Reklama

Poświęcić się całkowicie dla Chrystusa

2019-02-13 07:44


Edycja legnicka 7/2019, str. I

ks. Waldemar Wesołowski
Anna od kilku lat mieszka w małej wiosce pod Jelenią Górą, gdzie ma dom, który teraz stał się jej pustelnią. Zgodę na rozpoczęcie takiej formy życia wyraził biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski. W święto Ofiarowania Pańskiego błogosławieństwa pustelnicy

Przed tygodniem informowaliśmy, że podczas Dnia Życia Konsekrowanego bp Stefan Cichy udzielił w katedrze błogosławieństwa pierwszej w naszej diecezji świeckiej pustelnicy. Dziś z Anną Markowską, o motywach podjęcia tej decyzji i planach, rozmawia ks. Waldemar Wesołowski

Ks. Waldemar Wesołowski: – Jaki był pierwszy, decydujący moment na drodze duchowego rozwoju?

Anna Markowska: – We Wrocławiu byłam we wspólnocie formacyjnej działającej przy parafii św. Anny. Któregoś roku zostaliśmy zaproszeni na konsekrację dziewic. Udział w tej uroczystości był pierwszym impulsem. Wtedy poczułam poruszenie serca, którego jeszcze nie potrafiłam nazwać, określić. Nie wiedziałam wtedy jeszcze, że istnieje inna droga, dla wdów konsekrowanych. Dopiero jedna z moich koleżanek powiedziała mi, że taka forma życia dla osób świeckich też istnieje. Wtedy poszłam do kurii, spotkałam się z biskupem, ponieważ chciałam zdobyć więcej informacji na ten temat. Spotkałam się także z bp. Jackiem Kicińskim, który wcześniej prowadził też dwuletnie studium teologii życia konsekrowanego. Ksiądz biskup zachęcił mnie do odbycia takiej formacji, co też z radością uczyniłam. To było dla mnie ważne doświadczenie. Ponadto uczestniczyłam w różnych spotkaniach formacyjnych, sięgałam po literaturę duchową. Podczas tego studium pogłębiłam również moją wiedzę na temat życia pustelniczego. Tak małymi krokami dojrzewało we mnie pragnienie wejścia na drogę konsekracji, jako wdowy. To trwało jakieś trzy lata. Aż przyszedł moment konsekracji.

– Kiedy mówimy o życiu konsekrowanym zazwyczaj mamy na myśli osoby zakonne, mniszki, czy mnichów. Okazuje się jednak, że jest to droga otwarta również dla świeckich. Co oznacza bycie wdową konsekrowaną?

– Wspomniałam o dziewicach konsekrowanych i o wdowach konsekrowanych. Jestem jedną z nich. Są też świeckie osoby konsekrowane żyjące indywidualnie lub w różnych instytutach. Wdowa konsekrowana, to kobieta, która straciła męża i decyduje się na życie zgodne z radami ewangelicznymi, a są nimi: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Wdowa zobowiązuje się do życia modlitwą i do życia w świecie, w zależności od potrzeb, warunków życia. Jest to życie, które powierza się całkowicie Chrystusowi.

– Jaka była reakcja syna, kiedy dowiedział się o Pani decyzji?

– Myślę, że to nie była jakaś wielka niespodzianka, ponieważ ja od ponad 20 lat byłam we wspólnocie formacyjnej, w której był również mój syn. Syn znał więc już wcześniej moją drogę. Wiedział, że byłam zaangażowana w rekolekcje, w formacje, więc to nie była zupełna nowość. Uczestniczył w poszczególnych etapach dochodzenia do tej decyzji. Z pewnością było może jakieś małe zaskoczenie, ale przyjął tę decyzję ze zrozumieniem i z radością.

– Jak wyglądał moment konsekracji?

– Były ze mną konsekrowane jeszcze dwie dziewice. Uroczystość odbyła się w kaplicy we Wrocławiu podczas Eucharystii. Ja byłam pierwszą wdową konsekrowaną, więc w pewnym sensie otworzyłam drzwi dla kolejnych. Przed abp. Józefem Kupnym złożyłam deklarację wejścia na drogę rad ewangelicznych, a następnie było błogosławieństwo arcybiskupa.

– Co się zmieniło w Pani życiu w momencie konsekracji?

– Z pewnością nie było jakichś zmian rewolucyjnych, ponieważ od lat w pewnym sensie szłam tą drogą. Na pewno w sercu była wielka radość, która wiązała się później z zwykłą codziennością. Uczestnictwo w codziennej Eucharystii, w modlitwach, to wszystko jeszcze bardziej otwierało może życie wewnętrzne na relację z Chrystusem. To też miało swój wpływ na otoczenie, na inne osoby. U niektórych z nich może było małe zdziwienie, ponieważ nie wszystkie wiedziały o mojej decyzji, o mojej formie życia. Dlatego musiałam niektórym tłumaczyć o co w tym chodzi. Później z radością uczestniczyły w mojej drodze. Dla wielu było to coś nowego, coś, co ich zaciekawiło.

– I dochodzimy do kolejnego kroku na drodze życia duchowego. Myśl o życiu pustelniczym...

– Pierwszy impuls pojawił się 20 lat temu, kiedy jechałam do Francji. Otrzymałam wtedy książkę o ojcach pustyni. Zachwyciła mnie, a zwłaszcza opis życia pustelników, którzy w taki sposób chcieli naśladować Chrystusa. To była dla mnie inspiracja, do której stale wracałam. Życie natomiast toczyło się dalej. To było jeszcze w trakcie mojego małżeństwa. Kolejny moment to były wyjazdy do ośrodka rekolekcyjnego na tzw. weekend ciszy. Tam poznałam smak tej drogi. Choć wtedy jeszcze nawet nie wiedziałam, że w pełni można ją realizować także w życiu świeckiej osoby. Miałam pewien przedsmak takiego życia, ponieważ sama czasem jeździłam do domu, który miałam pod Jelenią Górą, gdzie teraz jest moja pustelnia. Tam w ciszy mogłam się modlić, rozważać Słowo Boże. Kolejny, chyba decydujący krok, to był czas, który mogłam spędzić u mniszek kamedułek, które prowadzą życie pustelnicze. Byłam u nich dwa miesiące, żyjąc wraz z nimi. Tam odkryłam, że milczenie, życie z Chrystusem to forma życia, która bardzo mnie pociąga. Wtedy pojawiła się myśl, że albo pozostanę u sióstr, albo zacznę życie pustelnicze u siebie. Oczywiście to jeszcze wymagało czasu. Były w tym czasie rozmowy, spotkania ze spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Po prostu dojrzewanie do decyzji, która w pewnym momencie została podjęta. Musiał jeszcze upłynąć rok od momentu, kiedy złożyłam taką deklarację u biskupa legnickiego Zbigniewa Kiernikowskiego. Musiałam ułożyć swoją regułę życia. Każdy pustelnik ma swoje indywidualne reguły, swój rytm życia, który dostosowuje do potrzeb i warunków codzienności.

– Jak będzie wyglądało Pani życie pustelnicze?

– Z pewnością będzie się różniło od dotychczasowego. Tam, gdzie jest moja pustelnia, jest mała społeczność, to mała wioska. Odosobnienie zatem nie będzie żadnym problemem. Najważniejszym zadaniem jest oczywiście modlitwa, Słowo Boże, które idzie za nią, codzienna Eucharystia, na którą będę musiała dojeżdżać do kościoła parafialnego, adoracja. Jest też miejsce na literaturę duchową. Jest przewidziany czas na wyjazdy na rekolekcje czy do spowiednika. Ważnym elementem dnia będzie też praca („módl się i pracuj”). Jest dom, o który trzeba dbać. To wszystko będzie się przeplatać, układając się w pewien rytm dnia, rytm życia. Pośród tego wszystkiego znajdzie się również czas na przyjmowanie gości...

– To jest ciekawa myśl, ponieważ życie pustelnicze wielu kojarzy się z samotnością, zamknięciem, a okazuje się, że jednak niekoniecznie?

– Moje życie duchowe jest poświęcone Bogu, ale również otwarte na drugiego człowieka. Oczywiście nie chodzi tutaj o jakieś spotkania typowo towarzyskie. Chodzi o otwarcie się na osoby, które u mnie chciałyby spędzić nieco czasu w ciszy, oderwać się od swoich codziennych spraw, poradzić się. Jestem w stanie takie osoby ugościć. Już wcześniej przyjeżdżały do mojego domu osoby ze wspólnoty z Wrocławia, które choć na chwilę miały potrzebę wyciszenia, zostawienia codziennej gonitwy. Więc mój dom już od dawna jest taką oazą ciszy. W zeszłym roku były u mnie też dwie siostry magdalenki, które podczas swojego urlopu spędziły kilka dni w moim domu, który teraz jest już pustelnią. U mnie są skromne warunki, żyję prostym życiem, nie mam telewizji, nie mam Internetu, jest za to cisza, są piękne widoki na nasze góry. Są zatem doskonałe warunki do życia w ciszy i kontemplowania Boga. W takim sensie jestem otwarta na innych, by ich pociągać do Boga.

– Czego można Pani życzyć na początku pustelniczej drogi?

– Łaski Bożej. Ona jest zawsze potrzebna. Tylko ona będzie pomagała wiernie trwać i iść za Chrystusem, zwłaszcza wśród trudności, które pewnie też będą się pojawiały. Ponadto siły i mocy, które też są potrzebne, zwłaszcza zimą, w podgórskiej miejscowości. Proszę również o dar męstwa, by nie zniechęcać się, kiedy przyjdą jakieś przeciwności. Proszę o dar wiary, by zachować i rozwijać to, co jest w sercu.

Tagi:
wywiad

Reklama

Zaszczyt i zobowiązanie

2019-12-10 10:48


Edycja warszawska 50/2019, str. VI

Z przeorem o. Markiem Tomczykiem OSSPE, kustoszem nowo powołanego sanktuarium Jasnogórskiej Matki Życia przy ul. Długiej 3 w Warszawie, rozmawia Andrzej Tarwid

Łukasz Krzysztofka
Sanktuarium posłuży propagowaniu Dzieła Duchowej Adopcji i ekspiacji za grzechy przeciwko życiu – mówi o. Marek Tomczyk OSSPE

Andrzej Tarwid: – Od 8 grudnia kościół Ducha Świętego ma tytuł sanktuarium Jasnogórskiej Matki Życia. Co ta zmiana nazwy świątyni oznacza?

O. Marek Tomczyk OSSPE: – Ustanowienie sanktuarium Jasnogórskiej Matki Życia oznacza przede wszystkim jeszcze większe zaangażowanie w szerzeniu kultu Najświętszej Maryi Panny oraz w rozwój duchowości i pobożności maryjnej. Ponadto specyfika tego miejsca posłuży propagowaniu Dzieła Duchowej Adopcji i ekspiacji za grzechy przeciwko życiu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prof. Vaněk: Jan Paweł II ważny również dla Czechów

2019-12-12 17:21

Krzysztof Bronk/vaticannews.va / Rzym (KAI)

Nie tylko dla Polaków Jan Paweł II odegrał kluczową rolę w obaleniu komunizmu. Podobnie był on postrzegany również w ówczesnej Czechosłowacji. Wskazuje na to prof. Miroslav Vaněk, który w Czeskiej Akademii Nauk jest dyrektorem instytutu historii współczesnej. Wziął on udział w rzymskiej konferencji z okazji 30-lecia aksamitnej rewolucji.

Vatican News
Prof. Vaněk

Podkreśla on, że coraz częściej Czesi powracają do tego wydarzenia i postrzegają je jako swoisty ideał. Przez ostatnich 30 lat ludzie się w Czechach wzbogacili, wiedzą, że ich kraj się rozwinął, ale nie są dzięki temu bardziej szczęśliwi, zadowoleni z życia. Dlatego chętnie powracają w pamięci do aksamitnej rewolucji, do panującego wówczas braterstwa i jedności. W tamtych wydarzeniach szukają orientacji na przyszłość. Ważne jest również to, że w tamtych chwilach kluczową rolę odgrywał Jan Paweł II.

„Rola Jana Pawła II była ogromna. Jego wpływ wykraczał poza granice Polski, a także Europy Wschodniej i Środkowej. Nie można go oczywiście postrzegać w oderwaniu od innych czynników zarówno w polityce międzynarodowej, jak i na szczeblu lokalnym w Czechosłowacji, NRD czy Polsce. One też odegrały swoja rolę i bez nich wszystko to byłoby niemożliwe. Jednakże znaczenie Jana Pawła II w tych wydarzeniach daleko wykracza ponad to wszystko – powiedział Radiu Watykańskiemu prof. Vaněk. – Wczoraj po raz pierwszy w życiu miałem okazję być w Watykanie. I kiedy przechodziłem obok grobu Jana Pawła II, musiałem się zatrzymać. Miałem takie wewnętrzne poczucie, że powinienem tu za coś podziękować, bo i dla mnie było to bardzo ważne. W ówczesnej Czechosłowacji Jan Paweł II wpłynął na postawę wielu ludzi. Pamiętajmy, że tuż przed aksamitną rewolucją była przecież kanonizacja św. Agnieszki, w czym bezpośrednio przejawiała się papieska działalność”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem