Reklama

Zdrowie

Po prostu jest mi smutno...

Często nie zauważają jej nawet najczulsi opiekunowie osób starszych. To podstępna choroba, która potrafi dręczyć latami, bezkarna, bo często mylona z demencją lub wczesnym stadium choroby Alzheimera. Bywa, że doprowadza do próby samobójczej. Starcza depresja dotyczy co trzeciego seniora w Polsce

Pani Janka np. przestała jeść. Przy wzroście 170 cm waży 53 kg. Na nic smakołyki, przynoszenie ulubionych dań, na nic prośby i szantaże rodziny. Osłabła tak, że nie wstawała z łóżka.

Towarzyska do niedawna babcia Danusia zamykała się przed dziećmi i wnukami, unikała sąsiadów. Udawała senność lub złe samopoczucie. W końcu przestała odbierać telefony albo bełkotała niezrozumiale do słuchawki.

Pan Antoni nie wychodził od miesięcy za próg mieszkania. Całymi dniami oglądał stare albumy, rozmawiał z cieniami przeszłości albo kimał podczas nocnych powtórek zawodów sportowych. Alarm został podniesiony po tym, jak odmówił wnukom wspólnego wyjścia na mecz.

Reklama

– Wyczytałam w Internecie informacje o objawach, które mogą sugerować starczą depresję. Nie wszystkie pasowały, ale część tak.

Jesteśmy małą rodziną. Dużo naszych bliskich jest już po tamtej stronie. Opiekuję się mamą, tak jak ona kiedyś mną – czyli najlepiej, jak umiem. Ale czasem człowiekowi opadają ręce. Brakuje pomysłu, co można zrobić lepiej czy inaczej, żeby ująć cierpień, zobaczyć uśmiech, a nawet – o mój Boże – usłyszeć śmiech... Wiem, że na większość spraw nie mam wpływu, ale jeśli mogą podnieść komfort życia ukochanej osobie, zrobię to – mówi z przekonaniem Beata.

Szara strefa

Zagrożone są nią w zasadzie wszystkie osoby po 65. roku życia. Ten wiek uznano bowiem za rodzaj linii granicznej – skończył się jeden etap życia, zaczyna kolejny. Nie zawsze i nie wszyscy są w stanie wejść w ten okres łagodnie. Z wielu powodów. Do niedawna aktywni zawodowo, uważani w otoczeniu za autorytet, nieodzowni dla rodziny powoli zaczynają się orientować, że znaleźli się w zupełnie innej rzeczywistości, w szarej strefie, w której rządzą już inne zasady.

Reklama

Na przykład ciało. Odmawia coraz częściej posłuszeństwa. Tu boli, tam łupie. Poranki są trudne, schodów jakby przybywało, świat zaczyna umykać, starszych ludzi nie ciekawią, bo ich nie pojmują, nowinki techniki i elektroniki. Rodzina wydaje się jakby oddalać, ma zbyt dużo pracy, zbyt wiele zajęć. Wpada jak po ogień, nie dość dyskretnie patrzy na zegarek, ma irytujący zwyczaj nieustannego zerkania na telefon. Seniorzy czują, że coraz częściej denerwują swoje dzieci i wnuki. Uważają, że są obciążeniem, niepotrzebnym balastem, bez którego byłoby im łatwiej żyć. Powoli, bywa, że niezauważalnie, zaczyna się robić wokoło luźniej. Ubywa ludzi, bliskich, przyjaciół, znajomych, sąsiadów. Ich znikanie sprawia ból także z innego powodu niż ten oczywisty. Świadomość stania w kolejce. Tajemnicą jest tylko, kto następny...

Człowiek źle śpi, mało je, traci ochotę na cokolwiek. Znajoma staruszka nazywa ten stan „zapadaniem się w sobie”.

Bywa, że starsi ludzie sygnalizują lekarzom, że życie ich już nie cieszy, że nie wiedzą, co z nim dalej zrobić, a lekarze wzdychają, kręcą głowami, czasem mówią: – Nic się na to nie poradzi, taka choroba. – Jaka choroba? – pytają seniorzy.

– Nazywają ją PESEL...

Lęk przed odchodzeniem i poczucie coraz większego osamotnienia stanowią fundament dla podstępnej depresji.

Nie lekceważyć

Depresja starcza ma swoją taktykę. Rozpisane na lata owo „zapadanie się w sobie” może doprowadzić nawet do prób samobójczych. Częściej nie wytrzymują mężczyźni. I nawet wtedy choroba ta wydaje się mordercą doskonałym – otoczenie jest przekonane, że babcia lub dziadek pomylili leki lub ich dawki.

Jednak nawet bez tak dramatycznych sytuacji depresja starcza w jakimś stopniu kradnie życie naszym seniorom, skraca je, czyni nie do wytrzymania. Stąd czasem to bolesne stwierdzenie, że „Pan Bóg chyba o mnie zapomniał i nie chce mnie zabrać”.

Depresję starczą trzeba leczyć. Niektórym pomagają specyfiki ziołowe, dostępne w aptece bez recepty; po ok. 10 dniach poprawiają nastrój i ułatwiają zasypianie. Nieodzowna jest szczera rozmowa z lekarzem seniora, sugerująca mu nasze podejrzenia, i prośba o lek przeciwdepresyjny dobrze tolerowany przez ludzi starszych. Nie należy się też wzbraniać przed spotkaniem z psychiatrą. Sprawa wymaga delikatności, bo zazwyczaj nasi seniorzy źle reagują na propozycję spotkania z tym specjalistą.

Istotna jest uwaga opiekunów, umiejętność słuchania i nielekceważenie pewnych zachowań. Nie wolno nam wszystkiego tłumaczyć złym stanem umysłu starszej osoby i tzw. zdziwaczeniem. Depresja to nie rojenia umysłu, ale choroba, którą trzeba leczyć.

2017-09-27 10:10

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bezradność

Niełatwym doświadczeniem życiowym jest poczucie bezradności, bezsilności. Bezradność to nie tylko odkrycie przeszkód, które napotykamy i które wydają nam się nie do pokonania. Bezradność jest zagrożeniem dla duszy. Wraz z nią bowiem do naszego serca wkradają się smutek, melancholia, lęk, a na końcu depresja.

Bezradność rodzi się, gdy na twoich oczach rozpadają się rzeczy ważne, a ty nie masz na to wpływu. Bezradność pojawia się nagle, atakuje brutalnie albo wręcz przeciwnie – ogarnia człowieka powoli, łudząc nadzieją na rychłą poprawę losu.

Bezsilność nie zawsze zależy od nas. Czasem bywa owocem ludzkiej obojętności albo ignorancji. Niekiedy jednak może być wynikiem naszych własnych zaniedbań.

Wielu z nas odczuwa także bezradność wobec samego siebie, swojego rozwoju, swoich relacji z ludźmi, wobec swojego wyrażania miłości, swojego charakteru.

Tę bezradność można zamaskować tiulem radosnego, spełnionego życia... żyjąc bezradnie. Widać to wtedy, gdy próbujemy naprawiać innych, ale nie siebie. Widać to wtedy, gdy małe sprawy czynimy główną misją swojego życia, ale wielkie problemy przestajemy nazywać problemami i udajemy, że nie istnieją.

Bezradność jest trucizną, którą demon perfekcyjnie wykorzystuje, by zniechęcić nas do radości, by odebrać nam entuzjazm i okraść nas z wdzięczności za tysiące małych rzeczy, które nam się codziennie przydarzają.

Czy można sobie poradzić z własną bezradnością?

Ojciec Tomáš Halík w książce Hurra, nie jestem Bogiem! podpowiada, jak sobie radzić z bezradnością. Pisze tak: „Warto nauczyć się wypuszczać sprawy z rąk, mając świadomość, że człowiek nie może być wszystkim. To prawdziwa ulga – kontynuuje – móc ułożyć się do snu, oddając wcześniej w modlitwie swój dzień w Boże dłonie. Bóg zaczyna przemawiać, gdy opuścimy świadomie okupowany Boży tron. Nasze egocentryczne «ja» bywa najbardziej natrętnym pretendentem do tronu Boga”. Ten egocentryzm produkuje często bezradność. Nauczyć się wypuszczać sprawy z rąk...

A co o bezradności mówi nam Bóg? Paradoksalnie bezsilność może być narzędziem w Jego ręku. To nie znaczy, że Bóg pragnie naszej bezradności, tak jak nie pragnął śmierci swojego Syna na krzyżu. Wobec potęgi zła właśnie bezsilność Ukrzyżowanego stała się śmiercią naszej śmierci. Ukrzyżowany, po ludzku bezradny Chrystus przyniósł nam wszystkim życie. Nigdy wcześniej Jego władza nie była tak wielka jak w tym momencie, gdy nie mógł już poruszyć przybitą do krzyża ręką. Wtedy poruszyła się moc Boga. Człowiek został odkupiony. Grzechy przebaczone. Miłość została podarowana wszystkim.

Kiedy my czujemy się bezradni, wręcz ukrzyżowani przez problemy i zło tego świata, możemy postąpić jak Chrystus: oddać Bogu własną bezsilność, przestać walczyć, przestać oskarżać. Bezsilnie położyć się krzyżem u stóp krzyża, choćby we własnym pokoju.

Bezsilny, ale nabierający mocy. Aby później wstać i żyć mocą krzyża.

Mój lekarz Chrystus

Wśród lekarzy są specjaliści od różnych chorób. Idziemy do nich, kiedy coś nam dolega. Czekamy w kolejce niepewni diagnozy. Niektórzy z nas „dorobili” się już nawet „swojego” lekarza, bo ich choroby są przewlekłe.

Zdarza się, że choruje nam dusza. Objawy tej choroby mogą być różne, czasem trudne do zdiagnozowania. Co wtedy robić? Do kogo iść? Mój lekarz: Chrystus – specjalista od duszy. Chcemy Mu opowiedzieć o swoich dolegliwościach – o zagubieniu, rozczarowaniu, samotności, obojętności, bezradności i bezduszności. Zawierzmy Mu, a On nam pomoże, wyleczy nas, uzdrowi.

CZYTAJ DALEJ

Kanapka? To tylko pretekst do rozmowy

2020-05-28 16:45

Anna Bandura

Filip, Mateusz i Ania oraz pozostali członkowie wspólnoty Hanna w każdą środę wychodzą do osób bezdomnych. Z kanapką, dobrym słowem, wsparciem

W środy spotykają się w piwnicach przy krakowskim kościele św. Mikołaja. Modlą się i przygotowują pożywne kanapki. Potem ruszają na Planty, by wesprzeć osoby w kryzysie bezdomności.

– Kanapka jest tylko pretekstem. Pretekstem do rozmowy – mówi Ania Dziduszko ze wspólnoty Hanna, której członkowie od 2016 r. w każdą środę o godz. 18.30 spotykają się z osobami bezdomnymi przy skwerze Andrzeja Wajdy w Krakowie. Członkowie grupy oferują nie tylko smaczny posiłek, ale przede wszystkim wsparcie emocjonalne i duchowe. Przywracają osobom potrzebującym radość życia i dodają siły do niesienia codziennego krzyża.

Pomimo przeciwności

– Od momentu, w którym po raz pierwszy wyszliśmy na Planty, nie opuściliśmy żadnej środy. Gdy nadeszła epidemia, musieliśmy zastanowić się co robić dalej – dodaje Ania. W czasie pandemii grupa nie zaprzestała swojej działalności, tylko zmieniła formułę spotkań. – W związku z zagrożeniem epidemiologicznym i zakazem zgromadzeń, przygotowywaliśmy kanapki w naszych domach, a później jedna osoba zawoziła je do miejsc, w których przebywają osoby bezdomne: do Ogrzewalni dla bezdomnych mężczyzn przy ul. Wielickiej i Noclegowni i Schroniska dla bezdomnych mężczyzn przy ul. Makuszyńskiego.

Dzieło wspierały też inne krakowskie wspólnoty i organizacje: m.in. harcerki z Małopolskiej Chorągwi Harcerek ZHR, Fundacja IB czy Ogród Maryi.

– Robiliśmy też patrole, podczas epidemii częściej niż zwykle – opowiada Ania. Patrole, czyli obchody po miejscach, w których przebywają osoby potrzebujące (centrum miasta, okolice dworca). – To wyciągnięcie ręki do tych ludzi, którzy nie mogą lub nie chcą docierać na „środowe kółko”. Dlatego my przychodzimy do nich. Z kanapką, dobrym słowem, czułością, szacunkiem – dodaje.

Chcą wrócić

Ania nie ukrywa, że cała wspólnota oczekuje wznowienia działalności. – Bardzo czekamy na rozluźnienie obostrzeń – po pierwsze dlatego, że wyjścia do potrzebujących są jądrem naszej wspólnoty. Po drugie, bo chcemy po prostu powrócić do normalności, spotkać się i przede wszystkim modlić się na żywo, a nie przez aplikację – tłumaczy.

Jak podkreśla, członkowie grupy modlą się za osoby pozostające w kryzysie bezdomności, a także za zmarłych bezdomnych. – Modlimy się za nich, za siebie nawzajem, zamawiamy też Msze św. w kościele św. Mikołaja w Krakowie w intencji tych, którzy nie są już z nami – mówi Ania.

Heroiczna patronka

Wspólnocie patronuje Hanna Chrzanowska, znana z rozległej działalności dobroczynnej, która w kwietniu br. została ogłoszona błogosławioną. – Hanna jest nam bliska, ponieważ w swej posłudze była niezwykle praktyczna. Twardo stąpała po ziemi, potrafiła nieść pomoc tu i teraz. Hanna to także od hebrajskiego słowa „łaska”. A to niesie uniwersalne przesłanie – podsumowuje Ania.

CZYTAJ DALEJ

Wydarzenia Zielonogórskie na planszach w Muzeum Ziemi Lubuskiej

2020-05-29 11:12

[ TEMATY ]

wydarzenia zielonogórskie

Kamil Krasowski

Wystawa składa się z 20 plansz rozstawionych w hallu muzeum

W Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze od 27 maja można zobaczyć wystawę poświęconą Wydarzeniom Zielonogórskim 30 maja 1960 r. Jutro przypada 60. rocznica tego wydarzenia.

Wystawa „Wydarzenia Zielonogórskie, 30 maja 1960 rok” została przygotowana przez Oddziałowe Biuro Edukacji Publicznej IPN w Poznaniu.

– Wystawa składa się z 20 plansz, na których w sposób chronologiczny pokazane są wydarzenia z 30 maja 1960 r. w Zielonej Górze, kiedy to miejscowa społeczność zaczęła protestować przeciwko odebraniu Kościołowi, w tym wypadku ks. Kazimierzowi Michalskiemu, Domu Katolickiego, w którym odbywały się lekcje religii, swoją siedzibę miał PCK i różne inne organizacje – mówi Izabela Korniluk z Działu Historycznego MZL.

Zobacz zdjęcia: Wystawa „Wydarzenia Zielonogórskie, 30 maja 1960 rok”

- Oczywiście cała ta sytuacja była pokłosiem tego, co się działo wówczas w Polsce, a więc walka władzy z Kościołem, umniejszanie jego oddziaływania na społeczeństwo, bo władza chciała mieć pod kontrolą wszystkie aspekty życia społecznego, a to był jeden z takich elementów – dodaje kurator wystawy. – Wystawa opowiada jak sytuacja się tego dnia rozwijała, ilu było protestujących, kto rzucał kamieniami. Co ciekawe zdjęcia, dokumentacja czy też wspomnienia znajdujące się wystawie to są materiały zgromadzone przez Instytut Pamięci Narodowej, a wykonali je funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa, którzy zostali wysłani tego dnia na okoliczność obserwacji czy też później już pacyfikacji danego zdarzenia.

Muzeum Ziemi Lubuskie, po przerwie w funkcjonowaniu spowodowanej pandemią koronawirusa, powoli otwiera się na zwiedzających. Od 27 maja można przyjść do muzeum, kupić bilet i zwiedzić te ekspozycje, które udostępniamy, ponieważ z racji remontu, przebudowy i rozbudowy nie wszystkie wystawy są dostępne. Można oglądać w hallu wystawę poświęconą Wydarzeniom Zielonogórskim, na piętrze wystawę poświęconą ikonom, a także Muzeum Tortur i Muzeum Wina – kończy Izabela Korniluk.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję