ludzi z krwi i kości, których myślenie i dorobek gwarantują, że podejmą oni walkę o zmianę dzisiejszego oblicza establishmentu Unii Europejskiej. Pora przecież przypomnieć Europie, na czym polegała idea kontynentalnej wspólnoty. Pora też na powrót do chrześcijańsko-demokratycznych korzeni Unii, które gwarantowały państwom narodowym swobodę działania i opierały się jedynie na spotęgowaniu mocy państw europejskich przez ideę swobodnej wymiany handlowej i otwartych granic.

Budowanie europejskiego superpaństwa, i to jeszcze opartego na ideologii neomarksizmu, stoi w jaskrawej sprzeczności z zasadami proponowanymi przez chrześcijańskich polityków Roberta Schumana i Alcide de Gasperiego. To właściwie karykatura idei, dla której wspólnota powstawała. Wymagajmy od kandydatów do PE przeciwstawienia się idei superpaństwa: jednej europejskiej armii, która w zasadzie jest próbą ostatecznego wyrwania się Niemiec spod kontroli narzuconej im po II wojnie światowej. UE nie może być walcem do zgniatania narodowych aspiracji i rozmywania chrześcijańskiego charakteru Europy. Głosujmy zatem na ludzi świadomych walki, która ich czeka, i nastawionych na obronę idei państw narodowych. Odrzućmy natomiast kandydatury polityków, którzy w nagrodę za posłuszeństwo kierownictwu partii promowani są wysokimi miejscami na listach kandydatów, odrzućmy pieczeniarzy idących do PE jedynie ze względu na finansowe apanaże, nie premiujmy „emerytów”, którzy na listy kandydatów wystawiani są w zamian za zasługi dla partii i tym samym zapewniana jest im dostatnia polityczna emerytura.

Jeśli na listach koalicji narodowej znajdują się bardziej świadomi i gwarantujący walkę kandydaci, to nie wahajmy się na nich głosować. Te wybory znacząco nie zmienią układu sił w Polsce, ale mogą rządzącej partii dać wiele do myślenia. Lepiej, by powstała zwarta reprezentacja Polski, która energicznie zakwestionuje politykę europejskiej biurokracji, niż miałby to być kolejny plebiscyt, z którego PiS wyjdzie zwycięsko jedynie dlatego, że alternatywa – w postaci PO i jej przybudówek – jest dla Polski o wiele gorsza.

Dobra nauczka dana PiS w wyborach do PE może skłonić liderów tego ugrupowania do dużych przetasowań kadrowych. Na tym może Polska jedynie zyskać. Jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że reprezentacje Włoch, Austrii czy Węgier też mogą przybrać charakter kwestionujący dzisiejsze oblicze UE, to tym bardziej musimy głosować z wielką rozwagą i świadomie.

Inaczej rzecz ma się z jesiennymi wyborami do parlamentu krajowego – tu klęska PO i sprzymierzonych z nią jest warunkiem „sine qua non” dalszego rozwoju polskiej niepodległości. Dobrze jednak byłoby, gdyby dzisiejsza koalicja rządząca została mocno uzupełniona przez reprezentantów środowisk narodowych. Nawet jeśli odbędzie się to kosztem zniknięcia takiej efemerydy jak partia Jarosława Gowina, to polska niepodległość może jedynie na tym zyskać.

Zastąpienie ludzi Gowina przez reprezentantów środowiska narodowego może dodać obecnym władzom tak potrzebnej teraz twardości i pryncypialności. Jednym słowem – idealnie byłoby, gdyby dla PiS, do rządzenia po jesiennych wyborach, niezbędna stała się koalicja z narodowcami.

Jak widać, rozluźniając nieco schemat, w którym odbywa się polityczne myślenie Polaków, można znaleźć nieco swobody i kreatywności. Polska może na tym jedynie zyskać.

2019-02-27 10:36

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Budka: jednomyślna rekomendacja zarządu PO dla Rafała Trzaskowskiego, jako kandydata na prezydenta

2020-05-15 16:18

[ TEMATY ]

prezydent

wybory

wybory 2020

PAP

Jednomyślna rekomendacja zarządu krajowego PO dla Rafała Trzaskowskiego, jako kandydata na prezydenta Rzeczpospolitej - poinformował przewodniczący PO Borys Budka.

Szef PO podkreślił na konferencji prasowej, że to dzięki determinacji wicemarszałek Sejmu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej, samorządowców, Senatu i Koalicji Obywatelskiej "złe, nieuczciwe i niebezpieczne wybory nie odbędą się w maju". "Raz jeszcze dziękuję za to, że pani marszałek jako jedyna była tą kandydatką, która od samego początku pokazała, że wartości są ważniejsze niż bieżący interes polityczny" - mówił Budka.

"Po decyzji pani marszałek, że nie będzie ponownie startować w nowych wyborach prezydenckich, Koalicja Obywatelska, Platforma Obywatelska stanęły przed decyzją o nominowaniu kandydata na urząd prezydenta Rzeczpospolitej. Miło mi w tym miejscu poinformować, że jednomyślną rekomendacją zarządu krajowego PO, przedstawioną naszym koalicjantom, jest rekomendacja dla pana prezydenta Warszaway Rafała Trzaskowskiego" - poinformował Budka.

CZYTAJ DALEJ

Komunia Święta i na rękę i do ust

2020-05-26 17:43

[ TEMATY ]

Msza św.

komunia święta

Bożena Sztajner/Niedziela

Przy okazji pandemii rozgorzał na nowo spór dotyczący sposobu przyjmowania Komunii Świętej. Jakie formy jej przyjmowania są dozwolone w Kościele Katolickim? Czy któraś z nich jest godniejsza? I czy kapłan ma prawo odmówić wiernemu udzielenia Ciała Pańskiego ze względu na preferowany przez niego sposób komunikowania? Na te i inne pytanie odpowiadał ksiądz Paweł Cieślik.

Liturgista przypomniał równocześnie historię przyjmowania Ciała i Krwi Pańskiej w liturgii rzymskiej - W starożytności komunikowano (przyjmowano Komunię Świętą) pod dwiema postaciami. Ciało Pańskie przyjmowano w taki sposób, że dłonie - osoba przystępująca do Komunii, miała złożyć, tak jakby na kształt krzyża, i właśnie na jedną z tych dłoni kapłan kładł konsekrowana hostię - Ciało Pańskie. Wierni je spożywali, a następnie udawali się obok do diakona, spożywając Krew Pańską z kielicha. Taka forma przyjmowania Komunii Świętej, istniała mniej więcej do IX wieku.

CZYTAJ DALEJ

W Krzeszówku powstaje nowoczesny dom pielgrzyma

2020-05-28 06:59

[ TEMATY ]

sanktuarium

Krzeszów

Dom pielgrzyma

Przemysław Groński EPB

Krzeszówek to niewielka wieś położona 2 kilometry od sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Krzeszowie Znajdziemy tam piękny kościół św. Wawrzyńca oraz starą plebanię użytkowaną przez cystersów. Historia tej wsi sięga czasów bitwy pod Legnicą. To właśnie tam żona księcia Henryka Pobożnego - Anna osadziła benedyktynów. W późniejszym czasie Krzeszówek stał się bazą również dla cystersów, którzy wznieśli kompleks klasztorny w Krzeszowie. Plebania, od lat nieużytkowana, stanie się nowoczesnym domem pielgrzyma. Prace remontowe już się rozpoczęły. Ks. Marian Kopko, kustosz sanktuarium oraz Grzegorz Żurek, kierownik ds. sanktuarium zapewniają, że z dużym prawdopodobieństwem można planować otwarcie ośrodka na maj 2022 roku. Ta inwestycja powstaje min. dzięki Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, który przekazał środki na termomodernizację budynku.

Zobacz zdjęcia: Krzeszówek
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję