Reklama

Niedziela Legnicka

Poświęcić się całkowicie dla Chrystusa

Przed tygodniem informowaliśmy, że podczas Dnia Życia Konsekrowanego bp Stefan Cichy udzielił w katedrze błogosławieństwa pierwszej w naszej diecezji świeckiej pustelnicy. Dziś z Anną Markowską, o motywach podjęcia tej decyzji i planach, rozmawia ks. Waldemar Wesołowski

Niedziela legnicka 7/2019, str. I

[ TEMATY ]

wywiad

ks. Waldemar Wesołowski

Anna od kilku lat mieszka w małej wiosce pod Jelenią Górą, gdzie ma dom, który teraz stał się jej pustelnią. Zgodę na rozpoczęcie takiej formy życia wyraził biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski. W święto Ofiarowania Pańskiego błogosławieństwa pustelnicy

Ks. Waldemar Wesołowski: – Jaki był pierwszy, decydujący moment na drodze duchowego rozwoju?

Anna Markowska: – We Wrocławiu byłam we wspólnocie formacyjnej działającej przy parafii św. Anny. Któregoś roku zostaliśmy zaproszeni na konsekrację dziewic. Udział w tej uroczystości był pierwszym impulsem. Wtedy poczułam poruszenie serca, którego jeszcze nie potrafiłam nazwać, określić. Nie wiedziałam wtedy jeszcze, że istnieje inna droga, dla wdów konsekrowanych. Dopiero jedna z moich koleżanek powiedziała mi, że taka forma życia dla osób świeckich też istnieje. Wtedy poszłam do kurii, spotkałam się z biskupem, ponieważ chciałam zdobyć więcej informacji na ten temat. Spotkałam się także z bp. Jackiem Kicińskim, który wcześniej prowadził też dwuletnie studium teologii życia konsekrowanego. Ksiądz biskup zachęcił mnie do odbycia takiej formacji, co też z radością uczyniłam. To było dla mnie ważne doświadczenie. Ponadto uczestniczyłam w różnych spotkaniach formacyjnych, sięgałam po literaturę duchową. Podczas tego studium pogłębiłam również moją wiedzę na temat życia pustelniczego. Tak małymi krokami dojrzewało we mnie pragnienie wejścia na drogę konsekracji, jako wdowy. To trwało jakieś trzy lata. Aż przyszedł moment konsekracji.

– Kiedy mówimy o życiu konsekrowanym zazwyczaj mamy na myśli osoby zakonne, mniszki, czy mnichów. Okazuje się jednak, że jest to droga otwarta również dla świeckich. Co oznacza bycie wdową konsekrowaną?

– Wspomniałam o dziewicach konsekrowanych i o wdowach konsekrowanych. Jestem jedną z nich. Są też świeckie osoby konsekrowane żyjące indywidualnie lub w różnych instytutach. Wdowa konsekrowana, to kobieta, która straciła męża i decyduje się na życie zgodne z radami ewangelicznymi, a są nimi: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Wdowa zobowiązuje się do życia modlitwą i do życia w świecie, w zależności od potrzeb, warunków życia. Jest to życie, które powierza się całkowicie Chrystusowi.

– Jaka była reakcja syna, kiedy dowiedział się o Pani decyzji?

– Myślę, że to nie była jakaś wielka niespodzianka, ponieważ ja od ponad 20 lat byłam we wspólnocie formacyjnej, w której był również mój syn. Syn znał więc już wcześniej moją drogę. Wiedział, że byłam zaangażowana w rekolekcje, w formacje, więc to nie była zupełna nowość. Uczestniczył w poszczególnych etapach dochodzenia do tej decyzji. Z pewnością było może jakieś małe zaskoczenie, ale przyjął tę decyzję ze zrozumieniem i z radością.

– Jak wyglądał moment konsekracji?

– Były ze mną konsekrowane jeszcze dwie dziewice. Uroczystość odbyła się w kaplicy we Wrocławiu podczas Eucharystii. Ja byłam pierwszą wdową konsekrowaną, więc w pewnym sensie otworzyłam drzwi dla kolejnych. Przed abp. Józefem Kupnym złożyłam deklarację wejścia na drogę rad ewangelicznych, a następnie było błogosławieństwo arcybiskupa.

– Co się zmieniło w Pani życiu w momencie konsekracji?

