Na początku naszych rozważań w cyklu „Dla duszy seniora” zaleciłem lekturę „Listu Ojca Świętego do moich braci i sióstr – ludzi w podeszłym wieku”, napisanego przez św. Jana Pawła II, i jeszcze raz gorąco zachęcam do rozważenia tego tekstu, jeśli komuś dotąd nie wpadł on w ręce. Dopowiedzeniem do tego listu niech staną się słowa papieża seniora Benedykta XVI: „Gdy myślimy o dziadkach, o ich świadectwie miłości i wierności życiu, przypominają się biblijne postacie Abrahama i Sary, Elżbiety i Zachariasza, Joachima i Anny, a także starców Symeona i Anny, Nikodema. Wszyscy oni przypominają nam, że w każdym okresie życia Pan domaga się od każdego, by jego talenty przynosiły pożytek. Nie można planować przyszłości bez odwoływania się do przeszłości, bogatej w istotne doświadczenia oraz duchowe i moralne punkty odniesienia”.

I druga wypowiedź: „Niech dziadkowie nigdy z żadnego powodu nie będą wyłączeni z rodziny. Są skarbem, którego nie możemy odebrać nowym pokoleniom, zwłaszcza ich świadectwa wiary”.

Właśnie o to „włączenie” seniorek i seniorów w życie rodziny i społeczności chodzi. Można zapytać, czy dzieci wychowane są jeszcze w postawie szacunku do starszych i najstarszych osób ze swego bliższego i dalszego otoczenia i czy będą chciały i umiały korzystać z tego, co mogą od dojrzałych wiekiem osób otrzymać? Niemniej ważne jest przekonanie samych seniorów o ich osobistej wartości i ważności i czy dobrowolnie nie poddadzą się w służbie (!) młodszym pokoleniom.

Tym razem nie chodzi tu o „usługi dla ludności” (np. dla rodziny), bo z tymi (czasem nawet w formie bezwzględnego wyzysku) młodzi wątpliwości nie mają. Najstarsi ludzie mają do zaoferowania następującym pokoleniom dużo więcej, niż ci się spodziewają! Zauważmy jednak, że korzystanie z tego skarbca doświadczeń życiowych osób posuniętych w latach wymaga od młodych pokory i szacunku, a to nie takie proste i oczywiste.

By takie spotkania i przekazanie mądrości życia mogły nastąpić, dojrzałością oraz inicjatywą powinni wykazać się seniorzy, ponieważ młodzi nie znają starości, zaś starsi znają młodość, gdyż ją już przeżyli.

Co zatem warto zrobić po stronie seniorów dla wspólnego dobra? Podpowiem tyko trzy kroki: Nieodstraszanie młodych od siebie (narzekanie, marudzenie, potępianie młodych, świata, gloryfikowanie dawnych czasów itp.). Gotowość do dzielenia się swą wiedzą czy doświadczeniami, ale dopiero na życzenie zainteresowanych. Nieustanna modlitwa za młode pokolenie.