Ktoś nocą wybił okno w katedrze
w jej konfesjonałach
pająki rozwieszają namioty z pajęczyny
zamilkły organy
czasem tu gołąb jakiś zajrzy
zatrzepoce zagrucha
nie ma odważnych by wspięli się na twoją dzwonnicę
za sznury chwycili
Europo
zachwiałaś się pod ciężarem daru
który dzielnie niosłaś od wieków
czyż nie ów dar niósł cię od dwóch tysiącleci
od zwycięstwa do zwycięstwa
dlaczego wstydzisz się dzisiaj
swojej przeszłości
dlaczego
czyżbyś zwątpiła że starczy ci sił
by przenieść swą godność w przyszłość
dokąd chcesz uciec
z krzyżowej drogi schodząc omamiona
komu zostawisz swe dziedzictwo
któż byłby godzien przejąć je i pomnożyć
w czyich rękach znajdą się rdzewiejące klucze do opustoszałych świątyń Baranka
kto przyniesie teraz ofiarę na twój pusty ołtarz
czyżbyś pogodziła się z tym że masz odejść
na wieki
oto zbierają się już płaczki by cię opłakiwać
czyżbyś czekała na swoje „requiem”
gdy zawodzenie potężnieje
kto miałby urządzić ci pogrzeb
Nasza katecheza to cykl, który zawiera w sobie odpowiedzi na ważne pytania dotyczące wiary katolickiej. W czwartym odcinku spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: Dlaczego kapłan zakrywa dłonie welonem podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem?
To gest, który ma głębokie znaczenie teologiczne i biblijne. W tym odcinku wyjaśniam, dlaczego to Chrystus błogosławi, a kapłan jedynie Go niesie, oraz skąd wzięła się tradycja zakrywania rąk.
Mijały niespokojne lata. Nadszedł
rok 1850. W pobliżu obrazu zawieszonego
na sośnie zwykł wypasać powierzone sobie
stado pasterz Mikołaj Sikatka. Temu właśnie człowiekowi objawiła
się trzykrotnie Matka Boża ze znanego
mu grąblińskiego wizerunku.
MARYJA I PASTERZ MIKOŁAJ
Mijały niespokojne lata. Nadszedł
rok 1850. W pobliżu obrazu zawieszonego
na sośnie zwykł wypasać powierzone sobie
stado pasterz Mikołaj Sikatka. Znający
go osobiście literat Julian Wieniawski
tak pisał o nim: „Był to człowiek wielkiej
zacności i dziwnej u chłopów słodyczy.
Bieluchny jak gołąb, pamiętał dawne
przedrewolucyjne czasy. Pamiętał parę
generacji dziedziców i rodowody niemal
wszystkich chłopskich rodzin we wsi.
Żył pobożnie i przykładnie, od karczmy
stronił, w plotki się nie bawił, przeciwnie
– siał dookoła siebie zgodę, spokój i miłość
bliźniego”.
Wieczorem 30 kwietnia 2026 odszedł do wieczności ks. prałat Jerzy Nowaczyk, wieloletni proboszcz parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze. Miał prawie 100 lat.
Swój życiorys sam przedstawił w publikacji "Winnica Pańska", którą przygotował z okazji 35. rocznicy istnienia parafii
Podwyższenia Krzyża Świętego
w Zielonej Górze. Zapraszamy do lektury tekstu, który wyszedł z jego pióra:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