– Z pewnością nie było jakichś zmian rewolucyjnych, ponieważ od lat w pewnym sensie szłam tą drogą. Na pewno w sercu była wielka radość, która wiązała się później z zwykłą codziennością. Uczestnictwo w codziennej Eucharystii, w modlitwach, to wszystko jeszcze bardziej otwierało może życie wewnętrzne na relację z Chrystusem. To też miało swój wpływ na otoczenie, na inne osoby. U niektórych z nich może było małe zdziwienie, ponieważ nie wszystkie wiedziały o mojej decyzji, o mojej formie życia. Dlatego musiałam niektórym tłumaczyć o co w tym chodzi. Później z radością uczestniczyły w mojej drodze. Dla wielu było to coś nowego, coś, co ich zaciekawiło.

– I dochodzimy do kolejnego kroku na drodze życia duchowego. Myśl o życiu pustelniczym...

– Pierwszy impuls pojawił się 20 lat temu, kiedy jechałam do Francji. Otrzymałam wtedy książkę o ojcach pustyni. Zachwyciła mnie, a zwłaszcza opis życia pustelników, którzy w taki sposób chcieli naśladować Chrystusa. To była dla mnie inspiracja, do której stale wracałam. Życie natomiast toczyło się dalej. To było jeszcze w trakcie mojego małżeństwa. Kolejny moment to były wyjazdy do ośrodka rekolekcyjnego na tzw. weekend ciszy. Tam poznałam smak tej drogi. Choć wtedy jeszcze nawet nie wiedziałam, że w pełni można ją realizować także w życiu świeckiej osoby. Miałam pewien przedsmak takiego życia, ponieważ sama czasem jeździłam do domu, który miałam pod Jelenią Górą, gdzie teraz jest moja pustelnia. Tam w ciszy mogłam się modlić, rozważać Słowo Boże. Kolejny, chyba decydujący krok, to był czas, który mogłam spędzić u mniszek kamedułek, które prowadzą życie pustelnicze. Byłam u nich dwa miesiące, żyjąc wraz z nimi. Tam odkryłam, że milczenie, życie z Chrystusem to forma życia, która bardzo mnie pociąga. Wtedy pojawiła się myśl, że albo pozostanę u sióstr, albo zacznę życie pustelnicze u siebie. Oczywiście to jeszcze wymagało czasu. Były w tym czasie rozmowy, spotkania ze spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Po prostu dojrzewanie do decyzji, która w pewnym momencie została podjęta. Musiał jeszcze upłynąć rok od momentu, kiedy złożyłam taką deklarację u biskupa legnickiego Zbigniewa Kiernikowskiego. Musiałam ułożyć swoją regułę życia. Każdy pustelnik ma swoje indywidualne reguły, swój rytm życia, który dostosowuje do potrzeb i warunków codzienności.

– Jak będzie wyglądało Pani życie pustelnicze?

– Z pewnością będzie się różniło od dotychczasowego. Tam, gdzie jest moja pustelnia, jest mała społeczność, to mała wioska. Odosobnienie zatem nie będzie żadnym problemem. Najważniejszym zadaniem jest oczywiście modlitwa, Słowo Boże, które idzie za nią, codzienna Eucharystia, na którą będę musiała dojeżdżać do kościoła parafialnego, adoracja. Jest też miejsce na literaturę duchową. Jest przewidziany czas na wyjazdy na rekolekcje czy do spowiednika. Ważnym elementem dnia będzie też praca („módl się i pracuj”). Jest dom, o który trzeba dbać. To wszystko będzie się przeplatać, układając się w pewien rytm dnia, rytm życia. Pośród tego wszystkiego znajdzie się również czas na przyjmowanie gości...

– To jest ciekawa myśl, ponieważ życie pustelnicze wielu kojarzy się z samotnością, zamknięciem, a okazuje się, że jednak niekoniecznie?

– Moje życie duchowe jest poświęcone Bogu, ale również otwarte na drugiego człowieka. Oczywiście nie chodzi tutaj o jakieś spotkania typowo towarzyskie. Chodzi o otwarcie się na osoby, które u mnie chciałyby spędzić nieco czasu w ciszy, oderwać się od swoich codziennych spraw, poradzić się. Jestem w stanie takie osoby ugościć. Już wcześniej przyjeżdżały do mojego domu osoby ze wspólnoty z Wrocławia, które choć na chwilę miały potrzebę wyciszenia, zostawienia codziennej gonitwy. Więc mój dom już od dawna jest taką oazą ciszy. W zeszłym roku były u mnie też dwie siostry magdalenki, które podczas swojego urlopu spędziły kilka dni w moim domu, który teraz jest już pustelnią. U mnie są skromne warunki, żyję prostym życiem, nie mam telewizji, nie mam Internetu, jest za to cisza, są piękne widoki na nasze góry. Są zatem doskonałe warunki do życia w ciszy i kontemplowania Boga. W takim sensie jestem otwarta na innych, by ich pociągać do Boga.

– Czego można Pani życzyć na początku pustelniczej drogi?

– Łaski Bożej. Ona jest zawsze potrzebna. Tylko ona będzie pomagała wiernie trwać i iść za Chrystusem, zwłaszcza wśród trudności, które pewnie też będą się pojawiały. Ponadto siły i mocy, które też są potrzebne, zwłaszcza zimą, w podgórskiej miejscowości. Proszę również o dar męstwa, by nie zniechęcać się, kiedy przyjdą jakieś przeciwności. Proszę o dar wiary, by zachować i rozwijać to, co jest w sercu.

2019-02-13 07:44

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

5 pytań do… pana Pawła Solocha

2020-05-30 08:23

[ TEMATY ]

wywiad

polityka

5 pytań do...

Piotr Grzybowski rozmawia z Pawłem Solochem, Sekretarzem Stanu, Szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Piotr Grzybowski: Czy może Pan Minister przybliżyć nam funkcję i miejsce BBN w strukturze naszego Państwa?

Paweł Soloch: Biuro Bezpieczeństwa Narodowego jest instytucją pracującą na rzecz Prezydenta. Jest organem doradczym, ale podejmuje również działania związane z realizacją prezydenckich prerogatyw. Na polecenie Prezydenta lub z własnej inicjatywy przygotowujemy opinie, analizy czy projekty aktów prawnych. Zarówno w sprawach bezpieczeństwa wewnętrznego, jak i międzynarodowego. Biuro odpowiada też za współpracę ośrodka prezydenckiego z rządem w sprawach bezpieczeństwa.

Oczywiście szczególnie ważne jest wspieranie Prezydenta w realizacji jego kompetencji związanych ze zwierzchnictwem nad Siłami Zbrojnymi. Dotyczą one kierowania obroną państwa, zatwierdzania planów oraz dokumentów strategicznych, mianowana na stopnie oficerskie i generalskie czy wyznaczana oficerów na najwyższe stanowiska w Siłach Zbrojnych. BBN zapewnia także obsługę posiedzeń Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

Po co tworzy się Strategię Bezpieczeństwa Narodowego ?

Z dwóch powodów. Po pierwsze, jest to swego rodzaju „mapa drogowa”, zbiór konkretnych zadań i celów dotyczących wzmacniania bezpieczeństwa dla wszystkich organów i instytucji państwa. Prace nad Strategią są także dużym wysiłkiem jeśli chodzi o budowanie wspólnej myśli, z założeniem, że będzie ona konsekwentnie realizowana, także w razie zmiany władzy.

Z drugiej strony, jest to przekaz dla innych państw, ale też własnego społeczeństwa, dotyczący kształtu naszej polityki bezpieczeństwa. Jest to pewna wykładnia postrzegania zagrożeń przez władze oraz opis działań i przygotowań, jakie będziemy podejmować, aby te zagrożenia niwelować.

Oczywiście to, czego się oczekuje od każdej strategii, to przełożenie jej zapisów i rekomendacji na realne działania. Stąd w obecnej Strategii przywołana została kwestia przyjęcia ustawy o zarządzaniu bezpieczeństwem narodowym. W porozumieniu z rządem uruchamiamy właśnie prace nad projektem tej ustawy.

Pan Prezydent Andrzej Duda 12 maja podpisał w dość uroczystej formie nową Strategię Bezpieczeństwa Narodowego. Co w niej jest nowego?

Może zacznę od tego, co nie zmieniło się w sposób zasadniczy jeżeli chodzi o kierunki działania państwa, ale zostało pewnym stopniu zmodyfikowane. Konsekwentnie realizujemy kierunek, nazwijmy „pro-zachodni”, związany z członkostwem Polski w NATO, Unii Europejskiej oraz strategicznym partnerstwem ze Stanami Zjednoczonymi. Zapisy dotyczące relacji z NATO i UE zostały uszczegółowione. Wskazujemy na konkretne inicjatywy, jak wzmocnienie mechanizmów odstraszania i obrony NATO czy przyspieszania procesów decyzyjnych i reagowania struktur Sojuszu w razie zagrożeń, a także wzmocnienie pewnych inicjatyw europejskich, takich jak PESCO. W Strategii na pewno większy nacisk położyliśmy na rolę nowych formatów zainicjowanych przez Prezydenta Andrzeja Dudę, jak Inicjatywa Trójmorza czy format „Bukaresztańskiej Dziewiątki”, skupiający państwa wschodniej flanki NATO.

W sposób mocniejszy, niż w poprzedniej Strategii, uwypuklone – jako zagrożenia dla ładu i bezpieczeństwa międzynarodowego, w tym Polski – jest wskazanie expresiss verbis, polityki rosyjskiej. Szczególnie jeśli chodzi o ocenę sytuacji po agresji rosyjskiej na Ukrainę w 2014 roku.

Natomiast w sprawach bezpieczeństwa wewnętrznego nowym, istotnym elementem jest przede wszystkim kwestia integracji zarządzania bezpieczeństwem narodowym. Ogólnie mówiąc, chodzi o wzmocnienie państwa samego w sobie. Strategia zwiera szereg daleko idących zapisów dotyczących budowania odporności państwa na kryzysy, ochrony obywateli i obrony powszechnej.

W Strategii mamy także postulat wzmocnienia obrony cywilnej, czyli formacji chroniącej obywateli w czasie kryzysów, będącej pod ochroną międzynarodowych konwencji. Obecnie taką rolę pełnią chociażby Ochotnicze Straże Pożarne. Zarówno w małych miejscowościach, jak i na przedmieściach dużych miast funkcjonuje to znakomicie. Musimy zbudować podobny system także w dużych aglomeracjach. Chodzi o zaangażowanie obywateli i wolontariuszy w systemie budowanym w znacznej mierze na wzór państw skandynawskich, gdzie ma to charakter powszechny. W Polsce, jak powiedziałem, dotyczy to przede wszystkim mniejszych ośrodków. Wzorce OSP w jakiejś formule są do wykorzystania na terenie dużych miast.

Kolejną kwestią jest ułożenie relacji w sprawach bezpieczeństwa na najwyższych szczeblach kierowania państwem. Chodzi na przykład o stworzenie bardziej elastycznej formuły i zwiększenie efektywności w relacjach między Prezydentem a Radą Ministrów czy poszczególnymi ministerstwami. To są wnioski m.in. z ćwiczeń KRAJ 19, w których uczestniczyli przedstawiciele najwyższych władz państwa. Ćwiczenia te odbyły się z inicjatywy Prezydenta Andrzeja Dudy, po raz pierwszy od 14 lat.

Obecna pandemia również wpłynęła na pewne zapisy końcowe Strategii, chociaż w jakiś sposób zagrożenia o charakterze epidemicznym były antycypowane już wcześniej. Dotyczy to zdolności państwa do reagowania nie tylko na zagrożenia militarne, ale i wszelkie inne. Dużą rolę odgrywa tu kwestia koordynacji działań instytucji państwa. Stąd postulaty ustawy o zarządzaniu bezpieczeństwie narodowym, co zostało zapowiedziane w momencie podpisywania Strategii. Mówił o tym zarówno Prezydent Andrzej Duda, jak również Premier Mateusz Morawiecki. Obaj są co do tego zgodni.

Jeden z czterech filarów Strategii mówi o konieczności kształtowania postaw patriotycznych i pielęgnowania tożsamości narodowej Polaków, zakorzenionej w chrześcijańskim dziedzictwie. Są to uniwersalne wartości, nierozerwalnie związane z bezpieczeństwem państwa. Szczególnie w Polsce, gdzie przez 123 lata braku państwowości, to właśnie tożsamość i właściwe postawy pozwoliły przetrwać naszemu narodowi.

Są też oczywiście kwestie związane z nowymi wyzwaniami, takimi jak cyberbezpieczeństwo czy szerzej, bezpieczeństwo informacyjne. Paradoksalnie pandemia dodatkowo unaoczniła znaczenie tych obszarów bezpieczeństwa.

Od 2008 obserwujemy realne działania ofensywne – agresję Rosji, najpierw wobec Gruzji, później Ukrainy. Czy Polska jest należycie zabezpieczona na kierunku wschodnim?

W Strategii znalazły odzwierciedlenie zapisy dotyczące wzmocnienia krajowych zdolności odstraszenia, czyli własnych sił zbrojnych. Przede wszystkim chodzi o potwierdzenie, mimo widma kryzysu spowodowanego pandemią, osiągnięcia docelowego pułapu 2,5 proc. PKB wydatków na obronę już w 2024 roku. Z tym wiążą się inwestycje takie jak zwiększanie liczebności Sił Zbrojnych, także poprzez utworzenie ich nowego rodzaju, jakim są Wojska Obrony Terytorialnej, czy zakup nowoczesnego sprzętu i uzbrojenia.

Jest też kwestia dalszej adaptacji Sojuszu Północnoatlantyckiego do obecnej sytuacji bezpieczeństwa. Proszę zwrócić uwagę, że od 2014 roku, wskutek agresywnych działań Rosji, rola Sojuszu wyraźnie się zmieniła. Chodzi m.in. o dyslokację wojsk sojuszniczych na flance wschodniej, w tym obecność wojsk amerykańskich na terenie Polski. Stąd podkreślenie relacji ze Stanami Zjednoczonymi, konsolidacji Sojuszu oraz zachowania jedności transatlantyckiej. Proszę zwrócić uwagę, że we wszystkich publicznych dokumentach natowskich ocena zagrożenia, np. ze strony Rosji, dla wszystkich państw NATO jest jednoznaczna.

Podobnie utrzymywane są sankcje Unii Europejskiej wobec Rosji. UE jest drugą organizacją, która – nie będąc organizacją wojskową – ma jednak znaczenie dla bezpieczeństwa i budowania jedności. Pojawiają się momentami pewne kryzysy między Stanami Zjednoczonymi a Europą, jednak jednym z nadrzędnych przekonań – nie tylko władz Polski, ale podobnie wielu innych państw zachodnich – jest to, że sojusz ze Stanami Zjednoczonymi stanowi podstawę bezpieczeństwa całego kontynentu europejskiego.

Czy widzi Pan taki moment, kiedy powie Pan: „zrobiłem wszystko - Polska jest bezpieczna”?

Na pewno jestem przekonany, że po pięciu latach prezydentury Andrzeja Dudy Polska jest bezpieczniejsza, niż była jeszcze w 2015 roku. Natomiast zapewnianie bezpieczeństwa to ciągły proces przygotowywania się na sytuacje, których dzisiaj nie jesteśmy w stanie zdefiniować.

Popatrzmy chociażby na ostatnią sytuację. Jeszcze niedawno, mówiąc o zagrożeniach, mówiliśmy o zagrożeniach przede wszystkim o charakterze militarnym. Te zagrożenia oczywiście nie zniknęły, stąd zapisy w Strategii na temat Rosji. Pojawiło się jednak coś, czego pół roku temu, dziewięć miesięcy temu nikt nie przewidywał, czyli pandemia, która stanowi zagrożenie dla praktycznie wszystkich mieszkańców Ziemi.

CZYTAJ DALEJ

Biskup Włocławski apeluje o wypełnienie obowiązku spowiedzi wielkanocnej

2020-05-29 09:25

[ TEMATY ]

Wielkanoc

Kolanin/ pl.wikipedia.org

O obowiązku wynikającym z przykazania kościelnego odbycia spowiedzi świętej wielkanocnej i przyjęcia Komunii Świętej przypomniał biskup włocławski Wiesław Mering w apelu skierowanym do wiernych diecezji włocławskiej.

Odwołanie dyspensy od uczestnictwa w niedzielnych Mszach świętych i decyzja władz państwowych umożliwiają powrót do życia sakramentalnego. Bp Mering zachęca do skorzystania ze spowiedzi zwłaszcza w przypadający 5 czerwca pierwszy piątek miesiąca. „Zachęcam do sakramentalnego pojednania się z Bogiem w tym czasie. Przyprowadźmy do spowiedzi dzieci i młodzież, prośmy Boga o miłosierdzie, odnówmy naszą więź z Jezusem Eucharystycznym” – apeluje biskup włocławski.

Oto pełna treść apelu:

Apel Biskupa Włocławskiego o przystąpienie do sakramentu pokuty i pojednania

W kontekście ogłoszonych 27 maja br. decyzji władz państwowych dotyczących znoszenia kolejnych ograniczeń, w wyniku czego możliwy jest powrót do życia sakramentalnego, jak i wobec zniesienia na terenie Diecezji Włocławskiej dyspensy od uczestnictwa w niedzielnych Mszach świętych, chciałbym Wam przypomnieć, Siostry i Bracia, o obowiązku wynikającym z przykazania kościelnego i zaapelować o odprawienie spowiedzi świętej wielkanocnej i przyjęcie Komunii Świętej. Praktyka aktu żalu doskonałego, jako jeden z podstawowych warunków wskazuje na odbycie spowiedzi sakramentalnej w najbliższym możliwym czasie, gdy ustaną powody, dla których nie można było jej odprawić. Wraz ze zniesieniem dyspensy od uczestnictwa w niedzielnych Mszach świętych nadszedł ten moment.

Okres Wielkanocy obejmuje czas od niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego (czyli już od Wigilii Paschalnej) do Niedzieli Zesłania Ducha Świętego. Konferencja Episkopatu Polski ustaliła, że okres, w którym obowiązuje czas przyjęcia Komunii wielkanocnej będzie trwał do Niedzieli Trójcy Świętej, czyli tydzień po Niedzieli Zesłania Ducha Świętego. W tym roku Niedziela Trójcy Świętej wypada 7 czerwca.

Dlatego zachęcam do sakramentalnego pojednania się z Bogiem w tym czasie, do skorzystania ze spowiedzi zwłaszcza w przypadający 5 czerwca pierwszy piątek miesiąca. Przyprowadźmy do spowiedzi dzieci i młodzież, prośmy Boga o miłosierdzie, odnówmy naszą więź z Jezusem Eucharystycznym i podziękujmy za to, że jest nam dane na nowo powrócić do kościołów, do niedzielnej Mszy świętej i do sakramentu pokuty i pojednania. Proszę księży, by umożliwili wiernym sakramentalne pojednanie z Panem Bogiem.

+Wiesław Mering, Biskup Włocławski

CZYTAJ DALEJ

Abp Kupny: niech odżyją wasze wspólnoty parafialne

2020-05-30 10:09

Agnieszka Bugała

Od 27 marca obowiązywała dyspensa od uczestniczenia w Mszach św. Zachowywanie rządowych restrykcji sprawiło, że kościoły były puste.

– Zesłanie Ducha Świętego to dzień, w którym Kościół został napełniony życiem – tymi słowami zwrócił się do wiernych archidiecezji wrocławskiej abp Józef Kupny w filmie, który został opublikowany w mediach społecznościowych. Hierarcha zaprasza w nim mieszkańców Dolnego Śląska na Msze święte do kościołów parafialnych.

Ksiądz arcybiskup zauważył, że przed zesłaniem Ducha Świętego apostołowie długi czas żyli w lęku, zamykali się z obawy przed ludźmi, jednak wydarzenie, które miało miejsce w dzień Pięćdziesiątnicy sprawiło, że wyzbyli się strachu, poczucia zagrożenia i pragnienia odizolowania się od świata. Pełni entuzjazmu i odwagi poszli głosić, że Jezus daje nowe życie. – Z tym większą radością przyjmujemy informację, że od jutra zniesione zostają limity wiernych, którzy mogą uczestniczyć w Eucharystii – podkreśla pasterz Kościoła wrocławskiego, dodając: – Odczytuję to jako znak od Boga, że możemy rozpocząć na nowo budowanie naszych wspólnot, głoszenie i słuchanie słowa Bożego i karmienie się Ciałem Jezusa.

Metropolita wrocławski zwraca uwagę, że dla wiernych minione tygodnie były trudnym czasem. Wielu z nich bowiem z bólem serca pozostało w Święta Zmartwychwstania Pańskiego w swoich domach. – Dlatego z tym większą nadzieją zapraszam Was na Msze święte do Waszych parafii – mówi abp Kupny. – Oczywiście zachowajmy wszelkie zasady bezpieczeństwa, ale niech ta jutrzejsza uroczystość Zesłania Ducha Świętego będzie dniem, w którym wrocławski Kościół zostanie napełniony życiem. Niech odżyją Wasze wspólnoty parafialne, a Duch Święty obdarzy was tak potrzebnymi dziś darami: męstwa rozumu, pobożności i mądrości – dodaje, puentując: – Epidemia wiele nas nauczyła, być może wiele nam odebrała, ale nie zniszczyła tego, że w Jezusie jesteśmy i pozostaniemy braćmi i siostrami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję